(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 7 : Chapter 6 : โมฆะ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 637 ครั้ง
    12 ส.ค. 58




 

“ไปเที่ยวมาสนุกมากไหม?”

ร่างบางสะดุ้งเฮือก ไม่กล้าหันกลับไปมอง

“จะไปไหน” แบมแบมลืมตัว ปฏิริยาไปไวกว่าสมอง เสียงที่คุ้นเคยนั้นทำให้แบมแบมนึกอยากจะเปิดประตูห้องออกไปขออาศัยนอนกับยองแจ

แต่แค่เปิดประตูยังไม่ได้ก้าวออกไป ก็มีคำถามมารั้งเอาไว้

“ที่นี่ห้องของแบม” แบมแบมทำใจกล้า อย่างไรก็อยู่หน้าประตู มีอะไรก็หนีไปหายองแจได้

“ห้องนาย แต่อย่าลืมว่าบ้านฉัน” แบมแบมถอนหายใจ ปิดประตูที่เปิดแง้มไว้ หันไปมองสามี ขยับพิงหลังกับประตู

“มีอะไรหรือครับ แบมนึกว่าคุณมาร์คออกไปเที่ยวเสียอีก”

“เมียออกไปกับแฟนเก่า ฉันคงจะไปเที่ยวได้หรอก”

“ไม่เคยรู้เลยว่าคุณสนใจเรื่องของแบมด้วย”

“ต้องสนแน่ล่ะ ฉันไม่อยากให้ใครมองว่าตัวเองโง่นี่”

ทำไมต้องประชดกันด้วย

“ทำไมคนจะต้องมองคุณมาร์คว่าโง่ด้วย แบมแค่ไปกินข้าวกับเพื่อน คุณมาร์คเองก็มีเพื่อน น่าจะเข้าใจนะครับ”

แบมแบมไม่อยากจะเถียงเรื่องนี้ด้วยเลยจริงๆ คุณมาร์คเป็นเจ้าชีวิตเขาหรือ ถึงต้องมายุ่งกับเขาทุกเรื่อง

 “เพื่อนกับชู้มันไม่เหมือนกัน!

“ชู้? คุณมาร์คกำลังกล่าวหาแบมนะครับ” เด็กหนุ่มไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำนี้ เขากับฮันบินไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย แค่ไปกินข้าวดูหนังเท่านั้นเอง

คุณมาร์คกล่าวหาแรงเกินไปหรือเปล่า?!

“หึกล่าวหาอย่างนั้นเหรอ? แฟนนายไม่ได้บอกหรือว่ามันพูดอะไรกับฉันบ้าง”

แบมแบมนึกอยากให้ตัวเองมีเงินมากพอที่จะคืนมาดามเหลือเกิน จะได้ไม่ต้องมาทนสายตาและคำพูดดูถูกจากผู้ชายคนนี้

“เขาไม่ได้บอก และแบมก็ไม่รู้เรื่องด้วย คุณมาร์คจะมาหาเรื่องแบมในสิ่งที่แบมไม่ได้ทำไม่ได้นะครับ”

“อยากรู้ไหมล่ะว่ามันพูดว่าอะไร”

“อะไรล่ะครับ”

แบมแบมมองสามีที่ลุกขึ้นจากเตียงทำท่าจะเดินมาหา เขาหันไปจับที่เปิดประตูเตรียมหนีออกไปทันที

“ถ้าก้าวออกจากห้องนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว..ฉันจะไม่แค่คุยด้วยดีๆ นะแบมแบม”

คำข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทำให้แบมแบมจำต้องหยุดมือ หันไปสบตาคนที่เดินเข้ามาหา

จะกลัวทำไมล่ะแบมแบม เขาแค่บอกว่าอยากจะคุยด้วยเท่านั้น

คงเป็นความรู้สึกที่ฝังติดแน่นในสมองและหัวใจของแบมแบมไปแล้วที่กลัวว่าจะถูกทำร้าย

ร่างบางห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึกตื่นกลัวหรือสั่นไม่ได้จริงๆ ทั้งที่ก็รู้ว่าคุณมาร์คไม่ได้ลงมือทำอะไร

แบมแบมไม่เคยชินกับท่าทีคุกคามของอีกฝ่ายเลย

“มันบอกว่านายจะหย่าให้ฉัน จากนั้นมันกับนายจะได้ไปคบหารักกันเหมือนเดิม และนายก็ยังไม่ได้บอกเลิกมันด้วย!

            สะใภ้ต้วนสะดุ้งเฮือกกับเสียงตะโกนจากสามีทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่สองก้าว

            “ทำไมคุณมาร์คต้องเรียกฮันบินอย่างนั้นด้วย..” แบมแบมไม่ชอบเลยที่คุณมาร์คหยาบคายกับเพื่อนรักของตัวเอง

            “แตะต้องไม่ได้เลยสินะ?”

            “เปล่าครับ แบมแค่..

“อะไร! พูดมาซิว่าทำไมนายถึงยังคบกับมันอยู่ทั้งที่ฉันสั่งให้ไปเลิกแล้ว”

มาร์คไม่ชอบคนขัดคำสั่ง แบมแบมนั้นแรกๆ ก็เชื่อฟังดีอยู่หรอก แต่พอย้ายมาอยู่ที่นี่ก็เริ่มดื้อ

หรือเป็นคนดื้อแบบนี้อยู่แล้วก็ไม่รู้!

“แบม..” แบมแบมไม่รู้จะพูดยังไง เขากับฮันบินไม่ได้คบกันจริง และเขาไม่คิดว่าเพื่อนจะบอกเรื่องราวความสัมพันธ์ที่อุปโลกน์ขึ้นกับคุณมาร์คด้วย

ทำไมฮันบินถึงทำแบบนั้น หรือเพราะแค่ต้องการช่วยเขา? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง..เขาก็อยากจะโกรธหรอกที่ให้เขากับคุณมาร์คทะเลาะกัน แต่โกรธไม่ลง..

“ทำไมยังไม่ไปเลิกกับมัน”

“แบม..แบมเลิกกับเขาไม่ได้”

ไม่ว่าอย่างไรการสารภาพตอนนี้ว่าเรื่องที่ฮันบินพูดไม่ใช่เรื่องจริงก็ไม่มีประโยชน์ ปล่อยให้คุณมาร์คเข้าใจไปอย่างนั้นก็ได้

มาร์คมองคนที่ก้มหน้าหลบตาเขาแล้วนึกโมโหขึ้นมา

เลิกไม่ได้?

รักกันมากอย่างนั้นสิ?

รักมากแล้วยอมมาแต่งงานใช้หนี้ทำไม น่าหงุดหงิดสิ้นดี!

“ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร”

“แบมแค่คบหาเขาแบบเพื่อนเท่านั้น” แบมแบมเงยหน้าขึ้นมองหน้าคุณมาร์ค ไม่พอใจลึกๆ

ไม่ชอบใช้ของร่วมกับคนอื่นอย่างนั้นเหรอ? เขาเคยเป็นของคนอื่นนอกจากคุณมาร์คหรือไง ตั้งแต่แต่งงานเขาก็เพิ่งได้เจอฮันบิน และเขากับฮันบินไม่มีทางทำอะไรเกินเลยอยู่แล้ว เราเป็นแค่เพื่อนกัน

จะมีใครอยากเป็นชู้กับเมียคนอื่น เขาไม่ได้ใจง่ายนะ

คุณมาร์คไม่ได้กำลังระแวง แต่คุณมาร์คดูถูกเขาอยู่

“นึกว่าฉันจะเชื่องั้นเหรอ?!

“แบมพูดอะไรออกไปคุณมาร์คก็ไม่เคยสนใจ แบมก็คงไม่มีอะไรต้องพูด”

ไม่ทะเลาะด้วยดีกว่า ต่อจากนี้แบมแบมจะจำเอาไว้ว่าแม้แต่คบเพื่อนสักคนแบมแบมก็ไม่มีสิทธิ์ทำได้

เขาขายแค่ตัวเองมาใช้หนี้..แต่เขาไม่ได้ขายชีวิตจิตใจนะ แต่คุณมาร์คคงเหมารวมไปหมดแล้วล่ะ

“อย่ามากวนประสาทฉันนะแบมแบม!” มาร์คไม่ชอบคนเถียง คำพูดของแบมแบมก็แค่คำแก้ตัวที่ไม่น่าฟัง

แล้วที่พูดแบบนี้จะว่าเขาใช่ไหมว่าเขาไม่รับฟังใคร ช่างประชดประชันนักนะ!

เขาไม่เห็นเหมือนที่แม่และยองแจเห็นตรงไหนเลยว่าแบมแบมเป็นเด็กเรียบร้อย

กวนประสาท กวนโมโห มันน่านัก!

“แบมอยากจะอาบน้ำนอนแล้ว คุณมาร์คกลับห้องเถอะครับ หรือจะนอนที่นี่?” แบมแบมเหนื่อยจะพูด

ไม่เข้าใจเลยว่าแค่เรื่องฮันบินทำไมคุณมาร์คต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ด้วย คุณมาร์คเป็นคนแบบไหนกันแน่ แสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบเขา แต่ก็ยังวุ่นวายกับเขา

แบมแบมดึงมือคุณมาร์คออกจากแขนตน จะเดินเลี่ยงไปอาบน้ำ

“แม่ฉันพูดนักพูดหนาว่านายดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ เหอะ..ฉันอยากให้แม่เห็นตัวจริงของสะใภ้สุดรักจริงๆ เลย ถ้านายไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว นายก็ไม่ต่างจากคนอื่นๆ ของฉันหรอก คนที่มาดามเรียกว่านางบำเรอน่ะ!

ร่างบางหยุดเดิน หันมามองร่างสูง

“ไม่ต่างจากที่แบมคิดว่าตัวเองกำลังเป็นสักเท่าไรหรอกครับแบมมีค่าอยู่แค่นั้นล่ะ คุณมาร์คไม่ได้มองว่าแบมเป็นภรรยาคุณอยู่แล้ว”

แบมแบมรู้ตัวดี เขาแค่ของเล่นชั่วครั้งชั่วคราว แรกๆ คุณมาร์คกำลังเห่อก็เล่นด้วยบ่อยหน่อย แต่ไม่นานคุณมาร์คก็จะเบื่อ แล้วจะกลับไปใช้ชีวิตหนุ่มโสดของคุณมาร์คเหมือนเดิม

และเขาก็จะมีฐานะเป็นสะใภ้มาดามอย่างเดียว อย่างที่มันควรจะเป็น

เขาแทบรอวันนั้นไม่ไหวด้วยซ้ำ

 “ไม่ต้องมาย้อน ตกลงจะเลิกกับมันไหม?”

“ไม่มีเหตุผลอะไรที่แบมต้องเลิกคบกับฮันบิน”

“แต่นายเป็นเมียฉัน!

ถ้าใครรู้ว่าเมียของมาร์คต้วนยังคบหาอยู่กับแฟนเก่าเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“แบมสาบานว่าระหว่างแบมและเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าคำว่าเพื่อน”

“ทำไมนายถึงดื้อขนาดนี้ อยากขัดคำสั่งของฉันนักใช่ไหม?!” มาร์คเริ่มโกรธที่อีกฝ่ายพูดยากพูดเย็น

“คุณมาร์คจะโมโหอะไรนักหนาล่ะครับกับแค่แบมคบกับฮันบิน!

แบมแบมเผลอตัวเสียงดังใส่มาร์คบ้าง ก่อนผวาเมื่อเจอสายตาน่ากลัวร้อนแรงจากอีกฝ่าย

“โอ๊ย!” ร่างสูงบีบแขนทั้งสองข้างของแบมแบมแน่นจนเจ็บ ดันอีกฝ่ายจนหลังบางชนผนังห้องอย่างแรง

“เพราะฉันไม่ชอบไง แค่นี้ก็เป็นเหตุผลมากพอแล้ว!

เอาแต่ใจ ใช้แต่กำลัง..ทำไมคุณมาร์คถึงไม่ยอมรับฟังใครเลย!

“คุณไม่มีเหตุผลเลย เรื่องระหว่างเรามันเป็นเพราะผลประโยชน์ เราไม่ต้องมายุ่งเรื่องส่วนตัวกันก็ได้นี่ครับ แบมนอนกับคุณเพื่อใช้หนี้ เรื่องของเรามีแค่นี้ คุณจะหย่าให้แบมหรือจะไม่หย่าแบมก็ไม่ว่า แต่แบมขอมีชีวิตส่วนตัวบ้างสิครับ คุณห้ามแบมเพราะคุณไม่เคยรักใครใช่ไหมถ้าคุณเคยรักใคร คุณจะเข้าใจแบม!

แบมแบมไม่อยากเสียเพื่อนรักไป ฮันบินเป็นคนดี เป็นเพื่อนที่ดี ชีวิตเขาอยู่ใต้การบังคับของใครต่อใครมากมาย ขอให้เขามีอิสระในการคบเพื่อนสักคนเถอะ

เขาไม่ได้ดื้อกับคุณมาร์คเพราะต้องการเอาชนะ แต่เขาต้องการเพื่อน ต้องการฮันบิน ต้องการมีใครสักคนอยู่กับเขาบ้างเท่านั้นเอง

อย่าทำให้เขาไม่เหลืออะไรเลย

อย่าบังคับเขานักเลย

แบมแบมอยากร้องไห้นะ แต่ไม่อยากเสียน้ำตาต่อหน้าคุณมาร์คอีกแล้ว

เขาควรจะเข้มแข็งกว่านี้ เพราะน้ำตาของเขาไม่มีค่าอะไรกับหัวใจและความรู้สึกของมาร์คต้วน

ท่าทางดื้อรั้นผิดปกติของแบมแบมทำให้มาร์คสังเกตเห็นเหมือนกัน

มันคือเรื่องจริงที่พวกเพื่อนๆ ของเขาบอกว่าเขาไปแย่งแฟนใครมาเป็นเมีย..

ทำไมมาดามถึงเลือกเด็กคนนี้ เด็กที่มีเจ้าของอยู่แล้ว

แบมแบมเป็นเมียเขาอย่างถูกต้องในทุกๆ ด้าน แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่เจ้าของเด็กคนนี้เหมือนที่ผ่านมา

เขาไม่เคยต้องแย่งของของใคร การที่แบมแบมยืนยันว่าจะเลือกเด็กนั่นมันทำให้เขาทั้งโมโหและหงุดหงิด

“เด็กอย่างนายจะรู้จักความรักดีสักแค่ไหนเชียว” นายไม่เคยรู้จักความรักของจริงหรอกแบมแบม ความรักของนายกับเด็กนั่นไม่ใช่ความรักที่แท้จริง

มันไม่มีรักจริงๆ อยู่บนโลกใบนี้หรอก!

“ฉันจะถามอีกครั้งเดียวนะ..จะเลิกหรือไม่เลิก”

แบมแบมสบตามาร์คไม่ยอมหลบ เขาไม่ตอบเป็นคำพูดแต่กลับส่ายหน้า

แปลได้ว่าไม่เลิกแน่

มาร์คกำมือแน่น เห็นว่าแบมแบมยังไม่เปลี่ยนใจแน่แล้วเขาก็เงื้อหมัดนั้นขึ้นสูง แบมแบมไม่ยอมหลบ เตรียมใจรับทุกอย่างไม่ว่ามาร์คจะทำอะไรก็ตาม

ร่างบางไม่ได้หลบแต่หลับตาแน่นเมื่อเห็นว่าหมัดนั้นพุ่งมาหาตน

แต่เสียงที่ได้ยินกลับไม่ใช่เนื้อกระทบเนื้อ มันคือเสียงเนื้อกระทบบางสิ่งหนักๆ จนดังแรงมาก..

แบมแบมไม่รู้สึกเจ็บปวดตรงไหน เขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองหน้าสามีที่ยังคงไม่ละสายตาไปจากใบหน้าตน

เด็กหนุ่มตั้งสติได้แล้วก็หันไปมองที่มืออีกฝ่าย

คุณมาร์คต่อยกำแพง

“คุณมาร์ค..” แบมแบมรีบจับมือที่บาดเจ็บมาดู ทั้งตกใจและเป็นห่วง แต่พอมือนุ่มแตะโดนมือมาร์คก็ดึงกลับไม่ให้แตะต้อง

 “แบม

“ต่อจากนี้ฉันก็ไม่ต้องเกรงใจแม่แล้วสินะ ฉันจะทำอะไรก็ได้แล้วสิ ในเมื่อนายก็ทำเหมือนกัน ก็ดี ยุติธรรมดี คิมฮันบินคือเหตุผลที่ทำให้นายพูดกับฉันตอนนั้นใช่ไหมว่าถ้าฉันมีได้ นายก็ต้องมีได้เหมือนกัน ถือว่าข้อตกลงที่ฉันบอกนายเป็นโมฆะ จะไปไหนกับใครก็ไป

แบมแบมงุนงงที่อีกฝ่ายพลิกคำพูดโดยง่ายดายอย่างน่าตกใจ

“ในเมื่อเลือกมันจะทำอะไรก็เห็นแก่หน้าฉันด้วย”

“คุณมาร์ค..

“เวลาอยู่กับมันก็สำนึกเอาไว้ด้วยแล้วกันว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ และถ้าท้องขึ้นมา ถ้าไม่แน่ใจว่าเป็นทายาทตระฉันลต้วนหรือเปล่าก็ไม่ต้องมาบอกฉัน”

ร่างบางยืนนิ่งอยู่กับที่ อึ้งกับคำพูดของคุณมาร์ค

นี่คือคุณมาร์คตัดสินเขาไปแล้วใช่ไหม?

คิดเอาเองว่าเขากับฮันบินเป็นมากกว่าเพื่อนแล้วยังสบประมาทเขาได้อย่างใจร้ายที่สุดด้วย

ร่างบางหลับตาลงพร้อมเสียงปิดประตูที่ดังเกินความจำเป็น

คุณมาร์คก็ยังเป็นคุณมาร์ค ยังใจร้ายกับเขาไม่ว่าจะทางคำพูดหรือการกระทำก็ตาม

 

 

 

 

แบมแบมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ตั้งใจจะล้มตัวลงนอน แต่พอห่มผ้าข่มตาให้หลับอยู่พักใหญ่ก็ทำไม่ได้ มีบางสิ่งบางอย่างรบกวนจิตใจเขาอยู่

เด็กหนุ่มพลิกตัวไปมาอยู่ครู่ ลังเล ในที่สุดก็ยอมแพ้สำนึกด้านดีของตัวเอง

แบมแบมเดินไปเคาะประตูห้องยองแจตอนเที่ยงคืน

“ว่าไงแบมบี้” ยองแจยังหน้าตาสดใสไร้ความง่วงงุน คงเล่นคอมพิวเตอร์ตามปกติ แบมแบมยิ้มเจื่อน

“ไม่ได้มากวนใช่ไหม เล่นเกมอยู่หรือเปล่า”

“เปล่าอ่ะ เล่นทวิตเตอร์กับอ่านมังงะอยู่ อยากได้อะไรเหรอ จะยืมการ์ตูนใช่มะ เฮียไม่ได้ค้างที่ห้องล่ะสิ?”

ยองแจแค่เดาเอา ถ้าพี่มาร์คอยู่กับแบมแบม พี่ไม่น่าจะปล่อยพี่สะใภ้ตัวหอมของยองแจออกจากห้องแน่ๆ

“เปล่าจ้ะ แบมอยากรู้ว่ากล่องยา หรือพวกอุปกรณ์ทำแผลเก็บไว้ไหนน่ะ”

“หือ? แบมบี้เป็นอะไร!” ยองแจเป็นห่วง จับแขนพี่สะใภ้ พยายามจะหมุนตัวสำรวจดู แต่พี่สะใภ้ขืนตัวไว้

“เปล่า คุณมาร์คเขามือเจ็บน่ะ”

“ห๊ะ? ไปทำอะไรมา??”

“ต่อยกำแพง..

Why? เฮียต่อยกำแพงทำไม ทะเลาะกันเหรอ?” ยองแจกอดอกพิงประตู สอบสวนพี่สะใภ้ตัวเล็ก

แบมแบมถอนหายใจ พยักหน้ารับน้อยๆ

“อืม คุณมาร์คเขาก็หาเรื่องเหมือนเคย แต่คราวนี้คงโกรธจัดเลยต่อยกำแพงเข้าให้ แบมเลยว่าจะเอายาไปใส่ให้สักหน่อยน่ะ”

“เดาอารมณ์ไม่ได้อีกแล้วสิ ไม่ต้องไปหรอกแบมเดี๋ยวโดนหาเรื่องอีก ยองแจจะตามคนใช้ขึ้นมาทำแผลให้พี่มาร์คเอง แต่ว่าพี่อยู่บ้านเหรอ?”

ยองแจรู้ว่าพี่ชายเอาใจยาก แบมแบมไปให้เห็นหน้าไม่พ้นโดนดุเอาอีก

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องรบกวนคนอื่นหรอก นี่ดึกมากแล้ว แบมเป็นสาเหตุแบมก็ควรจะทำเอง แค่บอกว่ากล่องยาอยู่ที่ไหนก็พอ”

แบมแบมตื๊อ ยองแจถอนหายใจเฮือก ยอมบอกตู้เก็บยาให้

“ถ้ามีอะไรก็เรียกนะ แต่ชอบฟังเพลงเสียงดังอ่ะ เรียกดังๆ หน่อยแล้วกันนะแบมบี้ เผื่อเราไม่ได้ยิน”

“ขอบคุณมากนะ”

ยองแจมองตามหลังพี่สะใภ้ไปครู่หนึ่งแล้วผลุบเข้าห้องตัวเอง สิ่งแรกที่โผเข้าหาไม่ใช่โน้ตบุ๊คราคาแพงแต่เป็นโทรศัพท์มือถือ

ทุกเรื่องในบ้านนี้ ยองแจรู้แม่ก็ต้องรู้!

 

 

 

แบมแบมกอดกล่องปฐมพยาบาลเอาไว้แขนหนึ่ง อีกมือเคาะประตูห้องนอนคุณมาร์ค

มีไอเย็นของเครื่องปรับอากาศและแสงไฟลอดออกมาทางใต้ประตู คุณมาร์คยังไม่น่าจะหลับนะ

“เอาไงดี..” ถ้าหลับไปแล้วคงไม่เป็นไรมั้ง

แบมแบมลองเปิดประตูดู ห้องไม่ได้ล็อก แต่เขาควรเข้าไปโดยไม่ขออนุญาตเหรอ? คุณมาร์คต้องไม่พอใจแน่ๆ

แบมแบมชั่งใจระหว่างโดนด่านิดหน่อยเหมือนที่เคยโดนกับทำแผลให้ (ถ้าคุณมาร์คตามใครมาทำให้แล้วก็อาจจะโดนด่าฟรีอีกเหมือนกัน) ในที่สุดคุณหนูคิมก็เลือกที่จะเข้าห้องนอนของคุณมาร์ค

ร่างบางมองไปทั่วห้องนอนสีขาวดำ คุณมาร์คจัดห้องใหม่?

แบมแบมไม่ได้มาที่นี่หลายวัน เพราะคุณมาร์คไปห้องเขาแทน

“คุณมาร์ค” แบมแบมลองเรียกเจ้าของห้อง ไร้เสียงขานรับ ร่างบางเมียงมองไปทั่ว ก่อนจะเดินลึกเข้าไปในห้องนอนกว้างๆ

ที่เตียงก็ไม่มี

สะใภ้ต้วนมองไปทางห้องน้ำที่ได้ยินเสียงน้ำกระทบพื้น แต่ไม่น่าจะใช่น้ำจากฝักบัว

แบมแบมวางกล่องปฐมพยาบาลลงบนโต๊ะตัวเตี้ยตรงส่วนที่เป็นมุมอ่านหนังสือ จากนั้นเดินไปที่ห้องน้ำ

ประตูห้องน้ำสีขาวเปิดแง้มเอาไว้ แบมแบมเคาะประตูแรงๆ

“คุณมาร์คอยู่ในนั้นหรือเปล่าครับ? คุณมาร์ค!

ยังคงได้รับความเงียบตอบกลับมา แต่เสียงน้ำกับกลิ่นของครีมอาบน้ำก็ทำให้แบมแบมแน่ใจว่าคุณมาร์คอยู่ในนี้ล่ะ

แบมแบมเป็นห่วงมากกว่าจะคิดอะไร เขาเปิดประตูออกกว้างก่อนโผล่หน้าเข้าไปสำรวจห้องน้ำกว้างนั้นก่อน

คุณมาร์คอยู่ในอ่างอาบน้ำ เสียงน้ำที่ได้ยินคือน้ำที่ล้นออกมาจากอ่างนี่เอง..

“ขอโทษนะครับ” แบมแบมเห็นคุณมาร์คนอนหลับตาอยู่ในอ่างอาบน้ำสีขาว สวมหูฟังอันใหญ่ด้วย แบมแบมเอ่ยขอโทษทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยิน

ที่ไม่ขานก็เพราะฟังเพลงอยู่นี่เอง เขาก็ดันห่วงไม่เข้าเรื่อง

ร่างบางถอนหายใจ ขยับก้าวไปที่มุมอ่านหนังสือเพื่อจะเก็บกล่องยาไป แต่พอหยิบมากอดไว้ก็ลังเลว่าจะทิ้งไว้ให้คุณมาร์คดีไหม

เผื่ออาบน้ำเสร็จจะได้มาทำแผลให้ตัวเองไง

เมื่อกี้ก็ไม่ได้ทันสังเกตเสียด้วยว่ามือพันผ้าพันแผลไว้ไหม

แบมแบมคิดไปคิดมาก็เห็นควรว่าควรทิ้งกล่องปฐมพยาบาลไว้ที่นี่ จะใช้หรือเปล่าก็แล้วแต่คุณมาร์ค พรุ่งนี้ค่อยมาเก็บกลับไป

“อุ้ย!” แบมแบมใจหายหล่นไปอยู่กับพื้นเมื่อหันหลังกลับมาแล้วเจอเข้ากับอกเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยน้ำใสเกาะพราว

“มาทำอะไร?”

แบมแบมเลื่อนสายตาไปสบตาสามี ก่อนจะก้าวถอยหลังหนีไปสองก้าว

“คือ..แบมเป็นห่วง เลยจะมาทำแผลที่มือให้น่ะครับ ขอโทษที่เข้ามาโดยไม่ขอก่อน”

แบมแบมเอ่ยไปตามจริง ก้มหัวขอโทษ จะผละจากไป แต่มาร์คยื่นแขนไปกันไว้ ทำให้แบมแบมต้องหยุดก้าวก่อนแขนจะโดนตัว

“จะไปไหน”

“แบม..จะกลับไปนอนครับ”

“มาทำแผลให้ไม่ใช่หรือไง?”

แบมแบมหันหลังกลับไปหากล่องยาอีกครั้ง มาร์คเดินไปทิ้งตัวนั่งที่โซฟาทั้งที่มีเพียงผ้าขนหนูติดกาย

“รีบๆ ทำสิฉันจะได้รีบไปนอน” ร่างสูงเสียงดังจนแบมแบมสะดุ้งเฮือก แบมแบมแอบทำปากมุบมิบบ่นคนเสียงดัง ก่อนจะนั่งคุกเข่ากับพื้นตรงหน้ามาร์ค เปิดกล่องยาออกเพื่อหยิบยามาทำแผลให้

“บ่นอะไร!

“เปล่านี่ครับ”

แบมแบมเด็กดื้อก็เห็นอยู่ว่าพูดอะไรไม่รู้ ด่าเขาแน่ๆ

“แบมขอโทษนะครับ”

“เรื่อง?”

“เอ่อ แบมก็ไม่รู้” ร่างบางก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองไป คนที่นั่งอยู่สูงกว่าก็เหลือบมอง

“ไม่รู้แล้วจะขอโทษทำไม อย่าเอ่ยคำว่าขอโทษพร่ำเพรื่อ มันน่ารำคาญ”

แบมแบมเงยหน้าขึ้นสบตาคุณมาร์คพอดี

“แบมรู้สึกผิดก็เลยขอโทษ บางครั้งขอโทษพร่ำเพรื่อก็ยังดีกว่าไม่ขอโทษเลยนะครับ”

จากที่อารมณ์ดีๆ มาร์คเริ่มจะเคือง

 “ว่ากระทบฉันอย่างนั้นเหรอ?”

“เปล่าครับ แบมแค่พูดเฉยๆ”

“เอาตัวรอดไปได้เรื่อยๆ นะ”

“เสร็จแล้วครับ”

แบมแบมเก็บของ ลุกขึ้นยืน ไม่โดนด่าอย่างที่กลัวเอาไว้เลยสักนิด

“ไม่ต้องกลับ นอนที่นี่แหละ”

แบมแบมชะงัก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ยืนคว้างอยู่กลางห้อง

มาร์คถอนหายใจ มองมือที่ถูกทำแผลเล็กน้อยก่อนจะลุกไปแต่งตัว

“จะยืนค้างอีกนานไหม นอนก็คือนอน ฉันไม่มีอารมณ์หรอก”

แบมแบมเลิกเกร็ง ถอยหายใจเฮือกอย่างโล่งอก

ถ้าแค่นอนอย่างเดียวล่ะก็ ไม่เป็นไรหรอก ถ้าคุณมาร์คคิดจะทำอะไรเขาในสภาพอารมณ์แบบนี้ เขาคงไม่ปลอดภัยสักเท่าไร

 

 

45%

 

แบมแบมว่าตนเป็นคนตื่นเช้าแล้ว แต่เขาก็ยังแพ้คุณมาร์ค

ร่างบางนั่งมึนอยู่บนเตียงใหญ่ เพราะเพิ่งตื่น มองไปตรงที่เคยมีคนนอนข้างๆ ก็เห็นเพียงรอยยับของที่นอน กำลังคิดว่าเจ้าของห้องเขาออกไปทำงานแล้วหรือ?

“ตื่นสักทีนะ กำลังคิดว่าจะต้องปลุกอยู่พอดี”

แบมแบมสะดุ้งเฮือก หันไปทางด้านซ้าย สามีเดินมาอยู่ข้างเตียงตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

ตากลมกระพริบถี่ เอนตัวออกมาห่างๆ เล็กน้อย มองอีกฝ่ายที่แต่งตัวเตรียมพร้อมออกไปทำงาน

มาร์คกลัดกระดุมที่ข้อมือ ยืนมองภรรยาที่ยังไม่ขยับเขยื้อนกายไปไหน

“เป็นภรรยาที่ดีจริงๆ นะ ตื่นทีหลังสามีเนี่ย”

เจอจิกกัดเข้าแต่เช้าเชียว

แบมแบมใช้หลังมือปิดปากขณะหาว รั้งผ้าห่มออกจากตัว

คุณมาร์คจะพูดอะไรก็พูดเถอะ มาดามบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องดูแลอะไรคุณมาร์ค เพราะคุณมาร์คไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องส่วนตัว เรื่องเสื้อผ้าหรืออะไรก็ตามที่เป็นกิจวัตรประจำวันก็ห้ามเข้าไปยุ่ง

จะตื่นสายหรือเช้า มันก็เรื่องของเขานี่ เขาก็ไม่มีอะไรที่ต้องทำให้คุณมาร์คอยู่ดี

ที่จริงสะใภ้ต้วนก็ตื่นแต่เช้า แต่เพราะเมื่อคืนกว่าจะข่มตาหลับได้เพราะมัวแต่หวาดระแวงก็ปาไปค่อนคืน ตื่นสายก็ไม่แปลกสักหน่อยนี่นา

“รีบไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้ฉันรีบ มีประชุม”

แบมแบมที่กำลังจะก้าวลงจากเตียงเงยหน้ามองสามีอย่างสงสัย

“ทำไมแบมต้องอาบน้ำแต่งตัวด้วยล่ะครับ”

เขาไม่ได้จะออกไปไหนสักหน่อย หรือถึงจะไปก็คงเพราะยองแจ และเดาได้เลยว่าตอนนี้ยองแจก็คงไม่ตื่นหรอก มันเป็นเวลาปิดเทอม เด็กที่ไหนจะตื่นเช้าๆ กันบ้างล่ะ

“นายต้องไปบริษัทกับฉัน”

“เอ๋? ไป..กับคุณ?” แบมแบมยิ่งงงหนัก มาร์คหัวเราะหึ ตบแก้มนุ่มเบาๆ

“ใช่ นายต้องไปอยู่ที่บริษัทกับฉันทั้งวัน ย้ำว่า ทั้งวัน เก็ทแล้วก็ไปอาบน้ำแต่งตัวสิ ฉันไม่ชอบคอยใครนานๆ”

ท่าทางสั่งอย่างวางอำนาจของสามีทำให้แบมแบมมุ่นคิ้ว

เรื่องน่าตกใจรับเช้าวันใหม่หรือ?

“เอ้า! ช้าอีก” มาร์คดึงแขนภรรยาให้ลุกขึ้นยืน ผลักให้ออกเดินไปอาบน้ำ แบมแบมเซไปสองก้าวแล้วหันหลังกลับมามองมาร์ค

“ทำไมแบมต้องไปกับคุณด้วยล่ะครับ”

“เพราะฉันสั่ง ฉันให้เวลาแค่ 15 นาทีเท่านั้น จะไปอาบเองดีๆ หรือจะให้ฉันช่วยอาบให้ เปียกน้ำสักหน่อยฉันไม่ถือหรอกนะ เพราะชุดทำงานมีเยอะ”

พอได้ยินคำขู่นั้นแบมแบมก็รีบกลับห้องตัวเองทันทีโดยไม่รอคำสั่งซ้ำ

มาร์คมองตามหลังคนที่ทำหน้าตาตกใจรีบวิ่งออกจากห้องนอนแล้วหลุดขำออกมา

เด็กนี่มันตลกจริงๆ

 

 

 

 

ช่างน่าตกใจมากๆ ที่ได้มาเห็นที่ทำงานของสามี

“ที่นี่เป็นของคุณมาร์คหรือครับ?”

แบมแบมหันมาถามมาร์ค ร่างสูงตอบโดยไม่หันไปมองภรรยาที่พยายามเร่งฝีเท้าเดินตามเขาเข้ามาในตึกสูง

“ใช่น่ะสิ ฉันจะมาบริษัทคนอื่นทำไม คิดบ้างสิ”

“แบมแค่ตกใจ” เขาผิดที่ถามอะไรไปโง่ๆ แต่คุณมาร์คตอบแบบดีๆ ไม่ได้หรือไง

ใครจะไปนึกล่ะว่าคุณมาร์คจะเป็นเจ้าของบริษัทผลิตภัณฑ์เสริมความงามที่ดังและขายดีสุดๆ เขาเห็นในสื่อโฆษณาบ่อยๆ บิลบอร์ดรูปหน้านางแบบที่เป็นพรีเซนเตอร์ก็มีตั้งเยอะแยะ

จริงอย่างที่ยองแจเคยเล่าให้ฟังเสียด้วยว่า คุณมาร์คมีปัญหากับมาดามเรื่องธุรกิจของที่บ้านจนมาตั้งบริษัทเอง

“ทำไมคุณมาร์คถึงทำสินค้าพวกนี้ล่ะ” แบมแบมมองไปรอบๆ อย่างสนใจ บริษัทคุณมาร์คตกแต่งสวยจัง

ระหว่างทางที่คุณมาร์คเดินก็มีคนค้อมหัวทักทายเต็มไปหมด ทำเอาเขาที่เดินตามเกร็งไปด้วยเลย

“ผู้หญิงทุกคนอยากสวย การที่เราทำสิ่งที่ตอบสนองความต้องการของผู้หญิงได้ มันไม่มีวันเจ๊งหรอก”

มาร์คตอบพลางเดินเข้าลิฟต์โดยสาร ไม่มีพนักงานสักคน แบมแบมทันอ่านตัวอักษรก่อนเดินตามเข้าไปว่า สำหรับผู้บริหาร

คำตอบของคุณมาร์คก็ทำให้แบมแบมต้องมองเขาใหม่เหมือนกันนะ มันทั้งมองการณ์ไกลและน่าหมั่นไส้ในคราวเดียวกัน

ไม่มีวันเจ๊งมั่นใจสุดๆ ไปเลยล่ะ แต่เพราะคุณมาร์คมั่นใจว่าทำได้จริงล่ะมั้งเลยกล้าพูด

“คุณซูจี เตรียมเอกสารที่ผมสั่งไว้เมื่อวานเสร็จหรือยัง”

แบมแบมเมียงมองสาวสวยคนหนึ่งด้วยความสนใจ หน้าหวานผมยาว สวยสุดๆ ไปเลย

หญิงสาวที่แต่งกายด้วยชุดสูทกระโปรงแบบสุภาพลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานทำความเคารพเจ้านาย

“เรียบร้อยแล้วค่ะ อีก 20 นาทีพร้อมประชุม จะรับกาแฟเลยไหมคะ”

“ไม่ล่ะ อ้อ แบมแบม นี่แบ ซูจี เลขาของฉัน” มาร์คแนะนำสั้นๆ แล้วผลักประตูห้องทำงานเข้าไป ซูจียิ้มกว้าง ทักทายภรรยาของเจ้านาย

“สวัสดีค่ะคุณกันต์พิมุกต์” ภรรยาเจ้านาย เลขานุการจะไม่รู้จักได้ยังไง งานแต่งเธอก็ไป แต่คุณแบมแบมคงไม่รู้จักเธอถึงได้ทำหน้าตางุนงงได้น่ารักขนาดนั้น

 “ครับ? สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” แบมแบมยิ้มเจื่อน รีบก้มหัวทักทายเธอเพราะวัยเธอมากกว่าหลายปี

“จะรับอะไรไหมคะ เดี๋ยวดิฉันเอาเข้าไปให้”

“ไม่ต้องหรอกครับ ขอบคุณมากครับ”

แบมแบมเอ่ยอย่างเกรงใจ ก่อนจะขอตัวเข้าไปหาสามีในห้องทำงาน

ซูจียันมือกับโต๊ะ เอียงคอมองประตูห้องทำงานของเจ้านาย พึมพำอย่างแปลกใจ

“ทำไมคุณมาร์คพาคุณกันต์พิมุกต์มาด้วยนะ หรือว่าหวงจนห่างกันไม่ได้ คิก”

หญิงสาวก็คิดไปเรื่อยเปื่อยตามประสาสาวโสด

 

 

 

 

แบมแบมอยากจะล้มตัวลงนอนไปกับโซฟาเพราะความเบื่อเลย ตอนนี้คุณมาร์คไปประชุม คุณซูจีก็ต้องเข้าร่วมด้วย แบมแบมเลยว่าง ไม่มีอะไรทำ ไม่มีใครบอกว่าต้องทำอะไรหรือห้ามทำอะไรด้วย คุณมาร์คพาเขามาด้วย ก็แค่พามาจริงๆ พามาวางในห้องแล้วก็ไปทำงาน

แบมแบมเพิ่งรู้ว่าสามีตัวเองเป็นซีอีโอของที่นี่ด้วย เก่ง ถ้าเขาและคุณมาร์คมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันก็อยากจะขอวิชาความรู้เหมือนกันล่ะว่า ทำยังไงไม่ให้บริษัทเจ๊ง

แต่คิดไปคิดมาไม่ขอความเห็นดีกว่า คุยกับคุณมาร์คไม่เคยรู้เรื่องหรอก ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจยากหรือคุณมาร์คไม่ยอมเข้าใจใคร

ตามประสาเด็กที่ไม่ค่อยได้อยู่ว่างๆ แบมแบมเลยเดินสำรวจห้องทำงานของสามีแก้เบื่อ แบมแบมไม่ชอบเล่นอินเทอร์เน็ต ไม่ติดโทรศัพท์มือถือ และหนังสืออ่านฆ่าเวลาก็ลืมหยิบติดมือมาด้วย

แบมแบมเดินไปดูที่โต๊ะทำงานของมาร์ค ตอนแรกก็แค่ชะเง้อมองอยู่ไกลๆ แต่พอหันซ้ายหันขวา ลังเลสักครู่ก็ตัดสินใจไปดูใกล้ๆ อยากรู้ว่าของใกล้มือคุณมาร์คตอนทำงานนี่มีอะไรบ้าง

คอมพิวเตอร์ แฟ้มเอกสาร และกระดาษอะไรอีกไม่รู้เยอะมาก แต่ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกอย่างถูกวางให้หยิบใช้ง่าย

คุณมาร์คก็เป็นคนเจ้าระเบียบเหมือนกันนะ และทำให้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย  

“คุณมาร์ค ขอนั่งหน่อยน้า”

แบมแบมขอลองนั่งบนเก้าอี้ทำงานคุณมาร์คหน่อยละกัน  อยากรู้ว่าเก้าอี้เจ้าของบริษัทมันนุ่มแค่ไหน

“ตัวใหญ่จัง” ทั้งใหญ่และนั่งสบายมากๆ เลย

แบมแบมหมุนเก้าอี้ไปมา ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะของคุณมาร์ค

เดสก์ท็อปเป็นรูปมาดามกับยองแจนี่นา นึกว่าจะเป็นภาพสาวสวยเซ็กซี่ซะอีกนะเนี่ย

 แบมแบมเข้าอินเทอร์เน็ตแล้วเปิดการ์ตูนญี่ปุ่นดู

“อ๊ะ..ฮันบินนี่นา” แบมแบมมองข้อความจากโปรแกรมแชทที่เด้งขึ้นมาหน้าจอที่ล็อกอยู่

ร่างบางหมุนเก้าอี้ไปผนังกระจกที่สามารถมองออกไปเห็นทิวทัศน์ที่เป็นตึกระฟ้าตึกอื่นๆ ได้ หยิบมือถือมาจิ้มตอบเพื่อนรักที่ทักมาแต่เช้า

อยากไปหา อยู่บ้านหรือเปล่า

เปล่าหรอก วันนี้เราออกมาข้างนอก

แบมแบมชะงักไปเล็กน้อย ตั้งใจจะตอบไปว่ามาที่บริษัทของคุณมาร์ค แต่ก็เปลี่ยนใจ ขี้เกียจมีปัญหากับคุณมาร์ค

คุณมาร์คน่ะเช็กโทรศัพท์มือถือของเขาด้วย เพราะเคยขู่เอารหัสเข้าโซเชียลมีเดียทุกอย่างไปจากเขาด้วย ก็โชคดีที่ไม่ค่อยได้เล่นอะไร แต่ไอ้แชทเนี่ยถูกเอาไปดูบ่อยเหมือนกัน

ไปไหนน่ะ ไปกับยองแจเหรอ

จ้ะ

โอเค ไม่เป็นไร เดี๋ยวไว้เราโทรหานะ ทำธุระเสร็จเมื่อไรก็แชทมาบอกเรา

อื้อ ได้เลย

เฮ้อหรือจะแชทเสร็จแล้วลบเลยดีนะ แต่เขาก็ไม่อยากลบข้อความที่เพื่อนๆ ส่งมาเท่าไรหรอกนะ

“คุณมาร์ค!

แบมแบมเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกงยีนพอดีกับได้ยินเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งเรียกชื่อสามีตน

หญิงสาวก้าวยาวๆ ตรงไปที่โต๊ะทำงาน แบมแบมหมุนเก้าอี้กลับมามอง

แบมแบมส่งยิ้มให้สาวสวยที่จู่ๆ ก็หยุดเดินเมื่อเห็นหน้าเขา ก่อนรอยยิ้มจะเลือนลงเมื่อเจอสายตาที่มองกวาดเหมือนต้องการประเมินกันอย่างไม่มีมารยาท

“นายเป็นใคร?”

“แล้วคุณเป็นใครล่ะครับ?”

“นี่! ฉันถามนายก่อน นายก็ตอบมาดีๆ สิ จะมาย้อนถามฉันทำไม” หญิงสาวที่แบมแบมเพิ่งนึกชมในใจว่าสวยกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกระด้าง

กิริยาไม่สวยเหมือนหน้าสินะ

“คุณไม่รู้จักผมหรือครับ?”

“ถ้ารู้จักฉันจะถามนายหรือไง ท่าทางก็ดูฉลาดดีนี่”

หลอกด่ากันสินะ สงสัยจะเป็นหนึ่งในบรรดาสาวๆ ของคุณมาร์ค แต่ไม่รู้จักเขานี่เป็นไปได้ยังไง ข่าวแต่งงานระหว่างเขากับคุณมาร์คดังซะคับประเทศ

แต่คิดให้ดีๆ อีกที เธออาจจำเขาไม่ได้ล่ะมั้ง

ฮเยรินมองเด็กหนุ่มวัยมัธยมปลายที่แต่งตัวธรรมดาไม่เหมาะกับสถานที่เลยสักนิด หน้าตาก็งั้นๆ ล่ะ ไม่เห็นจะดีเด่ตรงไหน ก็แค่เด็กกะโปโล

แต่เด็กคนนี้มาอยู่ในห้องทำงานคุณมาร์คได้ยังไง แล้วยังกล้าไปนั่งบนเก้าอี้ของคุณมาร์คอีก หรือจะเป็นญาติคุณมาร์ค? 

หญิงสาวก้าวไปนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของมาร์ค ประจันหน้ากับเด็กหนุ่มตากลม

มองไกลๆ ก็ว่าหน้าตาพอดูได้นะ แต่ทำไมมามองใกล้ๆ แล้วรู้สึกว่าดูดีกว่าเดิมนิดหน่อยตากลมชะมัด!

“ตกลงจะบอกได้หรือยังว่านายคือใคร”

“คุณคิดว่าผมเป็นใครล่ะครับ” แบมแบมไม่ได้อยากจะยั่วโทสะของสาวสวย แต่กลัวว่าบอกไปเธอจะรู้ตัวว่าเขาเป็นใครแล้วหนีกลับ เขาเบื่อนี่นา อุตส่าห์มีเพื่อนมาคุยด้วยทั้งทีก็อยากให้อยู่นานๆ หน่อย

“นายนี่มันกวนประสาทจริงๆ! ฉันชื่อฮเยริน เป็นเพื่อนคุณมาร์ค เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นก็เลยแวะมาหา เอ้าตานาย แนะนำตัวมาซะสิ”

ฮเยรินแนะนำตัวอย่างไม่เต็มใจนัก เธออยากรู้ว่าเด็กนี่ใช่ญาติคุณมาร์คหรือเปล่า ตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้วด้วย เผื่อเป็นญาติพี่น้องเธอจะได้ไม่ถูกมองในแง่ลบ เธอไม่อยากเสียโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้ๆ คุณมาร์ค

“น้องฮะน้องชาย เรียกน้องกันต์ก็ได้” แบมแบมยกสองมือเท้าคางมองพี่สาวคนสวยสุดเซ็กซี่

ท่าทางจะเป็นคู่ควงคุณมาร์คจริงๆ ไปอยู่ต่างประเทศมานี่เองถึงไม่รู้จักเขา ผู้หญิงของคุณมาร์คแต่ละคนนี่ซ้วยสวยเนอะ!

“กันต์? ชื่อแปลกนะ ไม่ใช่คนเกาหลีเหรอ?”

เสียงหวานๆ และรอยยิ้มสวยๆ ประกอบกับดวงตาแวววาวสดใสของอีกฝ่ายทำให้หญิงสาวเผลอตัวลดท่าทางไม่เป็นมิตรและเริ่มเอ็นดู

“ใช่แล้วล่ะนูน่า”

ตายจริงมีเด็กหน้าตาพอดูได้มาเรียกพี่สาวด้วยเสียงหวานๆ เธอก็ไปไม่เป็นเหมือนกันนะ

เพื่อนเธอบอกว่าคุณมาร์คแต่งงานแล้ว แต่เธอก็ตัดใจจากเขาไม่ลง พอกลับจากต่างประเทศก็ขอมาหาคุณมาร์คสักหน่อย

พลาดจากคุณมาร์คมาหาน้องชายเขาแทนได้ไหมเนี่ย

“พี่มาทำอะไรที่นี่เหรอ มาหาพี่มาร์คเหรอครับ?” คุณมาร์คไม่อยู่ แบมแบมเรียกพี่ได้ คิก

“ใช่ ว่าจะมาคุยกับเขาสักหน่อย เฮ้อ นี่ พี่สะใภ้เราน่ะสวยมากไหม ตอนฉันอยู่ที่ซัปโปโร เพื่อนฉันบอกว่าคุณมาร์คแต่งงานแล้ว เสียดายชะมัด”

“ไม่สวยหรอกครับ ธรรมดามากๆ พี่เป็นแฟนคุณมาร์คเหรอ?”

“เปล่า ได้เป็นก็ดีน่ะสิ มาทำอะไรที่นี่ล่ะ ปิดเทอมไม่ออกไปเที่ยวไหนหรือไง”

“ไม่ล่ะครับ น่าเบื่อ ที่จริงอยากอยู่บ้าน แต่พี่มาร์คไม่ยอมให้อยู่ คงกลัวกันต์ซนล่ะมั้ง”

“หวงมากกว่าน่ะสิ”

“ไม่ล่ะครับ พี่มาร์คจะมาหวงกันต์ทำไม” แบมแบมโบกมือไปมา ปฏิเสธว่าไม่เห็นด้วยนะ

“ว่าแต่พี่สาวมาหาพี่มาร์คเรื่องอะไรเหรอ?”

“ทำไม จะเก็บเอาไปบอกพี่สะใภ้หรือไงล่ะ”

“แล้วยอมให้บอกไหมล่ะครับ?”

“ก็แล้วแต่นายสิ”

“พี่ฮเยรินจะยังคบกับพี่มาร์คต่อไปทั้งที่รู้ว่าพี่มาร์คแต่งงานแล้วเหรอ”

“จุ๊ๆ เด็กน้อย อย่าฉลาดนักสิจ๊ะ ถ้าคุณมาร์คยังเล่นด้วยพี่ก็อยากจะลองเล่นด้วยอีกล่ะน่า แต่ก็สงสารเมียเขาเหมือนกันแหละ นี่ไม่ได้พูดเพราะกลัวนายไปฟ้องหรอกนะ ก็เห็นใจนิดๆ แต่เพื่อนฉันบอกว่าเมียคุณมาร์คท่าทางน่ารักเรียบร้อยน่าดู เป็นพวกอ่อนหวานและหัวอ่อน คนแบบนั้นไม่ใช่สเป็คคุณมาร์คสักนิด”

แบมแบมรับฟังคำพูดของฮเยรินอย่างสนใจ เพิ่งรู้ตัวว่าคนอื่นเขามองตัวเองอย่างนี้

น่ารักเรียบร้อย อ่อนหวานหัวอ่อนแหม ก็พูดกันไป

“นั่นสิครับ สาวๆ ของพี่มาร์คก็สวยและเซ็กซี่เหมือนพี่ฮเยรินทั้งนั้นเลย”

“แหม ปากหวานนะ ถ้าเบื่อเล่นที่นี่ พี่สาวพาไปหาขนมกินไหมล่ะ”  ฮเยรินหัวเราะชอบใจที่ถูกชม

“ไม่ดีกว่าครับ กันต์กินข้าวเช้ามาแล้ว ยังอิ่มอยู่เลย และถ้าออกไปโดยไม่ขออนุญาตก่อนต้องโดนพี่มาร์คดุแน่ๆ”

            แบมแบมยิ้มเจื่อนไม่อยากเสี่ยงถูกดุ คุณมาร์คยิ่งชอบตะโกนใส่อยู่ด้วย

            “น่าเสียดายนะ แต่ช่างเถอะ แล้วนี่คุณมาร์คกับแม่เลขาปากร้ายแบซูจีไปไหนซะล่ะ”

            มีแถมฉายาให้คุณซูจีด้วย ดูท่าทางเธอจะเป็นคนที่คอยกันสาวๆ ให้คุณมาร์คด้วยสินะ น่าเพิ่มเงินเดือนให้

ก็พูดไป เขาไม่มีสิทธิอะไรในบริษัทนี้สักหน่อย

“ประชุมครับ น่าจะใกล้เสร็จแล้ว คุณซูจีบอกว่าประชุมแค่สิบโมง” แบมแบมพลิกข้อมือดูนาฬิกา

“อีกสิบห้านาทีเองครับ”

แบมแบมชวนฮเยรินคุยไปเรื่อยเปื่อยฆ่าเวลา ดูๆ แล้วเธอก็น่ารัก ต่างจากคนก่อนที่เคยเจอนะ รายนั้นออกแนวน่ากลัวไปหน่อย

“ท่านจะให้ดิฉันเตรียมเอกสารที่จะเสนอมิสเตอร์หลี่เลยไหมคะ”

“ก็ดี ทำแล้วส่งมาให้ผมดูก่อนนะฮเยริน?”

เสียงของชายหนุ่มหญิงสาวดึงความสนใจจากคนในห้องทำงาน มาร์คที่เปิดประตูเข้ามาชะงัก ไม่คิดว่าจะมีแขกที่ไม่ได้เชิญมาหาถึงบริษัท

ซูจีที่เดินตามเจ้านายติดๆ แอบชะโงกหน้าหลบแผ่นหลังกว้างของเจ้านายมองคนที่อยู่ในห้อง

อ่ายัยคุณฮเยรินนมโตน่ารำคาญที่ชอบเรียกเธอว่ายัยป้านี่เอง กลับมาแล้วรึ นึกว่าหนีไปมีผัวญี่ปุ่นซะแล้ว

“สวัสดีค่ะ คิดถึงจัง ไม่เจอกันซะนาน”

แบมแบมอาศัยจังหวะที่คุณมาร์คสนใจฮเยรินรีบปิดคอมแล้วลุกจากเก้าอี้ทำงานของคุณมาร์ค

มัวแต่คุยเพลินจนลืมเวลาเลย

“มาที่นี่ได้ยังไง?” มาร์คคิ้วขมวด ปากถามฮเยริน แต่สายตามองไปที่ภรรยาเด็กที่เขาเห็นอยู่ว่าเพิ่งลุกจากเก้าอี้เขา

ยังมีหน้ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีก! มันน่า!...เออ น่ารัก

“ก็แค่แวะมาหาน่ะค่ะแต่ไม่เจอคุณ พอดีเจอน้องกันต์ก็เลยคุยกันสนุกไปเลย น้องชายคุณน่ารักมากเลยค่ะ น่าเอ็นดูเชียว นึกว่าคุณจะมีแค่น้องยองแจเสียอีก”

            ฮเยรินลุกไปหาร่างสูง เล่าอย่างภูมิใจว่าตัวเธอและน้องกันต์เป็นมิตรคุยกันถูกคอ เผื่อคะแนนในใจเขาที่มีให้เธอจะเพิ่มขึ้นบ้าง

            “น้องกันต์?” มาร์คยิ่งคิ้วขมวดแน่นขึ้นอีก ซูจีขอเสียมารยาทไม่กลับโต๊ะ อยู่ฟังอีกคน เธอยกมือปิดปากกลั้นขำ

“ใช่ค่ะ น้องเขาบอกว่าเป็นน้องชายคุณ ชื่อกันต์ หรือว่าไม่ใช่คะ?” ฮเยรินเอะใจกับท่าทางของมาร์คที่ดูไม่สบอารมณ์อะไรบางอย่าง  เธอเข้าคล้องแขนร่างสูงไว้ หันกลับไปมองแบมแบมที่ยืนห่างออกไป

“ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่น้องชาย”

มาร์คมองแบมแบมที่ยังทำไม่รู้เรื่อง เสมองไปทางอื่น ไม่ยอมสบตาเขา

“อ่าว! ตกลงเขาเป็นใครคะ นี่นายหลอกฉันเหรอ!” ฮเยรินถามมาร์คก่อนหันไปเอาเรื่องแบมแบมด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป

“คุณคุยอะไรกับเขาบ้างล่ะ”

“ก็เรื่องสัพเพเหระทั่วไปแก้เบื่อระหว่างรอคุณน่ะค่ะ ตกลงเด็กนี่ใครคะ แล้วเขากล้าเข้ามาอยู่ในห้องคุณได้ยังไง แถมนั่งเก้าอี้ทำงานคุณอีก ต้องเรียกรปภ.ไหมคะเนี่ย ฮเยก็เผลอตัวคุยไปด้วยซะเยอะเลย”

ท่าทางดูดีมีชาติตระกูลใครจะนึกว่าอีกฝ่ายหลอกเธอกันล่ะ!

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวผมจัดการเอง”

“แต่ว่าปล่อยไว้เด็กนี่จะได้ใจนะคะ หรือว่าเป็นลูกหลานของผู้บริหารที่นี่ ยิ่งไม่ควรปล่อยไปใหญ่เลยนะคะ”

“คือ..คุณฮเยรินคะ ดิฉันตอบให้ก็ได้ค่ะ”

“อะไรหรือคะคุณซูจี” ฮเยรินหันไปจิกตาใส่ซูจี เห็นอย่างนั้นเลขานุการคนเก่งก็หมดอารมณ์จะบอกความจริง

ปล่อยให้โง่ต่อไปดีไหมเนี่ย เจอคุณแบมแบมหลอกเข้าให้เต็มๆ ยังไม่รู้ตัวอีก โตแต่นม สมองไม่พัฒนาตามนมจริงๆ

“แบมแบมไม่คิดจะบอกความจริงแขกของฉันหน่อยหรือ?”

“แบมแบม? อ่าว กระทั่งชื่อก็หลอกกันหรือคะ แสดงว่าคุณมาร์คก็รู้จักเด็กคนนี้น่ะสิ”

ยิ่งฟังฮเยรินยิ่งงงหนัก แบมแบมส่ายหน้าไม่ยอมทำตามที่มาร์คบอก ร่างสูงถอนหายใจ เหนื่อยใจขึ้นมาเหมือนกัน

นี่คือวิธีรับมือกับคู่ควงของสามีเวอร์ชั่นใหม่งั้นหรือ เขาไม่เคยได้ยินว่ามีเมียเพื่อนคนไหนมีพฤติกรรมแบบนี้สักคน

หลอกผู้หญิงของเขาว่าเป็นน้องชายแทนที่จะบอกความจริงว่าเมีย ชวนคุยหลอกเพื่อถามความลับหรือไง? 

“แบมแบม กันต์พิมุกต์ ต้วน ภรรยาผมเอง” มาร์คตัดสินใจบอกความจริงก่อนหญิงสาวจะปล่อยไก่ออกมาจนหมดเล้าเสียก่อน

สงสารหรอกนะ อย่างน้อยก็คนเคยนอนด้วยกัน

“ห๊ะ! อะไรนะ!!

ซูจี มาร์ค และแบมแบม ทั้งสามหน้าเหยเกกับเสียงดังทะลุปรอทของหญิงสาว คนที่โดนผลกระทบไปเต็มๆ คือมาร์คที่อยู่ใกล้ฮเยรินที่สุด ชายหนุ่มหูแทบดับ หูอื้อไปหมด

ฮเยรินอ้าปากค้าง ชี้หน้าแบมแบม จะพูดหรือจะด่าก็ทำไม่ออกสักอย่าง

เธอโง่เองที่ไม่เคยสนใจจะจำว่าเมียคุณมาร์คชื่ออะไร หน้าตายังไง เพราะเธอกลัวตัวเองช้ำใจเลยปิดหูปิดตา รับรู้จากเพื่อนแค่ว่าเขามีเมียแล้วก็แค่นั้น จบ

ฮเยรินจากเคืองก็เปลี่ยนเป็นโกรธ โกรธแล้วอาย

เธอโดนเมียคุณมาร์คหลอกชวนคุยด้วยหน้าตาใสซื่อนั้นเกือบครึ่งชั่งโมง!

ตายอับอายขายขี้หน้าที่สุด!!

“ฉัน..ลาล่ะค่ะ ขอตัว”

ฮเยรินปล่อยมือจากแขนมาร์ค เก็บเศษหน้าที่ตกเกลื่อนกระจายทั่วห้องทำงานผลุนผลันออกจากห้องไป ชนไหล่ซูจีแต่ไม่ขอโทษด้วยเพราะรีบ แต่ซูจีก็ไม่ถือสาเพราะกำลังขำหนักมาก

“ขำเสร็จแล้วช่วยไปชงกาแฟมาให้ผมด้วยนะคุณซูจี” มาร์คหันไปสั่งเลขาแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน ซูจีรับคำแล้วรีบออกไปจัดการให้

เด็ดขาดที่สุด เธอไม่เคยเจอใครที่กันผู้หญิงของคุณมาร์คออกไปได้สะใจเท่านี้มาก่อน ไม่ว่าคุณแบมแบมเธอต้องการจะไล่จริงหรือเปล่าก็เถอะ!

มาร์คเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานของตน แบมแบมค่อยๆ เดินไปที่โซฟาตัวเดิมของตน

“เดี๋ยว”

“ครับ?” แง.. คุณมาร์คไม่โกรธใช่ไหมที่เขาทำให้คุณฮเยรินโกรธจนรีบกลับ เขาไม่ได้ตั้งใจไล่เธอนะ แค่หาคนคุยเป็นเพื่อนเท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าเธอจะโกรธขนาดนี้

“นึกยังไงถึงบอกฮเยรินว่านายเป็นน้องฉัน”

“ก็แบมแค่หาคนคุยด้วย มันว่างนี่ครับ คุณไปประชุม และเธอก็มาพอดี”

“ไม่ได้ตั้งใจไล่หรอกเหรอ?”

“ไม่กล้าหรอกครับ ยังไงเธอก็เป็นแขกของคุณมาร์คนี่นา” แบมแบมรู้กาลเทศะหรอกน่า ถึงแขกคนนั้นจะเป็นผู้หญิงของสามีตัวเองก็เถอะ

ไม่ได้คิดอะไรกับคุณมาร์คสักหน่อย ดังนั้นเรื่องหึงหวงตัดทิ้งไปได้เลย

“นายนี่มันเป็นเด็กที่แปลกจริงๆ”

“ขอบคุณที่ชมครับ”

“อย่ามาประชดฉันนะ สร้างเรื่องไว้แท้ๆ”

“แบมเปล่าสักหน่อย คุณอย่าหาเรื่องสิครับ ถ้าไม่พอใจที่พี่ฮเยรินรีบกลับก็โทรให้เธอกลับมาสิ เดี๋ยวแบมจะกลับบ้านเอง”

แบมแบมอยากกลับอยู่แล้ว อยู่ที่นี่มีแต่อึดอัด ต้องอยู่ในสายตาคุณมาร์คตลอดเวลา

“แน่ล่ะ ฉันไม่พอใจที่นายทำให้ฮเยรินกลับไป แต่ฉันก็ไม่ให้นายกลับบ้านหรอก เดี๋ยวนายก็ออกไปเที่ยวกับแฟนนายน่ะสิ”

“มันก็ยุติธรรมดีนี่ครับ”

“อย่ามาต่อปากต่อคำกับฉัน ฉันไม่ชอบ แล้วใครอนุญาตให้นายนั่งเก้าอี้ฉัน?”

คุณมาร์คหันเก้าอี้สี่สิบห้าองศา เผชิญหน้ากับแบมแบมพอดีเป๊ะ ร่างบางอึกอัก

“ขอโทษครับ”

“มานี่ซิ”

“หือ?”

“ฉันบอกให้มานี่ มาใกล้ๆ ฉัน”

“อะไรกันเล่า”

“มา!

ทำไมต้องเสียงดังด้วย!

ใบหน้าหวานงอง้ำเล็กน้อยเมื่อถูกดุจริงๆ แต่ก็ต้องยอมเดินไปหาแต่โดยดี ใครใช้ให้ได้สามีเผด็จการกันล่ะ

แบมแบมขยับไปหาสามก้าว

“มาอีก”

เดินไปหาอีกสองก้าว

“ยังไม่ใกล้พอ”

อีกสองก้าวนี่หล่นใส่ตักแล้วนะคุณมาร์ค จะให้ใกล้ไปไหน!

“โอ๊ะ” แบมแบมตาโต มองคุณมาร์คด้วยความตกใจเมื่อถูกดึงไปนั่งตักจริงๆ เมื่อกี้แค่คิดเล่นๆ เองนะ!

“อยากนั่งเก้าอี้ฉันนักไม่ใช่เหรอ”

“แบมก็แค่ลองนั่งดู คุณมาแล้วแบมก็จะไปนั่งที่ตัวเองอื้อ”

แบมแบมหดคอหนีเมื่อจะถูกลวนลามที่แก้มขาวอีกแล้ว ทำไมคุณมาร์คชอบถึงเนื้อถึงตัวกับเขาตลอดเลย

“ป่านนี้ยังหวงตัวกับฉันอีกหรือไง”

เอาแต่ใจที่สุด ภรรยาน่ะหวงตัวกับสามีไม่ได้อยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ที่ทำงานไงครับ

“ที่นี่มันที่ทำงานนะคุณมาร์ค” คุณมาร์คบังคับให้เขามาด้วยเพราะต้องการแกล้งเขาสินะ

“โทรศัพท์นายอยู่ไหน”

“กระเป๋ากางเกงข้างขวา อ๊ะ แบมหยิบให้เอง” แบมแบมรีบปัดมือที่วางบนต้นขาตนออกไปแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาวางบนโต๊ะ

ฮวู่! เกือบไปแล้ว

มาร์คหยิบโทรศัพท์เมียมาเช็กเหมือนทุกที สองมือสไลด์จอขนาดเล็กไปมาเพื่อเข้าดูการใช้งานแอพพลิเคชั่นฮิตๆ ที่วัยรุ่นชอบเล่นกัน มันก็ควรเป็นการใช้มือถือที่ธรรมดานะ ถ้าคุณมาร์คจะไม่กอดเอวแบมแบมไปด้วย

แบมแบมอยากถามนะว่าคุณมาร์คดูโทรศัพท์ถนัดเหรอ มีเขานั่งอยู่ตรงนี้

“โอ๊ะ! ขอโทษค่ะท่าน ขอโทษค่ะคุณกันต์พิมุกต์” ซูจีเอากาแฟมาเสิร์ฟแต่กลับเจอช็อตเด็ดเข้าให้ แบมแบมที่กำลังก้มดูจอมือถือไปพร้อมคุณมาร์คสะดุ้ง เงยหน้ามอง ก่อนจะพยายามลุกจากตักคุณมาร์ค

“เข้ามาสิคุณซูจี” มาร์คเอ่ยอนุญาตทั้งที่ไม่ยอมปล่อยมือจากแบมแบมและโทรศัพท์

ซูจีเดินประคองถาดเล็กด้วยมือสั่นเล็กน้อย ถ้าไม่ติดว่ามีของมาด้วยจะกระโดดกรี๊ดให้ลั่นห้อง

หวานมากจริงๆ พาคุณแบมแบมมากอดด้วยนี่เอง!

“กาแฟของท่านค่ะ ส่วนนี่น้ำผลไม้ของคุณกันต์พิมุกต์ ดิฉันเอาขนมมาให้ด้วยน่ะค่ะเลยช้าไปสักหน่อย”

เค้กหนึ่งชิ้นหน้าตาน่ารับประทานและแก้วน้ำผลไม้ยังวางบนถาด

“ดิฉันเอาไปวางที่โต๊ะให้นะคะ”

“ขอบคุณมากครับ” แบมแบมตอบรับอย่างอายๆ ที่จริงข้างในนี่ร้องไห้แล้ว

ทำไมคุณซูจีต้องมาเห็นภาพอะไรแบบนี้ด้วยนะ แล้วจะคิดว่าเขาเป็นคนยังไง ตามสามีมาถึงบริษัทเพื่อเหรอ บ้าไปแล้ว น่าอายที่สุด

“ไม่เป็นไรค่ะ มีอะไรก็เรียกนะคะ จะพยายามไม่เข้ามารบกวนค่ะ” ซูจีพยายามกลั้นยิ้มตามมารยาท

“อย่าลืมร่างสัญญามาให้ผมดูนะคุณซูจี ก่อนบ่ายได้จะดีมาก”

“รับทราบค่ะ จะรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้”

โธ่จะมีสมาธิทำงานหรือคะท่าน มีภรรยาน่ารักๆ มาทำงานด้วยอย่างนี้ หรือจะเอามาเพิ่มพลังใจในการทำงานก็ไม่รู้นะ คิก

“คุณมาร์คปล่อยแบมเถอะ ไม่เมื่อยหรือไง”

แบมแบมหันไปบอกสามีที่เลิกเล่นโทรศัพท์ของเขาแล้ว ภายในห้องมีกันแค่สองคนมันก็เกร็งนะ

“ไม่นี่ ก็เฉยๆ นายน่ะนั่งไปเงียบๆ เถอะ”

“แต่แบมเมื่อย”

“เรื่องมากจริงๆ”

“อยากกินขนมด้วย”

แบมแบมชี้ไปทางโต๊ะตัวเตี้ยที่อยู่กับชุดโซฟาสีขาว มาร์คมองตามไป จิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์

“จะไปไหนก็ไป”

แบมแบมถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องนั่งเกร็งบนตักแข็งๆ ของคุณมาร์คอีก

“โอ๊ย!” แบมแบมชักมือกลับเมื่อกำลังจะเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือก็ถูกตีที่มืออย่างแรง

“จะเอาไปคุยกับไอ้ชู้นั่นต่อหรือไง”

“แต่ไม่ให้แบมเล่นมือถือจะให้แบมทำอะไรล่ะครับ มันว่างนะ”

“เอานี่ไปเล่น”

มาร์คหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าเสื้อให้แบมแบม แถมโยนแท็บเลตส่วนตัวให้อีกอัน รุ่นใหม่ล่าสุดกว่าของแบมแบมอีก

แบมแบมขอบคุณแล้วรับมา เดินกลับไปนั่งเล่นเงียบๆ คนเดียว

คุณมาร์คนี่แย่ชะมัด สลับมือถือกันทำไมก็ไม่รู้ แล้วเขาจะคุยกับเพื่อนคนอื่นยังไงล่ะ ไม่ได้มีเพื่อนแค่ฮันบินคนเดียวสักหน่อย

เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวจะแอบลบเบอร์สาวๆ ให้หมดเครื่องเลย!

 มาร์คเงยหน้าจากงานมองทางแบมแบมเป็นระยะ ก็เห็นใบหน้าหวานยังบึ้งตึง แต่เริ่มเอนตัวจะนอนเล่นโทรศัพท์เขาแล้ว

ดื้อเงียบ ไม่พอใจอยู่แต่ไม่พูด

ก็ดี เขาก็ไม่อยากได้ยินเสียงหวานๆ นั่นง้องแง้งงอแงเหมือนกัน

“คุณมาร์ค สาวส่งข้อความมาเยอะแยะเลย”

“ไม่ต้องตอบ”

“อยากตอบ”

“เดี๋ยวจะโดนตี”

“ลบนะ”

“อยากโดนตีนักใช่มั้ย”

“ไม่ว่าง ทำงานอยู่ เลิกติดต่อมานะ เย่..ส่งไปแล้ว” แบมแบมชูมือถือให้ดูเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปสนใจหน้าจอเล็กๆ อีก

มาร์คถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ตอบไปกี่คำ”

“หลายคำ”

“ฉันจะกอดนายเท่าจำนวนคำที่นายตอบไป อย่ามาโวยวายทีหลังนะ”

แบมแบมเงยหน้ามองสามีทันที ตกใจนะ แต่พยายามไม่แสดงออก

“แบมไม่กลัวคำขู่ของคุณมาร์คหรอก” เชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจเสียด้วย ถ้าอยู่ใกล้ๆ มาร์ครับรองเลยว่าแก้มช้ำแน่ๆ

 “ลองดูก็ได้ เล่นให้สนุกนะ”

ไม่ได้ล้อเล่น..สินะ?

แบมแบมวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะแล้วหยิบแท็บเลตมาเล่นแทน ท่าทางสงบเสงี่ยมกว่าเก่านิดหน่อย แต่ก็ทำให้คนที่มองอยู่ตลอดผุดยิ้มมุมปาก

หลอกง่ายดีจริงๆ กลัวเขาขนาดนั้นเลยหรือไง

แบมแบมแอบเบ้ปากใส่คนที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน

โรคจิต

แบมแบมไม่ได้กลัวคุณมาร์คหรอกนะ แต่ก็แค่ไม่ไว้ใจ คุณมาร์คชอบรังแกแบมแบมอยู่เรื่อย มันก็ต้องมีผวาบ้างแหละ

มาร์คเงยหน้าดูนาฬิกาอีกทีก็ตอนที่เลขานุการเข้ามาถามว่าจะให้สั่งอาหารขึ้นมาให้ทานที่ห้องไหมนั่นล่ะ 

เที่ยงแล้ว และแบมแบมก็หลับแล้วด้วย เป็นเด็กอนุบาลหรือไง?

“จะรับมื้อกลางวันที่นี่ไหมคะท่าน?”

“ไม่ล่ะ ผมจะออกไปทานข้างนอก” ซูจีรับคำแล้วออกจากห้องไปเพื่อหามื้อเที่ยงใส่ท้องบ้าง มาร์ควางปากกา เก็บงานให้เป็นระเบียบเพื่อรอกลับมาทำต่อ ก่อนจะลุกเดินไปหาคนที่นอนหลับอยู่ที่โซฟา

“แบมแบม..แบมแบม” ร่างสูงเขย่าไหล่แบมแบมเล็กน้อย คนที่เอนนอนซบหมอนแค่ครึ่งตัวช่วงบนครางอือ ไม่ยอมตื่น

“แบมแบม เที่ยงแล้ว”

ถ้าเป็นวันอื่นๆ บางครั้งเขาก็ทำงานจนลืมกินข้าว แต่พาเด็กนี่มาด้วย ปล่อยให้อดข้าวกลับบ้านไป ถ้ายองแจรู้ ยองแจก็คงเอาไปฟ้องแม่

เขาทำเพื่อตัวเอง ไม่ได้กลัวเด็กนี่จะหิวหรอก

“แบมแบม!” มาร์คย่อกายลงนั่งข้างโซฟา ร้องเรียกคนหลับ บีบแก้มนุ่มแรงๆ

“โอย..” แบมแบมสะดุ้งตื่น งัวเงีย แต่ยกมือกุมแก้มกลมของตน ตากลมกระพริบถี่เพื่อมองคนที่ยื่นหน้ามาเสียใกล้ ตกใจหมดเลย

“ไปล้างหน้าซะ จะได้ออกไปกินมื้อเที่ยง”

บอกธรรมดาก็ได้นี่ครับ ทำไมต้องจูบด้วย

แบมแบมยกหลังมือป้ายริมฝีปากนุ่มนิ่มของตนเบาๆ ลุกขึ้น ไม่แคร์ว่าสามีจะมองมาด้วยความรู้สึกยังไงที่เขาเช็ดจูบอีกฝ่ายออกไปแทบจะทันที

ไม่ได้โกรธ ก็แค่เขิน ไปล้างหน้าดีกว่า หิวแล้ว

มาร์คส่ายหน้าเล็กน้อย เดินออกจากห้องไปหาเลขานุการ

“คุณซูจี”

“คะท่าน” ซูจีกำลังเติมแป้งบนใบหน้าสวยของตน หันมองเจ้านาย

“จองตั๋วเครื่องบินให้หน่อยสิ”

“ไปไหนคะท่าน”

“ทะเล คุณเลือกมาสักที่แล้วกัน”

“ไปกี่วันคะ เมื่อไร”

“พรุ่งนี้ สักสองสามวัน”

เขาควรจะต้องกลับบ้านมาก่อนมาดามจะกลับ ไปนานไม่ได้หรอก

“ฮันนีมูน?”

“พรีฮันนีมูน”

“อ๊าย! เอ่อ ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ จะรีบจัดการให้ทันทีเลย รอไปเที่ยวทะเลสวยๆ ได้เลยค่ะ”

ซูจียิ้มเจื่อนให้เจ้านายเมื่อเผลอตัวกรี๊ดออกไป มาร์คส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองประตูที่เพิ่งถูกคนในห้องเปิดออกมา

“พี่ซูจีครับ”

“คะ”

“พัฟโดนปากแล้ว ติดลิปสติกด้วยแน่ะ” แบมแบมชี้ที่ปากตนตรงจุดที่ซูจีเผลอเอาแป้งไปโดน

“อ๊า ตายจริง! ขออนุญาตไปห้องน้ำนะคะ ไม่มีอะไรจะสั่งแล้วใช่ไหมคะท่าน”

“ครับ ไปเถอะไป” มาร์คอ่อนใจกับเลขาของตัวเองจริงๆ

“เราก็ไปกินข้าวกันบ้างเถอะ” มาร์คลากแบมแบมออกเดินไปที่ลิฟต์

“เอ่อ ไปที่ไหนครับ”

“ไม่รู้ เจอร้านไหนน่ากินก็แวะ”

ครับไปกินกันสองคนแต่เหมือนไปคนเดียวเนอะ เคยถามความเห็นแบมสักครั้งมั้ยเนี่ย เฮ้อ..

 

TBC.

***

มุ้งมิ้งป้ะล่ะ!

ตอนหน้าไปทำน้องกันเถอะ!! หึหึหึ

แจ็คแจนะตอนหน้า

พรีฮันนีมูนนะตอนหน้า

ยังไม่ได้อีดิทคำผิดนะจ๊ะ เห็นคำไหนก็บอกเรานะ
 






****

จุดเด่นของพระเอกแนวน้ำเน่า = ชอบเข้าใจผิด คิดไปเอง มโนเลิศ

นายเอกเรื่องนี้มันดื้อเงียบ(หรอ?) ขอให้ได้แซะ ให้ได้ประชดเถอะ

เพิ่งรู้สึกตัวเมื่อเขียนไปเรื่อยๆ ว่านี่มันคาแรกเตอร์แบมแบม ณ วุ่นนักเลยนี่หว่า

แค่ปรับเป็นเวอร์ชั่นยอมคนเล็กน้อย ยิ่งเขียนยิ่งไม่อ่อนแออ้ะ เริ่มเพี้ยนคาแรกเตอร์ ฮา

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 637 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13096 lek0868909108 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 15:14

    มุ้งมิ้งไปอีก ชอบบบ

    #13,096
    0
  2. #13085 gskcbalaimvakzva (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 17:29
    แหงะ แอบน่ารักแล้ว
    #13,085
    0
  3. #13056 lek0868909108 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 11:53

    ตอนบริษัทน่ารักดีชอบ แต่ไม่ชอบเวลาแบมบอกเป็นแฟนบิน คือถ้ามาร์คจะว่าแบมก็ไมแปลกไปบอกว่าแฟนแถมมีอะไรกันด้วย เฮ้อ

    #13,056
    0
  4. #13035 junekimsa93 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:50
    หวานได้กี่นาที อยากให้สมหวังแล้ว
    #13,035
    0
  5. #13010 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 17:03

    คือบางทีรำนะ แบมเลิกบอกว้าเป็นแฟนฮันบินได้มะ อย่าประชด ฮันบินเลิกวอแวเหอะรำคาญ!!!../หงุดหงิด แต่พอตัดมาที่ทำงานเค้าเถียงกันแต่ทำไมรู้สึกมุ้งมิ้ง???????????????????? ไบโพล่าร์ละเรา

    #13,010
    0
  6. #12998 TAnchi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 08:27
    เป็นตอนที่หวานปนน่ารักน่าเอ้นดูทั้งคู่เลย ทั้งๆที่อยู่บริษัททั้งตอนนะเนีย เขินน
    #12,998
    0
  7. #12950 ploylaksi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 18:24
    หวานมากตอนนี้
    #12,950
    0
  8. #12935 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 07:54
    น่าเอ็นดูจิงๆน่าแบมเนี่ย
    #12,935
    0
  9. #12905 Nini_Sa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 12:41
    พี่ก็ดูรักน้องนี่ แค่ซึน ที่โกรธเกลียดนำไปแล้วใน ep. แรกๆ ถือว่าไม่มีไรนะมาร์คคึ ดีกัน
    #12,905
    0
  10. #12895 YanisaCH (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 17:48
    น้องหลอกเค้าได้ลงคอ55555
    #12,895
    0
  11. #12871 jeab-mtbb9397 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:02

    อิพี่เป็นไก่เหรอชอบจิกกัดน้องตลอด..พูดดีๆกะน้องมั่งคงไม่กระอักเลือดหรอกมั้ง..
    #12,871
    0
  12. #12864 นกน้อยของบอสแบม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:41
    ยัยน้องน่าเอ็นดู มีความรู้จักใช้ผญสามีให้เป็นประโยชน์ 55555
    #12,864
    0
  13. #12836 Spices_smile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 19:32
    เเหมะะ ไหนใครปากหนัก พุชชช
    #12,836
    0
  14. #12806 llllovellll (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 00:13
    ชอบวิธีชวนผญสามีคุยเพราะตัวเองเหงาอ่ะ น่าเอ็นดูมากๆเลยน้องงง อิพี่จริงๆคือเอ็นดูน้องป่ะ ทำตัวดีๆกะน้องบ้างเดะ
    #12,806
    0
  15. #12760 Mr.B_4237 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 23:05
    ชอบน้องแบมมมมมมมมม อยากฟัดน้องงงงงงงง >~<
    #12,760
    0
  16. #12736 MarkP_endear. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 21:57

    แบมถือว่าทำดี พี่เค้ายุ่งเรายุ่งบ้างโตไปไม่โกงค่ะ 555555

    ทุกอย่างค่อยๆเริ่มดีขึ้นแล้วใช่มั้ย(?) กลัวใจเหลือเกิน

    #12,736
    0
  17. #12723 Thanchanok-2544 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 20:14
    น่ารักไปอีก
    #12,723
    0
  18. #12691 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 01:53
    ตอนแบมตอบข้อความในมือถือมาร์ค น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #12,691
    0
  19. #12682 MayKamon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 01:28

    คือแบมแบมดื้อแล้วน่ารักอ่ะ

    #12,682
    0
  20. #12641 Kunpimuk_BB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 04:30
    ทำไมชอบตอนพี่มันไม่โวยวายไม่ทำร้ายน้องดูน่ารักก55555
    #12,641
    0
  21. #12630 Confirstt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 21:31
    ซูจี = คนอ่าน
    #12,630
    0
  22. #12618 Ning_GMB9397 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 14:06
    ชั่วโมงไรท์เขียนผิดเป็นชั่งโมงอะคะ....หรือมันต้องอ่านเป็นชั่งโมงโอ้ยยงง 😌😌😌
    #12,618
    0
  23. #12617 Ning_GMB9397 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 14:04
    ขำตอนแบมลบข้อความอะ5555
    #12,617
    0
  24. #12590 SETSUNA[กลับมาแล่ว] (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 17:27
    แหมมมม ปากแข็งนะเรา เอาชะแลงงัดปากดรมั้ย คุณมาร์ค?
    #12,590
    0
  25. #12524 ppploycb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 16:10
    พี่มาร์คนี่ยังไง ชอบน้องแล้วหรือยัง พรีฮันนีมูนนี่มันอะไรคะ คิดไม่ดีกับน้องเราแน่ๆ
    #12,524
    0