สต็อกพร้อมส่ง(GOT7) พันธะปฏิพัทธ์ Jackjae Ft.Markbam Bnior (mpreg)

ตอนที่ 10 : Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 673 ครั้ง
    20 ต.ค. 61





ชเว แจยอง เจสซี่




 “เรียงความเรื่องพ่อของฉัน..

ฉันอึดอัดมากที่จะต้องเขียนเรื่องนี้เหมือนเพื่อนทุกคน ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณครูต้องให้เขียนเรียงความในหัวข้อนี้ คุณครูน่าจะคิดถึงจิตใจเด็กที่ไม่ได้อยู่กับพ่อ หรือพ่อมีเหตุผลที่จากลูกไปบ้าง มันทำให้เด็กรู้สึกไม่ดี และตอนนี้ฉันเองก็รู้สึกไม่ดีมากๆ ฉันเชื่อว่าไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่ไม่ได้อยู่กับพ่อ แต่ทุกอย่างบนโลกก็ทำเพื่อคนส่วนใหญ่ เรื่องนี้ก็เช่นกัน ฉันมันเป็นคนส่วนน้อย ดังนั้นฉันจึงจะบอกเล่าในสิ่งที่ฉันรู้สึกแทนการเขียนถึงตัวพ่อ

ฉันไม่ใช่ลูกไม่มีพ่ออย่างที่ใครๆ ล้อ อาของฉันบอกว่าเด็กสักคนจะเกิดมาได้ต้องมีทั้งพ่อและแม่ มันเป็นเรื่องของธรรมชาติ ลูกไม่ได้เกิดมาจากแม่คนเดียว อาไม่เคยโกหก และฉันเชื่ออา

ทุกบ้านมีความแตกต่างกัน ไม่จำเป็นที่ทุกคนจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก บางคนไม่มีพ่อเพราะพ่อตายไปแล้ว บางคนพ่อไปทำงานไกล บางคนพ่อก็ป่วย จึงทำให้อยู่กับลูกตลอดเวลาไม่ได้ มารับส่งที่โรงเรียนไม่ได้ ทำหลายสิ่งร่วมกับลูกไม่ได้ ฉันไม่เข้าใจว่าการที่เราไม่ได้อยู่กับพ่อหมายความว่าเราไม่มีพ่อได้ยังไง ทำไมคนบางคน เช่น เพื่อนร่วมห้องของฉันถึงล้อฉันเรื่องนี้ ซึ่งไม่สมควรอย่างมาก มันบอกถึงมารยาทที่ควรได้รับการอบรม แต่เห็นอยู่ว่าไม่มี

ฉันมีแม่ที่เก่ง สวย น่ารัก และใจดี แม้แม่จะเป็นผู้ชายก็ตาม แม่เอาใจใส่ฉัน เล่นกับฉัน ทำอาหารและขนมให้ฉันกิน เย็บชุดตุ๊กตาให้ ทำหลายอย่างด้วยกัน แม่ของฉันเป็นทั้งพ่อและแม่ให้ฉันแล้ว แม่รักฉันมากที่สุดในโลก แม้ไม่ได้อยู่กับพ่อฉันก็ไม่เคยเสียใจ แม่เคยบอกว่าพ่อฉันเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานที่จะทำทุกสิ่งให้ประสบความสำเร็จ ดังนั้นพ่อจึงต้องจากฉันกับแม่ไปเพื่อทำสิ่งที่พ่อหวังไว้

ฉันไม่ได้อยู่กับพ่อแต่ก็มีคุณลุงที่เป็นพี่ชายพ่อคอยดูแลอยู่ตลอดไม่ต่างจากพ่อ มีคุณอาที่น่ารักคอยตามใจ มีพี่ชายที่หล่อมากและใจดีมาก และมีแม่ที่รักฉัน ฉันคิดว่าครอบครัวฉันมีความสุขมากกว่าครอบครัวของเพื่อนร่วมห้องบางคนที่ว่าฉัน มองฉันแปลกแยก เขาต่างหากที่น่าสงสาร แม้อยู่กับพ่อแม่แต่พ่อแม่ก็ต้องทำงาน ทำให้เขาต้องอยู่กับพี่เลี้ยง ถ้าต้องอยู่กับพี่เลี้ยงจะต่างกับที่ฉันอยู่โดยไม่มีพ่อตรงไหนกัน ถ้าต้องอยู่กับพี่เลี้ยงโดยที่พ่อไม่สนใจ ก็ไม่ต่างอะไรกับที่พ่อฉันไปทำงานไกลๆ เหมือนกัน

ฉันไม่รักพ่อ เพราะไม่เคยได้อยู่กับพ่อ ถ้าวันหนึ่งได้เจอพ่อ ฉันจะบอกพ่อว่าพ่อต้องรับผิดชอบที่ทำให้ฉันโดนล้อในเรื่องนี้ และจะบอกว่าฉันโกรธพ่อมาก  พ่อคือต้นเหตุทั้งหมดที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่

ดังนั้นฉันไม่ได้เสียใจที่ถูกเพื่อนล้อว่าไม่มีพ่อ แต่เสียใจที่ต้องมาโดนล้อเรื่องไร้สาระที่ฉันไม่ผิดขอบคุณค่ะ”

ชเวแจยองวางกระดาษเขียนเรียงความลงบนโต๊ะหน้าห้องแล้วกวาดสายตามองเพื่อนทุกคน ทั้งห้องเงียบกริบกับเรียงความที่แสนจะแปลกของเธอ

คุณครูประจำชั้นยืนหน้าชาอยู่ไม่ห่างกับความในใจของเด็กหญิงแสนสวย เด็กหญิงชเวแจยองที่เรียนเก่งที่สุดในชั้นปี เด็กหญิงที่คุณครูทุกคนชมเชย เด็กหญิงที่มีความสามารถรอบตัวทั้งกีฬาและดนตรี

เธอรู้ว่าชเวแจยองฉลาดมาก แต่ไม่คิดว่าจะด่าเพื่อนที่ล้อเลียนเธอผ่านเรียงความอย่างสุภาพได้เจ็บแสบขนาดนี้ไม่คิดว่าจะบอกความต้องการผ่านเรียงความมาถึงครูแบบนี้

“เรียงความของหนูผ่านไหมคะ”

เด็กหญิงหันไปถามครู มองหน้าเธอตรงๆ จนผมยาวสลวยดำขลับที่ล้อมกรอบหน้าหวานสะบัดทิ้งตัวตามแรง ใบหน้าสวยหวานเรียบนิ่งไม่บอกอารมณ์ แต่ทุกความเก็บกดที่เธออดทนต่อคนรอบข้างมันถูกระบายออกมาแล้ว

ตั้งแต่จำความได้เจสซี่ถูกล้อเรื่องไม่มีพ่อมาหลายครั้ง แต่ละครั้งแม่และทุกคนต่างปลอบโยน ให้เหตุผล จนเธอเองไม่ติดใจอะไรในเรื่องที่ไม่มีพ่อ เพราะทุกคนในบ้านรักเธอ

แต่เมื่อเธอยอมให้คนอื่นรังแก ทุกอย่างยิ่งเลวร้าย เพื่อนร่วมห้องอย่างเซอาและพวกพ้องต่างเอ่ยล้อเธอประจำจนน่ารำคาญ เซอาไม่พอใจที่เธอทำอะไรได้ดีกว่า ไม่พอใจที่คุณครูหลายคนชื่นชมเธอ

แม่บอกว่าการล้อคนอื่นนั้นเป็นสิ่งไม่ดี และคนที่ล้อคนอื่นคือคนที่มีปมด้อยในใจ ให้เธอปล่อยผ่านอย่าเก็บมาใส่ใจ เธอก็เชื่อแม่ เงียบมาตลอดจนเงียบไม่ไหว

วันนี้คุณครูให้เขียนเรียงความเรื่องบ้าๆ นี่ เซอาเอาแต่ล้อเธอว่าจะเขียนได้ยังไงในเมื่อไม่มีพ่อ

เธอเขียนได้สิ เรื่องอะไรจะเขียนไม่ได้!

“ผ่านจ้ะ”

คุณครูฝืนยิ้มให้เจสซี่ เจสซี่ยิ้มอย่างพอใจแล้วถามอีก

“ได้คะแนนเท่าคนอื่นๆ ไหมคะ หนูเขียนถึงพ่อไปนิดเดียวเอง และไม่ได้ชมพ่อด้วย”

“ได้สิจ๊ะ ไม่ว่าเขียนมากน้อยก็อยู่ในหัวข้อจ้ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

เด็กหญิงในเครื่องแบบนักเรียนแสนน่ารักเดินไปนั่งที่อย่างไม่สนสายตาใคร ไม่ปรายตามองเซอาที่มองเธอด้วยความไม่พอใจ

มองได้มองไปสิ ใครแคร์

คุณครูกระแอมเล็กน้อยแล้วให้เด็กคนต่อไปมาอ่านเรียงความหน้าชั้นเพื่อเก็บคะแนนต่อ

ในฐานะครูก็รู้ว่าปัญหากลั่นแกล้งกันของเด็กมีมานาน แต่เพราะเป็นการใช้คารมวาจาไม่ได้ใช้กำลังทำร้ายกัน เธอก็ทำได้เพียงห้ามปรามคนก่อเรื่องเท่านั้น

เห็นทีเธอคงต้องบอกพ่อแม่ของเซอาแล้วล่ะ และคงต้องเอาสิ่งที่แจยองเขียนไปเล่าให้ครูทุกคนฟัง

บางครั้งเราก็มองข้ามความรู้สึกของเด็กๆ กลุ่มหนึ่งไป

 

 

 

 

 

เจสซี่สะพายกระเป๋าเป้บนไหล่ เดินออกจากตึกประถมไปโรงยิมเพราะพี่ไม้ส่งข้อความมาหาตั้งแต่เที่ยงว่า หลังคาบพละจะขอเล่นบาสกับเพื่อนต่อ

เจสซี่เปิดประตูโรงยิมเข้าไปเจอความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศที่ติดไว้ทั่วโรงยิมขนาดใหญ่ เธอเดินขึ้นไปนั่งบนสแตนด์เพื่อรอพี่ชาย

เด็กหญิงวางกระเป๋าข้างกาย นั่งเท้าคางมองการแข่งขันด้านล่าง ไม่ใช่มีแค่เธอที่มานั่งดู แต่พี่ๆ มัธยมมานั่งเชียร์กันเยอะเลย เสียงกรี๊ดทำเอาหนวกหูนิดหน่อย

เจสซี่ดึงที่คาดผมออกมาคาดใหม่แล้วหากระติกน้ำลายการ์ตูนออกมาเปิดเพื่อดื่ม หยิบขนมซองเล็กออกมาแกะกินรองท้อง ขนมนี่พี่ไม้ซื้อไว้ให้ตอนพักกลางวัน

เจสซี่นั่งดูไปสักพักก็จบการแข่งขัน ทีมที่ใส่ชุดพละชนะล่ะ ส่วนพี่ทีมชุดนักเรียนแพ้ไปสามแต้ม

เด็กหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อพละคอปกและกางเกงวอร์มซึ่งพับขาขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าพลางเดินมาข้างสนาม แม้เหนื่อยแต่บนใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนยิ้มกับชัยชนะ

“แกเล่นเก่งแบบนี้น่าจะเข้าชมรมนะ ขึ้นมอปลายแล้วมาคัดตัวเถอะ”

กัปตันทีมบาสประจำโรงเรียนที่นั่งดูการเล่นของทีมมอต้นเดินเข้ามาหามาร์ติน เด็กหนุ่มยิ้มแล้วส่ายหน้า

“ยังดีกว่าครับ”

“ทำไมล่ะ หรือแกจะเข้าชมรมอื่น จะเข้าก็ได้แต่ตอนแข่งมาช่วยหน่อยได้ไหมล่ะ”

“คือ..ผมไม่อยากเข้าชมรมน่ะครับ คงไม่ได้เข้าที่ไหน ต้องช่วยงานที่บ้าน แต่ถ้าช่วงแข่งพี่อยากให้ช่วยผมจะมาซ้อมให้นะครับ”

“จริงนะ! ขอบใจมากว่ะมาร์ติน”

“ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ไม้ก้มหัวเป็นเชิงขอตัวจากรุ่นพี่แล้วเดินไปที่สแตนด์ที่มีสาวน้อยน่ารักห้อยแขนพาดตัวอยู่กับที่กั้น มองตรงมาทางเขา

“น้ำค่ะ”

ไม้ไม่สนใจน้ำดื่มจากคนอื่นๆ ที่มาดูการแข่งขันแล้วยื่นมือรับกระติกน้ำพกพาจากน้องสาวที่หย่อนสายสะพายกระติกใบเล็กลงมาให้จากที่สูง

“ลงมาเร็ว”

เจสซี่โยนกระเป๋านักเรียนลงไปข้างล่างก่อนตัวเองจะลอดผ่านช่องที่กั้นออกมาเพราะขี้เกียจเดินไปลงบันไดสแตนด์

พอเจสซี่หันหลังจะปล่อยตัวกระโดดลงมาไม้ก็รีบขยับตัวไปรับตัวน้องไว้อย่างเร็ว

“เดี๋ยวเถอะ! พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าลงมาทางนี้ ถ้าพี่รับไม่ทันจะทำยังไง”

“ก็เจ็บไงคะ”

เจสซี่หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจที่ทำให้พี่ไม้หน้านิ่วคิ้วขมวดได้ มาร์ตินแทบพ่นไฟกับความดื้อของยัยตัวเล็ก

ชอบทำให้เขาใจหายใจคว่ำอยู่เรื่อย!

“เจสซี่!

พอคนที่อุ้มตัวเองอยู่ส่งเสียงดุ เจสซี่ก็หน้าจ๋อย กอดคอเขาหมับ

“ขอโทษค่า เจสซี่ลงมาทางนี้เพราะรู้ว่าพี่ต้องรับทันไงคะ พี่ไม่ปล่อยเจสซี่ตกหรอกน่า ใช่ไหมล่ะคะ?”

ยัยหนูเอียงคอมองพี่ ทำตาใส

“จริงๆ เลย”

แม้จะปั้นหน้าดุแต่ไม้ก็อดหลุดยิ้มตามรอยยิ้มหวานๆ ของเจสซี่ไม่ได้อยู่ดี

เด็กคนนี้มันร้ายนัก!

ไม้ปล่อยน้องลงยืนกับพื้นดีๆ เจสซี่เดินไปหยิบกระเป๋าที่โยนลงมาก่อนหน้านี้

ความน่ารักและความหน้าตาดีของทั้งคู่ทำให้เป็นจุดสนใจของเพื่อนร่วมโรงเรียนได้เสมอ ทั้งที่เวลาสองคนนี้อยู่ด้วยกันก็เป็นภาพที่ชินตา แต่มองทีไรก็น่ารักตลอด

“น้องเจสซี่! หวัดดีจ้า”

และเป็นปกติเช่นกันที่เหล่าเพื่อนพี่ชายจะให้ความสนใจเด็กน้อย ก็เธอน่ารักมากนี่นา

“สวัสดีค่ะ” เจสซี่ทักทายอย่างมีมารยาท ยิ้มหวาน

“ขอจองน้องได้ไหมไอ้ไม้”

มาร์ตินมองเพื่อนที่ไม่เลิกความคิดอยากเป็นน้องเขยเขาสักที ยกขายันมันไปแรงๆ หนึ่งที

“มึงอยากตายหรือไม่อยากมีชีวิตอยู่”

“โหดจังเลยจ้า ก่อนกลับไปกินแมคกัน พาเจสซี่ไปด้วย” เพื่อนอีกคนที่ย่อตัวนั่งคุยกับเจสซี่หันมาเอ่ยชวน

“อีกละ อาทิตย์นี้แวะหลังเลิกเรียนกี่รอบแล้ว กูต้องไปช่วยแม่ที่ร้าน พาน้องเถลไถลกูโดนแม่เตะพอดี”

“งั้นซื้อไปกินที่ร้านแม่มึง”

“ไปทำไม เกะกะร้านกู!

“มึงจะห้ามนายแบบประจำร้านแม่มึงแบบนี้ไม่ได้นะ”

อีกคนเอ่ยขัดขึ้นอย่างเป็นต่อเมื่อมาร์ตินจะไม่ให้ตามไปด้วย ไม้มองตาขวาง

ด้วยความที่แม่ทำเสื้อผ้าผู้ชายเป็นหลัก ทั้งเสื้อเด็ก เสื้อผู้ใหญ่ เสื้อวัยรุ่น ตั้งแต่เด็กไม้ก็เป็นนายแบบให้แม่ตลอด ส่วนเสื้อของวัยรุ่นและของวัยที่โตขึ้นมาก็จ้างเน็ตไอดอล จนกระทั่งเดี๋ยวนี้ที่ไม้โต แม่ก็ไม่จ้างแล้วไอดอล ใช้ลูกตัวเองนี่แหละจ้ะ ใช้ฟรีด้วย ค่าจ้างก็ไม่ได้ จะขออะไรทีก็ไม่ให้ต้องไปขอพ่อ

และพอแม่เห็นหน้าเพื่อนเขาแต่ละคนที่พาไปเที่ยวบ้าน แม่ก็ติดต่อขอมาเป็นนายแบบของร้านเลย ยอดขายเพิ่มหลาย% แม่ก็ยิ้มแก้มปริไปสิ แต่คนที่ได้ค่าตัวมีแต่เพื่อนไม้นะ ไม่ใช่ไม้

ความอยุติธรรมนี้บอกไปใครจะเข้าใจอ่ะ

“กูเกลียดพวกมึงจริงๆ” ไม้ไม่สบอารมณ์เท่าไรแต่ก็ต้องยอมให้ไปด้วย ห้ามก็ใช่ว่าพวกบ้านี่จะฟัง

เจสซี่มองพี่ทีเพื่อนที

“ตกลงเราจะซื้ออะไรไปกินเหรอคะ หนูหิวแล้ว”

“อยากกินอะไรพี่ซื้อให้ได้ทุกอย่างเลยจ้ะ” เด็กหนุ่มตัวสูงก้มตัวลงเอามือยันเข่า เอ่ยกับเจสซี่

“น่อววว ไอ้ชานสายเปย์จ้า” หนุ่มๆ พากันแซวแต่น้องที่ยังเด็กอยู่ดูงุนงง มองแต่ละคนตาแป๋ว

“หยุดเลยพวกมึง น้องกูยังเด็ก ไม่ต้องมาอยากเปย์ น้องกูกูเลี้ยงได้” ไม้ตบหัวเพื่อนไปคนละทีอย่างหมั่นไส้ คว้าเป้สะพายไหล่ซ้ายแล้วอุ้มน้องเดินหนีออกมาเลย

“ไอ้ไม้นี่แม่งขี้หวงอ่ะ หวงตั้งแต่แม่ยันน้อง”

“มึงรู้ก็ชอบไปแหย่มัน”

“ไม่ได้แหย่ กูชอบจริง เจสซี่น่ารักโคตรๆ”

“ไอ้นี่หนิ สักวันมึงโดนมันกระทืบจะไม่แปลกใจเลยอ่ะ”

 

 

 

 

 

มาร์ครวบรวมความกล้าอยู่หน้าห้องทำงานของบิดาก่อนเปิดเข้าไป

“เข้ามามีอะไรสตีฟ..อ่าว แกเองเหรอ”

ลูอิสแปลกใจที่ลูกชายเข้ามาหาทั้งที่งานยุ่งจนแทบไม่เคยโผล่มาสาขาใหญ่

“เที่ยงแล้วคุณพ่อยังไม่ไปทานกลางวันอีกหรือครับ”

“ยังไม่หิว แกล่ะมีอะไรทำไมมาถึงนี่ มีอะไรไว้คุยที่บ้านสิ”

“ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยครับ”

มาร์คเดินมานั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของพ่อ ลูอิสวางมือจากงานมองหน้าลูกชายคนเดียว

“มีอะไรก็ว่ามา”

“ผมอยากย้ายไปอยู่เกาหลีใต้ครับ”

“เรื่องโปรเจคที่แกจะไปทำที่เกาหลีน่ะเหรอ ฉันว่ามันไม่จำเป็น แกเตรียมย้ายไปดูแลสาขานิวยอร์กก็พอแล้ว”

“ที่ผมอยากไปเกาหลีใต้ไม่ใช่เพราะเหตุผลเรื่องงานอย่างเดียวครับ”

“มีเหตุผลอะไรอีก”

“ผมอยากไปอยู่กับครอบครัว ไปอยู่กับแบมแบมและลูก”

คำพูดของมาร์คทำให้ลูอิสนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่

“แก..ว่าไงนะ”

มาร์คมองสบตาคมที่ดูกร้าวขึ้นของบิดาอย่างไม่เกรงกลัว เอ่ยต่อไปอย่างใจเย็น

“คุณพ่อคงจำแบมแบมได้ แฟนคนแรกและคนเดียวของผม”

แบมแบมทำไมลูอิสจะจำเด็กคนนั้นไม่ได้

“แกแอบกลับไปติดต่อกับเด็กคนนั้นตั้งแต่เมื่อไร”

“เจ็ดแปดปีก่อนครับ”

“นี่แกปิดบังฉันมาตั้งหลายปีเลยเหรอ!

ลูอิสทุบโต๊ะปังด้วยความไม่พอใจ ถ้าเป็นคนอื่นคงกลัวแต่นั่นไม่ใช่มาร์ค เขายังคงสงบนิ่งและใจเย็น

“ใช่ครับ ตั้งแต่ผมย้ายมาอยู่ที่นี่กับคุณพ่อผมก็ตามหาเขามาตลอดจนเจอเขาเมื่อหลายปีก่อน และผมก็ได้รู้ว่าเขามีลูกกับผม”

“แกเชื่อหรือว่านั่นคือลูกแก”

มาร์คข่มความไม่พอใจเมื่อพ่อดูถูกแบมแบม

“ผมมั่นใจครับ และไม่ว่าคุณพ่อจะคิดยังไงผมก็จะย้ายไปอยู่เกาหลี”

“ฉันไม่ให้แกไป!

“ผมจะไป”

“ถ้าแกไปก็ไม่ต้องกลับมาอีก! ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันแกก็ไม่ต้องเอาไป”

“ได้ครับ งานที่ผมดูแลอยู่ตอนนี้ผมเคลียร์เสร็จแล้ว ใครจะมาทำต่อก็คงทำได้ไม่ยาก”

มาร์คตอบกลับทันควันแบบไม่เสียเวลาคิดทำเอาคุณลูอิสชะงัก

มาร์คเตรียมตัวและเตรียมใจมาแล้วว่าเรื่องคงไม่เป็นไปได้ด้วยดี พ่อคงไม่ยอมรับแบมแบม และคงไม่ปล่อยเขาไป

เจ็ดปีที่แบมแบมให้เขาทนรอไปก่อน ค่อยๆ พูดกับพ่อ ให้พ่อเข้าใจ แต่มาร์ครู้ดีว่าหากจะคุยเรื่องนี้ต้องคุยครั้งเดียวให้จบไปเลย รับได้ก็รับ ถ้ารับไม่ได้ หักก็คือหัก

พ่อไม่เคยสนใจว่าเขาต้องการอะไรอยู่แล้วนี่

ลูอิสกำหมัดแน่นด้วยความโมโห ไม่คิดว่ามาร์คจะเตรียมพร้อมขนาดนี้ มาร์คมาเพราะพร้อมจะไปแล้ว

“แกยอมทิ้งทุกอย่างไปหาเด็กนั่นเลยเหรอมาร์ค”

“ครับ”

“ถ้าแกไปอยู่กับมัน ฉันจะทำทุกอย่างให้เด็กนั่นมันอยู่ไม่ได้ จะทำให้มันไม่มีความสุข”

ถึงก่อนนี้ลูอิสจะออกปากไล่ แต่เขาก็ไม่ได้อยากให้มาร์คไปจากเขาจริงๆ ไม่อยากให้ลูกชายคนเดียวไปไหน

“พ่อคิดว่าขู่แบบนี้แล้วผมจะยอมให้พ่อบงการชีวิตผมต่อหรือไง”

มาร์คเริ่มโมโหขึ้นมาบ้างเมื่อพ่อข่มขู่เขาด้วยเรื่องแบมแบม

“หึ..ถ้าแกไม่อยากให้มันเดือดร้อนก็เลิกคิดเรื่องจะไปอยู่เกาหลีได้เลย”

ในเมื่อมาร์ครักแบมแบม ลูอิสก็จะใช้แบมแบมมาเป็นข้อต่อรอง

“ผมไม่อยากทิ้งลูกไว้นานกว่านี้อีกแล้ว ลูกผมโตมากแล้วนะ เขาต้องการผมเหมือนที่ผมก็เคยต้องการพ่อตอนเด็กๆ พ่อไม่เห็นแก่ผมก็เห็นแก่หลานบ้างสิ!

ร่างสูงผุดลุกขึ้นแล้วตบโต๊ะทำงานของพ่อเสียงดัง จากอารมณ์คุกรุ่นก็แปรเปลี่ยนเป็นโกรธ

“อย่ามายัดเยียดมันเป็นหลานฉัน! ฉันไม่เคยมีหลาน ฉันไม่เคยยอมรับแบมแบมเป็นสะใภ้ฉัน!

“พ่อจำไว้นะครับว่าวันนี้พ่อบอกเองว่าไม่ยอมรับมาร์ตินเป็นหลาน วันหน้าอย่าอยากได้เขามาเป็นหลานก็แล้วกัน”

มาร์ควางซองเอกสารที่ถือมาลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง

“ผมจะไม่เอาอะไรที่เป็นของพ่อไป แต่อะไรที่ผมสร้างของผมมาผมก็มีสิทธิ์โดยชอบธรรมเหมือนกัน ผมจะเดินทางคืนนี้ ผมเตรียมเรื่องไว้แล้ว ไม่ว่าพ่อจะยอมหรือไม่ผมก็ไปอยู่ดี ที่มาบอกเพราะคิดว่าเราจะคุยกันได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเราคุยกันไม่รู้เรื่อง”

มาร์คหันหลังก้าวยาวๆ ออกไปจากห้องทันที ลูอิสลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วตะโกน

“มาร์ค! ไอ้มาร์ค! กลับมาเดี๋ยวนี้นะมาร์ค ไอ้ลูกไม่รักดี!!!

ลูอิสคว้าของใกล้มือบนโต๊ะปาระบายอารมณ์โกรธเกรี้ยว แล้วคว้าซองเอกสารที่มาร์คทิ้งไว้จะฉีกกลางให้ขาดเป็นสองส่วน แต่ก็ข่มกลั้นความอยากนั้นแล้วเปิดซองออกเพื่อดูของข้างใน

ร่างสูงชะงักกึกเมื่อเห็นรูปถ่ายหลายใบของเด็กคนหนึ่ง มีตั้งแต่ช่วงวัยประถมและวัยมัธยม มองผาดๆ เหมือนเขากำลังดูรูปลูกชายเมื่อหลายปีก่อนแต่พอพิจารณาดีๆ มันไม่ใช่

ลูอิสเทของข้างในออกมาให้หมด มีซองสีขาวปิดผนึกไว้เรียบร้อยอีกหนึ่งซอง มือหนาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานคว้ากรรไกรอันเล็กออกมาตัดซอง

พอคลี่ดูเอกสารข้างใน คิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นก็ค่อยๆ คลายออกเล็กน้อย

ใบแสดงผลตรวจดีเอ็นเอที่แสดงว่าเด็กที่ชื่อมาร์ติน ภูวกุลเป็นลูกชายของมาร์คจริงๆ

ลูอิสวางเอกสารทางการแพทย์ลงแล้วหยิบรูปปัจจุบันของเด็กคนนั้นมาดู

นี่น่ะหรือมาร์ตินนี่มันมาร์คชัดๆ

 

 

เมื่อออกมาจากห้องทำงานของพ่อแล้วมาร์คก็ติดต่อหาเลขานุการทันที

“คุณเจนนิเฟอร์เปลี่ยนไฟล์ทบินให้ผมด่วน ผมต้องการบินเดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย”

<คะ? ตอนนี้เลยหรือคะบอส>

“ใช่ หาเที่ยวบินไปโซลที่เร็วที่สุดให้ผมเลย ผมจะกลับไปเอาของที่บ้านก่อน ได้แล้วโทรมาบอกด้วย”

<ได้ค่ะบอส จะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้ค่ะ>

เมื่อวางสายจากเลขาฯ มาร์คก็พยายามระงับอารมณ์ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

พ่อนี่น่าโมโหจริงๆ ไม่เคยรับฟังอะไรเลย ตาแก่บ้าเอ๊ย!

 “พอกันที!

 

 

 

 

 

ไม้ที่นั่งเล่นกับเจสซี่มองลูกค้าหนุ่มวัย20+ เขม็ง รายอื่นก็ลูกค้าปกติ แต่ลูกค้าคนนี้มัวแต่คุยกับแม่อยู่ได้

จะซื้อป้ะ!

ลูกชายเจ้าของร้านให้น้องระบายสีตุ๊กตาในสมุดไปพลางๆ ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้น ทำทีเป็นเดินตรวจของในร้าน จับๆ วางๆ อยู่ตรงโซนที่จัดวางเครื่องประดับที่แม่ออกแบบเอง แต่เหลือบมองลูกค้าหน้าหล่อเป็นระยะ

มาร์ตินสาวเท้าเข้าไปหาทั้งสองเมื่อหมอนั่นขยับยืนซ้อนหลังแม่ซะใกล้ จะดูเสื้อหรือจะดมหัวแม่กันแน่ห๊ะ!

“สนใจตัวนี้หรือครับ แหม ตาถึงจัง ผมเป็นนายแบบเองล่ะครับ มีอะไรให้ผมแนะนำเองดีกว่า”

ไม้เดินมาแทรกระหว่างทั้งสองแล้วยิ้มด้วยปากแต่ตาไม่ยิ้ม ยกแขนกอดอก

ลูกค้าหนุ่มมองร่างสูงที่จู่ๆ ก็มาจากไหนไม่รู้อย่างสงสัยและไม่พอใจ

“เชิญสอบถามครับคุณลูกค้า”

“ผมอยากคุยกับเจ้าของร้าน”

“ถามผมก็ได้ผมรู้ทุกอย่าง”

“คุณจะมารู้ดีกว่าคนออกแบบได้ไง”

“เชื่อเฮอะ นี่รู้ดีพอๆ กับคนออกแบบล่ะครับ”

“นี่น้อง อย่ามากวนประสาท นี่ใครครับคุณแบมแบม”

“อ้อ นี่..

แบมแบมยังไม่ทันแนะนำลูก ไม้ก็เอ่ยแทรกก่อน

“จะรู้ไปทำมะ?”

“นี่!” ลูกค้าหนุ่มไม่พอใจเมื่อโดนไอ้เด็กหน้าหล่อนี่กวนประสาท

“ไปอยู่กับเจสซี่เลยนะ ไปเดี๋ยวนี้”

ไม้หันมาดุแม่ที่ยืนเยื้องอยู่ข้างหลัง แบมแบมหน้านิ่ว

“อะไรของแก ไปไหนก็ไปไป๊ มะ..

“ไปนะครับที่รัก ไป-เดี๋ยว-นี้”

ไอ้พี่ไม้แกกลืนพ่อแกเข้าไปหรือไง ทำตาดุยังเหมือนกัน ทำไมถึงเหมือนกันขนาดนี้!

ไม้ชี้มือข้ามราวเสื้อไปไกลๆ ให้แม่ไปทางนั้น แบมแบมได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินไปหาเจสซี่ พอแม่ไปแล้วไม้ก็หันมาหาลูกค้าหนุ่มที่ดูสนใจแม่มากกว่าเสื้อผ้า ยังคงกอดอก ยักคิ้วข้างหนึ่งให้อย่างกวนโทสะ

“รับตัวไหนดีครับ ห้องลองอยู่ทางนู้นครับ เชิญ”

แม้น้ำเสียงไม้จะนอบน้อมตามวิสัยคนให้บริการ แต่สายตานี่พร้อมหาเรื่องมาก

….

มาร์ตินหันไปเลือกเสื้อคอลเลคชั่นใหม่อยู่ครู่ก่อนยื่นเสื้อที่เลือกให้ลูกค้า

คุณไหล่กว้าง ตัวที่ถืออยู่ไม่น่าจะใส่พอดีครับ ตัวนี้ดีกว่า

ชายหนุ่มรับมาอย่างงงๆ เอ่ยอย่างสงสัยไม่หาย

“น้องเป็นอะไรกับคุณแบมแบม”

ลูกค้าหนุ่มก็รู้จักแบมแบมในฐานะเจ้าของร้านเสื้อชิคแอนด์ชิลจากอินสตาแกรมของร้านเท่านั้น อินสตาแกรมส่วนตัวไม่รู้จักจึงไม่รู้ว่าคุณเจ้าของร้านที่บางทีก็เป็นนายแบบเสื้อผ้าตัวเองนี่..มีลูกแล้ว

“เรื่องส่วนตัวครับ” ไม้ยิ้มให้ลูกค้าแต่สายตาจ้องเขม็ง

“ไม่ลองแล้วครับ เอาตัวนี้แหละ” คุณลูกค้าดูจะเกรงกับสายตาของไม้เลยจะรีบซื้อรีบกลับ

“ขอบคุณมากครับ จะรีบไปคิดเงินให้เดี๋ยวนี้ พี่จีซองช่วยเอาเสื้อลูกค้าไปจัดการหน่อยครับ”

พนักงานหนุ่มของร้านรีบมารับเสื้อไปจากมือลูกชายเจ้าของร้าน และการ์ดจากลูกค้า

มาร์ตินยังยืนขวางชายหนุ่มไม่ไปไหนจนกระทั่งเสื้อในถุงกระดาษพิมพ์แบรนด์ร้านอย่างสวยงามถูกยื่นมาให้

“นี่ครับ ขอบคุณที่มาใช้บริการนะครับ ครั้งหน้าเชิญใหม่นะครับ” มาร์ตินเดินไปส่งลูกค้าถึงประตูร้าน พอลูกค้าพ้นออกไปแล้วก็ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด

ช่วงนี้ยังไม่ค่อยมีลูกค้าหรอก แต่ช่วงเย็นถึงค่ำนี่ลูกค้าจะเข้ามาดูเสื้อเยอะมาก มีทั้งลูกค้าประจำ ลูกค้าใหม่ และนักท่องเที่ยวต่างประเทศที่ชอบมาช็อปปิ้ง เพราะร้านอยู่ย่านถนนแฟชั่นพอดี อีกทั้งร้านแม่ยังเป็นที่นิยมมากด้วย ได้ลงนิตยสารดังด้วยล่ะ พวกแฟชั่นบล็อกเกอร์ก็ชอบเอาไปเขียน จนมีคนมาอุดหนุนเยอะ เมื่อมีคนมาเยอะก็จะมีคนหลงมาชอบมาสนใจแม่เหมือนกัน

ให้ตายเหอะ ไม้เหนื่อย!

“เป็นบ้าอะไรอีกล่ะ แกลดๆ บ้างได้ไหมไอ้ท่าทางกวนส้นเท้าแบบนี้เนี่ย”

แบมแบมถามลูกชายที่หน้ามุ่ย ไม้มองตาขวาง

“หมอนั่นสนใจแม่อ่ะ”

“ก็ช่างเขา แกไปทำอย่างนั้นเกิดวันหลังเขาไม่มาอีกจะทำยังไง”

“ช่างสิ ไม่มีหมอนั่นก็มีคนอื่นมาซื้ออยู่ดี”

แบมแบมส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจกับความขี้หวงของลูกชาย

เวลาไปไหนมาไหนด้วยกันก็ขี้อ้อนปกติ แต่พอมีคนมามองมาสนใจเขาปุ๊บ ไอ้พี่ไม้กลายร่างเป็นไม้กันหมาทันที บอกว่าพ่อสั่งมาให้คอยดูแลเขา

บ้าพอกันทั้งพ่อทั้งลูก

“เสร็จแล้วค่า สวยไหมคะ” เจสซี่ยกสมุดระบายสีขึ้นอวดอาแบมแบม

“สวยค่ะ โตมาเรียนออกแบบดีไซน์ไหม เดี๋ยวอายกร้านนี้ให้เลย”แบมแบมกอดฟัดยัยหนูอย่างเอ็นดู

“อะแฮ่ม..มีลูกชายอยู่อีกคนน้า”

“คนอะไรขี้อิจฉาจังน้า”

แบมแบมหัวเราะสะใจเมื่อลูกชายมองค้อน

“เจสซี่ไม่เอาหรอกร้านเล็กๆ แบบนี้”

“เดี๋ยวโดนถีบนะไอ้พี่ไม้”

“เราไปซื้อไอติมกันดีกว่าค่ะเจสซี่”

“ค่ะ!

ไม้รีบพาเจสซี่หลบออกไปนอกร้านก่อนจะโดนแม่ถีบเข้าจริงๆ แม่พูดจริงทำจริงตลอดอ่ะ

 

 

 

 

 

“เจสซี่มาแล้ว เข้ามาลูก มาๆ”

จินยองเปิดประตูต้อนรับน้องๆ ที่มาเที่ยวหาในวันหยุด พอเห็นสาวน้อยเจสซี่ก็ดีอกดีใจ จับจูงแกเข้าไปข้างใน แบมแบมและยองแจที่ถือของมามากมายตามเข้าไปและปิดท้ายที่ไม้

“พี่ไม้!!

สองแฝดจัสตินและจัสมินวิ่งมาหาร่างสูงทันที เกาะแข้งเกาะขากันคนละข้าง ไม้หัวเราะแล้วก้มลงลูบหัวสองหน่อจอมแสบคนละที

พอพี่ชายให้ความสนใจแล้วสองแสบก็เบนความสนใจไปหาพี่เจสซี่คนสวยต่อจนไม้ร้องอ้าวที่จู่ๆ ก็โดนน้องทิ้ง

ฝาแฝดชายหญิงของพี่แจบอมและพี่จินยองนั้นน่ารักน่าชังมาก ยิ่งโตยิ่งช่างอ้อนช่างฉอเลาะเป็นที่สุด ปู่ย่าหลงหัวปักหัวปำจนแทบไม่ยอมส่งคืนพ่อแม่

เพราะจินยองและแจบอมทำงานหนักกันทั้งคู่ เด็กๆ เลยต้องไปอยู่บ้านปู่ย่า วันศุกร์ก็พามาส่ง เย็นวันอาทิตย์ก็มารับไปเลี้ยงให้

“งือออ คิดถึงจังเลย” เจสซี่กอดฟัดน้องแฝดอย่างรักใคร่ ชอบตัวนิ่มๆ ย้วยๆ ของเจ้าสองก้อนนี่ น่ารักสุดๆ เลย น่ารักจนเจสซี่อยากมีน้องกับเขาบ้าง

“เค้าก็คิดถึงพี่เจสซี่นะ”

“เค้าด้วย”

สองแฝดดูสดใสร่าเริงคูณสิบเมื่อมีเพื่อนมาเล่นด้วยแล้ว ยิ่งโตจัสตินยิ่งออกไปทางพี่แจบอม ส่วนจัสมินแน่นอนว่าน่ารักติดพี่จินยองนั่นแหละ

ระหว่างที่เด็กๆ เล่นกัน ผู้ใหญ่ก็เตรียมของทำบาร์บีคิวที่ลานว่างของเพ้นท์เฮ้าส์ จินยองและแจบอมยุ่งจนไม่ค่อยมีเวลานัดน้องมาเจอกัน

“นี่ไม้สูงขึ้นอีกหรือเปล่าเนี่ย” แจบอมทักหลานชายที่ช่วยยกของ ไม้เงยหน้าขึ้นมองหน้าลุง

“ก็สูงขึ้นครับ สองเซ็นฯ”

“จะสูงเท่าแม่แล้วนะ”

“ครับ และผมคิดว่าจะสูงเกินแม่ด้วยครับ แม่แก่แล้ว โตไปกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ”

“ไอ้พี่ไม้! ฉันอยู่ของฉันเฉยๆ แกนี่ก็นะ”

ทุกคนหัวเราะชอบใจเมื่อแบมแบมวีนใส่ลูกอีกแล้ว และคนชอบยั่วแม่ก็หัวเราะดังกว่าใครเลย

 

 

 

“หนูขออยู่นี่ไม่ได้เหรอคะแม่”

เจสซี่เอ่ยกับแม่เมื่อแม่จะพากลับบ้านแล้ว เธอยังอยากอยู่เล่นกับน้องแฝดอยู่เลย

“ให้เจสซี่ค้างที่นี่ก็ได้นะยองแจ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่พาไปส่งบ้าน”

จินยองลูบหัวเจสซี่ที่นั่งเล่นกับน้องที่พื้นอย่างเอ็นดู

“แต่ไม่มีอะไรมาเลยน่ะสิครับ เสื้อผ้าก็ไม่มี”

“ไม่เป็นไร ใส่ของจัสมินก็ได้ ยัยหนูของพี่มันจ้ำม่ำ เจสซี่ตัวบางนิดเดียวใส่เสื้อน้องได้อยู่”

พอพี่จินยองบอกแบบนั้นยองแจก็นั่งยอง ถามลูกให้แน่ใจ

“หนูจะค้างที่นี่จริงๆ นะคะ”

“ค่ะแม่”

“แน่ใจนะ”

“ค่ะ”

“งั้นก็อย่าดื้อกับลุงนะ”

“ได้ค่ะ”

“เจสซี่อยู่ได้งั้นผมอยู่ด้วย”

ไม้จะเดินไปหาน้องๆ แต่โดนแม่กระชากคอเสื้อไม่ให้ไป

“แค่ก! โอ๊ยแม่ ไม้หายใจไม่อ๊อกกก” ไม้จับคอเสื้อไว้ให้เหลือช่องว่าง โดนแม่ลากหลุนๆ ไปทางหน้าประตู

“แกน่ะกลับบ้านกับแม่เลย จะอยู่ให้วุ่นวายทำไมห๊ะ!

“ไม่! ไม้จะอยู่นี่”

“ไป! กลับบ้าน วันนี้แกต้องช่วยแม่ซ่อมไฟห้องน้ำนะโว้ย” แม้ไม้จะโตสักแค่ไหนก็สู้แบมแบมไม่ได้หรอก นี่แม่นะ

“นี่ลูกหรือคนใช้ครับ!

            “คนใช้”

“แม๊!!

เสียงโวยของแม่ลูกภูวกุลเงียบไปเพราะประตูปิดลง จินยอง แจบอม และยองแจมองหน้ากันก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน

 

 

 

 

 

ขณะที่ไม้ไปซ่อมไฟห้องน้ำชั้นล่าง แบมแบมก็นอนเหยียดยาวดูทีวีบนโซฟา ส่วนยองแจนั่งทำงานอยู่ด้วยกันไม่ไกล

“ใครมาล่ะเนี่ย”

แบมแบมพึมพำเมื่อได้ยินเสียงออด ยองแจเงยหน้าจากงาน จะลุกขึ้นไปดูแต่แบมแบมห้ามไว้

“แกทำงานเหอะเดี๋ยวฉันไปดูเอง”

แบมแบมกดหยุดหนังที่ดูอยู่แล้วลุกไปดูวิดิโอดอร์ พอเห็นว่าใครมาก็แปลกใจปนตกใจมากเลย

“มาได้ไงเนี่ยพี่”

แบมแบมรีบเปิดประตูต้อนรับ มาร์คยิ้มกว้าง เดินเข้ามากอดแบมแบมแน่น

“ขอมาอาศัยอยู่ด้วยคนนะ”

“เดี๋ยว! นี่มีอะไรน่ะ ทำไมจู่ๆ ก็มา แล้วลากกระเป๋าอะไรมาหลายใบล่ะ”

“หนีออกจากบ้านมาน่ะสิ”

“ตลกไหมมาร์คต้วน”

“ตลกก็ขำสิ”

กวนประสาท!

แบมแบมดันอกกว้างออกให้มาร์คถอยไปห่างๆ มาร์คเลยหันไปลากกระเป๋าใบโตสองใบเดินเข้าบ้าน อีกสองใบอยู่ที่พื้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถือมาส่ง วางเสร็จก็ไป

แบมแบมเดินไปหยิบกระเป๋าอีกสองใบนั้นตามเข้าไปในบ้านแล้วปิดประตู

“สวัสดียองแจ”

“อ่าวพี่มาร์ค มาได้ยังไงครับ”

มาร์คหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของยองแจ ถามเหมือนแบมแบมเลย

“ไม้กับเจสซี่อยู่ไหน พี่จะได้เล่าทีเดียว”

“เจสซี่ไปค้างบ้านพี่แจบอม ไม้ซ่อมไฟห้องน้ำอยู่ครับ”

ยองแจพูดถึงหลานไม่ทันจะขาดคำไม้ก็ส่งเสียงมาก่อนตัว ก่อนเจ้าตัวจะวิ่งมา

“เสร็จแล้วแม่! จะให้ทำอะไรต่อป้ะเนี่ย จะไปเล่นเกมละนะ..เฮ้ย!

มาร์ตินที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นสะดุ้งเมื่อเจอพ่อยืนอยู่ มาร์คอ้าแขนออก มาร์ตินงงแต่ก็เดินเข้ามากอด

“พ่อมาทำไมอ่ะครับ”

“มาหาไม้ไง”

“หืม?”

“ฮะฮะ ทำหน้าเข้า พ่อโดนปู่ไล่ออกจากบ้านเลยว่าจะมาอาศัยแม่อยู่”

“สาระ? จริงดิ?”

ไม้ไม่อยากจะเชื่อ คนที่ยืนพิงกรอบประตูก็ไม่อยากเชื่อ แบมแบมมองมาร์คเขม็ง

“มีเรื่องอะไรไหนเล่าซิ”

มาร์คเล่าเรื่องที่ตนคุยกับพ่อให้ทุกคนฟัง ทั้งสามเงียบกริบ

“เฮ้! ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ไม่ดีใจกันหรือไง”

“คือ..มันก็ดีใจแต่ไม่สุดน่ะครับ" ไม้เดินไปนั่งกับพี่ยองแจ แบมแบมยักไหล่ ไม่รู้จะพูดอะไร

“จะมีปัญหาตามมาไหมครับ พี่ทิ้งระเบิดไว้ลูกใหญ่มากนะ” ยองแจกังวลแทน

“ไม่เป็นไรจ้ะ พี่จัดการได้”

“ขอให้จริงเถอะ แล้วจู่ๆ ก็มาไม่เคยบอกก่อน ไม่ได้ทำห้องไว้ให้นะ”

แบมแบมเหน็บคนที่ตั้งใจมาเซอร์ไพรซ์แต่กลับสร้างความลำบากให้แทน

“นอนห้องแบมก็ได้ พี่ไม่ซีเรียส”

“อย่ามาเนียน คืนนี้นอนห้องไม้ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้จะทำความสะอาดห้องให้ หรือถ้าไม่อยากนอนกับลูกก็ทำเอง จะโทรเรียกแม่บ้านมาจัดการไหมล่ะ”

แบมแบมเสนอทางเลือกให้หลายทาง ไม้รีบส่ายหน้า

“ไม่เอาอ่า ไม้จะเล่นเกมกับเพื่อน เสียงดังมากเลยนะแม่ พ่อนอนไม่ได้หรอก”

“งั้นก็นอนห้องแบม” ยองแจกลับไปทางเลือกที่หนึ่งที่พี่มาร์คอยากได้

“เอาสิ นอนห้องแบมก็ได้” แบมแบมพยักหน้า

“โอ๊ะ” ทั้งสามแปลกใจที่แบมแบมยอม แต่รอยยิ้มของมาร์คก็เลือนลงเมื่อแบมแบมเอ่ยต่อ

“แบมยกห้องให้ เดี๋ยวแบมไปนอนกับยองแจเอง”

“อะไรกัน”

มาร์คโอดครวญ แต่แบมแบมไม่เห็นใจหรอก

“เออยองแจ วันนี้พี่มีข่าวร้ายมาฝากด้วย อยากฟังไหม”

มาร์คเอ่ยกับยองแจแล้วหันไปรับน้ำจากลูกชายมาดื่ม

“เรื่องอะไรหรือครับ”

ยองแจสงสัย ภาวนาว่าอย่าใช่เรื่องของคนที่แวบเข้ามาในหัวเลย

“แจ็คสันกลับเกาหลีแล้ว มาตั้งแต่สามวันก่อน”

ยองแจนิ่งไปทันทีที่ได้ยินชื่อคนที่ไม่ได้ยินมานานแสนนาน พอเพื่อนเงียบไปแบมแบมก็ยกมือฟาดไหล่กว้างของคนพูดมากอย่างแรงจนเสียงเนื้อลั่นสนั่นหู ทำเอายองแจและไม้สะดุ้ง

“โอ๊ย! พี่เจ็บนะแบม ตีกันทำไมเนี่ย” มาร์คจะร้องไห้กับความมือหนักของแบมแบม

“พูดอะไรออกมาห๊ะ ใช่เรื่องที่เราควรรู้ไหม น้องพี่จะอยู่หรือไปจะเป็นหรือตายก็ช่างหัวมัน อย่ามาพูดชื่อนั้นในบ้านแบม!

แบมแบมถลึงตาใส่คนพูดมาก มาร์คบ่นอุบอิบกับตัวเองจนแบมแบมฟังไม่ถนัดต้องถามซ้ำ

“บ่นอะไร”

“เปล่าจ้า”

“ความกลัวเมียนี่พักไว้ก่อนเถอะครับ ไหนๆ ก็พูดถึงแล้วผมอยากรู้ว่าน้องพ่อกลับมาทำไม”

“ไม่ได้กลัวเว้ย!

“ผมเชื่อครับ”

ยองแจที่เครียดๆ ยังอดหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้กับความซิทคอมของครอบครัวเพื่อน

“นั่นสิครับ เขากลับมาทำไม ผมคิดว่าเขาจะไปแล้วไปลับไม่กลับมาซะอีก”ยองแจหวังไว้แบบนั้นนะ แต่เข้าใจว่าคนเรามันจะสมหวังไปหมดทุกเรื่องไม่ได้

“ไม่รู้เหมือนกันนะ แต่กลับมาถาวรเลยล่ะ ไม่กลับไปที่ไทยแล้ว” แจ็คสันบอกมาแค่นี้มาร์คก็ไม่ได้ถามต่อ

“แผ่นดินเกาหลีต่ำลงไปคืบหนึ่งเลย”

ทุกคนหลุดขำกับความจิกกัดของแบมแบม

“เขาจะมาทำไมไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องสนใจหรอกครับ ผมตัดเขาออกไปจากชีวิตนานแล้ว พ่อแม่เขาอยู่ที่นี่ ยังไงสักวันเขาก็ต้องกลับมา”

ยองแจทำใจได้แล้วล่ะ จะห้ามกันได้ยังไง ใช่ว่าที่นี่ไม่มีบ้านของแจ็คสันอยู่สักหน่อย

จะกลับก็กลับ ขอแค่อย่ากลับมาเจอะเจอกันอีกเลยก็พอ

 

 

 

 

 

แจ็คสันมองรูปถ่ายที่คนสนิทถ่ายมาให้อย่างไม่พอใจ ทิ้งรูปในมือลงบนโต๊ะ

“ฉันต้องการมากกว่านี้”

“ทำไมต้องให้คนตามถ่ายคุณหนูด้วยล่ะครับ คุณไปหาเธอเลยน่าจะดีกว่า”

คนสนิทที่ตามไปอยู่ไทยด้วยกันจนกลับมาเกาหลีก็ยังตามมารับใช้เอ่ยขึ้น แจ็คสันถอนหายใจ มองรูปลูกสาวบนโต๊ะนิ่ง

“ฉันควรไปหาแกด้วยตัวเองใช่ไหม

“คุณเป็นพ่อ มีสิทธิ์อยู่แล้วนี่ครับ”

แจ็คสันนิ่งคิดตามอยู่ครู่ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ คว้าเสื้อนอกแล้วก้าวออกจากห้องทำงานไป คนสนิทรีบตามติด

 

 

 

เมื่อขึ้นมานั่งในรถ แจ็คสันก็เปลี่ยนใจเปลี่ยนสถานที่

“ไม่ไปหาแจยองแล้ว ไปหายองแจก็แล้วกัน”

แจ็คสันสั่งคนขับรถ ชายหนุ่มรับคำ

ก่อนไปเจอลูก เขาไปเจอยองแจสักหน่อยดีกว่า อยากรู้ว่ายองแจจะเปลี่ยนไปมากสักแค่ไหน

 

 

 

 

 

“ยองแจจ๊ะ มีคนมาขอพบจ้ะ อยู่ห้องรับรอง”

ครูสาววัยกลางคนที่สอนอยู่หมวดวิชาเดียวกันแต่คนละชั้นปีเอ่ยกับยองแจ คนที่กำลังเตรียมการสอนของคาบถัดไปเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้แล้วขอบคุณเธอ

ยองแจวางหนังสือและอุปกรณ์การสอนบนโต๊ะทำงานแล้วรีบออกไปพบแขกที่ห้องรับรอง

ใครมากันนะ แบมแบมหรือพี่ๆ คงไม่ใช่เรื่องด่วนเกี่ยวกับเจสซี่ ไม่อย่างนั้นคงโทรมาก่อนแล้ว

ยองแจเปิดประตูห้องรับรองของทางโรงเรียนเข้าไป จะเอ่ยทักทายตามมารยาทแต่ถ้อยคำกลับติดอยู่ในลำคอ ชะงักกึก ชาวาบไปทั้งร่างด้วยความตกใจเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างที่จำได้เสมอไม่เคยลืม

คนที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ค่อยๆ หันมาเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู มองคนรักเก่าอย่างเต็มตาแล้วส่งเสียงทักทาย

“ไม่เจอกันนานนะยองแจ”

 

 

TBC.

**

เดินเรื่องไวเพราะต่อแต่นี้เราจะจัดหนักจัดเต็มค่า

เจสซี่สายสตรองนะคะ  การไม่มีพ่อทำให้เจ็บจนชิน ฮื่ออ *กอดหลาน

พี่ไม้คนกวนคนเดิม เพิ่มเติมคือความหล่อจ้า


พี่ไม้ลุคโคเรียนบอยก็จะประมาณนี้ หล่อสไตล์เด็กรร.อินเตอร์

ในเมื่อเหมือนพ่อก็เอาอิมเมจพ่อนี่แหละค่ะ มองให้เด็กลงเหลืออายุ 15 นะ 5555 (มักง่ายจริงๆ อินี่ 55)

ขอบคุณเจ้าของภาพด้วยน้าาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 673 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,297 ความคิดเห็น

  1. #3186 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 09:08
    อยากเป็นลูกสะใภ้น้องแบมจังค่ะถึงจะแก่กว่านิดโหน่ยส์ก็เถอะ 5555555
    #3,186
    0
  2. #3129 thiyadanook-1234 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 18:40
    พี่ไม้~ ยกตหยวดอจยหวไะอ้ากกกก
    #3,129
    0
  3. #2865 N_udaen_G (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:50
    พี่มาร์ตก็วางระเบิดไว้ลูกใหญ่อยู่นะคะ ชอบความสัมพันธ์ของไม้กับแบมอะ แม่ลูกที่แบบรักกันฮาร์ดคอร์มากๆ เลยยยยย
    #2,865
    0
  4. #2781 My love markbam (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 17:23
    กลับมาทำไมแจ็คๆๆๆๆ
    #2,781
    0
  5. #2698 dow_nua (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 21:05
    พี่ไม้พี่ หวีดมากมากมากมากมากมากมากมาก รวั้กส์
    #2,698
    0
  6. #2632 lovefic9397 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:30
    เค้าจะเอาพี่ไม้~~~~
    #2,632
    0
  7. #2627 SUGARBOYXX♡ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:44
    ขอพี่ไม้ได้ไม้ได้ไหม//กราบ เราอ่ยุเท่ากันนะเเต่พี่ก็คือพี่ค่ะ!!กิ๊ดด
    #2,627
    0
  8. #2564 Friendship_Lee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 13:01

    ทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อเหรอ ตอนนั้นยังไล่ให้ยองแจไปทำแท้งอยู่เลย นิสัยไม่ดีจริง ๆ

    #2,564
    0
  9. #2485 _DARKGHOST_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:22
    @฿::)/&/&/@$\^^]<\>\€*\€฿฿/(:72&2): ไอบ้าาาา กลับมาทำไมคนเค้าอยู่กันดีๆอย่างมีความสุข แล้วแกจะกลับมาให้เค้าทุกข์ทำไม
    #2,485
    0
  10. #2363 Arya101B (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 09:48
    ไม่เข้าใจลูกมาร์คกับแบมชื่อไม้หรือมาร์ตินงง?
    #2,363
    1
    • #2363-1 OIL-PRAWN(จากตอนที่ 10)
      24 กันยายน 2561 / 13:58
      ชื่อไทย ไม้ ค่ะ ชื่ออังกฤษ มาร์ติน
      #2363-1
  11. #2293 PrincessDark (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 07:38
    พี่ไม้หล่อได้พ่อจริงๆ ครอบครัวพี่มาร์คนี่น่ารักนะอยู่ด้วยกันแล้วฮาดี
    ลูกแฝดพี่จินกะพี่บอมน่ารักอ่ะ
    ว่าแต่อิพี่แจ็คจะกลับมาทำไมมมม
    #2,293
    0
  12. #2221 Pantikar007 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:55
    กรี๊ดดดดดดพี่ไม่หล่อ
    #2,221
    0
  13. #2216 dejawooo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 03:50
    ขอหวีดพี่ไม้ก่อนค่ะ ยิ่งโตยิ่งหล่อและยิ่งเพิ่มความกวนนะหลานป้า/หอมหัว บ้านนี้ซิทคอมจริงๆ คนนึงปากร้ายใจดี คนนึงเกียมัว คนนึงกวนประสาท บันเทิง55555ตัดภาพมาที่อีกครอบครัว โอย เครียดแทน ไมเกรนจะขึ้น แจ็คสันกะคัมแบ็คแล้ว พนมมือรอเลย แต่ดีที่ทุกคนเข้มแข็ง โดยเฉพาะเจสซี่ เรียงความหนูเด็ดมาก ควรได้รางวัลค่ะ เก่งมากลูก คาดว่าพายุครั้งนี้จะหนักนัก โปรดเตรียมรับมือ ปล.เราว่าเรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนอ่านบันทึกลูกน้อยกลายๆเลยค่ะ สองแฝดกะน่ารักน่าหยิก /หอมหัว
    #2,216
    0
  14. #2196 BongkotFgfy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:20
    เจสซี่ลูกขอยืมเรียงความได้ไม๊ค่ะว่าแต่แกจะกลับมาทําม้ายยยไอเฮียไอเมนเฮงซวยไอๆๆๆคิดไม่ออกโว้ยย
    #2,196
    0
  15. #2134 Ladavanh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 08:02

    อยากจะกระทืบไลค์ให้กะเรียงความของหลานถูกใจอิป้ามากเลยลูกกก

    อิมเมจของพี่มาร์คน่าจะเอาตอนที่เดบิวต์ใหม่ๆนะคะ

    #2,134
    0
  16. #2125 Seefahhh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 07:36
    อยากจะลุกขึ้นปรบมือให้กับเรียงความของหลาน อ่านจบเดินกลับแบบเฟียสๆอีก ฮื่ออออ ทับจัย!!!!
    ความเลวร้ายกำลังกลับมา นี่ภาวนาอยากให้หลานด่าพ่อมันจริงๆ เอาให้หน้าชากันไปเลย!!
    #2,125
    0
  17. #2119 SSMMTBB (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:28
    หยิบปืนมายิ่งแจ็คสันทิ้งซะรกโลกกกกกกก(อินมาก555554)
    #2,119
    0
  18. #2089 Harukim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 00:55
    ถ้าพี่ไม้เหมือนพี่มาร์คก็ย่อมได้ เอฟซีน้องไม้ค่าาา เหมือนกันแบบนี้แหละดีเลย คือแจ๊คสันแกไม่ได้รักลูกอยู่แล้วจะมาทำไมตอนนี้
    #2,089
    0
  19. #2001 SehunMark (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 16:08
    ชอบครอบครัวพี่ไม้ น่ารักมากกกกกก
    #2,001
    0
  20. #1978 Ilo_harlveen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 01:40
    เจสซี่ด่าพ่อแน่ๆอ่ะถ้าเจอ5555
    #1,978
    0
  21. วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 16:46
    จองพี่ไม้ได้ไม๊ อุ้ย5555
    #1,969
    0
  22. วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 16:39
    มาร์ตินได้พ่อสุดๆโกรธเหมือนพ่อเลยนะเนี้ย
    ปล.คนเขียนช่วยเเปะรูปมาร์ตินหน่อยสิขก.มโนเเล้วㅠㅠ
    #1,968
    1
  23. #1958 mmmmee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 13:39
    หลงพี่ไม้ค่าาา ทำไงดี ฮือออออออ
    #1,958
    0
  24. #1879 mukkamik (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 19:13
    เด็กๆโตเร็วทันใช้ดีจริงๆโดยเฉพาะพี่ไม้ กรี๊ดดดดดด
    #1,879
    0
  25. #1859 De-nee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 20:45
    ชั้นหลงพี่ไม้หลานร้ากกกกของป้าาา
    #1,859
    0