สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 11 : Chapter 9 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 819 ครั้ง
    30 มี.ค. 61



 

         

 

            เมื่อได้ยินคำทักทายจากคนรักเก่า ยองแจก็ได้สติขึ้นมา เียงสบตาความรู้สึกที่ตกตะกอนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจก็เหมือนถูกกวนให้ขุ่นขึ้น

            ยองแจไม่สนใจแจ็คสัน หมุนกายกลับทันที ร่างสูงรีบเข้ามายื้อแขนเรียวไว้ดึงรั้งไม่ให้ไปแล้วปิดประตูห้องรับรองให้อยู่กันตามลำพัง

            ร่างบางหันมาเผชิญหน้าแล้วสะบัดแขนออก ขยับถอยห่างอย่างรังเกียจ

            แจ็คสันเห็นสีหน้าท่าทางของยองแจแล้วได้แต่ข่มกลั้นความไม่พอใจไว้แล้วคลี่ยิ้มให้ราวกับไม่รู้สึกขุ่นเคืองใจอะไร

            “อย่าทำแบบนี้สิ คิดถึงเลยมาหาน่ะ”

            ยองแจคิ้วขมวดมุ่นทันทีที่ได้ยินคำว่าคิดถึง

            “ต้องการอะไรว่ามาดีกว่า คิดถึงบ้าอะไรฟังแล้วจะอ้วก”

            เสียงหวานเข้มเขียว บ่งบอกว่าไม่ชอบใจอย่างที่สุด แต่แจ็คสันก็เพียงหัวเราะเบาๆ เหมือนไม่ถือสา

            “คิดถึงจริงๆ ตั้งแต่กลับมายังไม่เจอเพื่อนที่ไหนเลย มาหานายคนแรก”

            “หึ ดีใจจะแย่ ถ้าจะมาพูดจาไร้สาระและไม่มีธุระอะไรก็กลับไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”

            ยองแจกระแทกเสียงตอบอย่างหมางเมิน แจ็คสันที่พอเดาได้แต่แรกก่อนจะมาว่ายองแจต้องผูกใจเจ็บก็พยายามอดทน

            เขาต้องทำทุกอย่างให้ยองแจไม่เกลียดเขามากไปกว่าเมื่อก่อน

            เวลาหลายปีไม่ทำให้ยองแจเกลียดเขาน้อยลงเลยสินะ

            “แต่ฉันอยากมาเห็นหน้านาย”

            “เห็นแล้วก็กลับไปซะสิ”

            “ยังไม่อยากกลับ”

            “ทำไม”

            “นายกับลูกเป็นไงบ้าง สบายดีไหม”

            “ทำอะไรไว้จำไม่ได้เลยเหรอแจ็คสัน กล้าดียังไงมาเรียกลูกฉันว่าลูก! เราสบายดีแม้ไม่มีคุณ”

            ยองแจเริ่มอารมณ์เสียเมื่อแจ็คสันเอ่ยถึงลูกสาวเขา จะพูดถึงลูกทำไมในเมื่อก่อนหน้านี้ไม่เคยสนใจไยดี ไม่เคยดูดำดูดี

            “ทำไมเรียกไม่ได้ ในเมื่อเจสซี่ก็ลูกสาวของฉันเหมือนกันนี่”

            “ลูก? คุณยังมีหน้ามาพูดถึงลูกอีกหรือไง!

            “ทำไมถึงพูดไม่ได้ล่ะ ฉันแค่อยากรู้ความเป็นไปของลูกบ้างว่าแกเป็นไงบ้าง สบายดีไหม”

            “คุณลืมไปแล้วหรือว่าทำอะไรกับลูกไว้”

            ยองแจพยายามข่มกลั้นอารมณ์ไม่ให้ตบหน้าอีกฝ่าย เอ่ยเสียงต่ำ

            “ไม่ลืมหรอก แต่เรื่องมันผ่านไปแล้วนี่ มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว นายน่าจะปล่อยผ่านบ้างนะ ฉันแค่อยากกลับมาหาลูกและนายมันผิดตรงไหน”

พอเห็นแจ็คสันพูดถึงลูกได้ปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นยองแจก็ปรี๊ดแตกทันที

“คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง! หรือความชั่วมันมีมากเกินไปจนบดบังความคิดไปหมดแล้ว ไม่มีสมองหรือไงถึงคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่ทำอยู่มันเรียกว่าเลว คุณเคยคิดจะฆ่าลูกแต่กลับอยากกลับมาหาลูกเอาตอนนี้ เลวเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ!

            ถ้อยคำผรุสวาทด้วยความโกรธของยองแจทำให้แจ็คสันเริ่มมีอารมณ์คุกรุ่นขึ้นมาบ้างเช่นกัน แต่เขาก็พยายามระงับใจ เขาจะทำพังไม่ได้

            ยิ่งยองแจกีดกันเขายิ่งต้องได้เจสซี่ไปเป็นของเขา!

ร่างสูงยังพูดอย่างใจเย็น แม้จะสบสายตาเชือดเฉือนของอดีตคนรักก็ตาม

แต่เจสซี่ก็ลูกฉันเหมือนกันนะยองแจ ฉันก็มีสิทธิ์ในตัวลูกนะ ฉันก็ไม่ได้ไม่เคยให้อะไรนายนี่ เจสซี่จะได้ทุกอย่างจากฉันและตระกูลหวังแค่นายยอมให้ฉันได้เข้ามาดูแลนายกับลูก คิดถึงอนาคตลูกบ้างสิ ฉันบริสุทธิ์ใจนะยองแจ ทำไมไม่เชื่อใจกันบ้าง

แม้แจ็คสันไม่พูดออกมาตรงๆ ยองแจก็รู้ว่าเขาหมายถึงเช็คที่เคยให้ไว้ในวันที่ยองแจบอกว่าท้อง

แม้เวลาจะผ่านมาเกือบสิบปีแต่ทุกความเจ็บช้ำที่เคยเผชิญ ทุกความเจ็บช้ำที่ยองแจคิดว่าลืมได้แล้ว ทุกอย่างนั้นมันกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในใจอีกครั้ง

ความใจร้ายของแจ็คสันในวันนั้น แค่สะกิดขึ้นมาเบาๆ ก็เด่นชัดขึ้นมาในความทรงจำ

เงินนั่นแจ็คสันบอกเขาว่าให้เอาไปทำแท้งหรือไม่ก็เก็บไว้ทำคลอดเด็กที่เขาไม่ต้องการ

ลูกคือเด็กที่แจ็คสันบอกว่าไม่อยากให้เข้ามาในชีวิตอีก

ยองแจจำได้ทุกอย่าง! จำได้ แต่แจ็คสันเหมือนลืมไปแล้วว่าตัวเองทำอะไรไว้

ยองแจโกรธจนน้ำตาคลอ กำมือแน่น

คิดว่าฉันจะเชื่อ? แล้วคิดว่าเงินแค่นั้นจะช่วยเปลี่ยนอะไรได้งั้นเหรอ คุณไม่มีสิทธิ์เอามันมาอ้างเพราะคุณสมควรต้องให้อยู่แล้ว ฉันเปลืองตัวเปลืองใจไปกับคุณเท่าไร คุณบอกเองว่าเราจบกันแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์ในตัวลูกตั้งแต่คุณให้ฉันเอาแกออกแล้วแจ็คสัน!

แจ็คสันนิ่งไปเมื่อยองแจเอ่ยถึงเรื่องที่เขาเลี่ยงไม่พูดมันออกมา

“ฉันขอโทษ..ขอโทษจริงๆ”

ยองแจมองใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงและตีหน้าเศร้าอย่างไม่เชื่อ..ไม่อยากเชื่อ..ไม่สามารถเชื่อได้

“อย่ามาตอแหลเล่นละคร ฉันไม่เชื่อว่าคุณเสียใจจริง!

“นายจะด่าว่าหรือไม่เชื่อยังไงก็ตามใจ แต่ฉันเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปจริงๆ ที่มาหานายทั้งที่รู้ว่านายต้องด่าก็เพราะฉันอยากมาขอโทษและอยากเจอนายกับลูกจริงๆ ฉันอยากมารับผิดชอบในสิ่งที่ฉันละเลยไปนานมาก ยกโทษให้ฉันเถอะนะยองแจ”

“ใช้เวลาสำนึกผิดนานเหลือเกินนะ ใช้เวลาตั้งเจ็ดแปดปีกว่าจะโผล่หน้ามา จู่ๆ โผล่มาขอโทษฉันคงเชื่อหรอก ฉันรู้จักคุณดีแจ็คสัน คุณไม่ได้รู้สึกผิดจริงๆ”

“ทำไมนายถึงเอาเรื่องเก่ามารวมกับเรื่องตอนนี้ล่ะ นายยังโกรธเกลียดฉันอยู่ฉันเข้าใจ แต่ช่วยให้โอกาสฉันได้แก้ตัวบ้างไม่ได้เหรอ นะยองแจ ฉันขอร้อง ให้โอกาสฉันได้ดูแลลูกบ้าง”

แจ็คสันจับมือยองแจ ขอร้อง แต่ยองแจดึงมือออกอย่างแรงแล้วเช็ดมือกับเสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่

“ไม่มีโอกาสสำหรับคุณหรอกแจ็คสัน ถึงคุณอยากดูแลแต่ลูกก็ไม่ต้องการคุณแล้วล่ะ ถ้าอยากได้ลูกนักก็ไปใช้วิธีที่คุณถนัดสิ วิธีเลวๆ ที่เคยใช้กับฉัน ไปทำให้ใครสักคนโชคร้ายท้องขึ้นมาไง ไปซะ อย่ามายุ่งกับลูกฉัน!

            แจ็คสันทนจนจะทนไม่ไหวแล้วทำไมยองแจถึงดื้อดึงขนาดนี้ ยิ่งโตยิ่งดื้อหรือไง!

            “ฉันไม่ต้องการลูกจากคนอื่น ฉันต้องการแค่นายกับลูก ฉันอยากชดเชยให้นาย ถ้าฉันไม่ต้องการนายฉันจะกลับมาหานายทำไม ฉันไปหาคนอื่นก็ได้”

            “ฉันรู้ว่าคนอย่างคุณหาใครก็ได้ งั้นก็ไปหาซะ อย่าลดตัวมายุ่งกับเราสองแม่ลูกเลย แม้คุณต้องการเราแต่พ่อแม่คุณไม่ต้องการเราหรอก และคุณก็จะทิ้งลูกไปเหมือนครั้งก่อน ซึ่งฉันจะไม่มีวันให้เกิดเรื่องนั้นกับลูกฉันเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด”

            “ถึงพ่อแม่ไม่ยอมรับนายกับเจสซี่ ฉันก็จะทำให้ท่านยอมรับให้ได้เอง”

            แม้แจ็คสันยืนยันหนักแน่น แต่ยองแจไม่อาจทำใจเชื่อใจแจ็คสันได้อีกแล้ว

            เขาจะไม่กลับไปโง่อีกครั้งแน่

            “อย่าเลย อย่าพยายามขนาดนั้น อย่าพยายามในสิ่งที่คุณไม่อยากทำ”

            “นายรู้ได้ไงว่าฉันไม่อยากทำ”

            “ความรู้สึกไงล่ะ ฉันบอกแล้วว่ารู้จักคุณดี..ตั้งแต่วันที่ฉันบอกเรื่องลูกกับคุณ วันนั้นเป็นวันที่ฉันได้รู้จักตัวตนของคุณจริงๆ และรู้ไหมแจ็คสัน..ตัวตนของคนเราเปลี่ยนยากนะ ยากจริงๆ และสำหรับคนอย่างคุณด้วยแล้ว ฉันคิดว่าคุณเปลี่ยนไม่ได้หรอก”

            ยองแจเหนื่อยกับการต้องเผชิญหน้ากับแฟนเก่า ไม่อยากพูดแล้ว เหนื่อย

            คุณครูหนุ่มจะเดินออกจากห้องแต่แจ็คสันกลับไม่ยอมให้ไป เขาโอบร่างบางไว้ไม่ให้ไป

            ยองแจไม่รู้สึกอะไรแล้วกับอ้อมกอดนี้ เมื่อก่อนเขาเคยอยากอยู่ ไม่อยากไปไหน แต่ตอนนี้มันรู้สึกเฉยชาเหลือเกิน

            “ปล่อยเถอะ ไม่มีประโยชน์หรอก กลับมาตอนนี้หรือไม่กลับมาเลยก็ไม่ต่างกัน เราไม่ต้องการคุณแล้ว”

            ยองแจเอาตัวเองออกมาจากวงแขนแกร่ง รังเกียจที่จะให้อีกฝ่ายถูกตัวอีก

            “นายอย่าตัดสินใจแทนลูกสิ”

            แจ็คสันยอมปล่อยยองแจออกแต่โดยดีแม้จะรู้สึกเสียดายก็ตาม

            “ฉันไม่ได้คิดแทนลูก แต่ลูกไม่ต้องการคุณ”

            “เข้าไปนั่งในใจลูกหรือไงถึงได้รู้” แจ็คสันเริ่มหงุดหงิด แต่ยังเก็บอาการ

            ยองแจแค่นยิ้ม

            “รู้สิ ฉันมีอะไรจะให้คุณดู”

            ยองแจเอ่ยแล้วก็หันหลังจะเปิดประตูออกไป แต่แจ็คสันก็ขยับไปขวาง

“ไปไหน”

            “รออยู่นี่แหละ”

            ยองแจดันแจ็คสันให้พ้นทางแล้วออกจากห้องรับรองไป แจ็คสันก็รอเพราะอยากรู้ว่ายองแจจะให้ดูอะไร

แม้ยองแจจะปากร้ายและใจแข็งขึ้นมาก แต่ยองแจก็สวยขึ้นมากเช่นกัน

            ตอนแรกเขาตั้งใจมาเพราะลูก แต่ตอนนี้ถ้าได้ยองแจกลับไปด้วยก็ยิ่งดี..

            ยองแจไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกระดาษพับทบใบหนึ่งในมือ

            “เอาไปอ่านดู ปกติฉันจะเก็บงานลูกไว้ทุกชิ้นแต่ชิ้นนี้ฉันให้ และคุณก็กลับไปได้แล้ว ฉันมีสอนต่อ และไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาอีกล่ะ”

            เมื่อแจ็คสันยื่นมือมารับกระดาษไปแล้วยองแจก็รีบเดินออกจากห้องรับรองไปทันที 

            เรียงความยัยหนูมันดีมากจนยองแจเอาเก็บไว้กับตัว อ่านหลายรอบแล้ว จะให้แจ็คสันไปอ่านบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก แจ็คสันอาจจะชอบมากเหมือนยองแจก็ได้

            แจ็คสันนั่งลงที่โซฟา ความอยากรู้มีมากกว่าความหมั่นไส้ยองแจที่ปากร้ายเหลือเกิน

            “เรียงความเรื่องพ่อของฉัน?”

            แจ็คสันมองชื่อที่อยู่มุมขวาของกระดาษ นี่คือเรียงความของเจสซี่อย่างนั้นเหรอ

            พอรู้ว่าเป็นของลูก แจ็คสันก็สนใจจะอ่านขึ้นมาบ้าง

            ตั้งแต่ต้นจนจบ อ่านไปคิ้วเข้มก็ขมวดมุ่นไม่คลาย มือที่ถือกระดาษกำแน่น

ฉันไม่รักพ่อ เพราะไม่เคยได้อยู่กับพ่อ ถ้าวันหนึ่งได้เจอพ่อ ฉันจะบอกพ่อว่าพ่อต้องรับผิดชอบที่ทำให้ฉันโดนล้อในเรื่องนี้ และจะบอกว่าฉันโกรธพ่อมาก  พ่อคือต้นเหตุทั้งหมดที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่

แม้แจ็คสันจะกลับมาด้วยผลประโยชน์..แม้จะกลับมาโดยไม่รู้สึกอะไร

            แต่ทำไมในใจถึงได้เจ็บแปลกๆ..

มันเพราะอะไรกัน..เขาไม่ควรมีความรู้สึกอะไรกับเจสซี่สิ และไม่ควรรู้สึกอะไรกับเรียงความบ้าๆ นี่ด้วย!

“ไม่ว่าหนูจะเกลียดป๊าแค่ไหน หนูก็ต้องมาอยู่กับป๊าอยู่ดีเจสซี่”

 

 

 

 

“อ่าวคุณยองแจ เป็นอะไรไปครับ สีหน้าไม่ดีเลย”

            ยองแจที่รีบเดินไปรับลูกเกือบชนเข้ากับร่างสูงที่เดินสวนมา ร่างบางสะดุ้ง ก่อนจะก้มหัวขอโทษ

            “ขอโทษครับ ผมรีบมากไปหน่อย”

            “ไม่ได้เจอคุณนานมาก ไม่มารับเจสซี่เสียนานเลย”

            “ติดสอนพิเศษน่ะครับ เลยไม่ค่อยได้มา แต่วันนี้ให้เพื่อนดูแทนให้”

            “งั้นหรือครับ คุณคงยุ่งมากจนลืมข้อเสนอของผมไปแล้ว”

            ยองแจมองใบหน้าหล่อเหลาที่ปรากฏรอยยิ้ม พยายามสงบใจกับเรื่องเหนือความคาดหมายที่พบเจอวันนี้แล้วยิ้มตอบร่างสูงตรงหน้า

            “ยังไม่ลืมหรอกครับ”

            “ผมรอคุณอยู่เสมอนะครับ อยากให้คุณพิจารณาข้อเสนอของผมบ้าง และไม่อยากผิดหวังด้วย”

            คำพูดที่แฝงความหมายไว้เป็นนัยทำให้ยองแจก้มหน้า เบือนสายตาไปจากตาคม ข้อเสนอของอีกฝ่ายไม่ได้หมายถึงให้เขาย้ายมาสอนที่นี่อย่างเดียวหรอก

            “จะลองคิดดูครับ แต่คงยังให้คำตอบเร็วๆ นี้ไม่ได้”

            “ผมรอได้ครับ ก็รอมานานแล้ว”

            ยองแจไม่อยากให้อีกฝ่ายรอ แต่เขาก็เปิดรับใครเข้ามาตอนนี้ไม่ได้

            ชีวิตนี้ยองแจมีแค่ลูก และอยากมีแค่ลูกตลอดไป

            “ผมขอตัวไปรับเจสซี่ก่อนนะครับ”

            “ผมเดินไปเป็นเพื่อนครับ”

            ยองแจไม่กล้าปฏิเสธ พยักหน้าให้เขาไปด้วย ร่างสูงเดินเคียงไปกับยองแจจนถึงห้องเรียนของเจสซี่

            “สวัสดีค่ะท่าน”

            “สวัสดีครับ”

            เมื่อมาถึงห้องเรียนครูประจำชั้นก็รีบเข้ามาทักทายชายหนุ่มที่ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน

            “แม่ขา!

            เจสซี่ที่เล่นกับเพื่อนอยู่หันมาเห็นแม่ก็ตกใจและดีใจที่แม่มารับ รีบวิ่งมาหายองแจ

            “วันนี้แม่ว่างจ้ะ” ยองแจชิงพูดก่อนลูกสาวจะถามว่าทำไมแม่มารับได้ ทุกทีกลับกับพี่ไม้ตลอด

            “จู่ๆ ก็ว่างเหรอคะ”

“ใช่จ้ะ” วันนี้ยองแจไม่มีสมาธิพอจะทำอะไรเลยกลับไวและมารับลูก กลัวว่าแจ็คสันจะมาหาลูกด้วยนั่นล่ะเลยทนอยู่ที่โรงเรียนไม่ได้ต้องมารับเอง

            “แล้วพี่ไม้ล่ะคะ”

            “เราก็ไปรับพี่ไม้กันต่อสิจ๊ะ ลาคุณครูแล้วกลับกันเถอะ”

            เจสซี่พยักหน้า เดินกลับเข้าไปเอากระเป๋าแล้วลาครู เธอโค้งทักทายร่างสูงที่ยืนข้างมารดาด้วย

            “สวัสดีค่ะ”

            “สวัสดีจ้ะ”

            “แม่คะ วันนี้ขอไปกินไอติมก่อนกลับบ้านได้ไหมคะ พาพี่ไม้ไปด้วย”

            “ได้สิจ๊ะ”

            “ขอไปด้วยได้ไหมครับ” ร่างสูงที่รอจังหวะอยู่รีบเอ่ยขึ้น สองแม่ลูกหันไปมองหน้าเขาก่อนเจสซี่จะตอบพร้อมรอยยิ้ม

            “ได้สิคะคุณครู”

            แม้ร่างสูงจะไม่ได้สอน แต่เด็กๆ ก็เรียกเขาว่าคุณครู

            ยองแจอยากจะปฏิเสธแต่เมื่อลูกสาวอนุญาตไปแล้วก็เลยต้องให้เขาไปด้วย

            “คุณยูคยอมจะขับรถตามไปหรือครับ”

            “ผมจำได้ว่าคุณยองแจไม่มีรถ ผมขอไปส่งนะครับ”

            “แต่..

            “ผมจะไปทานไอศกรีมด้วย ไปรถผมสะดวกกว่าครับ ทานเสร็จผมจะไปส่งที่บ้านเอง”

            “ก็ได้ครับ”

           

 

 

 

            ไม้กินไอศกรีมไปก็เงี่ยหูฟังผอ.คุยกับพี่ยองแจไป ดูเข้ากันดีออก ทำไมพี่ยองแจไม่ตกลงคบกับผู้ชายคนนี้ล่ะ

            หล่อด้วย รวยมากอีกต่างหาก

            “พี่ไม้คะ เจสซี่ขอกินได้ไหม”

            เด็กหญิงที่นั่งข้างแม่และอยู่ตรงข้ามพี่ชายพอดีเอ่ยเรียกความสนใจ ตากลมสวยมองวัฟเฟิลในจานขนมของพี่เป็นประกาย

            “ได้สิคะ”

            ไม้ตักขนมป้อนน้องที่อ้าปากเล็กๆ รอรับ เห็นแกเคี้ยวแก้มตุ่ยก็เอ็นดู

            “อร่อยไหมคะ”

            “อร่อยค่ะ อ้ะ เจสซี่แบ่งให้”

            เจสซี่ตักไอศกรีมช็อกโกแลตป้อนส่งถึงปาก ไม้หน้าแหยกับความหวานของไอศกรีม หวานเจี๊ยบเลย เจสซี่หัวเราะคิกเมื่อพี่ทำหน้าประหลาด

            “อีกคำนะคะ”    

            “เดี๋ยวเหอะ จะแกล้งพี่เหรอ”

            เด็กๆ มัวแต่เถียงกันผู้ใหญ่ทั้งสองจึงหันมามอง ยูคยอมหัวเราะเมื่อเห็นไม้ดึงแก้มน้องจนยืด เจสซี่ก็พยายามป้อนไอติมพี่จนปากพี่เลอะ เลอะไปถึงแก้มแล้ว

            “สนิทกันดีนะครับสองคนนี้”        

            “เปล่านะคะ/เปล่านะครับ”

            ขนาดพูดยังพร้อมกัน ยองแจและยูคยอมอดขำอย่างเอ็นดูไม่ได้

            “ไม่เอาค่ะเจสซี่ หน้าพี่ไม้เปื้อนหมด เช็ดหน้าก่อนไม้”

            ยองแจหยิบกระดาษเช็ดปาก จับหน้าหล่อๆ ของไม้ให้หันมาแล้วบรรจงเช็ดให้

            “หน้าร้อนแล้วอ่ะครับพี่ยองแจ เขินอะ”

            ไม้มองหน้าพี่ยองแจแล้วเขินจนต้องพูดออกมาแก้เขิน ถึงพี่ยองแจจะอายุเท่าแม่ เป็นเพื่อนแม่ แต่พี่เขาสวยอ่ะ มือก็นิ่ม ตัวก็หอม ใจดีด้วย

            ต่างกับแม่ขนาดนี้ไม่น่าเป็นเพื่อนกันได้อ่ะ

            คุณผอ.กระแอมเบาๆ แต่คนทั้งโต๊ะก็ได้ยิน มาร์ตินอมยิ้ม

            “น้ำสักหน่อยไหมครับครู”

            “ครูว่าไม้ไปล้างหน้าในห้องน้ำดีกว่าไอศกรีมมันเหนียวนะ”

            “ครับๆ”

            ไม้จับมือพี่ยองแจออกจากหน้าแล้วลุกไปเข้าห้องน้ำ

            “ไม้เขาชอบคุณหรือเปล่า”

            ยูคยอมสงสัยกับท่าทีเด็กหนุ่ม มันก็น่าคิดไม่ใช่เหรอ อายุห่างกันแค่14-15 ปีเอง

            “ไม่หรอกครับ ไม้สนิทกับผมมากนะ อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี ช่วยแม่เขาเลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก”

            “แสดงว่าคุณยองแจไม่ชอบคนที่เด็กกว่าใช่ไหมครับ”

            “เรื่องนี้ก็ตอบยากนะครับ”

            “อ่า..

            “ล้อเล่นน่ะครับ”

            ยองแจหัวเราะขำเมื่อเห็นอีกฝ่ายหน้าเจื่อน ยูคยอมค่อยมีสีหน้าดีขึ้นเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายแค่แหย่เขาเล่น หันไปคุยกับแจยองแก้เก้อ

            “เจสซี่คะ ถ้ายังไม่อิ่มก็ทานได้อีกนะ ลุงเลี้ยงเอง”

            “ขอบคุณค่ะ” เจสซี่หันมายิ้มหวานให้แล้วก้มหน้าก้มตาทานต่อ

            น่าเอ็นดูมากลูกเอ๊ย

            ยองแจมองร่างสูงที่มองลูกสาวของเขาด้วยความเอ็นดูก็อดยิ้มตามอีกฝ่ายไม่ได้

            “อย่าตามใจแกมากเลยครับ เดี๋ยวเจสซี่ก็อ้วนพอดี”

            “อ้วนยังไงก็น่ารักครับ ก็สวยได้แม่มานี่นา”

            ยองแจกลั้นยิ้มกับคำหยอดของอีกฝ่าย

            หยอดบ่อยๆ ก็ไปไม่เป็นเหมือนกันนะครับ

 

 

 

 

 

ทั้งห้องนั่งเล่นเงียบกริบหลังจากยองแจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟัง

            “หน้าด้าน”

            แบมแบมเอ่ยออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทั้งที่เงียบอยู่นาน ทำเอามาร์คและยองแจสะดุ้ง

            “ด่าแจ็คสันใช่ไหมแบมแบม”

            “ก็ด่ามันน่ะสิ หรือจะให้แบมด่าพี่”

            “ไม่ต้องจ้ะ พี่เกรงใจ”

            ทั้งสามคนนั่งคุยกันหลังจากยัยหนูเข้านอนไปแล้ว ไม่อยากให้เจสซี่รู้ว่าพ่อกลับมาแล้ว

            ยองแจอยากจะยื้อเวลาที่เจสซี่จะรู้ความจริงไว้ให้นานที่สุดเท่าที่ทำได้

            “แล้วแกจะเอาไง”           

            แบมแบมหันมาคั้นยองแจ ร่างบางทำหน้างง

            “เอาไงคืออะไรล่ะ มีต้นมีปลายให้หน่อย ถามกลางปล้องแบบนี้จะรู้ไหม”

            “ก็แกได้เจอมันอีกครั้ง โดนเขากอดเขาอ้อนขนาดนั้นแกหวั่นไหวไหม ใจเอนเอียงไปหาเขาหรือเปล่า”

            “ดูถูกกันมากนะแบมแบม ฉันไม่มีวันกลับไปหาเขาอีก ฉันคนนะไม่ใช่ควาย ในเมื่อรู้เช่นเห็นชาติกันขนาดนั้นแล้วจะกลับไปอีกทำไม”

            “ว่าได้เหรอ คนเคยๆ อ่ะ”

            “เคยอะไรพูดให้มันดีๆ นะ!

            “ก็ทุกอย่างอ่ะ แกสาบานสิว่าจะไม่กลับไปหาหมอนั่นอีก”

            แบมแบมจับแขนยองแจไว้แน่น ยองแจหงุดหงิดที่เพื่อนห่วงจนเกินเหตุ

            “สาบาน ฉันไม่กลับไปหาเขาอีกหรอก เชื่อกันบ้างสิ”

            “ฉันจะเชื่อแก ฉันแค่ไม่อยากให้แกเจ็บอีก หมอนั่นมันมักง่าย หายเหมือนตายไปแล้วยังมีหน้ากลับมา หน้าทนเกินคนจริงๆ!

            ยิ่งพูดยิ่งโมโห แม้แบมแบมไม่โดนเองแต่แบมแบมใกล้ชิดยองแจมากที่สุด แบมแบมรู้ดีว่ายองแจเจ็บแค่ไหน กว่าจะลืมได้นานมากนะ

            เรื่องแบบนี้ใครไม่โดนแม่งไม่รู้หรอก

“มันอาจจะกลับตัวกลับใจได้จริงๆ หรือเปล่า พี่ว่าเราไม่ควรอคติเกินไปนะ ควรให้โอกาสมันชดเชยบ้าง”

มาร์คค้านเสียงเบา ก็หวาดๆ อยู่ว่าแบมแบมและยองแจจะด่าแต่ก็ขอพูดหน่อย

“ไม่มีทาง!!

            สองเสียงประสานกันจนมาร์คสะดุ้งอีกรอบ หน้าเจื่อน

            ..จ้ะ”

            แบมแบมและยองแจน่ากลัวมากเลย แต่ก็นะ พอเข้าใจได้ ก็แจ็คสันทำเลวไว้ซะเยอะนี่นา

            ถ้าแจ็คสันอยากกลับมาด้วยใจที่อยากชดเชยความผิดจริงก็คงต้องให้มันทำเองแล้วล่ะ เขาไม่ขอยุ่งดีกว่า เดี๋ยวแบมแบมโกรธเขาไปด้วย ไม่คุ้มกัน

 

 

 

 

 

            แจ็คสันให้คนรถตามสองพี่น้องที่ขึ้นรถโรงเรียนไป แต่รถโรงเรียนไม่ได้จอดที่บ้านแต่ไปจอดที่ร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่งเมื่อเด็กหนุ่มร่างสูงจูงมือเจสซี่ลงจากรถ

            “แกรออยู่นี่”       

            แจ็คสันบอกคนสนิทแล้วเปิดประตูรถลงไปลำพัง

            กว่าจะทำใจมาหาลูกได้มันยากกว่าทำใจไปหายองแจเสียอีก ทิ้งเวลาผ่านมาเป็นอาทิตย์หลังจากไปหายองแจแจ็คสันถึงมาหาลูก 

            ไม่รู้สิ แจ็คสันรู้สึกกลัวหน่อยๆ ข้อความในเรียงความยังหลอนอยู่ในหัวเขาอยู่เลย เผลอเมื่อไรก็คิดขึ้นมาทุกที

            “ยินดีต้อนรับครับ..

            เสียงหวานๆ ของเจ้าของร้านหยุดลงเมื่อหันมาเจอคนที่เดินเข้ามาในร้าน ใบหน้าหวานที่มีรอยยิ้มบึ้งตึงลงทันใด

            “ออกไป!”

            เสียงดัง ห้วน และแฝงความไม่พอใจของแบมแบมทำให้พนักงานในร้านรวมไปถึงเด็กๆ และลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านตกใจ

            “แม่ มีอะไรน่ะ ไปไล่ลูกค้าทำไม” ไม้รีบเดินเข้ามาหาแม่

            “ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ลูกค้าแม่ แกพาน้องขึ้นไปชั้นบน แล้วไม่ต้องลงมาจนกว่าแม่จะขึ้นไปตาม”

            “เขาเป็นใครน่ะ”

            “ขึ้นไปก่อน เดี๋ยวนี้”

            แม่จริงจังเสียจนไม้ไม่กล้าถามมากอีก เขาเดินไปจับมือเจสซี่จะพาน้องไปชั้นบนแต่คนที่ยืนตรงหน้าแม่กลับเข้ามาห้าม ดึงยัยหนูไปจากเขา

            “อย่าเพิ่งไป อามีเรื่องจะคุยกับเจสซี่”

            “ฉันไม่ให้คุย! ปล่อยหลานฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม้มาพาน้องไป”

            แบมแบมเข้ามาแทรกแล้วจับมือแจ็คสันออกจากแขนแจยอง  แม่หนูตกใจที่อาแบมแบมเสียงดังผิดปกติ

ไม่เหมือนตอนที่ด่าพี่ไม้เลย ตอนนี้อาแบมแบมน่ากลัวมาก

            “คุณจะมาห้ามไม่ให้พ่อลูกเขาเจอไม่ได้นะ”

            แจ็คสันปล่อยมือจากลูกไม่อยากยื้อยุดให้แกเจ็บ แต่ก็เอ่ยสิ่งที่ทำให้ทั้งสามชะงัก ไม้และเจสซี่หันมองหน้าเขาเป็นตาเดียวส่วนแบมแบมก็วีนขึ้นมา

            “หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!

            “มันคือความจริง คุณมาห้ามผมไม่ได้!

            “หวังแจ็คสัน! ไอ้คนเลว!

            “แม่ใจเย็น”

            ไม้รีบมารั้งตัวแม่ลากเอวไว้ก่อนแม่จะต่อยหน้าชายแปลกหน้าที่อ้างตนเป็นพ่อเจสซี่ซะก่อน มันจะทำให้คนในร้านมองแม่ในแง่ไม่ดี และอีกอย่างนี่อยู่ต่อหน้าเจสซี่ด้วย

            “แกปล่อยแม่นะไม้”

            “ไม้..มาร์ติน ลูกของเฮียน่ะเหรอ”

            แจ็คสันถามไปก็ไม่ต้องการคำตอบหรอก หน้าเหมือนกันขนาดนี้

            “คุณมาหาเจสซี่ทำไม”

            “อาก็แค่อยากมาหาลูกอาบ้างน่ะสิ”

            แจ็คสันส่งยิ้มเป็นมิตรให้หลานชาย ก่อนจะหันมาหาลูกสาวที่มองเขาอยู่

            ร่างสูงย่อกายลงนั่ง ส่งยิ้มใจดีให้เจสซี่

“เจสซี่คะ นี่ป๊าเอง ป๊าดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอหนู

คุณมาทำไมคะ หนูไม่ได้อยากเจอคุณ

เจสซี่ก้าวถอยจากแจ็คสันทำเอาพ่อยิ้มค้าง แบมแบมหัวเราะหึอย่างสะใจ

ให้มันได้อย่างนี้สิหลานอา!

“เจสซี่ขา ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ ป๊าคิดถึงหนูมากเลยนะ ไม่ดีใจที่เจอป๊าบ้างเหรอคะ”

แจ็คสันไม่ละความพยายาม จับมือน้อยทั้งสองข้างไว้ แต่เจสซี่ดึงมือกลับแล้วไพล่ไว้ด้านหลัง แจ็คสันชะงัก ก่อนจะลดมือลง

“แม่ไม่ให้หนูคุยกับป๊าหรือคะ”

เขาไม่น่าเว้นช่วงมาหาลูกเลย ยองแจต้องเสี้ยมสอนลูกให้ทำท่าทีรังเกียจเขาแน่ๆ!

“เปล่าค่ะ แม่ไม่ได้บอกอะไร คุณมาทำไม”

เจสซี่สงสัย มองหน้าผู้ชายตรงหน้าไม่วางตา

นี่น่ะหรือพ่อ..พ่อหน้าตาแบบนี้เอง

พ่อหล่อนะ..แต่พ่อใจร้าย

พอคิดถึงสิ่งที่ต้องเจอมาตลอดที่โรงเรียนเจสซี่ก็มุ่นคิ้ว โมโห

“มาหาหนูไง”

“หนูจะไปทำการบ้านแล้ว”

เจสซี่หันหลังกลับทันที ไม่คุยด้วย แจ็คสันรีบลุกตามไปขวางหน้าลูก เจสซี่ชะงัก เธอจะเดินไปซ้ายพ่อก็ขวางซ้าย พอจะเดินไปขวาพ่อก็ขวางขวา

“ถอยไปค่ะ”

“ไม่ค่ะ ถ้าแม่ไม่บอกอะไรหนูแล้วหนูโกรธป๊าเรื่องอะไรล่ะคะ”

“โกรธที่คุณกลับมาไงล่ะคะ”

เจสซี่ยังคงไม่เรียกอีกฝ่ายว่าพ่อหรือป๊าตามที่เขาแทนตัว 

แจ็คสันจับไหล่ทั้งสองข้างของลูก ก้มตัวคุยด้วย เจสซี่พยายามเบี่ยงตัวหนีแต่ก็ไปไม่ได้ ทำให้ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก

“ป๊าขอโทษนะคะที่หายไปนาน ขอโทษจริงๆ เจสซี่ยกโทษป๊าไม่ได้เหรอลูก”

“อย่าไปฟังเขานะเจสซี่” แบมแบมที่กอดอกยืนฟังเอ่ยแทรกกลัวหลานใจอ่อนเมื่อแจ็คสันมาทางอ้อนวอน 

แจ็คสันปรายตามองแบมแบมแวบหนึ่ง ไม่เอ่ยอะไรกับแบมแบมแล้วกลับไปสนใจลูกต่อ

แบมแบมหมั่นไส้คันเท้ากับท่าทางน่าโมโหนั้นเหลือเกิน

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ เพราะหนูไม่ได้รอคุณ”

แจ็คสันนิ่งไปกับคำของลูกสาว ยองแจไม่ได้โกหก ทั้งสองอยู่กันได้โดยไม่ต้องมีเขา

แต่แล้วไง..เขาไม่สนใจหรอก เมื่อเขาอยากได้อะไรเขาก็ต้องได้ และเขาจะต้องเอาชนะใจลูกตัวเองให้ได้ด้วย

“ป๊ารู้ว่าหนูโกรธ หนูอยากให้ป๊าทำอะไรไถ่โทษป๊าทำได้ทุกอย่างเลยนะคะ ขอแค่หนูอย่าหมางเมินป๊าแบบนี้ ป๊าเสียใจนะลูก”

“หนูก็เสียใจเหมือนกันที่คุณไม่อยู่กับหนูเลย คุณกลับมาเพราะคิดถึงจริงๆ เหรอคะ แต่หนูไม่คิดถึงคุณเลยนะ”

“ก็หนูไม่เคยรู้จักป๊าเลยนี่คะ”

“ใช่ค่ะ และตอนนี้ก็ไม่อยากรู้จักด้วย หนูอยู่กับแม่ก็มีความสุขดีค่ะ ขอบคุณที่ยังคิดถึงหนูแต่ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ไม่จำเป็นหรอก”

แจ็คสันหน้าชาไปหมด..

เจสซี่รับมือยากกว่ายองแจหลายเท่าเลยนะ..

“จำเป็นสิคะ ป๊าอยากชดเชยให้หนู ถึงที่ผ่านมาเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ต่อจากนี้เราจะอยู่ด้วยกันนะคะ”

“หมายความว่าไง จะเอาหลานฉันไปจากเพื่อนฉันหรือไง”

แจ็คสันพยายามข่มใจไม่ให้หันไปด่าคนที่จุ้นจ้านเรื่องของตน ทำไมต้องพูดชี้นำให้เจสซี่เข้าใจผิดด้วยนะ

เมียเฮียมาร์คแม่งน่ารำคาญ!

“เปล่านะ ใครจะทำได้ขนาดนั้น”

“คุณไง”

“ผมแค่อยากมาเจอลูก ได้ดูแลลูกบ้างเท่านั้น เพราะก่อนหน้านี้ผมไม่เคยได้ดูแลเธอเลย”

“คุณอยากดูแลเอาใส่ใจเจสซี่งั้นเหรอ แล้วรู้อะไรเกี่ยวกับเจสซี่บ้างล่ะ”

..ผมจะรู้ได้ยังไงในเมื่อเพิ่งได้เจอแก”

“สืบจนรู้และตามมาหาลูกถึงร้านฉันได้ก็ต้องรู้เรื่องของลูกมาบ้างสิ”

แบมแบมมองแจ็คสันอย่างเหนือกว่า แจ็คสันถอนหายใจ พยายามข่มกลั้นอารมณ์อย่างที่สุด

เขาต้องมีผู้ชายน่าโมโหคนนี้เป็นพี่สะใภ้จริงๆ น่ะเหรอ ซวยมาก!

“นั่นสิคะ คุณต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับหนูแล้วสิ คุณรู้อะไรบ้างคะ”

“ป๊า..

“คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหนูเลย หนูจะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณอยากเจอหนูเพราะคิดถึงจริงๆ”

“อะไรที่ป๊าไม่รู้เจสซี่บอกป๊าสิคะ แล้วจากนี้ป๊าจะจำมันให้ได้ จะจำไม่ลืมเลย”

แจ็คสันพลิกวิกฤตเป็นโอกาส เมื่อถูกต้อนเขาก็ไม่ยอมแพ้

มาร์ตินที่ฟังอยู่ตลอดถึงกับยอมใจในความฉลาดของผู้ชายคนนี้ หาทางไปได้เรื่อยๆ ขนาดไม่เตรียมตัวอะไรมาเลยแท้ๆ ถ้าเตรียมมาเจอลูกต้องรู้เรื่องลูกบ้างสักนิดสิ อะไรก็ได้ ไม่ใช่ไม่รู้เลย

ราศีคนรวยจับไปทั้งตัวแบบนี้แค่จ้างคนสืบเรื่องลูกสาวเพิ่มไม่น่ายากหรอก

“หนูไม่บอกคุณหรอก”

“ต้องมีสักอย่างที่หนูอยากบอกป๊าสิ..หนูอยากให้ป๊ารับผิดชอบที่ทำให้หนูโดนล้อไม่ใช่เหรอ บอกมาสิว่าอยากให้ป๊าทำยังไง”

“คุณอ่านเรียงความหนูเหรอคะ?! อ่านได้ยังไง หนูให้แม่ไปแล้วนี่!

“แม่ให้ป๊าอ่านค่ะ และป๊าก็เสียใจมากที่ทำให้หนูเสียใจ ป๊าเลยอยากมาขอโทษไง”

“ถ้าป๊าจะขอมาเจอบ่อยๆ มารับผิดชอบความผิดที่ป๊าทำไว้ หนูจะยอมไหม”

แจ็คสันย่อกายลงคุกเข่า จับมือลูกมากุมไว้ทั้งสองข้าง เจสซี่หน้านิ่วเหมือนกำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่ในใจ

เธอไม่เคยอยากเจอพ่อ ตอนเขียนเรียงความก็แค่ระบายความในใจ ใครจะคิดว่าวันนี้จะได้เจอพ่อจริงๆ เธอไม่ได้คิดไว้หรอกว่าจะให้พ่อรับผิดชอบที่ทำให้เธอถูกเพื่อนล้อยังไง

“หนู..

“เจสซี่..” แบมแบมหวั่นใจนักว่าหลานจะใจอ่อน เจสซี่หันมามองอาแบมแบม

“คุณ..” เจสซี่กลับมามองแจ็คสันอีกครั้ง แม้ลังเลแต่ก็ตัดสินใจได้ในที่สุด

“อย่ามาอีกเลยนะคะ”

“เจสซี่ไม่นะลูก ป๊าขอร้อง ขอป๊ามาหาหนูบ้างเถอะนะ นะคะลูก”

            “คุณไม่ต้องรับผิดชอบหรอกค่ะ หนูก็เขียนไปอย่างนั้นเอง เรื่องถูกล้อหนูจัดการได้ ต่อให้ถูกล้อไปตลอดชีวิตว่าไม่มีคุณ..หนูก็อยู่ได้”

            เจสซี่ดึงมือกลับแต่พ่อไม่ยอมปล่อยจนเธอต้องออกแรงมากขึ้น เดินเลี่ยงเขาไปทางบันไดเพื่อขึ้นไปชั้นบน มาร์ตินรีบตามน้องไป

            แจ็คสันยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่คาดคิดว่าแจยองจะใจแข็งไม่ต่างจากยองแจขนาดนี้ไม่สิ..อาจจะมากกว่าแม่ด้วยซ้ำไป

            เจสซี่ยังเด็ก แจ็คสันคิดว่าสักเศษเสี้ยวหัวใจแกอาจจะยังหวังลึกๆ ว่าจะมีพ่อ และแกอาจจะใจอ่อนให้เขาง่ายกว่าแม่ แต่เห็นได้ชัดว่าแกไม่มีเขาอยู่ในใจเลย

            การโดนลูกเมินอย่างนี้ ต่อให้เป็นเขาก็ยังรู้สึกอะไรบ้าง..ไม่น่าเป็นไปได้แต่ก็รู้สึกโหวงในอกไปแล้ว

ยองแจด่าเขาเป็นร้อยเป็นพันคำ ยังไม่เท่าโดนเจสซี่ปฏิเสธเลย

            แล้วเขาจะทำให้เจสซี่ใจอ่อนได้ยังไง

            เขาต้องทำยังไง

            “กลับไปเถอะ คุณเคยไม่ต้องการแก ตอนนี้แกก็ไม่ต้องการคุณ แฟร์ดี”

            ถ้อยคำของแบมแบมยิ่งตอกย้ำซ้ำเติมให้แจ็คสันรู้สึกแย่กว่าเดิม สายตาคมตวัดไปมองหน้าหวานอย่างไม่พอใจ

            “ไม่เข้าใจว่ามาร์คเอาคุณทำเมียได้ยังไง”

“ฉันก็ไม่เข้าใจว่าผัวฉันออกจะดีแต่มีน้องเลวอย่างคุณได้ยังไง”

แจ็คสันกัดริมฝีปากแน่น ไม่อยากจะตอบโต้ให้อายคน ในร้านมีคนเยอะแยะ

วันนี้ก็คงต้องกลับก่อน แต่เขาจะมาใหม่ จะมาทุกวัน เจสซี่ไม่ใจอ่อนให้พ่อบ้างก็ให้รู้ไป

ถ้าเจสซี่ใจอ่อนให้เขา ยองแจหรือจะทำอะไรได้

 

 

 

 

 

“เจสซี่..โอเคไหม”

ร่างสูงเปิดประตูห้องพักของแม่เข้ามา เจสซี่นั่งอยู่บนเตียง หน้ามุ่ย เธอมองพี่ชายแต่ไม่พูดอะไร

“รู้สึกยังไงก็บอกพี่ได้นะ จะได้รู้สึกดีขึ้น”                 

ไม้เดินมานั่งกับน้อง เจสซี่ถอนหายใจ นั่งขัดสมาธิ ก้มมองมือตัวเองที่กุมเข้าหากันไว้

“เขา..เป็นพ่อหนูจริงๆ เหรอ”

“ดูจากท่าทางแม่พี่แล้วก็ใช่..เขาเป็นพ่อเจสซี่”

“หนูไม่รู้สึกดีใจเลยที่เขามา หนูเป็นเด็กไม่ดีใช่ไหม”

น้ำเสียงและสีหน้าที่ไม่สู้ดีของน้องทำให้มาร์ตินสงสาร รั้งเธอมากอดไว้ ลูบผมลูบหลังไปมา

“ไม่หรอก มันไม่เห็นแปลกเลย หนูไม่รู้จักเขามาก่อนนี่นา ทำไมต้องดีใจด้วย”

“แต่หนูเกลียดเขาทั้งที่ไม่รู้จักนะ”

“เขาอยากหายไปเองนี่นา ใช่ความผิดเราที่ไหน”

“พี่ว่าเขาพูดจริงๆ ไหมคะ”

“เรื่องไหนคะ”

“ที่ว่าคิดถึงหนู อยากดูแลหนูน่ะ” เจสซี่ลังแลแต่ก็ถาม

“พี่ไม่รู้หรอก ใครจะไปรู้ว่าใครคิดยังไง เอาที่เจสซี่รู้สึกสิ หนูว่าเขาคิดถึงหนูไหมล่ะ”

เจสซี่นิ่งไป เงยหน้ามองหน้าพี่ก่อนจะส่ายหน้า ไม้งง

“หมายความว่าไง ไม่รู้หรือไม่เชื่อ”

“ไม่รู้ค่ะ ไม่รู้จะเชื่อได้ไหม” หน้าหวานหมองลง ดูไม่มั่นใจ

“ทำไมถึงคิดแบบนั้น” มาร์ตินปัดผมยาวเคลียแก้มออกแล้วทัดไว้หลังหูให้

“จะมีพ่อคนไหนหายไปตั้งแต่ลูกเกิดแล้วเพิ่งกลับมาตอนนี้บ้างคะ ถ้าเขาคิดถึงหนู..ถ้าเขารักหนู..เขาต้องกลับมานานแล้ว”

เจสซี่น้ำตาคลอ ก่อนมันจะหยาดหยดลงมาจากดวงตาคู่สวย

ทำไมต้องร้องไห้เจสซี่ก็ไม่รู้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกอะไรอยู่ มันอธิบายให้ใครฟังไม่ได้

ไม้ใช้นิ้วเรียวเกลี่ยเช็ดน้ำตาบนแก้มใสอย่างเบามือแล้วกอดเธอไว้แน่น โยกตัวไปมาปลอบใจ

“ลึกๆ เขาอาจจะรักหนูก็ได้นะ..พ่อพี่เองก็หายไปนาน กว่าจะกลับมาก็ตอนแม่ของเจสซี่มีเจสซี่ในท้องแน่ะ..ตอนนั้นพี่ก็อายุเท่าเจสซี่นะ”

“ฮึกมันไม่เหมือนกัน..ไม่เหมือน ลุงมาร์คไม่เหมือนเขา..ฮึก”

“อย่าร้องไห้สิคะ เดี๋ยวตาบวมแล้วแม่รู้แม่จะเป็นห่วงนะ แล้วตาบวมก็ไม่สวยด้วย”

มาร์ตินแกล้งแหย่ให้น้องหยุดร้อง เอาความสวยมาขู่ วัยนี้ก็เริ่มสนใจความสวยความงามแล้วนะ

อีกอย่างได้ยินเสียงร้องไห้น้องแล้วมันเจ็บจี๊ดๆ ในอกนะ ยัยตัวเล็กของเขาเหมาะกับรอยยิ้มหวานๆ มากกว่าน้ำตาอ่ะ

เนี่ย ฟังมากๆ เดี๋ยวร้องไห้ตามน้องนี่แย่เลย

“ฮืออ พี่ไม้อ่ะ!

เจสซี่ทุบหลังกว้างของคนที่ชอบพูดจาระคายหู ใครจะตาบวมกัน ไม่มีสักหน่อย!

“เลิกคิดมาก เลิกร้องไห้ เล่นเกมกันป้ะ”

ปลอบกันอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องไวจนตั้งตัวไม่ทัน แต่ถึงอย่างนั้นเจสซี่ก็ชินแล้ว

“ไม่เอาอ่ะ เล่นทีไรก็แพ้ตลอด”

“เดี๋ยววันนี้ออมมือให้”

“จริงเร้อ” เจสซี่ผละจากอกกว้างมามองอย่างไม่อยากจะเชื่อเท่าไร มาร์ตินดีดหน้าผากเธออย่างหมั่นเขี้ยวแล้วหัวเราะ

นี่เขาเชื่อไม่ได้ตั้งแต่เมื่อไร

“จริงสิ แต่ใครชนะเลี้ยงไอติมคนแพ้นะ”

“งั้นไม่ต้องแข่งหรอก หนูยอมแพ้เลยก็ได้”

เจสซี่ยกมือเช็ดแก้มชื้นของตน แล้วทำท่ายอมแพ้ ไม้หัวเราะยัยคนขี้งก

ไอศกรีมลิซึ่มจริงๆ ชอบจังเลยของหวานเนี่ย และยิ่งของฟรียิ่งชอบ

ติดนิสัยขี้งกมาจากแม่เขาแน่ๆ เลยอ่ะ

“พี่เลี้ยงก็ได้แต่อย่าร้องไห้อีก โอเคมะ”

“ก็ได้แต่ขอสองถ้วย”

“กินเยอะอ้วนเป็นหมูไม่รู้ด้วย”

“จะอ้วนก็เรื่องของหนู!

ยัยตัวเล็กที่เพิ่งร้องไห้ไปหยกๆ ตอนนี้ออกอาการกระฟัดกระเฟียดงอนเขาแทน แล้วยังมองตาเขียวอีกต่างหาก แสนงอนจริงๆ เปลี่ยนอารมณ์ไวมาก

เอาเถอะ แค่น้องไม่ร้องไห้ไม้ก็ดีใจแล้ว อยากงอนก็งอนไปเถอะแม่คุณแม่ทูนหัว

“ไปล้างหน้าไปจะได้ไปซื้อไอติมกินกัน”

ไม้หอมหัวยัยตัวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยวแล้วดันให้ลงไปเข้าห้องน้ำ เจสซี่ก็ยอมไปแต่โดยดี

ไม้มองตามน้องไปแล้วได้แต่ถอนหายใจ

ต่อไปจะเป็นยังไงวะเนี่ย ผู้ชายคนนั้นคงไม่เอาน้องไปจากเขาใช่ไหมอ่ะ ต้องไปคุยกับแม่และทุกคนซะแล้วสิว่าจะจัดการเรื่องนี้กันยังไง เรื่องนี้ใหญ่และน่าปวดหัวมาก

 

 

TBC.

**

พี่แจ็คก็ไม่ได้ไม่รู้สึกอะไรนะ ก็มีนิดนึง นิ๊ดดดดนึงจริงๆ ต้องมีบ้างค่ะ

ตอนลูกคลอดเขาก็หวั่นไหวกับเจสซี่อยู่บ้างนะ

เปิดตัวพระรอง เมนของเล็กนั่นเองงงง

เนื่องจากช่วงนี้มีความหลัวมาก เรื่องนี้จึงให้เมะ

บางทีก็อิจฉาเจสซี่ อยากกอดพี่ไม้ พี่ไม้สายเปย์คือดีย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 819 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. #3191 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 10:51
    ควรทำให้หลานเจสซี่ของฉันเป็นเด็กกำพร้าจากพ่อทิ้งเป็น- น่าจะสบายใจกันทุกฝ่าย โมโหสุด!
    #3,191
    0
  2. #3138 lalitakim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 13:30
    ทำไมเห็นแก่ตัวไม่เปลีืยนเลยง่ะ แจ็คสัน เหน่ยใจ
    #3,138
    0
  3. #3130 thiyadanook-1234 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 19:07
    ถ้าพี่แจ็คดูสำนึกผิดสักนิดก็คงจะไม่น่าโมโหเท่านี้อ่ะ..ว๊ากกกยำสกสแยวดหัวร้อน
    #3,130
    0
  4. #2921 downdoii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 16:40
    เมื่อไหร่แจ็คสันจะคิดได้สักที
    #2,921
    0
  5. #2866 N_udaen_G (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:05
    พี่แจ็คนี่เกินเยียวยาอะ แต่เจสซี่ใจแข็งมากลูกกกก ตบมือให้หลาน กอดดดดดดด
    #2,866
    0
  6. #2854 Myheartforjb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 19:55
    เฮียแจ็คเคยรักยองแจบ้างไหม?😐😐
    #2,854
    0
  7. #2782 My love markbam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 19:02
    เจสซี่ อย่าใจอ่อนง่ายๆนะลูก
    #2,782
    0
  8. #2612 gene_pa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:47
    ชอบพี่ไม้อ่ะ
    #2,612
    0
  9. #2565 Friendship_Lee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 17:52
    เมื่อไหร่จะสำนึกซะทีแจ็คสัน
    #2,565
    0
  10. #2538 FERN36380 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 01:09
    ขอจบแบบ อิแจ็คเจ็บ ไม่สมหวังได้มั้ย
    #2,538
    0
  11. #2360 KanjanaKunpitak (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 15:44
    พี่ไม้อบอุ่นมากเลยลูกกกกก ป้าหวั่นไหว
    #2,360
    0
  12. #2334 gummyworm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 22:44
    คำพูดแบมคือจี๊ดมากกก ‘ฉันก็ไม่เข้าใจว่าผัวฉันออกจะดีแต่มีน้องเลวแบบคุณได้ยังไง’ ชอบบบ
    #2,334
    0
  13. #2297 PrincessDark (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 08:13
    เฮียเห็นแก่ตัวมากกกกกเป็นไงล่ะโดนลูกตอกกลับ
    แบมตัวต้องเล็กขนาดไหนพี่ไม้กอดเอวรั้งไว้ได้อ่ะ 55555
    #2,297
    0
  14. #2229 rattanakron123 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 19:45
    ถึงไม่เมนยูคแต่ตอนนี้เชียร์ยูคสุดใจเลยลำไยอีหวั😒...แม๊~จะมาทำไมตอนที่เค้าไม่ต้องการคุณแล้วคะคุณหวัง~ขอให้หนูแจคบก็บยูค!สาธุ!
    #2,229
    0
  15. #2222 Pantikar007 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 18:37
    โอ้ยยยยยแต่งกะยูคยอมเลย
    #2,222
    0
  16. #2136 Moontg (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 17:52
    เห็นแก่ตัวสุดๆเลยอิเฮีย โตป่านมีลูกมีเมียแล้วยังคิดไม่ได้โวะ
    #2,136
    0
  17. #2126 Seefahhh (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 08:17
    เอออ มันต้องอย่างนี้สิหลานน้าาาาา โหดๆเฟียสๆไปเลยย ทับจัย!!!
    คนอย่างแจ็คสันต้องเจอแบบนี้แหล่ะ สมน้ำหน้าลูกไม่รัก!
    #2,126
    0
  18. #2090 Harukim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 01:25
    คือแบบเจสลูกหนูดุมากค่าดุกว่าแม่หนูอีก
    #2,090
    0
  19. #2002 SehunMark (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 16:27
    เจสซี่หนูทำดีมากลูกกกกก
    #2,002
    0
  20. #1979 Ilo_harlveen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 02:04
    ยอมความใจแข็งของเจสซี่มาก
    #1,979
    0
  21. #1880 mukkamik (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 20:09
    ยอมใจเจสซี่หนูเข้มแข็งมาก
    #1,880
    0
  22. #1858 drrrxdream02 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:18
    อย่าใจอ่อนเลยนะเจสซี่ ฮื่อออ
    #1,858
    0
  23. #1846 Ploy Snw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 14:58
    อิแจ็ค อิเล้ววววว!! รู้ว่าลูกไม่รักแต่ก็ยังจะบังคับให้เขาไปกะตัว สารเลวนัก
    #1,846
    1
    • #1846-1 Ploy Snw(จากตอนที่ 11)
      15 เมษายน 2561 / 15:01
      แอบเชียร์พี่ไม้กับเจสซี่ ถ้าไม่ได้เป็นญาติกัน ก็เป็นแควนกันได้อะะะ งืออ น่ารักมาก
      #1846-1
  24. #1750 ชเวฮยอนจา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 20:23
    ใจแข็งไว้นะทั้งน้องเจสซี่และยองแจเลยอ่ะ ผู้ชายที่เขาทิ้งลูกทิ้งเมียไป คือผู้ชายที่รักแต่ตัวเองจริงๆ ถึงจะรู้สึกคิดถึงลูกบ้าง แต่ถ้ารักลูกจริง ก็ต้องสงสารลูกและไม่ทิ้งไปตั้งแต่แรกสิ
    #1,750
    0
  25. #1741 klirrer (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 00:26
    แจยอง อย่าไปเชื่อเขานะ ไรท์กราบขอความกรุณาให้อีเเจ็คได้เจ็บปวดนานๆเลยคะ
    #1,741
    0