(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 6 : Chapter 5 : แฟนเก่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45,513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 579 ครั้ง
    12 ส.ค. 58

 

  

 

            “แม่ยอมให้พี่เข้าบ้านได้ไงแล้วยังยอมให้คุยกับแบมบี้อีก ยองแจไม่ชอบเลย”

            ตอนนี้ยองแจขอเข้าข้างพี่สะใภ้ก่อนพี่ตัว ลี่จูหวดลูกสักหลาดสีเหลืองข้ามเนตไปหาลูกชายคนเล็ก

“เขาผัวเมียกันนี่ จะไปห้ามได้ไง”

“แม่เข้าข้างพี่เหรอ แจนึกว่าแม่เข้าข้างแบมบี้ซะอีก” ยองแจวิ่งรับลูกเทนนิสที่แม่ตีมาแล้วหวดคืนข้ามไปอีกฝั่ง

“แค่นี้แม่ก็เข้าไปยุ่งกับครอบครัวพี่เรามากแล้ว แม่แค่อยากให้ไอ้มาร์คมันสำนึกบ้างสักนิด เพราะพี่เราน่ะโคตรอคติเลย ถ้าเขาอยู่กันดีๆ ได้ ก็ไม่มีความจำเป็นที่แม่ต้องเข้าไปเจ้ากี้เจ้าการทุกเรื่องนี่นา”

“แต่แหม น่าจะแกล้งพี่เขามากกว่านี้หน่อยนะครับ”

“แกล้งแน่ล่ะจ้ะ แต่เดี๋ยวแม่จะหาวิธีสนุกๆ อีก”

“บอกแจด้วยนะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว” 

“แจหมั่นไส้อ่าแม่ แจอยากเห็นพี่มาร์คอยู่ไม่สุข”

“ค่อยเป็นค่อยไปสิจ๊ะลูกรัก เราก็คอยมองกันไปห่างๆ ก่อน คนอย่างพี่เราน่ะสำนึกได้ไม่นานหรอก กว่าเขาจะรักแบมแบมขึ้นมาบ้างเราคงต้องเหนื่อยช่วยกันอีกเยอะ”

“สงสารแบมบี้อ่ะแม่  ถ้าปล่อยแบมบี้ไว้กับพี่มาร์คโดยที่เราไม่สนใจไยดี แบมบี้ต้องแย่แน่ๆ อ่ะ แม่ว่าคราวนี้พี่จะสำนึกได้สักกี่วัน”

“ไม่รู้สิ น่าจะได้จนถึงฮันนีมูนจบล่ะมั้ง พี่เราน่ะได้พ่อเขามากเกินไป ถอดกันมาเปี๊ยบ เพราะแบบนี้ไงแม่ถึงปล่อยเรื่องในบ้านเขาไปไม่ได้”

ยองแจรับลูกไม่ได้ ปล่อยให้แม่ได้คะแนนนำไป นานแล้วที่แม่ไม่ได้เอ่ยถึงพ่อของพี่มาร์ค

ก่อนลี่จูจะแต่งงานกับพ่อของยองแจ มาดามเคยมีสามีมาก่อนคือพ่อของมาร์ค เธอและพ่อมาร์คเลิกกันด้วยเหตุผลที่ไม่ดีเท่าไร และเธอก็แย่งสิทธิ์การเลี้ยงดูมาร์คมาจากสามีเก่า แต่กว่าจะตกลงกันได้ มาร์คก็อยู่กับพ่อจนถึงมอต้น

ลี่จูไม่มีดวงเรื่องความรักสักเท่าไร กับสามีคนแรกความสัมพันธ์นั้นย่ำแย่มาก สามีเจ้าชู้ ความช้ำใจในชีวิตคู่ที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะเจอได้ เธอเจอมาหมดแล้ว กว่าพ่อของมาร์คจะยอมหย่าก็ตอนที่เขามีภรรยาใหม่ที่อยากจะแต่งงานกันอย่างจริงจังนั่นล่ะ

ส่วนสามีคนที่สองที่เป็นพ่อของยองแจนั้น ลี่จูได้พบและคบหากับเขาตั้งแต่ยังไม่ได้หย่าขาดกับพ่อของมาร์ค แต่พ่อมาร์คตอนนั้นก็มีคนอื่น ลี่จูจึงไม่สนใจ เธอคิดว่าเธอเองก็มีสิทธิ์จะมีใหม่ได้เหมือนกัน

พ่อยองแจเป็นผู้ชายที่ดีมาก เขารักและดูแลเธออย่างดี ถึงขั้นเทิดทูนเลยเชียวล่ะ แต่คนดีๆ มักอยู่กับเราได้ไม่นาน พอยองแจขึ้นมอต้นปีสอง เขาก็จากเธอและลูกไปด้วยโรคหัวใจ

“เล่นเทนนิสเสร็จไปสปากันไหมยองแจ”

“ไปสิครับ เอาแบมบี้ไปด้วยนะแม่ ให้พี่มาร์คคุยกับแบมบี้แป๊บเดียวพอ”

“อื้อ!” ลี่จูยิ้มกว้าง ถูกใจ ยองแจนี่สมกับเป็นลูกรักของแม่จริงๆ

 

 

 

 

อาร์มแชร์ตัวหนาเบาะนุ่มสีครีมถูกเจ้าของร่างบอบบางครอบครอง หมอนอิงสี่เหลี่ยมสีเดียวกับโซฟาเดี่ยวถูกนำมาวางบนตักเพื่อรองหนังสือนวนิยาย

แบมแบมนั่งอ่านหนังสืออยู่เพียงคนเดียวในห้องหนังสือ สองแม่ลูกเจ้าของบ้านเขาออกกำลังกายกันที่คอร์ทเทนนิสหลังบ้าน ถ้ามาดามไม่สั่งห้าม แบมแบมก็อยากจะเล่นด้วย น่าสนุก มาดามให้แบมแบมพักผ่อน แบมแบมก็ต้องทำ

เด็กหนุ่มใจจดจ่อกับเนื้อเรื่องแสนสนุก การพลิกหน้ากระดาษเร็วขึ้นตามเนื้อหาที่กำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญของเรื่อง

คนที่กำลังจดจ่อดื่มด่ำไปกับนวนิยายสะดุ้งเฮือกเมื่อมีคนมาจับไหล่ ดวงหน้าหวานละจากหน้าหนังสือ เงยขึ้นมอง

“ขวัญอ่อนจริงนะ” มาเงียบๆ ใครจะไม่ตกใจบ้าง

แบมแบมถอนหายใจ ก้มอ่านหนังสือต่อ ไม่สนใจคนที่มาก่อกวน แบมแบมไม่อยากคุย ไม่อยากมองหน้าด้วย

“นี่! ใครใช้ให้เมินฉันห๊ะ” แบมแบมหันไปมองด้วยสายตาไม่พอใจเมื่อลูกชายคนโตของบ้านนี้คว้าหนังสือที่เขากำลังอ่านไปจากมือ

ไร้มารยาทเสมอต้นเสมอปลายเลย

แบมแบมตัดใจทั้งที่เสียดาย เก็บเอาไว้อ่านวันอื่นก็ได้ ยังต้องอยู่บ้านคุณแม่อีกหลายวัน

ร่างบางขยับตัวจะลุกขึ้นแต่ไปไม่ได้ เพราะโดนกดบ่าให้หยุดอยู่กับที่

“จะไปไหน?”

“แบมจำเป็นต้องบอกคุณมาร์คทุกเรื่องหรือครับ” ใบหน้าหวานเรียบเฉย น้ำเสียงไม่แสดงอารมณ์ยินดียินร้ายอะไร กิริยาท่าทางอย่างนี้มันยั่วคุณมาร์คให้หงุดหงิดได้ดีเชียวล่ะ

“ฉันมาคุยด้วยดีๆ นะ”

“เหรอครับ?” แบมแบมไม่อยากย้อนหรอก แต่สิ่งที่คุณมาร์คทำ ตรงไหนที่เรียกว่าคุยดีๆ

“แม่ให้ฉันมาขอโทษนาย” มาร์ควางท่า พูดเหมือนไม่เต็มใจ แบมแบมเอี้ยวมองคนที่ทิ้งตัวนั่งบนพนักแขนโซฟา

ถึงจะถูกบังคับมาก็เถอะ แต่แบมแบมคาดไม่ถึงว่าคนอย่างคุณมาร์คจะยอมทำตามที่มาดามบอก

คุณมาร์คยอมขอโทษเขา? จริงเหรอเนี่ย? หูไม่ได้ฝาดสินะ

แบมแบมคงแสดงออกทางสีหน้ามากเกินไป มาร์คถึงพ่นลมหายใจออกมาอย่างฉุนเฉียวที่เห็นสีหน้าคลางแคลงใจจากแบมแบม

“ทำไม มันประหลาดนักหรือไง!” แบมแบมสะดุ้ง คุณมาร์คเสียงดังตลอดเลย มาขอโทษแต่ตวาดใส่เนี่ยนะ ก็คิดได้เนอะ

“ไม่หรอกครับ แบมแค่แปลกใจ”

จากนั้นต่างคนต่างเงียบ แบมแบมไม่รู้จะพูดอะไร เขาขยับกายอยู่บนอาร์มแชร์อย่างอึดอัด ก่อนหันไปแบมือให้คุณมาร์ค

“จะเอาอะไร?”

“แบมขอหนังสือคืน” มาร์คก้มอ่านหนังสือดูว่ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร

Sherlock Holmes? ภาษาอังกฤษเสียด้วย ไม่คิดว่าจะชอบอะไรแบบนี้

มาร์คทำท่าจะวางหนังสือลงบนมือขาวที่ยื่นมาหา แต่ก็ไม่วาง เปลี่ยนเป็นจับมือนิ่มนั้นไว้แทน

แบมแบมดึงมือกลับ แต่มาร์คยึดแน่นไม่ยอมปล่อย ภรรยาเด็กมุ่นคิ้ว เริ่มระแวงว่าจะโดนลวนลาม

“ไม่คืนก็ปล่อยสิครับ แบมจะไปหาคุณแม่”

“จะไปประจบให้ท่านยิ่งรักยิ่งหลงนายมากกว่านี้หรือไง” ประชดประชันทำไมล่ะ แบมแบมไม่เข้าใจคุณมาร์คเลย

แบมแบมเหนื่อยใจ พยักหน้ารับ ในเมื่ออยากให้เป็นนัก แบมแบมจะเป็นเด็กที่ชอบเรียกร้องความสนใจ นิสัยไม่ดี คงถูกใจคุณมาร์คบ้างล่ะมั้ง

“คุณมาร์ค แบมขออะไรสักอย่างได้ไหมครับ”

“ลองบอกมาก่อนสิ”

“ถ้าคุณมาร์คไม่ชอบแบม เห็นแบมขวางหูขวางตานัก คุณมาร์คช่วยทำเหมือนแบมไม่มีตัวตนได้ไหม ทำกับแบมเหมือนแบมเป็นแค่อากาศก็ได้ อย่ายุ่งกับแบมได้หรือเปล่า”

คราวนี้มาร์คเป็นฝ่ายขมวดคิ้วบ้าง

“นายเป็นเมียฉัน แต่ไม่ให้ฉันยุ่งกับนายน่ะเหรอ?”

“ไม่ว่าแบมจะทำอะไรก็ไม่ถูกใจคุณไปเสียหมด คุณมีอคติกับแบม ถึงในสายตาคุณแบมจะไม่มีค่าก็เถอะ แต่แบมก็มีความรู้สึกเหมือนกัน แบมไม่รู้หรอกว่าต้องทำยังไงคุณถึงจะเอ็นดูแบมบ้าง คุณมาร์คบอกแบมได้หรือปล่าว่าแบมควรต้องทำตัวยังไง”

แบมแบมหันไปมองมาร์ค อีกฝ่ายก้มลงมามองสบตา นิ่งงันไป

คุณมาร์คต้องรับฟังแบมแบมบ้าง เขาจะใจดีมีเมตตาหรือเปล่าก็แล้วแต่ใจเขาเถอะ

“ฉันไม่ชอบนาย”

“แบมรู้อยู่แล้ว”

“ในตอนนี้ฉันมองนายเป็นแค่สมบัติชิ้นหนึ่ง” แบมแบมพยักหน้ารับ ฝืนยิ้มทั้งที่ในใจรู้สึกแย่

คุณมาร์คพูดได้เจ็บเป็นบ้า

“อื้ม”

“นายคือของของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องคิดถึงจิตใจนายนี่ แต่ถ้านายรู้สึก สิ่งเดียวที่นายควรนึกถึงเอาไว้มากๆ ก็แค่ทน จะเสียใจก็เรื่องของนาย” มาร์คไม่สนใจอยู่แล้วว่าแบมแบมจะรู้สึกอย่างไร

เขาเคยบอกแบมแบมแล้วว่าทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็ต้องทน

“แบมต้องทนจนกว่าเราจะหย่ากันเหรอ?”

“ทำไมต้องจนกว่าจะหย่า?”

“คุณไม่รักแบม แบมเองก็ไม่รักคุณ สักวันคุณจะพบคนที่คุณรัก แบมจะหย่าให้ อ้อ เรื่องเงินก็สำคัญ เพราะมันทำให้คุณอคติกับแบม หย่ากันไปแบมก็ไม่เอาเงินคุณไปสักวอนหรอก สบายใจได้”

มาร์คกำลังคิดว่าแบมแบมนี่กวนประสาทชะมัด เอาสิ่งที่เขาเคยดูถูกมาประชดกลับ

 “ถึงฝืนใจแต่นายก็ต้องอยู่กับฉันอยู่ดี”

“มันก็ใช่..

“ข้อตกลงระหว่างเรายังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่..

“แต่?” ข้อตกลงนี่คือคุณมาร์คทำตัวเป็นเจ้าของแบมแบมได้ แต่แบมแบมไม่มีสิทธิ์สินะ

“ก็”คนฟอร์มจัดไม่ยอมพูดออกมาสักที มาร์คอ้ำอึ้ง จะให้พูดตรงๆ หรือไงว่าฉันจะไม่ใช้กำลังกับนายแล้วก็ได้ มันพูดไม่ออกโว้ย!

“อยากบอกแบมเมื่อไรก็ค่อยบอกแล้วกัน” แบมแบมไม่รอฟัง เบื่อ คุณมาร์คก็คงจะเพิ่มเงื่อนไขเอาแต่ใจอะไรอีกน่ะสิ แต่ไม่อยากพูดตอนนี้เพราะกลัวเขาไปฟ้องมาดาม คงจะอย่างนั้น

“นายหายดีหรือยัง”

“หือ?” แบมแบมฉงนเมื่อจู่ๆ คุณมาร์คก็ถามไถ่ ห่วงใยเหรอ? ไม่ใช่มั้ง

“แม่บอกว่านายไม่สบาย” แบมแบมกัดริมฝีปากล่างเบาๆ หลบสายตาคุณมาร์ค ยังคงวางท่าปกติ

คิดถึงสาเหตุแล้วมันน่าอายนี่!

“คุณแม่บอกอะไรคุณบ้างล่ะครับ”

“บอกแค่นายมีไข้ แค่นั้น”

“หายแล้วครับ”

“ถามอะไรหน่อยสิ”

“ครับ?”

“ทำไมอ่อนแอนัก เป็นผู้ชายไม่ใช่หรือไง”แบมแบมมองค้อนเมื่ออีกฝ่ายพูดขัดหูอีกแล้ว

“เกี่ยวกันหรือครับ ตอนเด็กๆ แบมขี้โรค แต่โตมาแบมก็แข็งแรงดี แบมก็แค่.. คุณมาร์คใจร้ายกับแบมนี่ มันก็เลย..

โอ๊ย! พูดไม่ถูกเลย ทำไมเขาต้องมาพูดเรื่องพวกนี้กับสามีตัวเองด้วยล่ะ คุณมาร์คเป็นคนทำไม่รู้หรือไงว่าถึงจะเป็นผู้ชายก็ใช่จะทนรับอะไรได้มากมายนักหนาน่ะ!

แบมแบมหันไปเท้าพนักแขนโซฟาอีกด้าน ยกมือเท้าคาง ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ถ้าเป็นแบบนี้ ทุกครั้งที่ฉันนอนกับนาย นายก็ต้องป่วยอย่างนี้น่ะเหรอ?”แบมแบมกลอกตา  

“ไม่รู้ครับ แบมก็บอกไม่ได้หรอก”

“ถ้าชินแล้วก็ไม่น่าจะเป็นอะไรมั้ง”  แบมแบมหันไปมองคนที่กอดอก คิดอย่างจริงจัง

ถึงไม่อยากยอมรับ แต่ในเมื่อแต่งงานแล้วก็หนีเรื่องพวกนี้ไม่พ้นอยู่ดี เดี๋ยวนี้เรื่องเซ็กส์มันเรื่องธรรมชาติและธรรมดามาก เป็นสามีภรรยากันแล้วเรื่องบนเตียงมันก็ควรพูดคุยกันได้สิ จริงไหม?

แบมแบมเป็นผู้ชายนะ ข่มความอายบอกออกไปเลยสิ!

“คือ” พอจะพูดเข้าจริงๆ แบมแบมก็พูดไม่ออก

“หือ?”

“คือว่า

“จะพูดอะไรก็พูดมาสิ กลัวอะไรฉันนักหนา ฉันไม่ใช่ยักษ์นะ!” ดุกว่ายักษ์อีกเถอะ!

“ถ้าคุณไม่ทำอะไรรุนแรง..แบมว่าแบมก็คงไม่เป็นไร” มาร์คตาวาววิบวับจนแบมแบมต้องรีบเอ่ยต่อให้เข้าใจตรงกัน “แบบว่าแบมก็คงปกติ ไม่ใช่ไม่สบายหรือเป็นอะไรอีกน่ะครับ”

ที่ว่าไม่เป็นไรคือไม่ได้จะเสนอตัวให้นะ เขาก็เป็นคนที่พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง สื่อสารกับคนอื่นไม่ค่อยเข้าใจเสียด้วย คุณมาร์คน่าจะเข้าใจนะว่าแบมแบมต้องการอะไร

“เข้าใจละ”

เข้าใจแล้วก็ช่วยทำด้วยแล้วกันครับ ร่างกายแบมแบมก็ทำมาจากเลือดเนื้อนะ ไม่ใช่เศษผ้าหรือนุ่นสำลี

“แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีนั่นล่ะว่าทำไมนายถึงอ่อนแอนัก หรือว่าทำเป็นป่วยเรียกร้องความสงสารจากแม่ฉัน ถ้าไม่สบายจริงน่าจะป่วยนานกว่านี้สิ”

ปากว่ามือถึง มาร์คจับแก้มใสที่เย็นชืดเพราะความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องหนังสือ

“แบมกินยาแล้วก็นอนพักไปตั้งสองวันมันก็ต้องดีขึ้นแล้วสิครับ ทุกคนที่นี่ดูแลแบมดีมาก”

“ถ้าหายแล้วก็กลับบ้านสิ” มาร์คชวนกันตรงๆ นี่ล่ะ ไม่อ้อมค้อมแล้ว

“ไม่เอา แบมจะอยู่ที่นี่” แบมแบมปฏิเสธทันที ตอนนี้มีมาดามกับยองแจ แบมแบมจะกล้าสู้กับคุณมาร์ค กลับเรือนหอเมื่อไรค่อยว่ากันอีกที

“ดื้อจริง!

“แบมเปล่า แบมก็แค่

“กลัวฉัน?”แบมแบมไม่ตอบ แต่มาร์ครู้ว่าแบมแบมยังกลัวตนเองอยู่

เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจของแบมแบมและมาร์ค คนที่เปิดประตูเข้ามาคือจุนฮเว

“คุณแบมแบมครับ มาดามให้มาตามครับ”

“คุณแม่มีธุระอะไรหรือครับ”

“ท่านบอกว่าจะพาไปสปาครับ”

“อ่อ”แบมแบมขยับตัวลุกขึ้นยืน มาร์คจ้องจุนฮเวจนชายหนุ่มต้องหลบออกไปจากห้องก่อน

มาร์คเกี่ยวเอวคนที่จะเดินผ่านเข้าหาตัว

“บอกแม่ด้วยสิว่านายไม่จำเป็นต้องมีคนติดตามหรอก” มาร์คไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นใดนอกจากรำคาญจุนฮเว

มาร์คไม่ได้อยากจะบาปว่าแม่ตัวเองหรอกนะ แต่มาดามเป็นโรคหวาดระแวงเกินไป ยองแจเองก็มีคนคอยติดตามเวลาไปไหนมาไหนเหมือนกัน

ถ้ามองจากคนทั่วไปเขาก็คิดว่ามันเป็นเรื่องที่โอเวอร์ ที่คนรวยต้องมีคนรับใช้ติดตามไปไหนมาไหน แต่สำหรับบ้านเขามันมากกว่านั้น

ถ้าแม่จะระแวงมากขนาดต้องมีคนคอยตามลูกชายหัวแก้วหัวแหวน มาดามควรจะเลิกสร้างศัตรูซะที

มาร์คและยองแจรู้หมดทุกอย่างว่าแม่ทำอะไรบ้าง มาร์คไม่อยากรับผิดชอบสิ่งที่แม่ทำ มันน่าปวดหัวเขาเลยหนีไปลงทุนทำธุรกิจเองเสียเลย

กว่าจะก้าวมาถึงจุดที่สูงที่สุดเป็นมาดามมาร์ธาที่คนเกรงอกเกรงใจและร่ำรวยล้นฟ้าได้ มันก็ต้องแลกกับอะไรหลายอย่าง ธุรกิจที่มาดามทำก็สร้างศัตรูได้เยอะพอตัวเชียวล่ะ.. 

“แบมขออะไรคุณแม่ก็ไม่เคยให้สักอย่าง คุณมาร์คก็ไปขอเองสิครับ” แบมแบมดันอกกว้างไว้ มาร์คกระชับอ้อมแขนกอดเอวแบมแบม

ถ้าแบมขอได้จริง เรื่องฮันนีมูนก็คงตกไปแล้ว

“ฉันขออะไรแม่ก็ไม่ให้เหมือนกัน” ถ้ายองแจล่ะขอได้ทุกอย่างเลยล่ะ

“ถ้าอย่างนั้นก็ลืมเรื่องนี้ไปเถอะครับ พี่จุนฮเวก็น่ารักดี” แบมแบมเริ่มชินแล้วด้วยที่ตัวเองมีพี่จุนฮเวคอยดูแล ตอนไม่สบายพี่เขาก็ช่วยดูแลดีมากๆ จนพี่ยูบินบ่นน้อยใจเลยล่ะ

“ชมมันทำไม” ทำไมคุณมาร์คต้องเสียงเข้มด้วย

“แค่พูดเฉยๆ เองนะครับ” หาเรื่องกันจริง ไร้สาระ

“ไม่ต้องไปหรอกน่ะ อยู่บ้านดีกว่า”

“คุณมาร์ค!” แบมแบมทุบบ่ากว้างคนมือซนที่สอดมือเข้ามาในเสื้อยืดเขาแล้วลูบเอวเบาๆ

ขนลุกไปหมดเลยเนี่ย..

“อย่าเสียงดังสิ!

“คุณมาร์คก็ปล่อยแบมสิครับ” แบมแบมพยายามปัดมือคุณมาร์คออก ปัดออกจากเอวได้ก็ไปลูบต้นขาต่อ

แบมแบมจะเอากางเกงขาสั้นไปเผาทิ้งให้หมดเลย จะใส่แต่กางเกงขายาวแล้ว

“แบมบี้! แม่เรียก โอ๊ะ พี่มาร์คทำอะไรน่ะ!” ยองแจเปิดประตูแล้วส่งเสียงดังร่าเริง ก่อนชี้หน้าถลึงตามองพี่ชาย

“ออกไป ปิดประตูให้ด้วย” มาร์คเห็นหน้าน้องชายแล้วหงุดหงิดหัวใจ ยองแจตัวมาร ขัดได้ถูกจังหวะชะมัด!

เขาควรต้องล็อกประตูไหม ขยันเปิดกันจริงๆ

“ยองแจ” แบมแบมส่งสายตาเว้าวอนว่าอย่าทำตามที่คุณมาร์คสั่งนะ

เด็กหนุ่มก้าวอาดๆ เข้ามาหาทั้งสอง ยองแจฟาดมือเข้าที่ไหล่พี่ชายอย่างแรงจนมาร์คร้องโอ๊ย ดึงแบมแบมออกมายืนข้างๆ

“ทำอะไรห๊ะ!

“อย่ามายุ่งน่า! แกจะไปไหนกับแม่ก็ไปไป๊”

ชิท! นี่น้องนะ ไล่อย่างกับหมาจรจัด

“กลางวันแสกๆ เนี่ยน่ะเหรอ?” ยองแจเท้าเอว รู้เลยว่าพี่มาร์คต้องคิดจะลวนลามแบมแบมแน่นอน ขาดกันสองวันนี่จะขาดใจเลยใช่มั้ย?

มาร์คยักไหล่ ก็แล้วไง?

“ไปเหอะแบมบี้ เบื่อพี่มาร์ค” ยองแจเบะปากใส่พี่ มาร์คเอื้อมมือฉุดข้อมือน้องไว้

“ไปด้วยสิ”

“พี่เนี่ยนะจะไปสปา? คิดอะไรอยู่” ยองแจดึงมือกลับ เหล่มอง ไม่ไว้ใจ

 “ไปให้สาวๆ นวดไง” ความจริงแค่เบื่อๆ เลยอยากจะไปด้วย

“โฮ้ย!” ยองแจไม่รู้จะพูดยังไงเลยจริงๆ พี่มาร์คนี่มันไอ้คนหื่นกาม ไอ้คนเจ้าชู้!

เพี้ยง! ขอให้พี่มาร์คแม่งมีลูกสาวเหอะ จะได้รู้ซึ้งซะทีว่าทำตัวแบบนี้มันแย่มากเลย

เสียงอุทานแบบเหนื่อยใจเหลือเกินของยองแจทำให้แบมแบมหลุดขำออกมา ยองแจเหลือบมองพี่สะใภ้ตัวเล็ก

แบมแบมนี่ก็แปลกนะ จู่ๆ ก็หัวเราะออกมาเฉยเลย มันน่าหัวเราะตรงไหนเนี่ย

“พี่น่ะอยู่บ้านนี่แหละ ไปด้วยก็เกะกะขวางตา ไม่มีใครเขาอยากให้ไปด้วยหรอก รู้ไว้ซะ”

“ชวนไอ้แจ็คสันไปด้วยดีไหมแบมแบม นายสนิทกับหมอนั่นนี่” มาร์คหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

“ก็ดีนะครับแต่คุณแจ็คสันจะว่างเหรอ?” แบมแบมที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรพยักหน้ารับ ดีใจที่จะได้เจอแจ็คสันอีก เพราะพี่เขาใจดีมาก

ยองแจเอื้อมมือไปตะปบโทรศัพท์มือถือไม่ให้พี่ชายโทรออก ดวงตาเรียวมองจ้องพี่ด้วยสายตากดดัน

“ถ้าพี่โทรตามเขา ฉันจะฟ้องแม่ว่าพี่จะลวนลามแบมบี้”

“เชิญ แม่อยากได้หลาน ไม่ว่าอะไรหรอก” แบมแบมสะดุดตรงคำว่าหลานนี่ล่ะ คุณมาร์คจะพูดเล่นอะไรช่วยคิดถึงใจคนอื่นบ้างเถอะ

แบมแบมมองสองพี่น้องไปมา สนิทกันแบบแปลกๆ นะ มองกันเหมือนจะหาเรื่องเลย

“พี่อยากมีเรื่องกับฉันใช่มั้ย?”

“ก็กำลังเบื่อๆ” ยองแจเกลียดรอยยิ้มหวานแสนเสแสร้งของพี่ชายชะมัด!

“แค่ให้ไปด้วยก็พอสินะ”

“ไม่ชอบให้มาขัดฉันด้วย”

“ก็ได้” ยองแจรับคำเสียงสูงเชียวล่ะ เปลี่ยนฝั่งยามจำเป็น

“ต้องการแค่นั้นแหละ” มาร์คหัวเราะหึ ยองแจกัดฟันกรอดทั้งที่ริมฝีปากยังยิ้ม

พี่มาร์คกล้ามากที่เอาชื่อคุณเจ้าของห้างมาขู่ยองแจคนนี้ คอยดูเถอะ จะแกล้งให้อยู่ไม่เป็นสุขเลย

 

50%

 

 

 

“ไอ้ห่าน! แกจะคร่ำครวญอีกนานไหม ฉันรำคาญ!

ร่างสูงเดินมาถีบน้องชายที่นอนกลิ้งเกลือกกับพื้นพรมโหยหวนด้วยถ้อยคำที่ฟังไม่ได้ศัพท์จนน่าปวดหัว เด็กหนุ่มร้องโอดโอยเมื่อโดนพี่ชายมอบฝ่าเท้างามๆ มาให้เต็มแผ่นหลังด้วยความรัก

“โอยทำไมพี่ซ้ำเติมผมแบบนี้ ผมเจ็บนะ พี่ไม่รู้เหรอว่าผมเจ็บปวดมากแค่ไหน แทนที่จะปลอบใจกลับทำร้ายกันลงคอ คนใจร้าย ใจดำ ใจอำมหิตผิดมนุษย์มะ..

เด็กหนุ่มรีบเก็บปากสงบคำเมื่อพี่ชายทำท่าจะคว่ำจานไก่ทอดกระเทียมลงบนตัวเขา

“แกจะเพ้อหาเมียชาวบ้านเขาทำไม เข้ามหาลัยเมื่อไรแกจะได้เจอคนดีๆ เจ๋งๆ อีกเยอะ ทำใจซะที!

พี่ชายนั่งบนโซฟา ยกขาพาดโต๊ะตัวเตี้ยอย่างไม่คำนึงถึงมารยาท อย่างไรตอนนี้เขากับน้องก็อยู่กันสองคน แต่ถึงพ่อแม่อยู่ท่านก็ไม่ด่าหรอก ชินชาเสียแล้ว

“เอาไก่วางบนโต๊ะพร้อมตีนเลยนะ”

“ไม่ได้เอามาให้แกกิน ฉันกินคนเดียว”

“โคตรไร้น้ำใจเลย!” ฮันบินผุดลุกขึ้นนั่ง คว้าชิ้นไก่ทอดกลิ่นหอมยั่วน้ำลายมาฉีกกิน หน้าตามู่ทู่ พี่ชายถอนหายใจเฮือก

“ปิดเทอมทั้งทีไปหาอะไรทำที่มันมีสาระหน่อยเถอะ”

“แหม พี่มีสาระตายแหละ”

“เดี๋ยวถีบ”

“เออยูค”

“กูเพื่อนเล่น?”

“คยอมมี่” ปากไม่ต้อง เท้าไปเลยทันที ฮันบินล้มฟุบทั้งที่ยังกินไก่คาปากเมื่อพี่ถีบเข้าให้เต็มชายโครง

“เอ็บอ๊ะ!

“บอกกี่ล้านรอบแล้วห๊ะ! ว่าอย่าเรียกกูด้วยชื่อตุ๊ดๆ แบบนั้น!!” คนพี่โมโหจริงๆ แล้วนะ

“เข้ากันดีนี่ ได้ข่าวว่าโดนนักศึกษาต่างชาติวิศวะอินเตอร์ตามจีบ พ่อคนเนื้อหอม เดี๋ยวจะฟ้องพี่หมอนะ คอยดู”

ฮันบินหัวเราะคิกคักด้วยความสะใจ พี่ชายรัวเท้าใส่สองข้างเลย

“โอ๊ย!

“ไอ้ปากหมา! มึงไปไกลๆ ตา ไกลๆ ตีนกูไป ไป๊!” ยูคยอมทนไม่ไหวอีกต่อไป ฮันบินเบ้ปาก

“พี่ก็ช่วยผมเซ่!

“กูจะไปช่วยอะไรมึงได้ เขามีผัวแล้ว มึงจะเป็นชู้เมียชาวบ้านรึไง เมื่อไรจะเลิกทำตัวไร้สาระสักที”

“โอ๊ย! พี่มึงเลิกย้ำคำว่าผัวได้ไหมวะครับ มันแสลงใจ!” ฮันบินอยากจะหยาบ แต่ไม่สุด กลัวโดนเท้าพี่อีก

“แสลงใจมึงก็ต้องยอมรับว่ามึงไม่มีสิทธิ์แล้ว มึงมันช้าเอง เรียนด้วยกันมากี่ปี ไม่ยอมทำอะไรเองนี่ พอเขาแต่งงานมึงก็มาคร่ำครวญ เขาแต่งไปเป็นอาทิตย์ละมึงยังไม่เลิกฟูมฟายอีก มึงต้องการอะไรจากกู อยากให้กูรำคาญใช่ไหม ทำไมมึงเป็นเด็กแบบนี้ห๊ะฮันบิน”

พี่ชายรัวใส่จนฮันบินไม่มีจังหวะแทรกเลย บ่นเก่งฉิบ พี่เขาแม่งเป็นตุ๊ดป้ะวะ

“ผมรักเขานี่!

“ตัดใจสิวะ!

“ใจคนนะไม่ใช่กระดาษ ตัดให้ขาดได้ง่ายๆ ก็ตัดไปแล้วเซ่!” ฮันบินหงุดหงิด ยิ่งพูดยิ่งของขึ้น ผู้ชายคนนั้นไม่เห็นจะเหมาะกับแบมแบมสักนิดเดียว เหอะ!

“หาแฟนสักคนไป๊”

“ไม่เอา”

“ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย”

“คิดถึงแบมแบม”

“รู้แล้วโว้ย! คิดถึงมากก็ได้ไปหาที่บ้านซะเลยสิวะ แกเป็นเพื่อนเขานี่ เป็นเพื่อนกันไปหากันบ้างไม่เป็นไรหรอกมั้ง”คนเป็นพี่สุดจะทน ฮันบินตาโต ขยับไปกอดขาพี่ชายทันที

“พี่แม่งสุดยอดไปเลยว่ะ!

“อะไรของมึง”

“ขอบคุณนะ ไปละ เย็นนี้ไม่กลับมากินข้าวนะ” ยูคยอมตกใจเมื่อน้องชายผุดลุกวิ่งหายไปแล้ว เร็วจริงๆ เลย

เฮ้อ..ฮันบินนี่มันไฮเปอร์ตลอด!

 

 

 

 

แบมแบมมาอยู่ที่บ้านของคุณแม่ลี่จูได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว ชีวิตแสนจะสุขสบาย ไม่ต้องทำอะไรเลยสักอย่าง อยากได้อะไรก็ได้ แต่แบมแบมกลับอึดอัดมาก

คุณแม่กรุณาแบมแบมมากไป เอาใจใส่จนแบมแบมรู้สึกว่าได้รับมากจนเกินไป และแบมแบมไม่อยากรบกวน

แบมแบมอยากให้คุณแม่เอ็นดูเขาน้อยกว่านี้ หรือปล่อยให้เขาทำอะไรบ้าง แม้จะมีคนรับใช้เดินตามเต็มบ้านก็เถอะ แบมแบมคิดถึงบ้านเรือนหอ มันเงียบและเป็นส่วนตัว แต่ก็ไม่อยากจะอยู่กับคุณมาร์คแค่สองคน

ร่างบางคิดหนักว่าจะเอายังไงต่อไปกับชีวิต จะอยู่ที่นี่ก็ลำบากใจ จะกลับไปเรือนหอก็ลำบากกาย

คิดไปคิดมาการทนความใส่ใจของคุณแม่ก็ดีกว่าต้องทนความเอาแต่ใจของคุณมาร์คล่ะนะ

“คุณแบมแบมคะ มีเพื่อนมาหาค่ะ”

“ครับ? ใครเหรอ” แบมแบมเงยหน้าจากหนังสือขึ้นมองคนที่เดินเข้ามาในห้องนอนของเขา

“เขาชื่อคิมฮันบินน่ะค่ะ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องรับแขก” สาวใช้ยังพูดไม่ทันจะจบ แบมแบมก็วิ่งสวนเธอออกไปจากห้องนอนทันที

“ฮันบิน มาได้ยังไงน่ะ คิดถึงจัง” แบมแบมยิ้มกว้างเมื่อร่างสูงที่ปรากฏต่อสายตาคือฮันบินจริงๆ

“ไง..คิดถึงเลยมาเที่ยวหาน่ะ กว่าจะผ่านผู้ชายหน้าบ้านมาได้แทบแย่ บ้านสามีแบมใหญ่กว่าที่คิดนะ” ฮันบินลุกเดินมาหาแบมแบม สวมกอดเพื่อนด้วยความคิดถึง

“ที่นี่ค่อนข้างเข้มงวดเรื่องความปลอดภัยน่ะ ฮันบินยังไม่บอกเลยว่ามาได้ยังไง”

“เรามีทางมาถูกแล้วกัน อยากไปเที่ยวไหม?”

“มาชวนไปเที่ยวเหรอ โทรมาหาก็ได้นี่นาว่าจะไปไหน เดี๋ยวแบมออกไปหาเอง” แบมแบมลืมไปเลยนะว่าตัวเขามีชีวิตของตัวเอง เขามีเพื่อน จะออกจากบ้านไปไหนก็ได้แค่ต้องมีพี่จุนฮเวไปด้วยเท่านั้นเอง

การที่ต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของคนอื่นมากเกินไป ทำให้แบมแบมเริ่มเคยชิน และลืมไปเลยว่าตัวเขาไม่ใช่ตุ๊กตา แต่เป็นคนที่สามารถทำอะไรตามใจตัวเองได้เท่าที่ต้องการ

“ไปสิ แต่ต้องให้พี่จุนฮเวไปด้วยนะ”แบมแบมไม่กล้าขัดใจคุณแม่

“ใครคือจุนฮเว?“ ฮันบินงง แบมแบมมีเพื่อนชื่อจุนฮเวตั้งแต่เมื่อไร?

“คนติดตามเราเอง” แบมแบมพูดเหมือนเรื่องปกติ แต่ฮันบินกลับขมวดคิ้วแน่น

“ทำไมต้องมีคนติดตาม?”

“คุณแม่บอกว่าไปข้างนอกคนเดียวมันอันตราย อยากไปไหนก็ให้พี่จุนฮเวพาไป คุณแม่เป็นห่วงน่ะ”

“ทำไมต้องมีด้วยล่ะ แบมไม่ใช่นักโทษนะ ถึงต้องไปไหนมาไหนโดยมีคนตามไปด้วยทุกที่แบบนี้”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ ไม่เป็นไรหรอก เราก็ไม่ได้อึดอัดอะไร”

ฮันบินเริ่มรู้สึกแล้วว่าแม่สามีของแบมแบมนั้นผิดปกติไปสักหน่อย ทำไมต้องมีคนคอยติดตามแบมแบมด้วย

 “หึคุณลี่จูเขารักแบมมากสินะ”

“เอาน่า อย่าคิดมากเลย พี่จุนฮเวน่ารักมากนะ เดี๋ยวเราแนะนำรู้จัก”

ฮันบินมองเพื่อนรักที่ตนแอบรักเดินไปตามคนที่ชื่อจุนฮเวอะไรนั่นมา แบมแบมท่าทางมีความสุขดี ก็ขอให้มีความสุขจริงๆ แล้วกัน

“สวัสดีครับ ผมกูจุนฮเว”

ฮันบินกวาดมองคนที่เดินตามแบมแบมเข้ามาในห้องรับแขกแล้วแนะนำตัว มองตั้งแต่หัวจดเท้า

“สวัสดี” ความรู้สึกของฮันบินแรกเห็นหน้าจุนฮเวคือไม่ชอบเลย

หน้าตากวนประสาทชะมัด!

“ฮันบินอ่า ทำไมพูดจาห้วนๆ แบบนั้นกับพี่จุนฮเวล่ะ ไม่น่ารักเลย พี่จุนฮเว นี่เพื่อนรักแบมแบมเอง คิมฮันบินครับ” แบมแบมดุเพื่อนแล้วแนะนำตัวแทน จุนฮเวไม่ถือสา เพียงพยักหน้ารับ

ฮันบินเบ้ปาก หน้าตาชวนมีเรื่องไม่พอ ยังวางท่าน่าหมั่นไส้อีกนะหมอนี่ขี้เก๊กชะมัด

“เราต้องออกไปเที่ยวกันโดยมีหมอนี่ตามไปด้วยงั้นเหรอ?”

“อย่าเรียกหมอนี่สิ! ทำไมฮันบินพูดจาไม่สุภาพเลยล่ะ”

“เราไปสองคนไม่ได้หรือไง” ฮันบินเปลี่ยนเรื่อง ไม่ยอมขอโทษ แบมแบมอ่อนใจ

“ไม่ได้หรอก”

“แต่แบมไปกับเรานะ เราไม่ปล่อยให้แบมเป็นอันตรายอะไรหรอกน่า เราอยากได้ความเป็นส่วนตัว”

ฮันบินไม่ชอบหน้าจุนฮเว ไม่ถูกชะตา ไม่ชอบการปฏิบัติต่อแบมแบมของคนในบ้านนี้ด้วย

เพื่อนเขาที่เป็นคนสามัญธรรมดากลายเป็นเจ้าหญิงตั้งแต่เมื่อไรกัน? แบมแบมไม่รำคาญบ้างเลยเหรอ?

“ไม่พาพี่จุนฮเวไปด้วย เราก็ไปไม่ได้ ถ้าพี่จุนฮเวขัดคำสั่งคุณแม่ พี่เขาจะเดือดร้อนนะ”

แบมแบมเกลี้ยกล่อม ไม่อยากสร้างปัญหาให้ใคร มองใบหน้าหล่อเหลาแต่มู่ทู่ของฮันบิน กำลังไม่พอใจมากอยู่แน่ๆ แบมแบมรู้หรอกน่า

“อือๆ ก็ได้ แต่ต้องให้พี่นี่อยู่ไกลๆ ห่างๆ โอเคมั้ย?” ฮันบินตอบรับอย่างเสียไม่ได้

“ก็คงไม่เป็นไรมั้ง ใช่ไหมครับพี่จุนฮเว” แบมแบมหันไปถามคนที่ยืนนิ่ง จุนฮเวพยักหน้ารับ

“ครับ”

เพื่อนของคุณแบมแบมตลกดีไม่ชอบหน้าเขาใช่ไหม?

 

 

 

 

 

“แหมวันนี้กลับเร็วจังเลยนะครับ” ยองแจทักทายพี่ชายที่กลับบ้านหลังจากเวลาเลิกงานแค่ครึ่งชั่วโมง

มาร์คมองน้องที่นอนเหยียดยาวบนโซฟาตัวใหญ่ กางนิตยสารแฟชั่นบนอก นอนอ่านสบายใจเฉิบ

“เรื่องของฉัน”

“พูดจากับน้องไม่เพราะเลย เดี๋ยวไม่บอกอะไรเด็ดๆ ให้รู้หรอก”

“แกมีอะไรอย่าลีลา รีบๆ บอกมาฉันจะไปอาบน้ำ”

            มาร์คจิกด้วยสายตาให้น้องเปิดปากออกมาซะ ยองแจหัวเราะหึ วางนิตยสารลงบนอก ยิ้มมุมปาก

“จะรีบขึ้นไปอาบน้ำหรือไปหาแบมบี้”

“ฉันจะไปอาบน้ำ”

“ขึ้นไปแบมบี้ก็ไม่อยู่หรอก ฉันออกไปชอปปิงมา กลับถึงบ้านแบมบี้ก็ออกไปข้างนอกแล้วล่ะ”

ยองแจมองพี่ชาย สีหน้าสะใจจนมาร์คดูออก

“แกมีอะไรก็พูดมาซะยองแจ ม๊าไม่อยู่ ฉันจะทำอะไรแกก็ได้นะ” ม๊าไปไต้หวัน อีกหลายวันกว่าจะกลับ ถ้าเขาจะเอาคืนยองแจ กว่าจะถูกแม่จัดการก็อีกนาน หึ!

“ฉันวิดีโอคอลไปฟ้องม๊าก็ได้” คิดหรือว่ายองแจจะโดนฝ่ายเดียว พี่มาร์คตียองแจหนึ่งที ยองแจจะไปฟ้องม๊าให้ตีพี่กลับคืนเป็นร้อยทีเลย

ไม่ว่าพี่จะถูกหรือผิด ม๊าก็เข้าข้างยองแจอยู่ดี พี่ไม่จำสักทีว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกรัก

“ไม่เล่าก็ไม่ฟังละ” มาร์คจับทางถูก ยองแจแค่อยากเห็นเขาทุรนทุรายไม่ได้ดั่งใจ เขาไม่หลงกลหรอก

“ก็แล้วแต่ ตามใจ ต่อให้มีผู้ชายมาหาแบมบี้ถึงบ้านก็ไม่สนใช่ป้ะ ก็ดี๊”

ยองแจทำสีหน้าอย่างผู้เหนือกว่า หยิบนิตยสารหัวนอกขึ้นมาเปิดดูแฟชั่นฤดูกาลใหม่อีกครั้ง

 คุณหนูต้วนจะใส่เสื้อผ้าตกเทรนด์ได้ยังไง ยองแจเป็นผู้นำแฟชั่นในกลุ่มเพื่อนเลยนะ เพื่อนอยากแต่งตัวตามยองแจกันทั้งนั้นแหละ

“แกว่าไงนะ?” มาร์คหยุดเดิน วกกลับสับเท้ามาหาน้องชาย

“ไปอาบน้ำซะสิ รีบไม่ใช่เหรอ?”

สาบานได้ว่ายองแจตั้งใจกวนประสาทพี่ชาย ร้อยเปอร์เซ็นต์!

“ฉันไปถามคนใช้ก็ได้ว่าใครมา”

มาร์คไม่ยอมจำนนยองแจง่ายๆ หรอก น้องชายหัวเราะในลำคอ

“เชิญ แต่ฉันสั่งทุกคนไว้แล้วว่าห้ามใครบอกพี่เด็ดขาดว่าใครมาหาแบมบี้ ถ้าใครหลุดปากออกมาแม้แต่คำเดียว ฉันจะบอกแม่ให้ตัดเงินเดือนห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ทัณฑ์บนด้วย”

“ทำไมแกถึงเป็นเด็กกวนประสาทอย่างนี้นะ!” ยองแจมันคือปิศาจ มารร้าย!

ทำไมนิสัยมันถึงไม่เข้ากับหน้าตาน่ารักนั้นเลยนะ น่าโมโหจริงๆ

“ฉันเปล่านะ แค่อยากเจรจาอะไรด้วยนิดหน่อยเท่านั้นเอง” ยองแจฉีกยิ้มหวาน น่ารักน่าเอ็นดูแต่ในสายตาของมาร์คยองแจมันยิ้มได้ชั่วร้ายชะมัด!

เขาอยากให้บรรดาผู้ชายไฮโซและคุณหนูเซเลปทั้งหลายมาเห็นธาตุแท้ของยองแจจริงๆ ดูซิว่าคนพวกนั้นจะชอบมันได้ลงอีกไหม? ถูกความใสซื่อลวงตากันทั้งนั้น

“แกต้องการอะไร”

ยองแจปิดหนังสือฉับ เงยหน้าหัวเราะด้วยความสะใจปนชอบใจ

“พี่นี่ตลกจัง!

“จะบอกมาดีๆ ได้หรือยังยองแจ” มาร์คเดินมาทรุดนั่งเบียดน้องบนโซฟาตัวเดียวกัน ยองแจเบ้ปากใส่หนึ่งที ไม่ชอบใจ

“ไปไกลๆ ไป๊”

“บอกมา!

“พี่ต้องสัญญาก่อนว่าจะให้ทุกอย่างตามที่ฉันขอ”

“ตราบใดที่ยังไม่ได้ยินข้อเสนอว่ามันจะไม่สร้างความลำบากให้ฉัน ฉันไม่ตกลง”

สองพี่น้องตระกูลต้วนจ้องตากันเขม็ง ไม่มีใครยอมใครเลย

“พี่ไม่ยอมเสียเปรียบเลยจริงๆ นะ”

“แกเองก็ไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบนี่”

มาร์คและยองแจชอบทะเลาะกัน เหมือนเกลียดกันจะเป็นจะตาย แต่สองพี่น้องนี้เหมือนกันมากกว่าที่ทุกคนรู้

“พี่ต้องเลิกเอาชื่อผู้ชายคนนั้นมาบีบบังคับฉันให้ตามใจพี่”

“ใครเหรอผู้ชายคนนั้น?” มาร์คแสร้งถามทั้งที่รู้แก่ใจ

“คุณเจ้าของห้างไง” ยองแจรู้ว่าพี่ชายรู้ พี่แค่อยากแกล้งให้เขาหงุดหงิดเท่านั้น แต่ยองแจขี้เกียจโวยวาย เลยเล่นไปตามน้ำ

“เจ้าของห้าง? ประเทศนี้มีห้างตั้งหลายร้อยแห่ง”

“พี่คงไม่รู้จักเจ้าของห้างเกินสองคนมั้ง”

“สาม”

“เพื่อนรักพี่ไง”

“แค่พูดชื่อมันออกมาจะตายหรือยองแจ จะโกรธอะไรมันนัก มันทำอะไรให้แกกันแน่” มาร์คสงสัยมานาน หาจังหวะถามไม่รู้รอบที่เท่าไรแล้ว แต่ยองแจไม่หลุดปากบอกใครเลย

เมื่อก่อนยองแจติดแจ็คสันมาก รักกว่าเขาอีกมั้ง เขาแทบยกยองแจไปเป็นน้องแจ็คสัน เพราะเห็นว่ารักกันมากจนน่าหมั่นไส้

“ถ้าสิ่งที่แกจะแลกไม่สมน้ำสมเนื้อ ฉันไม่เอา” นานๆ ทียองแจจะมีจุดอ่อน มาร์คไม่อยากทิ้งโอกาสเอาคืนยองแจไป

“ถ้าพี่เลิกวุ่นวายเรื่องฉันกับคุณเจ้าของห้าง ฉันจะช่วยพี่สแกนผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้แบมบี้ มีอะไรจะบอกก่อนเลย โอเคมั้ย?”

ยองแจแค่ตั้งเงื่อนไขไปอย่างนั้นเอง แต่เขาไม่คิดจะทำจริงๆ อยู่แล้ว การได้เห็นพี่มาร์คอกแตกตายเพราะผู้ชายของแบมบี้มันน่าสนุกจะตาย เขาแทบทนรอวันนั้นไม่ไหว!

มาร์คมองหน้าน้องอึ้งไปหลายวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนยองแจสะดุ้งโหยง

“เป็นบ้ารึไง ตกใจหมด!

“แกสิบ้า แกคิดว่าฉันจะยอมแลกเหรอ ฉันไม่ทิ้งโอกาสได้แกล้งแกเพราะเด็กนั่นหรอก”

“ใครคือเด็กนั่น! หยาบคายจริง จะฟ้องแม่”

“เชิญ”

“ได้ ฉันฟ้องแน่ ถ้าไม่ตกลงก็ลุกไปไป๊ ฉันอึดอัด” ยองแจทั้งผลักทั้งดันพี่ออกไปไกลๆ แต่มาร์คขืนตัวไม่ไป

“เล่ามา”

“ฉันจะเล่าทำไม ในเมื่อฉันไม่ได้อะไร” ยองแจไม่แคร์หรอก ยกมือโบกไล่พี่ชายไปไกลๆ เหมือนไล่สุนัขหรือแมวที่ไหนสักอย่าง มาร์ครวบมือน้องไว้

“บอกมา”

“ไม่!

“เครื่องประดับที่แกอยากได้”

“คนที่มาเขาหล่อมาก” ยองแจไม่ได้เห็นแก่ของนะ มาร์คกัดฟันกรอดเมื่อน้องกวนประสาทขึ้นทุกที

“แกอยากได้อะไร”

“บอกไปแล้วนี่”

“มันเสียเวลานะยองแจ!

“ตะคอกใส่ฉันเหรอ! ไปเลย ไม่คุยด้วยแล้ว!” ยองแจชี้มือไปข้างนอกห้องนั่งเล่น แต่มาร์คก็ยังไม่ไป

“ฉันไม่มีเวลาเล่นกับนายหรอกนะ”

“ก็ไม่ได้เล่น” สาบานสิยองแจว่า ไม่ได้รื่นเริงบันเทิงใจอยู่ข้างในลึกๆ

“ก็ได้ๆ ฉันตกลง” มาร์คก็แค่รับปากไปอย่างนั้น ใครจะไปทำให้จริงๆ หมดสนุกกันพอดี

บอกแล้วว่าสองพี่น้องบ้านต้วนเหมือนกันจะตาย!

 

 

 

 

 

มาร์คเดินเข้าไปในร้านอาหารเกาหลีแห่งหนึ่งไม่ไกลจากห้างสรรพสินค้าของเพื่อนนัก เขาส่งข้อความหาจุนฮเวเพื่อเช็กว่าแบมแบมอยู่ที่ไหน

แบมแบมไปเที่ยวกับฮันบินก่อนมาทานอาหารด้วยกันที่ร้านนี้

“มากินข้าวไม่คิดจะโทรไปชวนกันสักคำเหรอ?”

แบมแบมสะดุ้งเมื่อหันไปมองคนที่มายืนข้างโต๊ะ ไม่คาดคิดว่าจะเป็นคุณมาร์ค ร่างบางมองไปทางพี่จุนฮเว ชายหนุ่มก้มหัวเป็นเชิงขอโทษแบมแบมเล็กน้อย แบมแบมรู้ทันทีว่าใครที่แอบติดต่อกับคุณมาร์คจนตามมาได้ถูก

“แบมแค่ออกมาเที่ยวกับเพื่อน ไม่จำเป็นต้องบอกก็ได้นี่ครับ”

“แน่ใจว่าคือเพื่อน?” มาร์คตวัดสายตาไปทางฮันบิน เด็กหนุ่มไม่ได้มีท่าทางเกรงใจหรือยำเกรง เขาทำแค่ก้มศีรษะให้นิดๆ  เป็นการทักทาย จากนั้นหันไปสนใจอาหารต่อ

“แบมยังไม่ลองจานนี้เลย เรามากินคราวที่แล้วกับพี่ อร่อยมากเลย”

แบมแบมขอบคุณเพื่อน อ้ำอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยชวนคนที่ยืนมองหน้าตนเขม็ง

“คุณมาร์คทานด้วยกันไหมครับ”

“ไม่ล่ะ”

“เอ่อ” แบมแบมสะดุ้งอีกครั้งเมื่อมาร์คนั่งลงข้างกัน นั่งเฉยๆ มองหน้าฮันบิน

“คุณมีอะไรกับผมหรือเปล่า อยากจะพูดอะไรก็พูดมาสิ มามองหน้ากันอย่างนี้มันไร้มารยาทนะ”

ฮันบินมองหน้ามาร์คบ้าง ไม่พอใจที่ถูกมองอยู่ฝ่ายเดียว อาหารอร่อยๆ กร่อยหมด เซ็งชะมัด!

“แบม..ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

แบมแบมทนความอึดอัดไม่ไหว ทั้งคุณมาร์คและฮันบินเอาแต่เงียบแล้วก็จ้องหน้ากันตลอด

“ผมไปเป็นเพื่อนไหมครับ” จุนฮเวเสนอตัว ที่จริงเขารู้ว่าคุณมาร์คอยากจะคุยกับคุณฮันบินตามลำพังมากกว่า เขาควรไปกันคุณแบมแบมไว้ก่อน

            แบมแบมพยักหน้ารับ อนุญาตให้พี่จุนฮเวไปด้วยกันได้

            เมื่อแบมแบมไปจนพ้นบริเวณโต๊ะอาหารแล้วฮันบินก็เปิดการสนทนาอีกครั้งทันที

            “คุณจะเล่นสงครามประสาทกับผมอีกนานไหม อยากพูดอะไรล่ะ พูดมาสิ”

“ทำไมนายต้องพาแบมแบมออกมาข้างนอก”

“แบมแบมไม่ใช่นักโทษนี่ เขามีสิทธิจะไปไหนก็ได้”

“ออกมาได้ แต่ต้องไม่ใช่กับนาย”

“เพราะอะไร?” ถ้าสามีแบมแบมตอบไม่เข้าหูเขาไม่ยอมแน่

“นายเป็นแค่เพื่อนแบมแบมเท่านั้นเหรอ? ฉันรู้สึกว่านายไม่ใช่แค่เพื่อน”

“คุณระแวงผมเหรอ?”

“ใช่”

“ความรู้สึกคุณนี่แม่นชะมัด” ฮันบินยิ้ม ยอมรับกลายๆ ว่าสิ่งที่มาร์คคิดไม่ผิด

“นายคือแฟนเก่าแบมแบม?” มาร์คกอดอก คิ้วเข้มเริ่มชนกันเล็กน้อย งานแต่งเขาก็เห็นเด็กคนนี้อยู่กับแบมแบมตลอด

ฮันบินอมยิ้ม ในใจนึกสนุกขึ้นมาทันที แบมแบมคงไปบอกผู้ชายคนนี้แล้วสินะว่ามีแฟนแล้ว

“อย่าเรียกแฟนเก่าเลยครับ เราสองคนยังไม่ได้เลิกกัน” ฮันบินโกหกได้หน้าตาเฉย

มาร์คเลิกคิ้ว ประหลาดใจที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาตามตรงขนาดนี้

“ไม่คิดว่าเสียมารยาทไปหน่อยเหรอที่พูดแบบนี้กับฉัน?”

“ผมแค่อยากให้คุณรู้ไว้ครับ จะได้ไม่ดูฉลาดน้อย” จัดว่าแรงมาก และทำให้มาร์ครู้สึกไม่ชอบฮันบินเพิ่มมากขึ้นด้วย

“อยากจะขยับฐานะจากแฟนเก่าเป็นชู้หรือไง”

“แหม..อย่าพูดจาน่ากลัวแบบนั้นสิครับ ผมรักแบมแบมมาก่อนคุณอีกนะ ไม่สิ คุณไม่ได้รักแบมแบมเท่าผมสักหน่อย ก็แค่แต่งงานกันเพราะมีเหตุจำเป็น เท่านั้นเอง”

ทำไมเขาต้องยอมผู้ชายคนนี้ด้วย เขาไม่ยอมหรอก เขาจะเอาแบมแบมคืน!

“นายรู้ด้วยหรือว่าแบมแบมแต่งกับฉันเพราะอะไร”

แบมแบมบอกเด็กคนนี้ทุกเรื่องเลยอย่างนั้นหรือ?

“ใช่แล้วครับ ไม่แค่นี้นะ แบมแบมยังบอกผมถึงเรื่องสัญญาระหว่างพวกคุณด้วย เราสองคนไม่เคยมีเรื่องปิดบังกันหรอก เงื่อนไขที่ทำให้ต้องแต่งงานกับคุณ แค่เขามาบอกผมสักคำ ผมก็ยินดีที่จะช่วย แต่เขากลัวผมเดือดร้อนเลยต้องไปพึ่งคุณแทน แบบกล้ำกลืนฝืนใจสุดๆ”

ฮันบินพยายามย้ำให้มาร์ครู้ว่าแบมแบมไม่ได้ต้องการเป็นภรรยาของมาร์คหรอกนะ

“รักกันมากสินะถึงบอกกันทุกเรื่อง” มาร์คเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ

“ใช่ผมรักเขามาก เขาเองก็เช่นกัน”

“ถึงจะรักกันมากแค่ไหน นายก็ควรเลิกยุ่งกับแบมแบมซะ!

“เหตุผล?”

“ไม่ต้องพูดนายก็น่าจะคิดเองได้นะ”

ฮันบินหัวเราะเบาๆ ประสานมือใต้คาง มองมาร์คด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขบขัน

“คุณไม่ได้รักแบม แล้วก็ยังมีคนอื่นได้ ทำไมผมจะต้องเลิกกับแบมเพื่อให้เขาเป็นเมียคุณคนเดียวด้วยล่ะ อีกหน่อยคุณกับแบมก็จะหย่ากัน”

“เขาบอกนายหรือไงว่าเขาจะหย่า”

“บอกสิ เขาไม่ได้รักคุณ ทำไมต้องทนคุณไปตลอดชีวิตด้วย เลิกกับคุณเมื่อไรเขาและผมก็จะกลับมาคบกันใหม่” ฮันบินเกทับ แค่อยากให้สามีของแบมแบมรู้สึกไม่พอใจ

เพราะเขาเกลียดมาร์ค เกลียดผู้ชายคนนี้ที่แย่งแบมแบมไป

“นายคงต้องรอไปตลอดชีวิต”

“หมายความว่าไง คุณจะไม่เลิกกับแบมแบมเหรอ..

“ใช่”

“ไม่ได้นะ!” มาร์คยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางร้อนรนและไม่พอใจของคนที่เด็กกว่า

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ไม่ได้หย่ากัน แบมแบมก็จะติดอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต”

“คุณทำแบบนั้นไม่ได้นะ!

“ต่อให้พวกนายรักกันมากแค่ไหน นายก็ไม่มีวันได้แบมแบมกลับคืนไป ถ้านายไม่ยอมเลิกกับแบมแบมก็ไม่เป็นไร ฉันไม่แคร์อยู่แล้ว ยุติธรรมดี ต่างคนต่างมี ขอให้มีความสุขกับสถานะชู้เมียชาวบ้านแล้วกัน”

มาร์คยิ้มเยาะ ยันมือกับโต๊ะ ลุกขึ้น แต่ก่อนจะเดินจากไปเขายังทิ้งท้ายไว้อีก

“ถึงนายจะพยายามหลอกตัวเองยังไง นายก็ไม่มีทางได้ครอบครองแบมแบมสมใจหรอก เว้นเสียแต่จะแอบลักลอบได้กันน่ะนะ นายมันก็เป็นได้แค่แฟนเก่าเท่านั้นล่ะ”

ฮันบินทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาผุดลุกขึ้น หันไปหามาร์คที่เดินไปได้หลายก้าว

“ผมไม่มีวันยอมแพ้คุณหรอก!

“เชิญ อยากจะทำอะไรก็ทำ ตามสบาย” มาร์คยักไหล่ สีหน้าท่าทางกวนอารมณ์คนมองที่สุด

ฮันบินมองตามหลังมาร์คไปเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ อารมณ์เสียจนอยากจะเดินตามไปกระชากอีกฝ่ายมาต่อยด้วยซ้ำ

 

 

 

“คุณแบมแบม ผมว่าเรากลับโต๊ะกันได้แล้วนะครับ เราออกมานานแล้วนะ”

จุนฮเวกอดอกมองร่างบางที่ยึดชักโครกพับฝาลงต่างเก้าอี้ ร่างสูงยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำห้องเล็กในสุดของร้านอาหาร

“ไม่เอา แบมขี้เกียจออกไป เวลามีคุณมาร์คอยู่ด้วยมันอึดอัดจะตาย” แบมแบมไม่ยอม เขากดโทรศัพท์มือถือเล่นเกม จุนฮเวมองอยู่ครู่ ตัดสินใจดึงโทรศัพท์ออกจากมือนุ่ม

“อ๊ะ แบมเล่นอยู่นะ”

“ป่านนี้คุณมาร์คอาจกลับไปแล้วก็ได้”

“ไม่หรอก คุณมาร์คต้องทะเลาะกับฮันบินแน่ๆ”

“ทำไมคิดแบบนั้นล่ะครับ”

“สัญชาติญาณมันบอก”

“ออกไปกันเถอะ นั่งในนี้มันไม่ดีต่อคนอื่นที่เขาอยากใช้ห้องน้ำนะครับ”

“มีอีกตั้งหลายห้องนะครับ พี่จุนฮเวไปดูก่อนสิครับว่าคุณมาร์คกลับไปหรือยัง”

“โทรไปถามเลยไม่ดีกว่าเหรอ”

“จะถามยังไงเล่า เดี๋ยวคุณมาร์คดุอีก” แบมแบมยู่หน้า จุนฮเวอมยิ้มนิดๆ

“พี่จะส่งข้อความไปถาม” แบมแบมเบ้ปากเป็นสระอิ ที่คุณมาร์คมาที่นี่ก็เพราะพี่จุนฮเวส่งข้อความคุยด้วยนี่ล่ะ

“งอนเหรอครับ ขอโทษนะ ไปเถอะ ออกไปกันเถอะ ที่นี่ร้อน” จุนฮเวสงสารคนที่นั่งเหงื่อซึม แบมแบมถอนหายใจ ยอมลุกก็ได้

 

 

 

 

“แบมแบมไปไหนมา นึกว่าถูกกดไหลไปกับชักโครกแล้วซะอีก”

พอถึงโต๊ะ แบมแบมโล่งใจที่ไม่เห็นคุณมาร์ค แต่จะมาหงุดหงิดเพราะคำทักของฮันบินนี่ล่ะ นี่แน่ใจนะว่าเขาเป็นคน

“คุณมาร์คล่ะ”

“ไปแล้ว ไปไหนไม่รู้”

“อ่า นานหรือยัง”

“สิบนาทีเอง” แบมแบมถอนหายใจโล่งอก ฮันบินค่อยชื่นใจที่เห็นว่าแบมแบมไม่อยากเจอมาร์ค

ถึงแบมแบมจะเป็นภรรยาผู้ชายคนนั้น ก็ขอแค่เป็นแต่ในนามและตัวก็พอ..อย่าให้ใจไปด้วย เขาจะได้ยังมีหวังอยู่

“กินข้าวเสร็จไปดูหนังกัน”

“แต่ว่ามันเย็นมากแล้วนะ”

“คุณแม่ไม่อยู่บ้านไม่ใช่เหรอ?”

“ยองแจ..

“โทรชวนยองแจมาด้วยก็ได้ จะได้รู้จักกันไว้”

“ได้เหรอ!

“ได้สิ เราก็อยากรู้จักน้องสามีของแบมเหมือนกัน”

ฮันบินใจดีกับแบมแบมเสมอนั่นล่ะ ถึงจะโมโหมาร์ค แต่พออยู่กับแบมแบมเขาก็อยากจะให้แบมแบมมีความสุขที่สุด

เรื่องระหว่างเขากับหมอนั่น แบมแบมไม่จำเป็นต้องรู้หรอก

 

 

 

 

“แบมบี้ ราตรีสวัสดิ์ พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้านะ” แบมแบมเปิดประตูห้องนอนของตัวเองค้างไว้ ราตรีสวัสดิ์ยองแจ

“อื้อ ราตรีสวัสดิ์” แบมแบมโบกมือให้ยองแจเล็กน้อย มองอีกฝ่ายเดินไปทางห้องนอนตัวเอง ฮัมเพลงมีความสุขเชียว

ยองแจกับฮันบินเข้ากันได้ดี ยองแจพูดเก่ง พูดแต่เรื่องของตัวเองจนฮันบินพลอยได้รู้ไปด้วยว่ายองแจและแบมแบมจะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแถวบ้าน ยองแจแค่ชวนเล่นๆ ให้ฮันบินมาเรียนด้วยกัน แต่ฮันบินก็บอกว่าจะเรียนด้วย คณะเดียวกันเลยล่ะ

แบมแบม ยองแจ และฮันบินดูหนังรอบค่ำ กว่าจะจบก็เกือบสี่ทุ่ม จากนั้นก็ไปตลาดหาของอร่อยกินกันต่อ กลับถึงบ้านก็ห้าทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว

แบมแบมเอื้อมมือไปเปิดสวิตซ์ไฟ จังหวะเดียวกับที่ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ไปเที่ยวมาสนุกมากไหม?”

 

TBC.

 ***

ตัวละครออกมาอีกตัว สามีเรา เปิดตัวนางไว้ก่อน เดี๋ยวนางจะพาคนสำคัญมาหาแบมแบม

แปลกๆ ป้ะ เหมือนไม่มีอะไรเลยอ่ะ แต่แต่งไปแต่งมาครบ 30 หน้าละ

แต่งเรื่องนี้ สิ่งที่สนุกที่สุดคือฉากพี่มาร์คและยองแจ

ลังเลน่ะแก คิดว่าตอนนี้จะแต่งฉากคัท แต่ตัดแค่นี้ดีกว่า

จะมีไม่มี มันคาบเกี่ยวกันระหว่างตอน อาจจะยกไปต่อตอนหน้าก็ได้

เรากลัวว่ามันจะถี่เกินไปอ่ะ เดี๋ยวคนอ่านจะหาว่าเรากาม -3-

เออ เขายังไม่ได้ไปฮันนีมูนกันเลยเนอะ ฉากนั้นก็รอไว้ไปฮันนีมูนก่อนก็ได้

(จะให้ฮันนีมูนมากี่รอบแล้วล่ะ)


******

ครึ่งแรกได้เรื่องอะไรมะ? ไม่เลย ถถถถ คุณพี่ยังไม่เปลี่ยนเป็นคนมุ้งมิ้งนะ

ชื่อตอนสัมพันธ์กับครึ่งหลัง หึ

ยังไงอิพี่ก็ไม่เปลี่ยนไปง่ายๆ แค่มาดามด่าครั้งเดียวหรอก นางน่าหมั่นไส้เสมอต้นเสมอปลายน่ะ

สามีภรรยาก็ต้องคุยกันดีๆ บ้าง จะได้พาเข้าฉากเลิฟซีนแบบไม่รุนแรงได้น่ะแกT-T เข้าใจเรามะ?

แจ็คแจเขามีอดีต เดี๋ยวจะเล่าในตอนต่อๆ ไป

ฮันนีมูนเรามากินมาม่ามะ เดี๋ยวจัดให้คนละชามละกันโนะ

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 579 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13095 lek0868909108 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 14:26

    ไม่เคยดีกับเค้า แต่ทำเป็นหมาหวงก้าง

    #13,095
    0
  2. #13084 gskcbalaimvakzva (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 16:38
    โอ๊ยยน มาร์ค จะเอายังไง
    #13,084
    0
  3. #13034 junekimsa93 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:35
    พี่มาร์คจะฉลาดเมื่อไร เป็นคนเมื่อไร555
    #13,034
    0
  4. #12894 YanisaCH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 17:05
    เขามีผัวไปแล้ว!!55555
    #12,894
    0
  5. #12877 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:46
    เขียนยังงัยให้อ่านละเกลียดพี่มาร์คได้ขนาดนี้ ไรท์เก่งอะ
    #12,877
    0
  6. #12835 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 19:11
    ตามหลอกหลอนกันอยู่ได้
    #12,835
    0
  7. #12805 llllovellll (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 23:54
    รักฮันบินมากโลยยย ทำดีมากก สะใจอิพี่
    #12,805
    0
  8. #12759 Mr.B_4237 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 22:47
    ทำดีฮันบิน เอาใจเราไปเล้ยยยยย
    #12,759
    0
  9. #12735 MarkP_endear. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 21:26

    คำพูดแต่ละคำของฮันบิน แอบสะใจเบาเบา

    #12,735
    0
  10. #12681 MayKamon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 00:40

    พี่มัคคึจะไฟว้กะเด็กหรอคะ โถ่ๆปากก็บอกว่าไม่รัก

    #12,681
    0
  11. #12669 Pitchaya_07 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 16:04
    หวงแต่ยังปากหนัก
    #12,669
    0
  12. #12549 montanatpun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 01:52
    ปากไม่เคยตรงกะใจเล้ย มาร์คต้วน
    #12,549
    0
  13. #12523 ppploycb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 15:28
    มาร์คนี่ยุ่งกับแบมไปถึงไหน ปากก็บอกว่าไม่ชอบ เฮ้อออ เปลี่ยนพระเอก!!!
    #12,523
    0
  14. #12501 Bright_Night (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 11:40
    หวงเขาก็พูด!
    #12,501
    1
  15. #12482 RhongTood (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 18:19
    เรื่องกู๊! บอกมาร์คไปดิแบม
    #12,482
    0
  16. #12321 CornettoX (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 13:36
    อะโด่แค่แกลดอคติก็ได้เมียจริงๆแล้วเว้ยยยย
    #12,321
    0
  17. #12196 blyy2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 19:49
    หวงก็บอกมาดิ้
    #12,196
    0
  18. #12133 tewzaa13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 19:09
    พี่มาร์คอันนี้คือไม่ได้รู้สึกอะไรกับแบมจริงใช่ป่ะ หวงสะยังกะแมวหวงกางปลาทู555
    #12,133
    0
  19. #11951 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 22:13
    อย่ารุ่นแรงกันน้องน๊าาาา แม่ไม่อยู่ด้วย ยองแจจะช่วยพี่สะใภ้ได้ไหมเนี่ย พี่มาร์คโมโหมาก
    #11,951
    0
  20. #11920 @fujinoii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 09:08
    มาร์คแกก็หมาหวงก้างเนอะ ปากบอกไม่รักเค้าแต่ก็ตามไปหวงไปขวางเค้า แปลกคนจริงๆ
    #11,920
    0
  21. #11879 pingpongcrazy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 15:51
    เกลียดมาร์คคะ รักหนูเเบม #เก๋าไม่ได้ลำเอี้ยง!!! #ไม่มี๊!!!? #ทีมหนูเเบม
    #11,879
    0
  22. #11858 vipygfam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 12:24
    ชอบพี่จุนฮเวจังเลย เกลียดพี่มาร์คจังเลย 55555 ลำเอียงสุดๆ
    #11,858
    0
  23. #11827 Aely (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 00:21
    ตามแบมไปถึงที่เชียวนะมาร์ค หวงก้างจริงๆ
    #11,827
    0
  24. #11738 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:33
    หึงแรงมากจ้าาาาา
    #11,738
    0
  25. #11706 M.m1nt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:26
    รอยูคอยู่ตังนานมาแล้ววววว
    ไม่อยากกินมาม่า
    #11,706
    0