(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 5 : Chapter 4 : คุณมาร์คเอาแต่ใจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 610 ครั้ง
    12 ส.ค. 58

 

 

  

 

            “คุณหนูทำไมทานนิดเดียวเองล่ะคะ ทานอีกสักหน่อยเถอะค่ะ นะคะ” ยูบินเกลี้ยกล่อมเจ้านายเมื่อแบมแบมตักข้าวเข้าปากไม่กี่ช้อนก็วางเสียแล้ว แบมแบมฝืนยิ้มให้พี่เลี้ยง

ความจริงก่อนลงจากห้องแบมแบมก็หิวนะ แต่หิวมากเสียจนกินแค่นิดเดียวก็ตื้อไปหมด ตอนนี้แบมแบมอยากนอนมากกว่า ปวดตัวจนไม่อยากจะขยับตัวทำอะไรเลย

“พอแล้วล่ะครับพี่ยูบิน ไม่ไหวแล้วจริงๆ ขอโทษนะครับ” แบมแบมไม่อยากให้เธอเสียใจ อุตส่าห์ทำของโปรดเขาตั้งสามจาน แต่เขาก็ตักกินไปได้แค่จานละคำสองคำเท่านั้นเอง

“ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้หิวอีกก็บอกพี่นะคะ พี่จะเอาไปให้ทาน ขึ้นไปนอนก่อนดีกว่าค่ะ ตัวอุ่นๆ เหมือนจะไม่สบายเลย เดี๋ยวพี่เอายาขึ้นไปให้นะคะ”

หญิงสาวจับแขนแล้วแตะแก้มใสของแบมแบม รู้สึกเป็นห่วงเมื่ออุณหภูมิร่างกายอีกฝ่ายสูงขึ้น  และสาเหตุก็คงสัมพันธ์กับรอยแดงที่ตัวนี่ล่ะมั้ง

ยูบินไม่ใช่หญิงสาวไร้เดียงสาถึงจะไม่รู้ว่าคุณหนูผ่านอะไรมา คุณหนูของเธอเคยยิ้มหวานและร่าเริงสดใสอยู่เสมอ แต่วันนี้เขาแปลกไป ยิ้มหวานแต่เศร้าเหลือเกิน เหมือนมีอะไรในใจ

ยูบินโกรธเจ้าของบ้านอีกคนที่ออกไปทำงาน เธออยากจะเป็นคนเลวโทรไปรายงานคุณเฮอีเสียตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะคุณหนูไม่พูดอะไรเลย

หญิงสาวค่อยประคองแบมแบมลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่ยังไม่ทันก้าวเดินผู้อาศัยอีกคนที่เข้ามาช่วย

“ผมพาคุณแบมแบมไปนอนเองดีกว่าครับ คุณยูบินเอายาตามขึ้นไปแล้วกันนะครับ”

คุณคนที่แม่สามีคุณหนูส่งมานั้นสุภาพเสมอ ตั้งแต่ทำความรู้จักกันเมื่อเช้ายูบินก็ยังไม่สนิทกับเขาเลย รู้สึกไปเองว่าไม่อยากสนิทด้วย ดูน่ากลัวอย่างไรชอบกล

“เอ่อ ก็ได้ค่ะ” ยูบินยอม เพราะอีกฝ่ายมีแรงมากกว่าเธอ ให้เธอประคองคนเดียวเธอคงได้พาคุณหนูกลิ้งตกบันไดแน่

 

 

 

“เอ่อ” แบมแบมอยากจะใช้จุนฮเว แต่ก็ไม่กล้า แค่มองหน้าก็กลัวแล้ว ร่างสูงเห็นว่าเจ้านายคนใหม่ทำท่าทางจะพูดกับตนแต่กลับเปลี่ยนใจก็ส่งยิ้มให้

“ต้องการอะไรหรือครับ บอกผมได้นะ”

“คือแบมอยากได้โทรศัพท์น่ะครับ” ก่อนจะได้เจอจุนฮเว แบมแบมลองหาจนทั่วห้องแล้ว แต่ไม่เห็นโทรศัพท์ของตนเลย

“คุณแบมแบมเก็บไว้ที่ไหนหรือครับ?”

“จำได้ว่าเก็บไว้ในลิ้นชัก แต่มันไม่อยู่แล้ว ลองหาแล้วไม่เจอน่ะครับ” แบมแบมอยากโทรหาคุณแม่ลี่จู จุนฮเวหยิบโทรศัพท์มือถือของตนออกจากกระเป๋ากางเกง ลองโทรเข้าเบอร์ของสะใภ้บ้านต้วน

จุนฮเวได้เบอร์แบมแบมมาจากมาดามเรียบร้อยแล้ว

“โทรติดนะครับ คุณแบมแบมได้เปิดเสียงโทรศัพท์ไว้หรือเปล่า?” แบมแบมพยักหน้ารับ

“เปิดดังมากไหม?” ร่างบางพยักหน้าอีกที จุนฮเวมุ่นคิ้ว เดินทั่วห้องเพื่อฟังเสียง แต่ทั้งห้องก็เงียบสนิท

“แน่ใจนะครับว่าอยู่ในห้องนี้”

“แน่ใจครับ เมื่อคืนแบมเล่นมือถือจนง่วงก็เก็บมันไว้ในลิ้นชัก แต่ตื่นมามันก็หายไปแล้ว”

“เดี๋ยวผมช่วยหาอีกที ถ้าคุณมีธุระก็ใช้ของผมไปก่อนแล้วกันครับ” แบมแบมขอบคุณแล้วรับโทรศัพท์มา

จุนฮเวมองท่าทางเกรงใจของแบมแบมแล้วประหลาดใจเล็กน้อย ทั้งที่เป็นเจ้านายแต่ก็ยังเกรงใจลูกน้องอย่างนั้นเหรอ? จะเรียกว่ายังเด็กมากหรือว่าสุภาพดีล่ะ

ร่างสูงออกจากห้องนอนของแบมแบมเพื่อให้อีกฝ่ายได้มีเวลาส่วนตัวในการโทรหาคนที่ต้องการ

แบมแบมสูดลมหายใจ ต้องการรวบรวมพลังใจก่อนโทรหามาดาม ถึงรู้ว่ามาดามน่ารักกว่าลูกชาย แต่แบมแบมก็ยังเกร็งอยู่ดีเวลาต้องพูดคุยกับมาดาม

<ว่าไงจุนฮเว> เสียงเข้มน่าเกรงขามของมาดามทำให้แบมแบมตกใจไม่น้อยเลย

“เอ่อคุณแม่ครับ แบมเอง”

<อ้าว! แบมหรือคะลูก ว่าไงเอ่ย มีอะไรหรือจ๊ะ แล้วทำไมใช้เบอร์จุนฮเวโทรมาล่ะ>

“มือถือแบมหายไปไหนไม่รู้ครับ แบมเลยขอยืมคุณจุนฮเว”

<อ่อ เดี๋ยวแม่ซื้อเครื่องใหม่ให้นะจ๊ะ เรื่องที่ต้องการคุยนี่เรื่องอะไรเอ่ย> มาดามน่ารักเสมอ เธอเอ็นดูแบมแบมมากจนร่างบางเกรงใจ

“คือ..เรื่องไปฮันนีมูนน่ะครับคุณแม่” แบมแบมก้มหน้านิ่งโดยไม่รู้ตัว

<จ้ะ จะเปลี่ยนทริปเหรอ? ไม่ชอบฝรั่งเศสเหรอจ๊ะ อังกฤษดีมั้ย หรือว่าอยากจะไปไทยก็ได้นะลูก>

มาดามตามใจลูกสะใภ้ทุกอย่างนั่นล่ะ ขอแค่เขาชอบเธอก็ตามใจเขาหมด

ประเทศไทยก็น่าสนใจ แบมแบมจำเรื่องราวของตัวเองในอดีตไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ แบมแบมไม่อยากไปถ้าต้องไปเพราะฮันนีมูน

“ไม่ใช่ครับ ฝรั่งเศสดีแล้ว แต่ว่าแบมไม่อยากไป”

<ยังไงจ๊ะ ฝรั่งเศสดีแต่ไม่อยากไป>

“แบมขอ..ไม่ไปฮันนีมูนได้ไหมครับคุณแม่”

<ไม่ได้นะจ๊ะ!> คุณแม่สามีกรีดร้องจนแบมแบมสะดุ้งเฮือก <ไม่ได้เด็ดขาดเลย ยังไงก็ต้องไปสักอาทิตย์ แม่ให้พี่เขาลางานแล้วด้วย>

“เอ่อ” แบมแบมจะร้องไห้ ไหนแม่บอกว่ามาดามต้องอนุญาตแน่นอนไงล่ะ นี่ปฏิเสธเสียงแข็งเลยไม่ใช่เหรอ?

<ที่หนูไม่อยากไปมีเหตุผลใช่ไหม ทำไมไม่อยากไปเที่ยวล่ะจ๊ะ ปารีสสวยมากนะลูก> คุณแม่สามีพยายามเกลี้ยกล่อมลูกสะใภ้คนสวย

“คือว่า” จะให้แบมแบมพูดออกไปตามตรงได้ยังไงว่าคุณมาร์คเขาใจร้ายกับแบมแบมมากๆ น่ะ เขาก็อายเหมือนกัน ยังไงก็ไม่กล้าพูดหรอก

<พี่เขาแกล้งอะไรหนูหรือจ๊ะ บอกแม่มาเลย เดี๋ยวแม่ไปจัดการให้>

“ไม่ต้องหรอกครับคุณแม่” แบมแบมรีบปฏิเสธกลัวจะมีปัญหากับคุณมาร์คอีก แต่ลืมคิดไปว่าตอบไปแบบนี้ก็เหมือนการยอมรับกับมาดามว่ามาร์คทำอะไรเขาจริง

<พี่มาร์คเขาทำอะไรให้หนูไม่พอใจหรือแบมแบม บอกแม่ได้นะ แม่อยากให้แบมกับพี่มาร์คไปฮันนีมูนกันนะลูก>

“ทำไมแบมต้องไปด้วยล่ะครับ ไม่ไปไม่ได้เหรอครับ คือว่า..พี่มาร์คก็ไม่ชอบแบมอยู่แล้ว ไปอยู่ด้วยกันตั้งอาทิตย์พี่เขาคงไม่ชอบเท่าไร..

ถึงแบมแบมไม่แน่ใจว่าคุณมาร์คเขาเกลียดแบมแบมแบบไหนกันแน่ถึงแต่แบมแบมก็อยากจะหลีกหนีจากอีกฝ่ายให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้

<ได้อยู่ด้วยกันในที่สวยๆ อาจจะพูดคุยทำความรู้จักกันได้ง่ายขึ้นนะ>

“แต่ว่า..

แบมแบมแน่ใจเลยว่า ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนเขากับคุณมาร์คก็ไม่มีทางคุยกันรู้เรื่องหรอก ในเมื่อคุณมาร์คไม่เคยมองเขาในแง่ดีเลยสักนิดเดียว สถานที่ไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้คุณมาร์คนึกอยากเอ็นดูเขาขึ้นมาหรอก

<ไม่มีแต่จ้ะที่รัก เอาอย่างนี้ ไปประเทศไทยไหม เผื่อหนูจะสบายใจขึ้น เนอะ ไปไทยดีกว่า เดี๋ยวแม่เปลี่ยนทริปให้ก่อน แค่นี้ก่อนนะจ๊ะ แม่มีงานต้องทำ>

มาดามวางสายไปโดยไม่สนใจความเห็นของแบมแบมเลย เอาแต่ใจกันทั้งแม่และลูก

แบมแบมอดขึ้นขึ้นมาแวบหนึ่งไม่ได้ว่า บางทีมาดามอาจจะเป็นคนน่ากลัวกว่าคุณมาร์คก็ได้   

           

 

 

 

            <ต้วน อี้เอิน บอกมาซิว่าเมื่อคืนแกทำอะไรแบมแบม ทำไมน้องโทรมาขอยกเลิกทริปฮันนีมูนกับฉัน!>

มาร์คเอามือถือถอยห่างจากหูแทบไม่ทันเมื่อแม่ตะโกนมาเสียดังลั่นจนแสบหู เล่นเอาสะดุ้งเพราะไม่ทันตั้งตัว

ชายหนุ่มเลิกสนใจงานที่วางเต็มโต๊ะ รู้ว่ามาดามต้องด่าอะไรอีกแน่ ควรจะเตรียมตัวพร้อมรับคำด่า

“อะไรแม่ใจเย็นก่อน ผมงงนะ แบมโทรไปหาแม่เหรอ?” เรื่องอะไรวะ!

<เออ! สะใภ้ฉันโทรมา บอกจะไม่ไปฮันนีมูน มันหมายความว่ายังไง เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น อย่าให้เป็นอย่างที่ฉันคิดเชียว!> มาดามต้วนเสียงเขียวจนลูกชายสยอง

ถ้าแม่อยู่ตรงหน้า มาร์คคงโดนจิกหัวตบไปแล้ว

“เอ่อ” จะให้บอกตามตรงเลยเหรอเสี่ยงชีวิตเกินไปนะอี้เอิน

<บอก-มา-เดี๋ยว-นี้!>

“โอย แม่อย่ากดดันผมสิครับ” มาร์คคิดหาทางรอดอย่างเร่งด่วน ไม่รู้ว่าแบมแบมฟ้องอะไรไปบ้าง แต่น่าจะยังไม่หลุดอะไรไป แม่ถึงไม่ด่าเขามากกว่านี้

<อย่าลีลานะอี้เอิน ฉันไม่มีเวลาฟังแกทั้งวัน!>

โอยแม่ครับ อย่าเร่งกันสิ เห็นใจกันหน่อย ทำเหมือนเขาเป็นเขยแล้วแบมแบมเป็นลูกตัวอย่างนั้นล่ะ!

            ไม่มีใครลำเอียงกว่ามาดามอีกแล้ว

“ผมคือ

<เมื่อคืนแกนอนกับน้องหรือเปล่า>

“ก็” จะให้บอกไปตรงๆ หรือไง ไม่ได้อาย แต่กลัวแม่จะโกรธมากขึ้นกว่าเดิม เขาขี้เกียจฟังเสียงบ่นของแม่เต็มที

<ถ้างั้นฉันจะถามเอง แกตอบแค่ใช่หรือไม่ใช่ก็พอ ถ้าแกโกหกคงรู้นะว่าจะเกิดอะไร>

บางครั้งอี้เอินก็ไม่แน่ใจว่าตนเองอายุ 29 หรือ 9 ขวบกันแน่

<เมื่อคืนแกนอนกับแบมแบมใช่หรือเปล่า?>

“ใช่ครับ” เอาวะ ก็ความจริง

<น้องเต็มใจเป็นของแกหรือเปล่า?>

“ไม่ใช่ครับ”

<ตกลงจะตอบหรือว่า ไม่ใช่ หรือว่า ใช่>

“ไม่ใช่ครับ

<อี้เอิน-แก-อยาก-ตาย-สิ-นะ!!!> มาดามไม่ทน ตะโกนจนมาร์คปวดหูอีกครั้ง

“โอยแม่..เมื่อคืนผมเมา”

<ข้ออ้างของคนกลัวตาย! แกไม่ได้เมาด้วยซ้ำ เด็กพวกนั้นรายงานฉันหมดนั่นแหละว่าสภาพแกเป็นยังไงตอนตามตัวแกเจอ คนอย่างแกน่ะหรือมาร์คที่จะดื่มจนเมา แกกล้าดียังไงถึงทำกับน้องทั้งที่เขาไม่เต็มใจน่ะห๊ะ!>

“ก็ไม่เชิงไม่เต็มใจสักหน่อย” แบมแบมยอมนี่เด็กคนนั้นพูดออกมาจริงๆ นะว่าครั้งเดียวก็ให้ได้น่ะ ถือว่าเขาไม่ได้โกหกแม่เสียทีเดียว

<ถ้าไม่มีอะไรใครที่ไหนเขาจะยกเลิกการฮันนีมูนยะ! แบมแบมเป็นคนขี้เกรงใจ เขาคงไม่โทรมาขออนุญาตฉันถ้าเขาทนได้ ทะนุถนอมน้องบ้างเขาไม่เต็มใจก็อย่าไปทำอะไรเขามาก อย่างน้อยเขาก็เมียแกนะ!!>

คนที่เป็นเมียเหมือนกันยิ่งพูดยิ่งขึ้น ลี่จูรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ มาร์คใจร้ายใจดำ ได้เลือดพ่อมาเยอะสินะ!

มาร์คหูชาไปหมดแล้ว แม่เสียงดังเกินไป

“โธ่แม่..”ชายหนุ่มทำได้เพียงโอดครวญ

ทำไมเขาต้องทะนุถนอมเด็กนั่นด้วยเล่า!

<ไม่ต้องมาทำเสียงขอความเห็นใจ ฉันหาเมียดีให้แกขนาดนี้แกก็ควรจะถนอมเขาบ้าง อย่าให้เขาทนแกไม่ได้ไปมากกว่านี้นะ ที่เขาแต่งก็เพราะบุญคุณค้ำคอเขาอยู่ แต่ถ้าเมื่อไรเขาเห็นว่าทดแทนบุญคุณฉันมากพอแล้วเขาอาจจะไปจริงๆ และถ้าเป็นตอนนั้นฉันก็คงห้ามไม่ได้ แกจำคำแม่ไว้เลยอี้เอินว่าต่อให้เขาเคยเป็นเมียแกมาก่อน แต่เขาจะมีคนมาดูแลต่อจากแกแน่นอน>

“สะใภ้แม่ไม่วิเศษขนาดนั้นหรอกมั้งครับ” มาร์คเบ้ปาก รู้สึกว่ามารดาพูดเกินไป

<ถึงอยู่ในฐานะสะใภ้ตระกูลต้วนก็ต้องมีคนมาสนใจเขาบ้างล่ะ คนที่ไม่รู้จักคนใหญ่โต ไม่ติดตามข่าว คงไม่มีใครนึกว่าเด็ก 19 จะแต่งงานเร็วขนาดนี้ สังเกตดูรอบๆ ตัวแบมแบมบ้างก็ดีนะ ไม่ใช่แค่แกคนเดียวหรอกที่มีแต่คนรักคนหลง>

“ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกครับ” ปากปฏิเสธ แต่มาร์คก็นึกได้สองคนแล้วนะผู้ชายที่เข้าใกล้แบมแบม

คิดแล้วหงุดหงิดชะมัดเลย

<แล้วแต่แกเถอะ ฉันไปทำงานละ แกเองก็อย่าทำร้ายสะใภ้ฉันอีกนะ เข้าใจไหม?!>

“ครับๆ”

<อย่าทำน้ำเสียงอวดดีกับฉัน>

“ครับผม”

<กวนประสาทนักนะแก ชิ!>

มาร์ควางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างหวาดๆ เล็กน้อย แม่นี่น่ากลัวจริงๆ เลย รู้ทุกเรื่องเลยสินะ

เด็กนั่นน่าโมโหจริงๆ กล้าโทรไปขอแม่เขาด้วยตัวเองเลยสินะ เขาไม่ยอมหรอก

 

 

 

 

แบมแบมยิ้มให้จุนฮเวที่เขาพาลงบันไดมาอย่างปลอดภัย

แบมแบมนอนหลับไปงีบหนึ่งจนเต็มอิ่ม อยู่บนห้องมันน่าเบื่อจึงลงมาดูทีวีที่ห้องนั่งเล่น อย่างน้อยก็ไม่เหงา ได้คุยกับพี่ยูบินและคุณจุนฮเวด้วย

“พี่ไปเอาขนมมาให้นะคะ” ยูบินดีใจที่เห็นสีหน้าคุณหนูสดใสขึ้นแล้ว ค่อยชื่นใจหน่อย แบมแบมพยักหน้ารับ

คุณจุนฮเวเป็นพ่อบ้านที่ไม่เหมือนพ่อบ้านสักเท่าไร กิริยาท่าทางของเขาดูไม่เหมือนแค่คนรับใช้ แต่เขาก็มีรอยยิ้มตลอดเวลาเมื่อคุยกับแบมแบม ร่างบางจึงเริ่มสนิทใจกับเขามากขึ้น

“โอ๊ะ..นึกว่าใคร กูจุนฮเวนายมาเสนอหน้าที่นี่ทำไมไม่ทราบ?” น้ำเสียงกวนประสาทขัดขวางการสนทนาของแบมแบมและจุนฮเว

 จุนฮเวและแบมแบมหันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน มาร์คเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น แบมแบมมีปฏิกิริยามากกว่าจุนฮเว ใบหน้าหวานหันหลบสายตา ไม่มองหน้ามาร์คเลย ส่วนจุนฮเวลุกขึ้นยืนค้อมศีษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อย

“ฉันถามก็ตอบสิ” มาร์คพูดกับจุนฮเว แต่ตามองแบมแบม รู้สึกหงุดหงิดที่แบมแบมเอาแต่สนใจทีวีมากกว่าหน้าเขา

“มาดามส่งมาครับ”

“แม่ส่งนายมาทำไม?” แม่คิดจะทำอะไรอีก ทำอะไรไม่เคยปรึกษา ถ้าเขารู้ว่าพ่อบ้านที่แม่บอกว่าจะส่งมาช่วยคือหมอนี่เขาคงปฏิเสธ ไม่เอาหรอก!

“มาดูแลคุณแบมแบมครับ”

“เพราะ?” งานหลักของจุนฮเวไม่ใช่การทำงานบ้าน หมอนี่มาอยู่ที่นี่ก็เหมือนมาอยู่ผิดที่ผิดทาง

“มาดามต้องการให้มั่นใจว่าคุณแบมแบมจะปลอดภัยในทุกที่ที่เธอไป โดยเฉพาะจากบรรดาคนของคุณ มาดามกลัวว่าคุณแบมแบมจะรับมือกับคนพวกนั้นไม่ได้น่ะครับ”

“บอดี้การ์ดสินะ แม่นี่เวอร์จริงๆ”  เขาเริ่มจะคิดแล้วนะว่าแบมแบมเป็นคุณหนูอ่อนแอที่ทำอะไรไม่เป็น มาดามจะเอาอกเอาใจลูกสะใภ้เกินไปแล้วมั้ง

 “เคยมีกรณีแล้วนี่ครับ คุณแบมแบมโดนทำร้ายแล้วด้วย มาดามไม่มั่นใจว่าหลังแต่งงานคุณแบมแบมจะเจออะไรมากกว่าตอนยังไม่แต่งหรือเปล่า ท่านจึงให้ผมมาคอยดูแล ไปไหนมาไหนเป็นเพื่อน”

 “อย่ามาพูดมั่ว ตั้งแต่เมื่อไรกัน?” มาร์คชะงักมือที่เพิ่งจะรูดเนคไทลง มองหน้าจุนฮเวด้วยความสงสัย แบมแบมหันมองจุนฮเวอีกคน  

“ร้านเสื้อน่ะครับ รู้สึกว่าจะชื่อคุณจางซินเยวี่ยน”

“คุณแม่รู้..หรือครับ?” แบมแบมตกใจ ไม่คาดคิดว่ามาดามจะรู้เรื่องนี้ เขาไม่เคยหลุดปากบอกใครเลยนะ แล้วมันก็เป็นเรื่องที่เกิดในห้องลองเสื้อที่มิดชิด คุณเจ้าของร้านทราบเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยังไงกัน?

“คุณลีนับถือมาดามมากนะครับ เธอรู้เห็นอะไรก็รายงานหมด” จุนฮเวพูดพร้อมรอยยิ้ม แบมแบมประหลาดใจ

“อะไรกัน! ซินเยวี่ยนทำอะไรนาย ทำไมฉันไม่เคยรู้”

มาร์คจำชื่อใครไม่ได้หรอก คืนเดียวจบ ยกเว้นคนชื่อแปลกๆ เท่านั้นล่ะ และสาวสวยชาวจีนนั่นก็ชื่อแปลกที่สุดในรอบหลายเดือน

“คือแบมเห็นว่าไม่สำคัญเลยไม่ได้บอกน่ะครับ” แบมแบมก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าสบตาคุณมาร์คอยู่ดี แค่ได้ยินเสียงยังพาลคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืน และมันทำให้เขากลัวคุณมาร์คมากขึ้นไปอีก

“ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรนาย”

“เอ่อ..

“ทำอะไร?!” แบมแบมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมาร์คเสียงดัง เขามองหน้าจุนฮเว ชายหนุ่มพยักหน้าให้แบมแบมพูดออกมาตามตรง

“เธอพูดจาไม่ค่อยดีน่ะครับ แล้วก็ตบหน้าแบม แบมคิดว่าพูดไปคุณมาร์คก็ไม่สนใจ แบมเลยไม่บอก มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรด้วย”

มาร์คเลิกคิ้ว ทำสีหน้าไม่เชื่อ

แบมแบมถูกผู้หญิงคนนั้นทำร้ายร่างกายหรือ? จางซินเยวี่ยนคนนั้นน่ะนะ? เธอก็ดูอ่อนหวานดีนี่ เขาคิดว่าซินเยวี่ยนเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายๆ และคิดเหมือนเขาว่าแค่คืนเดียวก็จบเสียอีก

มาร์คไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนไม่ยอมปล่อยเขานะ ถ้าแบมแบมไม่โกหก คนที่ฉลาดจะไม่ราวีแบมแบมอย่างนี้ ซินเยวี่ยนไม่ใช่คนฉลาดนักสินะ

มาดามส่งจุนฮเวมาคอยตามติดแบมแบม เพราะรู้ว่าเขาก็คงไม่เลิกทำตัวเสเพล สมกับเป็นมาดาม ไม่รักมากจะไม่ทำขนาดนี้

รักพอกับยองแจเลยล่ะมั้งเฮอะ

“นายคงไม่ได้โกหกหรอกนะ นัดแนะกับคุณลีใส่ความคนอื่นเพื่อหลอกแม่ฉันให้ท่านรักและสงสารนายมากขึ้นหรือเปล่า?”

มาร์คกอดอก จ้องแบมแบมเขม็ง ไม่เชื่อในสิ่งที่แบมแบมบอกนัก เด็กคนนี้ทำตัวน่ารักน่าสงสารได้เก่งมากนี่ ไม่มีใครอยู่ในเหตุการณ์ จะไปพูดใส่หูแม่เขายังไงก็ได้

คำพูดที่บอกชัดถึงอคติโดยไม่ต้องให้แปลเจตนาผิดเพี้ยนทำให้แบมแบมเงยหน้ามองคุณมาร์ค เขาเองก็ไม่อยากเชื่อว่าคุณมาร์คจะมีความคิดในแง่ลบกับตนได้ขนาดนี้

แบมแบมไม่จำเป็นต้องทำตัวให้มาดามสงสารหรอก และไม่คิดจะทำด้วย

คุณหนูคิมเลือกเงียบแม้ไม่พอใจ ไม่ว่าคุณมาร์คจะคิดอย่างไรก็ตามใจเถอะ แบมแบมห้ามความคิดใครไม่ได้อยู่แล้ว

มาร์คแค่นหัวเราะเมื่อแบมแบมฉลาด ใช้ความเงียบเข้าสู้ อย่างนี้จะแปลเป็นอะไรได้นอกจากยอมรับผิด อย่างแบมแบมคงไม่เงียบเพราะไม่อยากมีเรื่องหรอก

“แต่จะส่งคนมาเป็นองครักษ์พิทักษ์คุณหนูสักคน คนคนนั้นก็ไม่น่าจะเป็นนายนะ”

มาร์คไม่เห็นด้วยอยู่อย่างหนึ่งคือคนที่มาดามส่งมาคือหมอนี่ และเมื่อกี้แบมแบมแค่จะพูดกับเขาทำไมต้องมองหน้าจุนฮเวก่อนด้วย เขาไม่เข้าใจ!

“ผมไว้ใจได้ที่สุดแล้วครับ”

“อย่างนั้นเหรอ?”

“คุณแบมแบมเป็นเจ้านายผมนะครับ”       

“อย่าใกล้ชิดกันมากจนเกินไป” มาร์คสั่งแค่นั้นแล้วเดินขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำ แบมแบมงุนงง หันไปถามจุนฮเว

“ทำไมล่ะครับ?” มาดามให้คุณจุนฮเวดูแลเขา คุณมาร์คจะไม่ให้เราใกล้กันได้ยังไง คุณมาร์คนี่สั่งอะไรแปลกประหลาดจัง

“คงจะหึงมั้งครับ” จุนฮเวคิดได้แค่นี้ล่ะ  หรือว่าจะหวง? คุณแบมแบมน่ารักมากนี่นะ

“คุณจุนฮเวก็พูดเล่นเป็นด้วยนะครับ แต่ไม่ตลกเลย ฝึกใหม่นะ” แบมแบมอึ้งไปเล็กน้อยแล้วหัวเราะออกมา ท่าทางไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำพูดของจุนฮเว

“ครับ ต่อไปผมจะระวัง”

 

 

 

 

ปัญหาหนักอกหนักใจของแบมแบมคืนนี้คือการที่คุณมาร์คไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหน

ยองแจนินทาพี่ชายให้แบมแบมฟังหลายอย่าง ทำให้แบมแบมรู้จักนิสัยคุณมาร์คบ้างคร่าวๆ เขาจึงคิดว่าคุณมาร์คน่าจะไปเที่ยวกลางคืนมากกว่าอยู่ติดบ้านกับเมียแลกหนี้อย่างตน และแบมแบมจะได้หายใจหายคอได้สะดวกหน่อย แต่สิ่งที่แบมแบมคิดไว้มันผิดพลาดไปหมด

แบมแบมอยากแยกห้องนอน แต่ไม่รู้จะเอ่ยปากกับคุณมาร์คยังไง แต่งงานกันแล้ว สถานะก็เปลี่ยนไปแล้ว แต่ในความรู้สึกของแบมแบม คุณมาร์คยังเป็นคนแปลกหน้าที่อยู่ร่วมบ้าน และเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นมาทำให้แบมแบมยิ่งกลัวอีกฝ่ายมากขึ้นอีก ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะวางตัวอย่างไร

ต่อให้สถานะคือสามีภรรยากัน แต่การถูกทำร้ายทั้งที่ไม่เต็มใจ แบมแบมทำใจให้ยอมรับได้ง่ายๆ ในเวลาอันรวดเร็วไม่ได้ มันยังหลงเหลือความรู้สึกด้านลบติดค้างอยู่ในจิตใจ สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด

ตอนนี้สิ่งที่แบมแบมอยากทำมากที่สุดคือคุยกับฮันบิน อยากเล่า ระบาย อยากหาเพื่อน แต่โทรศัพท์เขาหายไปไหนไม่รู้ จะยืมมือถือของคุณจุนฮเวอีกก็เกรงใจ

แบมแบมคิดมากจนนอนไม่หลับ เด็กหนุ่มเดินออกไปตรงระเบียงของห้องนอนที่เป็นพื้นต่างระดับยกสูงกว่าพื้นภายในห้องนอน รั้งม่านสีขาวออกแล้วผลักเลื่อนกระจก ระเบียงนั่งเล่นแสนสบายนั้นมีม้านั่งเข้ามุมจัดไว้อย่างดี หมอนอิงสีอ่อนวางเรียงรายให้เลือกกอดได้ตามใจชอบ

แบมแบมคิดว่าคืนนี้จะไม่นอน เขาจะนั่งเล่นตรงระเบียงนี้จนเช้าไปเลย ยังไม่เปิดเทอมเสียหน่อยจะนอนกลางวันนานแค่ไหนก็ได้

แต่เด็กอนามัยอย่างแบมแบม นั่งมองต้นไม้ดอกไม้ภายในสวนได้ไม่นานก็เผลอหลับจนได้ และเวลาที่หลับ แบมแบมเป็นเด็กขี้เซาที่รู้สึกตัวตื่นยากมาก..

“แบมแบม แบมแบมแบมแบม! ถ้ายังไม่ตื่นฉันจะจับนายโยนลงจากชั้นสองแล้วนะ!!

เด็กหนุ่มผวาตัวตื่นขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะผงะ เม้มปากแน่นกลั้นเสียงร้องเมื่อลืมตามาแล้วเจอหน้าคุณมาร์คในระยะประชิด

คนที่นั่งมองแบมแบมมาได้สักพักยกมุมปากวาดยิ้ม พอใจกับท่าทางตกใจของแบมแบม ยื่นมือมาผลักหน้าผากแรงๆ

“มานอนตรงนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก จะหาเรื่องลำบากให้ฉันอีกแล้วรึไง?”

แบมแบมยังงัวเงีย จับต้นชนปลายไม่ถูกจึงทำเพียงกระพริบตา ตั้งสติ มาร์คโยนโทรศัพท์มือถือเคสสีขาวลงบนตักเด็กหนุ่ม

โทรศัพท์เลื่อนหล่นจากตักกระทบพื้น แบมแบมจำได้ว่าเป็นของตัวเองก็เอื้อมมือลงไปเก็บ เงยหน้ามองคุณสามีใจร้ายเป็นเชิงถามว่ามันไปอยู่กับคุณมาร์คได้ยังไง

“ฉันเอามันไปเอง” สารภาพตามตรงเสียด้วย

“เอาไปทำไมหรือครับ..” แบมแบมลองเปิดเครื่องเพื่อเช็คดูว่ามีข้อความหรือเบอร์ใครโทรมาหรือเปล่า ประหลาดใจเมื่อเห็นว่ามีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติ

เบอร์โทรศัพท์ในเครื่องของเขาหายไป ไม่ใช่แค่เบอร์เดียว แต่หายเป็นสิบ!

ไม่มี..ไม่เหลือแล้ว หายไปไหนหมด

ไม่เพียงแค่เบอร์ เพื่อนๆ ในแอพพลิเคชั่นที่ใช้แชทก็หายไปหลายคนเลยด้วย!

“คุณมาร์ค..ทำอะไรกับโทรศัพท์ของแบม” แบมแบมต้องการคำตอบ

แค่คุณมาร์คถือวิสาสะเอามันติดตัวไปไม่บอกเขา ปล่อยให้เขาตามหามันทั่วบ้านก็ว่าไร้มารยาทแล้ว แต่นี่เบอร์ของเพื่อนๆ เขายังหายไปอีก!

“ฉันลบเบอร์กับลบเพื่อนของนายออกไปบางส่วน นายก็ยังเหลือเพื่อนผู้หญิงอีกนี่” มาร์คนั่งไขว่ห้าง ท่าทางสบายใจโดยไม่คิดถึงจิตใจของแบมแบมเลย

“คุณมาร์คทำอย่างนี้ทำไมครับ คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของแบมขนาดนี้นะ”

ลบเพื่อนแบมแบมชักสงสัยแล้วนะว่าชีวิตยังเป็นของแบมแบมอีกหรือเปล่า พ่อแม่ยังไม่ทำกับเขาขนาดนี้ คุณมาร์คมีสิทธิ์อะไรกัน แค่สามีไม่ใช่เจ้าชีวิตนะ จะตีกรอบให้เขาคบหรือไม่คบใครไม่ได้หรอก

แบมแบมพยายามใจเย็น รับไม่ได้กับการกระทำของอีกฝ่าย นี่เป็นการเริ่มต้นการอยู่ด้วยกันที่แย่มาก คุณมาร์คเข้ามายุ่งกับโลกของแบมแบมมากเกินไป ทั้งที่ตัวเองไม่อนุญาตให้คนอื่นจุ้นจ้านวุ่นวายแท้ๆ

“ฉันไม่รู้ว่าคนไหนเป็นแฟนนาย เลยตัดปัญหาลบทิ้งมันไปให้หมด ง่ายดี”

แบมแบมอึ้งจนพูดไม่ออก ก้มมองมือถือในมือแล้วต้องสูดลมหายใจลึกๆ เลยทีเดียว พยายามไม่โกรธ เขาจะคิดเสียว่าคุณมาร์คแค่จิตผิดปกติ ชอบบงการชีวิตคนอื่น

“คุณมาร์คลบ แบมก็หามาใหม่ได้”

“ฉันก็ลบได้อีก”

“คุณมาร์คจะเอายังไงกันแน่ครับ คุณมาร์คบอกเองว่าไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวกันไง” แบมแบมไม่เรียกร้องคำขอโทษ แต่อยากให้คุณมาร์คหยุดแค่นี้ เขาต้องการมีชีวิตส่วนตัว ต้องการเพื่อน

แบมแบมรู้ตัวดีว่าอยู่ในสถานะไหน เขาเป็นภรรยาคุณมาร์ค เป็นสะใภ้มาดามที่มีคนนับหน้าถือตาเยอะแยะไปหมด ต่อให้เขาเคยมีแฟนจริงๆ เขาก็ไม่ทำตัวแย่ด้วยการสนใจแฟนมากกว่าคุณมาร์คหรอก เขาแยกแยะได้

คุณมาร์คเล่นลบเบอร์ผู้ชายออกจากโทรศัพท์เขาหมดทุกคนอย่างนี้ มันทำให้แบมแบมรู้เลยว่านอกจากคุณมาร์คจะมีอคติแล้ว คุณมาร์คยังไม่คิดจะไว้ใจเขาเลย

“ใครบอก? ฉันไม่ให้นายมายุ่งเรื่องของฉัน แต่ฉันยุ่งเรื่องของนายได้ตลอดเวลา”

“เห็นแก่ตัว” แบมแบมอดรนทนไม่ไหวต้องด่าออกมาสักหนึ่งคำ ร่างบางขยับกายจะลุกหนีเข้าห้องนอน แต่ถูกยึดแขนเอาไว้ไม่ให้ไป

แบมแบมเหลียวไปมองคุณมาร์ค พยายามขืนแรงดึงมือออก

“คุณมาร์ค แบมเจ็บนะ” แบมแบมแค่เด็กคนหนึ่ง เขาเคยเอาแต่ใจได้ และแบมแบมก็จะเริ่มเอาแต่ใจตัวเองกับคุณมาร์คบ้างแล้ว ถ้าคุณมาร์คยังทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้อยู่อีก

มาร์คลุกขึ้นยืน รั้งแขนเรียวไว้ทั้งสองข้างแล้วบีบแน่นจนแบมแบมเจ็บมากขึ้นอีก แบมแบมพยายามขัดขืน

คุณมาร์คเป็นคนที่แย่ที่สุด! ไร้มารยาท ร้ายกาจ ใจร้ายใจดำ เห็นแก่ตัว ชอบใช้กำลัง ภายใต้ความงดงามเหมือนเทพบุตรที่เห็นอยู่ภายนอกนี้น่ะ มันมีแต่สิ่งที่น่ารังเกียจทั้งนั้น

แบมแบมไม่เข้าใจเลยว่าคนที่สนใจคุณมาร์คได้น่ะใช้อะไรมอง คงใช้แต่สายตามองแต่เปลือกนอกสินะ

“นายไม่มีสิทธิ์มาว่าฉันนะแบมแบม!” มาร์คไม่คิดเลยนะว่าแบมแบมจะกล้าด่าตนตรงๆ อย่างนี้ ใจกล้าไม่เบา!

เรียบร้อยไม่จริงสินะ เห็นภายนอกเหมือนหัวอ่อน ที่แท้ก็ไม่ใช่ไปเสียหมด

“แบมมีสิทธิ์ทำอะไรบ้างล่ะครับ คุณมาร์คทำได้ทุกอย่าง แต่แบมทำอะไรไม่ได้สักอย่าง แบมมีสิทธิ์หายใจได้อย่างเดียวหรือไงกัน”

แบมแบมไม่เคยประชดใคร แต่กับอี้เอินต้วนคนนี้แบมแบมทนไม่ไหวจริงๆ จะมองว่าเขาเป็นเด็กก้าวร้าวเขาก็ไม่สนใจหรอก เพราะคุณมาร์คไม่เคยมองแบมแบมในแง่ดีอยู่แล้ว

 “ได้สินายทำได้อีกอย่างนะ” ร่างสูงยิ้มร้าย กระชากอีกฝ่ายเข้าตัว

แบมแบมเอียงหน้าหนีเมื่ออีกฝ่ายโน้มเข้ามาใกล้ แบมแบมโยนท่าทางอวดดีทิ้งชั่วคราว ความใกล้ชิดแบบนี้แบมแบมใจไม่ดีเลย

“หน้าที่อีกอย่างของนายนอกจากหายใจทิ้งไปวันๆ ก็คือการเป็นตุ๊กตานอนรอบนเตียงให้ฉันเล่นได้ตามใจชอบยังไงล่ะ!

ตอนนี้แบมแบมรู้เพิ่มอีกอย่างแล้วล่ะว่า สามีตัวเองนั้นหยาบคายมากแค่ไหน

เขาพูดออกมาได้ยังไง ไม่คิดจะรักษาน้ำใจกันเลย พูดเหมือนชีวิตแบมแบมมีค่าแค่นั้น

โกรธ..แต่แบมแบมก็ไม่สามารถทำอะไรได้อยู่ดี ถ้าอยู่นอกบ้าน สะใภ้ตระกูลต้วนก็คงมีเกียรติอยู่บ้าง แต่ถ้าอยู่ในบ้าน แม้แต่ศักดิ์ศรีเขาก็ไม่มีเหลือ

แบมแบมไม่คิดว่าตัวเองจะโกรธจนร้องไห้ออกมาอีก เด็กหนุ่มพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้น่าสมเพช ทำใจว่าคุณมาร์คเขาก็เป็นคนอย่างนี้ อยู่ต่อหน้าคุณมาร์ค แบมแบมไม่ใช่คนด้วยซ้ำ ก็เป็นได้แค่ตุ๊กตา

 “คุณมาร์คเกลียดแบม แล้วคุณมาร์คกอดแบมทำไม” แบมแบมถามออกมาตามตรง ความอยากรู้มีมากกว่าความอาย  

จะว่าแบมแบมเป็นเด็กไม่มีความอดทนก็ได้ ตั้งแต่ได้อยู่กับคุณพ่อคุณแม่ แบมแบมไม่เคยต้องอดทนอดกลั้นต่อเรื่องเลวร้ายอะไรให้ตัวเองต้องเจ็บปวด อาจเคยผ่านความทรมานมาบ้างตอนยังเล็ก แต่แบมแบมก็ลืมเลือนความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว

คุณมาร์คเก่งมากที่กระตุ้นความทรมานให้เกิดขึ้นในใจแบมแบมได้อีกครั้ง ถึงโตแล้วแบมแบมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้อีกนานสักแค่ไหน

“หึ..มีเมียกับเขาทั้งที ไม่ใช้ก็ไม่คุ้มน่ะสิ” มาร์คออกแรงลากแบมแบมให้กลับเข้าไปในห้องนอน แบมแบมพยายามขัดขืนไม่ตามไปแต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้

“ต้องอีกนานแค่ไหนครับ” แบมแบมอยากรู้ว่าต้องเป็นของเล่นไปอีกนานเท่าไร

“ไม่รู้ ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็ต้องทน” มาร์คไม่มีทางเลือกให้แบมแบม เขาไม่ใช่คนใจดี

  ใบหน้าหวานนิ่วน้อยๆ เมื่อถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างไม่ทะนุถนอมอีกเช่นเคย ขยับตัวหนีไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายตามขึ้นมาคร่อมเหนือร่างอย่างรวดเร็ว ความกลัวแสดงชัดผ่านดวงตากลมโตแต่คุณมาร์คน่ะหรือจะใส่ใจ

“คุณมาร์คอย่า แบมยังเจ็บอยู่เลยนะครับ” แบมแบมพยายามปัดป้องไม่ให้ทำ แต่อีกฝ่ายยังเอาแต่ใจ แบมแบมไม่ได้โกหกหรอกนะ ตัวเขายังช้ำอยู่เลย

“เจ็บก็เรื่องของนายสิ อย่าสำออยนักเลย ไม่ให้ฉันนอนกับเมียจะให้ไปนอนกับใครล่ะห๊ะ!

“แต่ว่า..

“หยุดพูดมากซะที ถ้าฉันหงุดหงิดจนทำอะไรรุนแรงขึ้นมาอีกนายจะมาหาว่าฉันใจร้ายไม่ได้นะแบมแบม” น้ำเสียงที่เข้มขึ้นของคุณมาร์คนั้นน่ากลัว แบมแบมสบตาเขาแล้วก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดเล่น

คุณหนูคิมจะทำอะไรได้นอกจากเงียบแล้วปล่อยให้คุณมาร์คทำตามใจเขาไป

แบมแบมได้แต่ภาวนาว่าขอให้มันไม่เลวร้ายอย่างเมื่อคืนก็พอ

 

65%

 

 

การไปฮันนีมูนตามคำบัญชาของมาดามต้องเลื่อนออกไปจากกำหนดเดิมเมื่อเจ้าสาวหมาดๆ เกิดไม่สบายขึ้นมา และสาเหตุที่ทำให้สะใภ้คนโปรดนอนซมไข้ก็มาจากลูกชายตัวดีของมาดามเสียด้วย

ถ้ายูบินไม่โทรไปหา มาดามก็ไม่มีทางรู้ หญิงสาวยอมให้คุณแบมแบมต่อว่าดีกว่านิ่งเฉยปล่อยให้คุณหนูของเธอโดนสามีใจร้ายใส่

เมื่อคุณหมอหนุ่มที่เป็นลูกชายของคุณหมอประจำตระกูลต้วนตรวจเสร็จและลามาดามกลับไป ลี่จูก็เดินไปเดินมาภายในห้องนอนของสะใภ้ โบกพัดสีขาวที่เข้ากับชุดไปมา ใบหน้าสวยคมบึ้งตึง ยองแจโดดขึ้นไปนั่งกับแบมแบมบนเตียงกว้าง

“ไอ้มาร์คนะไอ้มาร์ค! กลับมาล่ะแม่จะเล่นให้หนักเลย!

แบมแบมหน้าเจื่อน หันไปมองยองแจ เด็กหนุ่มที่โปร่งบางพอกันแต่อวบกว่าแบมแบมหน่อยก็ยักไหล่สองที

“ปล่อยเถอะ ม๊ากับเฮียตีกันบ่อยๆ แต่เฮียไม่เคยชนะหรอก”

แบมแบมพยักหน้าเข้าใจ ไม่ต้องสงสารคุณมาร์คก็ได้สินะ ท่าทางจะชินแล้ว

“น้องแบมทำไมไม่โทรไปหาแม่ล่ะจ๊ะว่าไอ้พี่มาร์คมันปล้ำหนูน่ะ” มาดามทำใจได้แล้วก็ปรี่ไปหาลูกสะใภ้ ยองแจนั่งคุกเข่าเก็บขา ขยับหลบเมื่อมารดาทิ้งกายลงตรงปลายเตียงเกือบจะทับขาลูกตัวเอง

“คือแบมไม่รู้จะบอกยังไงน่ะครับคุณแม่” แบมแบมก้มหน้า ถอนหายใจ ยองแจลูบไหล่แบมแบมไปมา เห็นใจ

ถ้ายองแจต้องแต่งงานกับคนที่ยองแจไม่รักแล้วโดนปล้ำจนไม่สบายนะ หายดีเมื่อไรยองแจต้องตบตีเอาเลือดหัวอีกฝ่ายให้เจ็บตัวบ้างล่ะ มาทำกันขนาดนี้ได้ยังไง!

“แม่ขอโทษด้วยนะจ๊ะ แม่ไม่คิดเลยว่าไอ้พี่มาร์คมันจะใจร้ายกับหนูขนาดนี้ เอาอย่างนี้ ช่วงนี้หนูไปอยู่บ้านแม่ก่อนนะ”

มาดามอยากมีหลานนะ แต่ไม่ใช่มาด้วยการขืนใจอย่างนี้

ตอนที่หมอบอกอาการของแบมแบม เธอรู้ว่าสะใภ้น่ะอาย แต่ในความอับอายมันย่อมมีความเจ็บปวดผสมอยู่ด้วยแน่นอน ถึงมาร์คได้ชื่อว่าสามี แต่การโดนสามีขืนใจมันเป็นเรื่องที่โหดร้ายมากนะ..

มาร์คใจร้ายมาก เธอไม่คิดเลยว่าลูกชายเธอจะใช้แต่อารมณ์กับแบมแบมอย่างนี้ ไม่รักก็น่าจะทะนุถนอมกันบ้าง คนมีชีวิตจิตใจ เมียตัวเองแท้ๆ ไม่สำนึกบ้างเลย

เรื่องนี้เธอไม่ยอมแน่ๆ มาร์คต้องถูกดัดนิสัยเสียบ้าง!

“จริงเหรอครับ..” แววตาที่หม่นหมองของสะใภ้ต้วนมีประกายสดใสขึ้นเล็กน้อย มาดามสะเทือนใจ เธอลุกไปกอดแบมแบมด้วยความสงสาร

“จริงสิจ๊ะ ไปอยู่บ้านแม่ก่อนดีกว่าเนอะ มียองแจด้วยจะได้ไม่เหงา” แบมแบมลังเลอยู่ครู่ ก่อนจะกล้ายกแขนขึ้นกอดเอวบางของมาดามไว้ ซุกหน้ากับท้องแบนราบของเธอ

“ขอบคุณนะครับคุณแม่” แบมแบมดีใจจริงๆ ที่ไม่ต้องอยู่กับคุณมาร์ค ไม่ว่าจะซื้อเวลาได้กี่วันเขาก็ยอมทั้งนั้น

มาดามและยองแจมองสบตากัน ยองแจขยับปากไม่มีเสียงว่า แม่ต้องจัดการพี่ชายนะ มาดามพยักหน้ารับ

ยองแจจะไม่พูดกับพี่มาร์คสองอาทิตย์เลยคอยดู! คนอะไรไร้หัวใจ ขืนใจได้กระทั่งเมียตัวเอง แบมแบมออกจะน่ารัก ตัวก็เล็กนิดเดียว พี่มาร์คทำตัวเป็นตาแก่บ้าตัณหาไปได้ น่ากลัวชะมัด!

 

 

 

 

ร่างสูงแปลกใจที่กลับมาถึงบ้านแล้วบ้านเงียบผิดปกติ

ตอนที่แบมแบมอยู่บ้าน บ้านก็เงียบ แต่ไม่ได้เงียบขนาดนี้ไงล่ะ

“ยูบิน!” มาร์คร้องเรียกพี่เลี้ยงแบมแบมที่เป็นแม่บ้านไปในตัว แต่ก็ไร้วี่แววของหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเดินมาต้อนรับอย่างเคย

“จุนฮเว!” ลองเรียกบอดี้การ์ดพิทักษ์คุณหนู แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ

มาร์คลองเดินหาทั่วบ้าน แต่ก็ไม่เจอใครเลย ทั้งบ้านไม่มีร่องรอยการทำกิจกรรมอะไรเลยสักอย่าง เขาลองขึ้นไปดูที่ชั้นสอง

แบมแบมไม่อยู่ที่ห้อง

มาร์คทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงที่ถูกจัดและเปลี่ยนผ้าปูใหม่เรียบร้อยแล้ว หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาลูกสะใภ้คนโปรดของแม่

ติดแต่ไม่มีคนรับ หมายความว่ายังไง?

“หายไปไหนกันหมดนะเนี่ย” มาร์คเริ่มหงุดหงิดเมื่อโทรหาแบมแบมเข้าสายที่สามแล้วแบมแบมก็ยังไม่ยอมรับสายเขา มาร์คมองไปรอบห้อง ก่อนสายตาจะสะดุดที่อะไรบางอย่างบนพื้นพรม

“ของมาดามรึเปล่า?” ชายหนุ่มย่อกายลงเก็บต่างหูไพลินสีน้ำเงินขึ้นมาดู

ต่างหูคู่นี้เขาจำได้ว่าแม่ชอบใส่มาก ยองแจมันซื้อให้ตอนวันเกิดมาดามปีที่แล้ว ราคาแพงเอาเรื่องเชียวล่ะ แม่ได้มาก็ปลื้มใหญ่ หน้าบาน เพราะยองแจมันแอบไปทำงานพิเศษหาเงินซื้อมา

เรื่องเอาหน้านี่ขอให้บอกยองแจเหอะ แม่ถึงรักหลงมันนักไงล่ะ

“แม่มาที่นี่สินะ”

แบมแบมอยู่กับมาดามล่ะสิ แต่ทำไมถึงขนกันไปทั้งบ้านแบบนี้ แม่มารับแบมแบมไปเที่ยวก็น่าจะเอาแบมแบมไปคนเดียวมากกว่า

มาร์คมองนาฬิกาแขวนบนผนังห้อง ตอนนี้เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว ทำไมแบมแบมยังไม่กลับบ้านอีก

 

 

 

 

“แบมบี้เรียนมหาลัยเดียวกับยองแจเถอะ คณะเดียวกันเลยยิ่งดี ยองแจจะได้มีเพื่อน นะๆ”

คุณหนูต้วนกอดแขนเรียวของพี่สะใภ้ ถูแก้มนุ่มยุ้ยของตนกับแก้มกลมนุ่มของแบมแบม ออดอ้อนให้อีกฝ่ายใจอ่อน แบมแบมเหล่มอง อมยิ้ม

ไม่ได้รำคาญหรอก แบมแบมแค่ไม่ชินเท่าไรเพราะเป็นลูกคนเดียวมาตลอดชีวิต จู่ๆ ก็มีน้องชายอายุเท่ากันเพิ่มขึ้นมา

ความจริงยองแจอายุมากกว่าแบมแบมสามเดือน แต่เพราะเป็นภรรยาพี่ชาย ยองแจก็เลยถือว่าแบมแบมเป็นพี่เสียเลย

“หนูแบมเรียนต่อพร้อมยองแจเลยก็ได้นะจ๊ะ จะได้เป็นเพื่อนกัน” มาดามเอนกายนั่งไขว่ห้าง มองสองหนุ่มน้อยด้วยสายตาเอ็นดูรักใคร่

ทั้งลูกชายและลูกสะใภ้เธอน่ารักขนาดนี้ เข้ามหาวิทยาลัยไปต้องมีคนมาจีบแน่ๆ เข้าเรียนพร้อมกันเพื่อให้ช่วยดูแลกันและกันน่าจะดี แบมแบมจะได้กันผู้ชายออกห่างจากยองแจได้ ส่วนยองแจจะได้คอยปกป้องพี่สะใภ้ด้วย

“ได้หรือครับคุณแม่” แบมแบมดีใจมาก เขากำลังคิดว่าจะขอมาดามอยู่พอดีแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก ไม่คาดคิดว่ามาดามเธอจะยอมอนุญาต เรียนที่ไหนก็ได้ แบมแบมขอให้ได้เรียนต่อก็พอแล้ว

“ได้สิจ๊ะ แต่เลือกมหาวิทยาลัยที่ใกล้บ้านกันหน่อยนะ จะได้กลับมานอนที่บ้านกันได้ ทั้งสองคนเลย” ยองแจชูมือขึ้นรับทราบคำสั่ง มาดามหัวเราะเบาๆ กับท่าทางทะเล้นน่าเอ็นดูของลูกคนเล็ก

“ยองแจเรียนบริหาร แบมบี้อยากเรียนอะไร”

“คิดว่าจะเรียนบริหารเหมือนกันน่ะ” แบมแบมอยากมีความรู้มากกว่านี้ จะได้ช่วยงานคุณพ่อคุณแม่ได้ แบมแบมไม่อยากให้บ้านเขาประสบปัญหาล้มละลายอีก

“เรียนบริหารกันก็ดีจ้ะ แบมแบมจะได้ช่วยงานพี่เขาได้ด้วย” มาดามเห็นดีเห็นงาม ยองแจนั้นเรียนเพราะเจ้าตัวชอบ อีกส่วนหนึ่งก็เพื่อจะได้มาช่วยแม่ดูแลกิจการ

แบมแบมเพียงยิ้ม ไม่ได้ค้านอะไรทั้งที่เขาอยากเรียนเพราะตัวเขาเอง ไม่ได้อยากจะเรียนเพื่อจบออกมาช่วยคุณมาร์คหรอก

บางทีอาจได้หย่ากันก่อนเขาเรียนปริญญาตรีจบด้วยซ้ำไป

“มาร์คมันจะโทรมาทำไมนักหนานะ รำคาญจริง!” มาดามบ่น ไม่พอใจ โทรศัพท์ของแบมแบมอยู่ที่เธอ และมันก็สั่นซ้ำๆ จนโต๊ะรับแขกสะเทือนแล้วเนี่ย

“เรารับสักหน่อยไม่ดีหรือครับ” แบมแบมจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ แต่ยองแจรั้งตัวไว้แล้วเอื้อมมาหยิบมันไปเอง คุณหนูต้วนปิดเครื่องโดยไม่ถามความเห็นเจ้าของเลยสักนิด

“ไม่ต้องรับหรอกพี่ชายน่ะ ปล่อยๆ ไปบ้างเถอะ ตามใจเขามากเดี๋ยวกลายเป็นตาแก่นิสัยเสีย”

“น้องแจของแม่น่ารักมากจ้ะ คิดเหมือนใจแม่เปี๊ยบ”

“น้องแจเป็นลูกรักคุณแม่นี่นา ต้องรู้ใจคุณแม่ที่สุดอยู่แล้ว” แบมแบมที่นั่งระหว่างสองแม่ลูกอมยิ้ม มองทั้งสองคนคุยกันแล้วสบายใจดี

คิดถึงคุณพ่อคุณแม่จังเลยน้าแต่ยังไปหาตอนนี้ไม่ได้ ต้องรอให้หายป่วยเสียก่อน

 

 

 

 

“ปิดเครื่อง?!” มาร์คหน้านิ่ว มองโทรศัพท์ด้วยสายตาไม่พอใจเหมือนกับมันเป็นหน้าภรรยา

กล้าดียังไงปิดเครื่องหนีเขาน่ะ!

“ก็ได้ ให้รู้ไปสิว่าคืนนี้จะโทรหาใครไม่ติดเลย” มาร์คเปลี่ยนไปโทรหาน้องชายตัวแสบ แต่โดนปิดเครื่องหนีอีกเช่นกัน

ไม่ต้องโทรมาหาฉัน รำคาญ แบมนอนห้องฉัน จบนะ

ลี่จูส่งข้อความหาลูกชายก่อนที่ลูกชายจะทันได้โทรไปหา

มาร์คกำลังคิดว่าแม่เขามีพลังพิเศษหรือเปล่า รู้ได้ยังไงว่าเขาจะโทรหาเนี่ย

ช่างสิ จะไปไหนก็ไป เขาไม่สนใจสักหน่อย ไม่มีใครอยู่บ้านก็ดี เขาจะได้ไปเที่ยว!

 

 

 

 

“ถ้ามึงจะมานั่งร้านกูด้วยสีหน้าแบบนี้ รบกวนมึงไปนั่งร้านอื่นได้ไหมมาร์ค ขวางหูขวางตาชิบ”

เจ้าของร้านรูปหล่อเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาใกล้เพื่อน มาร์คหน้าตาบึ้งตึงจนสาวไม่กล้าเข้ามาหว่านเสน่ห์เหมือนเคย

มันไปโกรธใครมา ไม่พูดไม่จา ดื่มเอาๆ ตั้งแต่หัวค่ำ

“มึงไล่กูเหรอ?” อ่าวไอ้นี่ ใส่อารมณ์กับเพื่อนเพื่อ?

“เปล่า มึงมีตังจ่ายจะนั่งยันเช้าก็เรื่องของมึง แต่ตอบมาหน่อยได้ไหมว่ามึงเป็นอะไร” บ็อบบี้พ่นควันสีขาวอมเทาออกจากปาก หันไปหาคนที่ไม่สูบบุหรี่ มาร์คกอดอก เอียงกายหนีเล็กน้อย

“ทำไมกูต้องบอกมึงด้วย”

“เดี๋ยวนี้หัดมีความลับนะมึง”

“เรื่องของกู คนอื่นไม่มาหรือไง กูอยากอยู่คนเดียว อยากคุยนักมึงรอพวกมันโน่น”

“เดี๋ยวก็มา พวกมันก็มาดึกกว่านี้ประจำ มึงน่ะมาเร็วไป คนเพิ่งเริ่มจะออกมาเที่ยวป้ะวะ”

“แม่งน่าเบื่อ!

“ไอ้นี่หนิพูดภาษาคนไม่รู้เรื่อง แนะนำสาวให้เอาไหม?” บ็อบบี้ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ครอบครัวเพื่อนร้าวฉาน แต่เห็นเพื่อนอารมณ์ไม่ดีก็อยากจะช่วยให้อารมณ์ดีขึ้น

“ไม่เอา กูไม่มีอารมณ์!

กระแทกเสียงใส่กูอีก นี่กูเพื่อนมึงนะ ไม่ใช่ลูกน้องมึง ไอ้

บ็อบบี้ไหวไหล่แล้วลุกหนีคนอารมณ์แปรปรวนไปดูลูกค้าคนอื่น ถ้าอยู่ใกล้มาร์คตอนกวนตีนมากๆ เขาอาจได้ถีบมันสักสองสามที

 

 

 

 

“ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ?” มาร์คปรายตามองคนที่มารบกวน

สาวตากลม ผมยาว หน้าตาหวานใสเหมือนตุ๊กตา มองแล้วไม่ได้ขัดหูขัดตา แต่มองแล้วนึกถึงใครคนหนึ่ง

“เคย์ค่ะ” หญิงสาวยื่นมือมาจะสัมผัสทักทายเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่มองเธอแต่ไม่ได้เอ่ยปากไล่

การปรากฏตัวของเธอทำให้มาร์คเปลี่ยนความตั้งใจที่จะดื่มคนเดียว เขายื่นมือไปจับมือนิ่มเพียงเสี้ยววินาทีอย่างถือตัว แต่นั่นก็เพียงพอที่จะถือเป็นคำอนุญาตให้หญิงสาวร่วมโต๊ะได้

“มาคนเดียวหรือคะ”

“ใช่” ก่อนจะเดินมาหาเขาเธอต้องสังเกตอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง จะถามทำซากอะไร!

“ท่าทางคุณอารมณ์ไม่ดี” มือหญิงสาวเริ่มไม่อยู่นิ่ง ไล้ไปตามท่อนแขนและต้นแขนของอีกคน มาร์คคิ้วขมวด

นั่งยังไม่ทันจะถึงนาทีก็คิดจะยั่วเขาแล้วรึไง?

“มองสีหน้าคนไม่ออกหรือไง” มาร์คไม่เคยหยาบคายกับผู้หญิงหรอกนะ แต่มาเห็นหน้าใสๆ แต่ท่าทางไม่ใสซื่อแล้วมันหงุดหงิดในใจพิกล

เคย์ชะงัก ไม่คิดว่าเสน่ห์ของเธอจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ

“มองออกสิคะ ถึงอยากจะช่วยให้คุณอารมณ์ดีขึ้น คุณล่ะคะชื่ออะไร” หญิงสาวเองก็ไม่ถอยเหมือนกัน เจอหนุ่มหล่อถูกใจขนาดนี้แล้ว มาคนเดียวอีกต่างหาก ถ้าไม่ได้เขาไปกอดก็เสียชื่อเธอแย่

มาร์คจับมือเธอที่เริ่มแตะตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ เอาไว้ให้หยุดทำ

“เรื่องนั้นไม่จำเป็นต้องรู้”

“ตามใจคุณค่ะ”

คิดจะนอนกับผู้ชายแปลกหน้าที่ไม่รู้ชื่ออย่างนั้นเหรอ?

แล้วเขาจะคิดอะไรมากนักหนา เมื่อก่อนไม่เห็นเคยสนใจ

เป็นอะไรนักหนาวะเนี่ย! มีสาวสวยขนาดนี้มาหาถึงที่ก็ดีแล้วนี่

 

 

 

 

“แบมบี้ง่วงนอนแล้วก็นอนได้เลยนะ ยองแจเล่นคอมอีกแปบนึง”

คุณหนูต้วนหันเก้าอี้นวมมีล้อไปทางเตียงกว้างสีเบจของตน  แบมแบมตบหมอนนิ่มให้ฟูขึ้น

“อื้อ”

“กินยารึยัง”

“กินแล้ว”

“นมล่ะ”

“หมดแล้ว”

“ดีมาก ถ้าพรุ่งนี้อาการดีขึ้นแล้วเดินไหว ยองแจจะพาไปเที่ยวนะ ยองแจว่าจะขอให้คุณแม่อนุญาตให้แบมบี้อยู่ที่นี่ตลอดเลย ไม่เหงาดี”

“ยองแจไม่อึดอัดเหรอที่ที่แบมมานอนด้วย” แบมแบมเกรงใจ เขาไม่เคยไปค้างบ้านเพื่อนด้วย คิดว่ายองแจอาจจะอึดอัดที่เขาต้องแชร์ห้องนอนโดยที่ขัดมาดามไม่ได้

“ไม่หรอก มีเพื่อนคุยสนุกจะตาย แบมบี้ไม่รำคาญยองแจใช่มะ ยองแจพูดมากนะ เออแบมบี้ต้องดับไฟนอนป้ะ?”

“ไม่หรอก เปิดไฟเราก็นอนได้”

“โอเค ราตรีสวัสดิ์นะแบมบี้”

“ราตรีสวัสดิ์ยองแจ”

แบมแบมมองคนที่หันกลับไปเล่นเกมส์กับเพื่อนต่อ การนอนร่วมห้องกับยองแจที่ไม่ได้สนิทสนมกันยังรู้สึกดีและสบายใจกว่าการนอนร่วมห้องกับคุณมาร์คเสียอีก

พี่น้องสองคนนี้นี่แตกต่างกันมาก ถ้าคุณมาร์คใจดีกับแบมแบมได้สักครึ่งของยองแจก็คงดีนะ

 

 

 

 

“ว้าย..” เคย์ร้องออกมาเบาๆ เมื่อถูกผลักออกจากอกกว้าง ทั้งที่ยังจูบกันได้ไม่กี่นาทีด้วยซ้ำ

หญิงสาวตาโต มองใบหน้าหล่อเหลาอย่างแปลกใจว่าเขาจ้องหน้าเธอทำไม

เธอถูกหนุ่มหล่อจ้องอยู่สัก 30 วินาทีได้ ก่อนเขาจะจับหน้าเธอหันไปหันมา สายตากวาดทั่วร่างเหมือนกำลังประเมินสินค้าเพื่อหารอยตำหนิ สายตาของเขาทำให้เธอร้อนผ่าวทั้งตัว ไม่ใช่วาบหวามแต่ไม่พอใจ

“คุณทำบ้าอะไร!” จู่ๆ ก็มาหยุด มันค้างนะ

“ไปไหนก็ไปเถอะ ฉันไม่มีอารมณ์”

เคย์อ้าปากค้างเมื่อโดนไล่ หน้าชาเพราะไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนปฏิเสธมาก่อน

อย่าบอกนะว่าเธอมาเจอคนตายด้าน สวยเซ็กซี่อย่างเธอยังทำอะไรเขาไม่ได้อีกเหรอ!

หรือว่าผู้ชายคนนี้มีมาตรฐานผู้หญิงสูงมากจนคนอย่างเธอไม่เข้าตาเขา แต่ถ้าเขาไม่ชอบเธอ จะยอมให้มานั่งด้วยตั้งแต่แรกทำไมกัน?

“ไอ้มาร์ค! มานานยัง อ่าว นี่ใครวะ ไอ้เลว นี่มึงแอบหนีเมียมาเที่ยวอ่อ ทำไมมึงทำตัวแบบนี้ครับ”

จินฮวานสอดปากขึ้นทักทายเพื่อนก่อนใคร หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มหลายคนที่เดินมาทางโต๊ะ บางคนนั่งลงจับจองที่เรียบร้อย

หนีเมีย? นี่เธอมาเจอคนมีเมียแล้วอย่างนั้นเหรอ?

“น่าจะบอกก่อนนะคะว่าไม่สนใจผู้หญิงอื่น!” หญิงสาวลุกขึ้นเดินจากไป สีหน้าบึ้งตึง น้ำเสียงไม่พอใจ

“มึงอย่าเสียงดังได้ไหม ปวดหูชิบหาย”

มาร์คไม่สนใจคนที่เดินจากไป เขาเอ่ยกับจินฮวานแล้วทิ้งกายเอนพิงโซฟา ยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้าจากยุนฮยองมาเช็ดแก้มเมื่อเพื่อนบอกว่ามีลิปสติกสีแดงติดอยู่

“น้องแบมไม่ว่าเหรอที่มึงออกมาเที่ยว”

“จะว่าไม่ว่าทำไมกูต้องสนใจเขาด้วย กูจะมาก็สิทธิ์ของกู” มาร์คเบ้ปากใส่ชานอู

“กูว่าเมียไม่สนใจเลยไล่แม่งออกจากบ้านมากกว่า ใครจะทนผัวอย่างมันได้ กูเป็นเพื่อนมันอยู่กับมันแค่สองสามชั่วโมงกูยังรำคาญเลย”

แจ็คสันหัวเราะหึหึประกอบคำพูดตัวเอง เพื่อนๆ เห็นด้วย

“ไอ้ดงฮยอกไม่มาหรือไง?” มาร์คเปลี่ยนเรื่อง

“มันติดงาน โปรเจ็คอะไรไม่รู้ บอกว่าต้องเร่งทำให้เสร็จอาทิตย์หน้า อาทิตย์นี้เลยงดเที่ยว”

จินฮวานคนสวยตอบเอง ทิ้งตัวลงนั่งประชิดมาร์ค ร่างสูงเบี่ยงหลบ จินฮวานยกขาวางพาดกับขามาร์ค เกยคางกับบ่า

“บอกมาว่าทำไมมึงออกมาสิงร้านไอ้บ็อบได้”

“อย่าเสือก เอาขามึงลงไป ก่ายขนาดนี้จะเอากูทำผัวรึไง”

“ถึงกูแรดแต่กูเลือกนะมาร์ค แน่ใจได้เลยว่ามึงไม่มีสิทธิ์ได้กูเป็นเมียหรอก บอกมาเลยกูอยากรู้”

“ไอ้จินฮวาน กูรำคาญ!

“มึงทะเลาะกับน้องแบมเหรอ?”

“เปล่า”

“ไม่พาน้องมาด้วยล่ะ”

“เมียกูไม่อยู่บ้าน นอนบ้านแม่กู จบมั้ย? จะเลิกเสือกได้รึยัง?”

จินฮวานได้คำตอบก็ยิ้มเผล่ เลิกกอดเพื่อน จัดเสื้อผ้าเล็กน้อย

“อารมณ์ไม่ดีงี้คือไม่ได้กอดเมียว่างั้น?”

“มึงรู้ได้ไงว่ากูอารมณ์ไม่ดี” มาร์คถามโดยลืมคิดไปว่าอย่างนี้มันเหมือนรับกลายๆ นะว่าไม่ได้กอดเมีย

“โหยมาร์ค ถ้าตาไม่บอดใครก็มองออกป้ะวะ” ชานอูล่ะเพลีย มาร์คมันไม่ได้ส่องกระจกออกจากบ้านหรือเปล่า?

“น้องแบมนี่เก่งเนอะ” ยุนฮยองเอ่ยแทรกขึ้นช้าๆ ทุกสายตาหันไปมอง ยุนฮยองยิ้มหวาน

“เก่งยังไงวะ” จินฮวานล่ะสงสัย ไอ้ยุนนี่ชอบกั๊ก จะพูดอะไรก็ไม่พูดออกมาให้หมด บ้าจริงเชียว

“ก็ไม่รู้สิ มันต้องมีสาเหตุใช่ไหมล่ะ ไม่อย่างนั้นน้องแบมจะไปนอนบ้านแม่ทำไม และเพราะอะไรไอ้มาร์คถึงไม่ได้ตามไปนอนด้วย ต้องระเห็จมานั่งหายใจทิ้งร้านไอ้บ็อบด้วยหน้าตาแบบเนี้ย”

บางทีมาร์คก็คิดว่าเพื่อนตัวเองจับนู่นนั่นมาผสมกันเก่งดีนะ

“เพิ่งแต่งก็มีเรื่องกันแล้วหรือวะ มึงกับน้องเขาจะไปรอดไหม?” แจ็คสันห่วงน้องแบมแบมจริงๆ เลย

“กูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย กลับจากทำงานกูก็ไม่เจอใครแล้ว มาดามพาไปหมดบ้าน คนใช้ก็ไม่อยู่ กูทำกับข้าวไม่เป็นมึงจะให้กูกินอะไรล่ะ กูก็ต้องออกมาข้างนอกสิ มันน่าแปลกตรงไหน!” มาร์คเผลอใส่อารมณ์ เพื่อนๆ ยิ่งแปลกใจ

“แล้วทำไมมาดามต้องพาน้องแบมไปบ้านล่ะ?”

“กูจะรู้ไหม? กูโทรหาใครก็ปิดเครื่องหนีกูหมด” มาร์คกระแทกเสียงเข้มใส่แจ็คสัน พูดแล้วหงุดหงิด

“มึงมันพวกมองข้ามความผิดของตัวเองเสมอแหละมาร์ค ลองคิดดีๆ ทำอะไรไว้ ทำไมแม่มึงพาเมียหนีไปนอนบ้าน เฮ้ยน้อง! ตามไอ้บ็อบมาหาพี่ทีว่ะ เอาของกินมาด้วย โคตรหิว”

ชานอูแนะนำเรียบๆ ปล่อยมาร์คคิดเอาเอง พนักงานในร้านคนหนึ่งรีบเดินมาถามไถ่ชานอูว่าเขาต้องการกินอะไร

มาร์คถอนหายใจ คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมมาดามพาทุกคนไปอยู่บ้านใหญ่กันหมด

เขาทำอะไรวะทำอะไรล่ะ คิดไม่ออกนะเนี่ย หรือว่ามาดามแค่อยากเล่นสงครามประสาทกับลูกชายกันแน่ มาดามยิ่งเบื่อหน้าเขาอยู่

โอ๊ย! คิดไม่ออกโว้ย!! แต่ไม่เห็นเป็นไรเลย อยู่คนเดียวก็ได้

 

 

 

 

“อะไรนะแม่แม่ว่าไงนะ?”

มาร์คยืนมึนเมื่อทำใจพาตัวเองมาถึงบ้านแล้วกลับเจอมาดามบอกว่าแบมแบมจะไม่กลับบ้านอีกแล้ว

เฮ้! แม่หมายความว่ายังไงว่าแบมแบมจะไม่กลับบ้านน่ะ?

“ฉันบอกว่าต่อไปไม่ต้องไปใช้เรือนหอแล้วนะ ย้ายมาอยู่นี่กันให้หมดเลย แกด้วย”

ตอนนี้ยังเช้ามาก หนุ่มน้อยทั้งสองยังไม่ตื่น มาดามเลยถือโอกาสนี้คุยกับลูกชายให้รู้เรื่องเสียเลย

ลี่จูไม่นึกหรอกนะว่ามาร์คจะตามมาเร็วขนาดนี้ แค่สองคืนเอง หึ หลงแบมแบมเข้าแล้วล่ะสิ

“ทำไมล่ะครับ?”

“ก็เพราะที่นี่มีฉันอยู่ไง แกจะได้ไม่มีโอกาสรังแกสะใภ้ฉันลับหลัง แกทำได้ยังไง แกคิดอะไรอยู่ถึงทำกับน้องจนไข้ขึ้นต้องตามหมอไปดูน่ะห๊ะ! ถ้ายูบินไม่โทรมาหาฉัน ฉันก็คงไม่รู้หรอกว่าแกทำกับแบมแบมเหมือนเขาไม่ใช่เมียแก เผลอๆ แกยังจะถนอมนางบำเรอแกมากกว่าสะใภ้ของฉันเสียอีก ทำอะไรเห็นใจคนอื่นบ้างก็ดีนะมาร์ค”

มาร์คโดนด่าบ่อยจนชิน แต่ประโยคที่เอะใจคือไข้ขึ้นจนตามหมอนี่ล่ะ แบมแบมไม่สบาย?

“แบมแบมไม่สบายเหรอแม่”

“แหม! โดนแกทำปู้ยี้ปู้ยำขนาดนั้นคงจะสบายดีเดินเหินคล่องล่ะมั้ง” มาดามอดไม่ได้ ขอแขวะสักหน่อยเถอะ

มาร์คเถียงไม่ออก ทบทวนความทรงจำก็จำได้ว่ารุนแรงไปจริงๆ ล่ะมั้ง แต่ร่างกายผู้ชายก็น่าจะแข็งแรงกว่านี้นะ ทำไมไม่สบายง่ายจัง

“น้องบอบบางมากนะมาร์ค ถนอมเขาหน่อยไม่ได้เหรอ”

“ครับ”

“ก็ยังดีที่แกรับปาก ถึงจะรับไปส่งๆ ก็เถอะ เออ เรื่องฮันนีมูนน่ะเลื่อนไปอย่างไม่มีกำหนดแล้วนะ เอาไว้แบมแบมหายดีและอยากไปเมื่อไรค่อยไปกัน”

“อ่าว!

“อะไร! ทำน้ำเสียงแบบนั้นหมายความว่ายังไง เสียดายหรือไม่พอใจยะ!! ทำตัวเองนะ ถ้าแกไม่ทำอะไรน้องมาก ป่านนี้ก็ได้ขึ้นเครื่องไปฮันนีมูนแล้ว ถ้ายังมีสามัญสำนึกบ้างก็ไปขอโทษน้องซะด้วย”

มาร์คถอนหายใจ จะหันหลังเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นแล้ว แต่มาดามเรียกเอาไว้

“แกจะรีบไปไหน?”

“หาแบมแบมไงแม่”

“โอ๊ย! ก็รีบไปนะ ตอนนี้น้องอยู่ห้องยองแจ แกลองเข้าไปสิถ้าอยากเข้า”

            มาร์คทำหน้าเหมือนกลืนยาขมเมื่อได้ยินแบบนั้น ถ้าเข้าห้องยองแจก่อนได้รับอนุญาต ต้องเตรียมหูพังได้เลย ยองแจกรี๊ดลั่นบ้านจนหูดับแน่ ไอ้เด็กนี่หวงห้องจะตาย

“เฮ้อ” มาร์คเดินไปนั่งข้างแม่ มาดามขยับเหมือนรังเกียจ

“แกมาถอนหายใจใส่แม่ทำไม?”

“แม่อ่า อย่าใจร้ายนักสิ นี่ผมต้องย้ายกลับมาบ้านนี้จริงเหรอ?” ย้ายกลับมาอยู่ในสายตามาดามก็ทำอะไรไม่ถนัดน่ะสิ

“เรื่องของแก แกจะอยู่เรือนหอหรือคอนโดก็ตามใจแก มีที่ซุกหัวนอนหลายที่นี่นา แต่แบมแบมแม่จะเอาไว้ที่นี่ ตอนนี้ให้อยู่ห้องยองแจไปก่อน วันนี้จะให้ช่างเขามาทำห้องใหม่ให้”

“แม่ทำแบบนี้ได้ไง”

“ทำไมจะทำไม่ได้ ก็สะใภ้ฉัน ขืนปล่อยไว้ไกลหูไกลตาแกก็หาเรื่องข่มขืนเขาอีกน่ะสิ”

“แม่! ใช้คำแรงเกินไปหรือเปล่า”

“สภาพน้องก็ไม่ห่างไกลจากคำนั้นเท่าไรนักหรอก”

มาร์คตัดสินใจเงียบเสียง ไม่ต่อล้อต่อเถียงอีก เถียงไปก็เข้าตัว

มาดามปรายตามองลูกชายที่นอนเอกเขนกเล็กน้อย ลุกหนีไปห้องออกกำลังกายด้วยรอยยิ้มสมใจ

พูดโน่นพูดนี่ ไม่ชอบบ้างล่ะ ขัดตาบ้างล่ะ แต่ตอนนี้กำลังหลงแบมแบมเลยไม่ใช่เหรอ?

เธอต้องแกล้งให้ไอ้ลูกชายตัวดีอกแตกตายเสียหน่อย ท่าทางจะสนุก!

 

TBC.

****

มาดามสลับตำแหน่งลูกป้ะคะ? ถถถถ

ตอนหน้าไปฮันนีมูนกัน
ถึงอยู่ในสายตามาดามพี่มัคก็หื่นได้เชื่อเหอะ-.,-




***

จะCUT กันทุกตอนก็ไม่ไหวโนะ ขี้เกียจแต่งอ้ะ- - #โดนตบ

เรารู้ว่าคนอ่านเราเก่ง มโนเองได้ใช่ป้ะ

มีบ่อยๆ ปล้ำกันบ่อยๆ เพื่อผลบางอย่างในอนาคต คริคริ

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 610 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13094 lek0868909108 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 13:51

    สมน้ำหน้ามาร์ค

    #13,094
    0
  2. #13083 gskcbalaimvakzva (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 10:33
    สมน้ำหน้า
    #13,083
    0
  3. #13033 junekimsa93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:21
    น่าตบคนพี่มาก
    #13,033
    0
  4. #12956 BloodA93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 10:11
    คุณแม่ทำดีมากกก
    #12,956
    0
  5. #12893 YanisaCH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 16:40
    เอาน้องไปเลยมาดามมมม
    #12,893
    0
  6. #12887 GPAPP1362 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 12:11

    มามดามทำดีมากค่ะ! รักมาดามมากกกกกกกกกกกกกกกกกก

    #12,887
    0
  7. #12834 Spices_smile (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 18:40
    เหมือนจะดี(หรอ)
    #12,834
    0
  8. #12804 llllovellll (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 18:57
    รักมาดามมากกกก ขอบคุณที่พาน้องออกมาจากผู้ชายใจร้ายคนนี้นะคะ
    #12,804
    0
  9. #12791 beamkd2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 13:37
    จัดหนักๆเลยจ้ามาดามดีเยี่ยม
    #12,791
    0
  10. #12786 R_Jummar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 20:08
    มาดามเยี่ยมมากจ้า สงสารแบมม๊ากมาก
    #12,786
    0
  11. #12758 Mr.B_4237 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 22:30
    จัดการหนักๆเลยนะมาดามมมม โฮะๆ โฮะๆ รู้สึกมีชัย5555555555555555555
    #12,758
    0
  12. #12734 MarkP_endear. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 11:48

    เค้าอยู่ก็พูดจาร้ายๆใส่ พอไม่อยู่ก็มาตาม แหมมม จะเอายังไง

    สนับสนุนแผนการนี้ ดัดนิสัยอิพี่ซะบ้าง ชิ

    #12,734
    0
  13. #12690 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 01:14
    ขอบคุณมาดามล้านครั้งเลย มาร์คควรจะเป็นฝ่ายวิ่งตามบ้าง เอาให้หมอบกราบคลานเข่าไปอ้อนวอนน้องแบมเลยนะ ถือพานธูปเทียนมาลัยเอาไปขอขมาน้องด้วย ร้ายกับเขาไว้เยอะนี่นา
    #12,690
    0
  14. #12680 MayKamon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:25

    555 มีความสมน้ำหน้าคุณชายต้วน

    #12,680
    0
  15. #12656 rannn2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 21:08
    #ทีมมาดามต้วน เย้55555555555
    #12,656
    0
  16. #12640 Kunpimuk_BB (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 03:07
    เป็นไงหลงน้องเเล้วหละสิต้วนเอ๊ยยย5555
    #12,640
    0
  17. #12600 missnight__ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 06:38
    แม่คนนี้ก็ไม่โอเคกับคนพี่นะคะ ทำน้องแบบนี้ได้ยังไง แม่โกรธธธ
    #12,600
    0
  18. #12522 ppploycb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 12:30
    น้องเราซ้ำไปหมดแล้ว!!! ดีเลยแยกกันอยู่ไปเลย หมั่นไส้
    #12,522
    0
  19. #12484 RhongTood (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:37
    อีผี...
    #12,484
    2
  20. #12466 Vagabond Picha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 10:39
    หลงไรขนาดนี้
    #12,466
    0
  21. #12394 FRVN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 17:37
    ตลกเวลามาดามกับมาร์คทะเลาะกัน ฮาดี55555555
    #12,394
    0
  22. #12307 BB_Sweet (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 12:21
    มาร์คต้วน! คนหลงเมีย
    #12,307
    0
  23. #12230 k-dong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 13:42
    เอาละวา มาร์คอด 55
    #12,230
    0
  24. #12172 pchywws (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 21:38
    มอบมงแม่ผัวแห่งชาติให้มาดาม
    #12,172
    0
  25. #12146 มิว อทิต (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 22:27
    จัดไปเลยค่ะมาดามเอาให้อกระเบิดไปเลย 55555
    #12,146
    0