(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 20 : Chapter 18 : ลูก... 100% [อีดิทคำผิด]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 614 ครั้ง
    29 เม.ย. 59

 

  

   

 

            ร่างสูงนั่งลงข้างจินยองพร้อมยื่นแก้วกาแฟให้ อีกฝ่ายรับไปโดยไม่พูดอะไร

            “จินยอง ผมมีเรื่องจะคุยด้วย คุณพร้อมคุยไหม”

            “ถ้าฉันบอกว่าไม่พร้อมล่ะ” จินยองมองกาแฟในถ้วยพลางถอนหายใจ อาจารย์หนุ่มพิงหลังกับพนักโซฟา มองไปข้างหน้าโดยไม่เจาะจงว่าจะวางสายตาไว้ตรงไหน

            “มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ”

            “ผมรักคุณมากนะ”

            “ฉันรู้”

            “ตอนนี้มาร์คก็หย่าจากภรรยาแล้ว เขาเลือกคุณกับลูก ผมคิดว่าที่ตรงนี้คงไม่ใช่ของผมอีกต่อไป ไม่สิ มันไม่ใช่มาตั้งแต่แรกแล้ว” แจบอมเอ่ยสิ่งที่ตัดสินใจมาแล้วหลายวัน

ในเมื่อจินยองยังเงียบเฉยไม่ลงมือทำอะไรเลย เขาก็ต้องตัดสินใจเอง

            จินยองอึ้ง หันไปมองหน้าแจบอมทันที

“คุณ..คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง”

“คุณคอยไล่ผมมาตลอด ผมก็เอาแต่ดื้อดึงเหมือนคนบ้า คุณคงเหนื่อยแล้ว ในเมื่อเรื่องมาถึงตรงนี้มันก็ไม่มีทางไหนให้ผมไปต่อได้ และถึงผมจะมีทาง คุณก็ตัดหนทางพวกนั้นทิ้งไปหมดแล้ว คุณกลับมาหามาร์ค และคุณก็ได้เขากลับมาตามที่คุณต้องการ คุณและเขากำลังจะได้เริ่มต้นกันใหม่ เป็นครอบครัวอย่างที่คุณอยากได้มาเสมอ ได้อยู่กับคนที่คุณรัก ผม..ผมคิดว่าผมควรจะไปจากคุณและพริมโรสได้สักที  ผมจะพยายามตัดใจ แต่ถ้ามันตัดไม่ได้คุณจะอนุญาตให้ผมรักคุณกับลูกต่อไปได้ไหม”

แจบอมพยายามกลั้นน้ำตา เอ่ยด้วยรอยยิ้มทั้งที่ในใจเจ็บปวดกับการต้องปล่อยคนที่เขารักทั้งสองคนไป แจบอมทำใจไม่ได้แต่ก็ต้องทำ เขารักจินยอง ไม่ว่าจินยองต้องการอะไรเขาจะทำให้

เมื่อจินยองต้องการมาร์ค..เขาจะเป็นคนไปเอง จินยองคงสบายใจได้สักที

“เดี๋ยวสิ คุณจะไปไหนน่ะแจบอม คุณจะทิ้งฉันกับโรสไปไหน”

จินยองวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะแล้วกระชากไหล่แจบอมให้หันมามองหน้ากัน แจบอมหลบสายตามองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าของจินยอง

“ไปจากที่ที่ผมอยู่ตรงนี้ไง ผมรู้แล้วล่ะว่าความรักกับความดีมันเอาชนะใจและอคติของคุณไม่ได้ ผมอยู่ข้างคุณมาเสมอ ผมรักคุณมาหลายปี พยายามอดทนแม้ว่าคุณจะไม่ชอบผม พยายาม..เพราะหวังว่าความอดทนของผมมันจะสิ้นสุดลงสักวัน หวังว่าความพยายามนั้นมันจะสำเร็จและคุณจะเข้าใจ ยอมรับให้ผมเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่เพื่อน แต่รักแค่ไหนมันก็ไม่พอ ในเมื่อคุณยังอยากอยู่กับมาร์ค คุณอยากทวงสิ่งที่คุณควรจะได้กลับคืนไป และวันนี้คุณก็ได้มาร์คมาแล้วไง”

ความกลัวท่วมท้นในหัวใจอย่างรวดเร็ว จินยองโพล่งออกไปในทันที

“ไม่นะ! ฉันไม่ให้คุณไปหรอก คุณจะไปจากฉันไม่ได้นะแจบอม”

“คุณจะให้ผมอยู่ต่อไปทำไม  และเผื่อคุณจะลืมไป..ผมเองก็มีเลือดเนื้อนะ ผมก็เจ็บปวดเป็นเหมือนกันนะจินยอง”

แจบอมเองก็อยากอยู่ แต่จะให้เขาทนยืนมองมาร์ค จินยอง และพริมโรสเป็นครอบครัวสุขสันต์มีความสุข เขาทำไม่ได้ เขาใจไม่แข็งพอขนาดนั้น

“แจบอม..ฉัน” เมื่อถึงเวลาที่ต้องเสียไป จินยองกลับทนไม่ได้

เขา..เขาไม่อยากให้แจบอมไปไหนทั้งนั้น แจบอมต้องอยู่กับเขาและลูกสิ!

“ที่ผ่านมาคุณและลูกเป็นของผม คุณและพริมโรสคือครอบครัว คือคนที่ผมต้องปกป้องดูแลให้ดีที่สุด แต่มาวันนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว คุณมีมาร์คมาแทนที่ผม เขาสามารถดูแลคุณและลูกได้ดีไม่แพ้ผม ตั้งแต่มาร์คก้าวเข้ามาผมก็รู้สึกหวงคุณกับลูกมาก และผมก็กลัวด้วยเพราะรู้สึกว่าเจ้าของตัวจริงกำลังจะมาทวงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากผม ผมเจ็บปวดที่คุณเอาแต่คิดถึงแต่ความต้องการของตัวเอง คุณจะให้ผมทนต่อเพื่ออะไรในเมื่อผมจะไม่สามารถแตะต้องคนที่ผมรักได้อีกแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะว่าผมจะหายไปจริงๆ ถึงคุณไม่ต้องการผม พริมโรสก็คงต้องการ ผมจะติดต่อกับลูก แต่จะค่อยๆ เว้นระยะห่างเพื่อให้แกเข้ากับมาร์คได้ เมื่อไหร่ที่แกยอมรับมาร์คเป็นพ่อได้เต็มหัวใจ ผมจะหายไปจากชีวิตแกเอง ถ้า...ถ้าคุณและลูกมีปัญหาหรือต้องการความช่วยเหลือ ผมยังอยู่ที่เดิม ต้องการอะไรก็ติดต่อมา..ผมพร้อมจะช่วยคุณกับลูกเสมอ” แจบอมยิ้มกว้างให้จินยองพร้อมน้ำตา

แจบอมลองมาคิดดูแล้ว เขาคิดว่าพริมโรสเป็นลูกของตนทั้งที่เปอร์เซ็นต์แทบเป็นไปไม่ได้ก็เพราะเขาอยากครอบครองสองแม่ลูกไว้กับตัวเอง เขาไม่อยากเสียคนที่รักไป

แต่เขายื้อมาได้แค่นี้เท่านั้น ของที่ไม่ใช่ของเขามาแต่ต้น เมื่อถึงเวลาคืนให้เจ้าของก็ควรปล่อย เขาแค่เข้ามาดูแลเพียงชั่วคราว

มาร์คและจินยองรักกันมาก เคยวางแผนจะแต่งงานกัน และนั่นรวมไปถึงเรื่องการเตรียมตัวมีลูกด้วย มีความเป็นไปได้มากที่มาร์คจะเป็นพ่อของพริมโรส

จินยองและพริมโรสคือทุกสิ่งในชีวิตของเขา ถ้าไม่มีทั้งคู่ เขาก็ไม่เหลืออะไรแล้ว..

“จากนี้ไปผมก็คงไม่ได้มาหายัยหนูบ่อยๆ  ถ้าแกถามหาก็บอกว่าผมงานยุ่งแล้วกัน”

แจบอมจับมือจินยอง จากนั้นลุกขึ้นเพื่อจะออกจากห้องพักลูกสาว จินยองรีบลุกตามไปรั้งแขนเขาไว้ ไม่ยอมให้ไป

“คุณคงไม่คิดจะไปจริงๆ หรอกใช่ไหม คุณแกล้งฉันเหรอ อย่าทำแบบนี้สิแจบอม คุณโกหกฉันสินะ”

“ตั้งแต่อยู่กับคุณมา ผมเคยโกหกคุณเหรอนยอง” แจบอมพยายามแข็งใจ

แขนเรียวเลื่อนไปกอดเอวสอบไว้แน่น ไม่ยินยอมให้ไป

“ไม่เอาหรอก ฉันไม่ให้คุณไป คุณอย่าทิ้งฉันกับลูกไปนะแจบอม อย่าไปเลยนะแจบอม ฮึก”

จินยองขอร้องทั้งน้ำตา หวังให้แจบอมเปลี่ยนใจ

เขาไม่อยากเสียแจบอมไป มันใจหาย เสียใจ อยากให้อยู่ด้วยกันต่อไป

“คุณรังเกียจผมไม่ใช่เหรอ คุณเคยไล่ผมไป ถ้าผมไปแล้วคุณจะได้สบายใจไง ปล่อยมือเถอะนยอง ปล่อยมือจากผมแล้วไปหาคนที่ใจคุณต้องการจริงๆ”

แจบอมฝืนใจแกะมือจินยองออกแล้วก้าวต่อไปพยายามไม่หันหลังกลับ

จินยองนิ่งอึ้ง ไม่อยากเชื่อว่าแจบอมจะไปจริงๆ

แจบอมจะไปจากเขาจริงเหรอ

            แจบอมจะทิ้งยัยโรสไปจริงใช่ไหม

            ตอนมาร์คบอกว่าไม่ได้รักเขาแล้ว มันยังแค่ใจหาย แต่ตอนที่แจบอมเดินออกไปเขากลับรู้สึก..เจ็บปวด

            เขากำลังรู้สึกว่าสูญเสียสิ่งสำคัญ ทำไมล่ะ ทำไมในใจมันถึงเจ็บทั้งที่เขาเคยไล่แจบอมออกไปจากชีวิตไม่รู้กี่ครั้ง

            มือเรียวยกขึ้นวางทาบบนอกตรงตำแหน่งของหัวใจ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อลองคิดว่าทำไมตนเองถึงรู้สึกเช่นนี้

            “ไม่หรอก ไม่จริง..ไม่มีทางใช่แน่ๆ”

            ที่ผ่านมาเขามีเพียงมาร์ค รักแค่มาร์ค ถึงจากกันเขาก็ไม่เคยมีใครนอกจากมาร์ค หรือว่าความใกล้ชิดตลอดเวลาหลายปีมันจะ..

เสียงครางอือของคนที่เพิ่งตื่นทำให้จินยองสะดุ้งเล็กน้อยหันไปมองที่เตียง เห็นลูกสาวยกมือขึ้นขยี้ตาท่าทางงัวเงีย จินยองข่มความรู้สึกสับสนในใจแล้วฝืนยิ้มสดใส รีบเดินไปหาลูก

“เป็นไงบ้างโรส ตื่นแล้วเหรอคะ”

จินยองก้มลงหอมแก้มใสที่เริ่มมีเลือดฝาด ลูบผมแกเบาๆ ด้วยความรัก ริมฝีปากที่ยังซีดเซียวของพริมโรสประทับลงบนแก้มขาวของมารดาแรงๆ ก่อนตากลมจะมองไปทางฝั่งขวามือโดยสัญชาติญาณ

“แม่คะ

“ว่าไงคะ อยากได้อะไรเหรอ หิวไหม กินน้ำหน่อยไหมคะ” จินยองเอาใจแก้วตาดวงใจของตนทุกอย่าง

“พ่อไปไหนคะ” พริมโรสถามหาแจบอมเป็นอย่างแรกตั้งแต่ลืมตาตื่น คำถามของแกทำให้แม่สะอึก

“เอ่อ..พ่อเขามีสอนค่ะ ไปสอนหนังสือพี่ๆ ที่มหาลัยแล้วล่ะ”

“อือ” พริมโรสพอได้รู้ว่าพ่อไปทำงานก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ท่าทางผิดหวังจนแม่เองก็รู้

จินยองทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ จับมือพริมโรส ชั่งใจอยู่ครู่ก่อนจะถาม

“พริมโรส”

“คะ”

“หนูรักคุณพ่อไหม”

“รักมากเลย” พริมโรสตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิด จินยองเม้มปากแน่น

“ถ้าวันหนึ่งพ่อเขาไม่อยู่กับเราแล้ว โรสจะทำยังไง”

“พ่อไปไหนเหรอคะ พ่อจะไม่อยู่กับหนูแล้วเหรอ”

เด็กหญิงตกใจ ก่อนริมฝีปากจะเบะ น้ำตาคลอขึ้นมาทันที จินยองกอดลูกสาว

“เปล่าจ้ะ ไม่ได้ไปไหน แม่แค่ลองถามดู”

“แม่คะ ส่งติ้กเก้อ” พริมโรสพูดสั้นๆ แต่จินยองเข้าใจว่าแกอยากส่งสติ๊กเกอร์ในแอพพลิเคชั่นแชทให้แจบอม

“รบกวนพ่อเขานะ เขาไปทำงาน”

“ไม่เอาหนูจะส่ง ตัวเดียวเองค่ะ พ่อจะได้รีบมาหาหนู” พริมโรสเขย่าแขนแม่แรงๆ เอาแต่ใจ ร่ำร้องจะส่ง จินยองต้องหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดเข้าแอพแล้วส่งโทรศัพท์ให้ลูกสาว

พริมโรสเลือกสติ๊กเกอร์ที่ถูกใจแล้วกดส่งไปหนึ่งตัว พอใจแล้วก็ยิ้มให้แม่ที่มองเธออยู่ตลอดเวลา

“แม่คะ”

“จ๋า”

“เราไม่กลับแมนฮัตตันเหรอ”

“หนูอยากกลับแล้วเหรอคะ”

“ค่ะ”

“หนูยังไม่หายดีเลย”

“ลุงมาร์คก็ไม่มา”

“คุณลุงไม่ค่อยว่างน่ะค่ะ ทำงาน” จินยองคิดว่ายังดีที่ยัยหนูถามถึงมาร์ค แต่แกก็ยังถามถึงเขาทีหลังแจบอมนะ

“ลุงมาร์คบอกหนูว่าพี่แบมแบมมีน้องตัวเล็กๆ ด้วยล่ะ”

“อ่า เหรอจ๊ะ ลุงเขาบอกเมื่อไรน่ะ” จินยองแปลกใจ ไม่คิดว่ามาร์คจะเล่าเรื่องของแบมแบมให้พริมโรสฟัง หรือว่าเขาไม่รู้จะคุยกับใครเลยคุยกับพริมโรส

“อืมวันนี้วัน..วันศุกร์ ลุงมาร์คบอกหนูวัน..วันอังคารค่ะ” พริมโรสยกนิ้วขึ้นมานับ ท่องวันทั้งเจ็ดในใจเพื่อไล่ว่าลุงมาร์คเล่าเมื่อไร

“เขาเล่าอะไรบ้างล่ะคะ”

“บอกว่าหนูจะมีเพื่อนเล่นแล้วค่ะ ลุงมาร์ครักพี่แบมแบมก็เลยมีน้องตัวเล็ก”

“อื้อ..อีกหน่อยพริมโรสก็จะมีเพื่อนแล้ว” จินยองไม่รู้จะปั้นสีหน้ายังไงเลย เพราะเขาไม่คิดว่ามาร์คจะคุยกับยัยหนูเรื่องของแบมแบม

“หนูอยากมีน้อง”

“รอหน่อยนะจ๊ะ พี่แบมแบมเขาเพิ่งท้องได้ไม่กี่เดือนเอง อีกนานเลยกว่าน้องจะออกมาเล่นด้วย”

“แม่มีให้หนูบ้างสิคะ น้า” พริมโรสอ้อน จินยองพูดไม่ออก ไม่คิดว่าแกจะขออะไรแบบนี้

“จะมีได้ยังไงล่ะคะ”

“อ่าว คุณพ่อรักแม่ ทำไมมีไม่ได้ล่ะคะ”

“คือ..ยังไงก็มีไม่ได้จ้ะ เอาเถอะ เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว เดี๋ยวแม่ไปหาอะไรมาให้กิน”

“ลุงมาร์ครักพี่แบมแบมก็มีอ่ะ ทำไมล่ะคะ ทำไมๆ” พริมโรสอยากมีบ้าง น้องตัวเล็กๆ จินยองหยิกแก้มลูกสาว ลำบากใจ

“แม่กับพ่อเขาเราไม่เหมือนลุงมาร์คกับพี่แบมแบมนะคะ ไม่พูดเรื่องนี้อีกนะที่รัก อย่าดื้อด้วย เดี๋ยวได้ออกจากโรงพยาบาลช้าหรอก อยากออกไปเล่นเบสบอลกับพ่อเขาเร็วๆ ไม่ใช่หรือไง”

พริมโรสนอนนิ่ง เม้มปากแน่น ไม่ยอมพูดอีก เพราะกลัวจะหายช้า

จินยองส่ายหน้าไปมาเมื่อเอาชื่อแจบอมมาขู่ยัยหนูได้ผลอีกแล้ว แจบอมน่ะตามใจพริมโรสสารพัด และชอบพาลูกเล่นกีฬาตลอดจนพริมโรสติดแจบอมแจ

ถ้าไม่มีแจบอมสักคนพริมโรสจะอยู่ยังไง..เขาจะอยู่ยังไง

 

 

 

 

คุณหนูต้วนเดินไปเดินมาภายในห้องนอน กำลังคิดว่าจะทำยังไงดีถึงจะช่วยพี่ชายได้ ตอนนี้ยองแจมืดแปดด้านไปหมด แม่เองก็บอกให้ยองแจใจเย็นๆ และรอให้แบมแบมพร้อมเจอทุกคนแล้วค่อยคุย แต่ยองแจใจร้อน ไม่อยากรออีกแล้ว ยองแจสงสารพี่ชาย พี่มาร์คสภาพแย่ลงทุกวัน เหมือนคนเสียใจหนักมากๆ แล้วเข้าสู่ช่วงตรอมใจ

อาการจะไม่แย่ได้ยังไง เมียหอบลูกหนีไปตั้งสองคน เป็นยองแจก็ทนไม่ไหว

ยองแจหันไปมองโทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องบนที่นอนสีครีมของตน รีบก้าวไปหยิบมันมารับสาย

“พี่แจ็คสันว่าไง”

<ได้เรื่องแล้วล่ะ เมื่อกี้พี่ลองติดต่อแบมแบมดู แบมแบมเปิดเครื่องแล้วนะ! พี่เลยขอให้ยองแจโทรไปหาเขา แบมแบมอนุญาตแล้ว รีบๆ โทรไปเลยก่อนแบมแบมจะเปลี่ยนใจปิดเครื่องหนีอีก>

“จริงเหรอพี่แจ็คสัน  ฮือ ขอบคุณมากน้าสุดหล่อของยองแจ ทำดีมากอ่ะ เดี๋ยวยองแจวางเลยนะ ยองแจจะรีบโทรไปหาแบมแบม ยองแจจะออกไปหาพี่ด้วย”

ยองแจเอามือถือออกห่างจากปากให้มากที่สุด กรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความดีใจก่อนจะโต้ตอบผ่านเครื่องมือสื่อสารกับคนรัก แจ็คสันหัวเราะขำเพราะได้ยินเสียงกรี๊ดของยองแจแว่วๆ

<ได้ พี่อยู่ที่ห้างนะครับ ว่าจะลากมาร์คมันออกมากินข้าวด้วย เดี๋ยวจะขาดสารอาหารตายไปซะก่อนตามหาเมียเจอ>

“ครับ ฝากพี่ชายด้วยนะ พยายามบังคับเขาให้กินข้าวให้ได้ล่ะ”

ยองแจฝากความหวังไว้ที่เหล่าเพื่อนของพี่ชาย ตั้งแต่เกิดเรื่องยองแจก็ให้พี่ๆ ทั้งหลายคอยโทรหาพี่มาร์ค คอยตามตัว ลากไปผับบ้าง ไม่ก็ขอให้คนที่ว่างๆ นั่งรถไปกับพี่ชายเพื่อตามหาแบมแบมด้วยกัน พี่ชายทั้งอดนอน อดข้าว ยองแจก็กลัวจะได้รับอุบัติเหตุ เพื่อนพี่ก็สมกับที่คบกันมานานเป็นสิบปี แสนดีมาก ดีใจหาย ทุกคนคอยผลัดกันตามประกบพี่มาร์คตลอด ใครงานยุ่งก็เปลี่ยนเวรกัน ยองแจนี่ซาบซึ้งจนอยากหาเมียให้เลยอ่ะ

ยองแจรีบกดเบอร์พี่สะใภ้ที่จำได้ขึ้นใจ ที่ยองแจอยากช่วยหาก็เพราะพี่ชายมาร้องไห้กับยองแจเมื่อคืนตอนเมามากๆ เครียดเพราะตามหาแบมแบมไม่เจอสักที

พี่อยากรู้ว่าแบมจะหายโกรธพี่หรือยัง..ไม่มีเขาพี่อยู่ไม่ได้หรอกนะ

มันสายไปนิดนะพี่ พี่มาร์คไม่ชัดเจนกับเขาแต่แรก พอเขาจะไปก็ดันบอกว่าเลือกจินยอง

บางครั้งความไม่ชัดเจนก็อาจจะชัดเจนแล้วก็ได้ ทำไมเขาถึงไม่สังเกตล่ะว่าพี่รักเขา

แบมบี้เป็นคนเจียมตัว เขาไม่เคยมองเห็นความไม่ชัดเจนของพี่เป็นเรื่องชัดเจนหรอก เขาอาจจะรู้ แต่เขาไม่กล้ามั่นใจไง พี่ได้บอกรักเขาหรือยัง

ยัง แต่พี่รักเขานะ พี่รู้ตัวแล้วว่าพี่รักเขา..เขาน่าจะบอกพี่ น่าจะบอกพี่สักคำว่าท้อง’     

เฮ้อ..พี่เคยบอกว่าไม่อยากมีลูกกับเขานี่ ใครจะกล้ามั่นใจว่าพอมีลูก พี่จะเลือกเขา จะบอกว่ามีหรือไม่มี ค่าก็เท่ากัน เพราะพี่ไม่คิดจะเลือกเขาอยู่แล้ว ตอนนี้น่ะ ถ้าสมมติเขาไม่มีลูกแล้ว พี่ยังจะรักและเลือกเขาไหม

            เลือกสิ..ต่อให้เขาไม่มีลูก พี่ก็เลือกเขา

            ถึงจะหมั่นไส้ที่พี่รู้ตัวช้า แต่ยังไงพี่ก็คือพี่ ยองแจก็อยากจะช่วยให้ถึงที่สุด

            ยองแจเดินไปนั่งที่ม้านั่งปลายเตียง ยกขาขึ้นไขว่ห้าง กดเบอร์โทรซ้ำเมื่อเสียงเพลงรอสายดังแล้วจบไปสองรอบ แบมแบมก็ไม่ยอมรับสายสักที

            คุณหนูต้วนกัดเล็บที่ทาน้ำยาเคลือบจนวาวสวยของตนเบาๆ รอปลายสายอย่างกังวล

รับเถอะ รับสักทีเถอะนะแบมบี้

<สวัสดียองแจ สบายดีไหม พี่แจ็คสันบอกว่ายองแจอยากคุยกับเรา มีเรื่องอะไรเหรอ>

เสียงพี่สะใภ้ที่ไม่ได้ยินมานานทำให้ยองแจปริ่มอิ่มใจจนอยากจะร้องไห้ด้วยความคิดถึง เจ้าตัวรีบละล่ำละลักถาม

“แบมบี้! เราคิดถึงแบมบี้มากเลย แบมบี้หายไปอยู่ที่ไหน ทำไมถึงปิดเครื่องล่ะ”

<ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง แบมก็แค่อยากอยู่เงียบๆ เพื่อทำใจ ไม่โกรธแบมนะ>

“ใครจะไปโกรธลง เราโกรธไม่ลงหรอก เราคิดถึงมากกว่า แบมบี้กลับมาอยู่บ้านนี้เถอะนะ นะแบม รู้หรือเปล่าว่าพี่มาร์คเขาไปคุยกับจินยองมาแล้วนะ พี่จะรับผิดชอบแค่พริมโรส เรื่องระหว่างพี่มาร์คกับจินยองจบแล้ว แบมบี้กลับมานะ นะๆ”

<แบม..ทำไมคุณมาร์คทำอย่างนั้นล่ะ คุณจินยองเขายอมเหรอ>

“ยอมสิ ไม่รู้ว่าทำไมถึงยอม นะแบม กลับมานะ ทุกคนที่นี่คิดถึงแบมบี้มากเลย ไม่มีแบมบ้านเราเงียบไปมาก พี่ชายก็กินไม่ได้นอนไม่หลับเลย เอาแต่คิดถึงแบม”

ยองแจพูดความจริงให้แบมแบมรู้สึกสงสารพี่มาร์คและนึกอยากกลับมาบ้าง

<เราคงไม่กลับหรอกยองแจ เราขอโทษ เราไม่ใช่คนดีหรอกนะ บอกตามตรงว่าแบมเสียความรู้สึกกับสิ่งที่คุณมาร์คทำ แบมรักเขา ใจมีเท่าไรแบมก็ให้เขาหมด พอเจอแบบนั้นแบมเลยรับไม่ไหว แบมก็รู้สึกเหมือนคนทั่วไปนะ แบมเห็นแก่ตัว แบมเหนื่อย แบมเจ็บ ก่อนได้เจอพ่อแทจีกับแม่ฮีเอ แบมอยู่คนเดียวมาตลอด แบมเรียนรู้มาเสมอว่าการที่แบมจะมีความสุขที่สุดคือแบมต้องรักตัวเอง เพราะไม่มีใครสามารถรักเราได้เท่าตัวเราเองอีกแล้ว แบมพยายามแล้วนะ พยายามรักคนอื่นให้มากกว่าตัวเอง เพื่อให้พวกเขารักแบมบ้างเป็นการตอบแทน แม้เขาจะรักแบมไม่มากเท่าที่แบมรักเขาก็ตาม

แต่สุดท้ายแบมก็ต้องอยู่คนเดียวเสมอ ที่แบมต้องการให้คุณมาร์คบอกรักแบมบ้างเพราะแบมแค่ต้องการมั่นใจว่าคุณมาร์คยังต้องการแบมอยู่จริงๆ ไม่ใช่เป็นอะไรก็ไม่รู้ที่ไร้ค่าแต่ต้องทนอยู่ แบมหนีคุณมาร์คมา แบมอาจทำไม่ถูกที่กดดันให้เขาเลือกในช่วงเวลาที่ตัดสินใจยาก ถึงแบมเป็นคนบังคับให้เลือก แต่อย่าลืมสิว่าแบมอยู่ในสถานะตัวเลือกของเขาเท่านั้นนะ แบมคิดมาตลอดว่าสิ่งที่คนเราคิดและตัดสินใจครั้งแรกคือสิ่งที่ถูกต้องและมาจากใจเสมอ ในเวลานั้นคุณมาร์คเลือกคุณจินยอง แบมเป็นตัวเลือกที่ถูกเขี่ยทิ้ง>

“แบม..อย่าพูดแบบนี้สิ ไม่ผิดหรอก แบมไม่ผิด ที่แบมยอมจากไปง่ายๆ เพราะแบมมีพี่ชายแล้วสินะ ใช่ไหม”

ยองแจได้รู้มาจากแม่ว่าคุณหมอภูวกุลคือพี่ชายแท้ๆ ของแบมแบม

เพราะแบมแบมมีที่พึ่ง มีที่ไป แบมแบมถึงไม่ลังเลที่จะจากไป ต้องเป็นอย่างนั้นแน่

<ใช่ แบมไม่เคยมีใคร แบมมีคุณมาร์ค แบมก็เลยรักคุณมาร์ค เห็นเขาเป็นทุกๆ อย่าง แต่คุณมาร์คเขาไม่คิดกับแบมอย่างนั้นนี่ ทำไมแบมจะต้องทนเปลืองหัวใจรักเขาต่อไปด้วย ในเมื่อรักแล้วเจ็บ รักเท่าไรเขาก็ไม่เห็นค่า สำหรับเด็กกำพร้าที่ได้ครอบครัวที่ไม่เคยมีกลับมา แบมเลือกพี่ก็คงไม่ผิดใช่ไหม พี่ชายสายเลือดเดียวกันย่อมมีความสำคัญกับชีวิตแบมมากกว่าสามีที่เขาไม่เลือกเรา  แบมแค่เดินออกมารักษาหัวใจตัวเองกับพี่ชายเท่านั้น ถ้าเปลี่ยนเป็นตัวยองแจเอง สมมติพี่แจ็คสันไม่เลือกยองแจ ยองแจจะทนอยู่กับเขาได้ไหม และคนที่ยองแจจะกลับไปหาคือใคร ต้องเป็นมาดามและคุณมาร์คไม่ใช่เหรอ

  ตอนนี้แบมอยู่กับพี่คุณ ถ้ายองแจสงสารแบมก็อย่าบอกคุณมาร์คนะว่าแบมอยู่กับใคร ไม่อย่างนั้นแบมคงอยู่ที่เกาหลีไม่ได้อีกแล้ว> แบมแบมขู่เอาไว้ก่อนล่วงหน้า

“ยองแจเข้าใจนะแบม ถ้ายองแจเป็นแบม ยองแจก็ไปเหมือนกัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วนะ พี่มาร์คเขาเลือกแบมไม่ใช่จินยอง ถึงมันจะช้า แต่เขาก็รู้ตัวแล้วว่าเขาผิด แบมจะไม่ให้อภัยพี่ชายยองแจสักครั้งเลยเหรอ แบมอยู่ที่ไหนบอกเรามาเถอะ”

<ยองแจจะเอาไปบอกคุณมาร์คเหรอ?>

“เปล่า แค่เป็นห่วง ยองแจอยากไปหา ยองแจคิดถึงแบม คิดถึงหลานด้วย ตอนนี้คงสามเดือนแล้วใช่ไหม”

<อย่าเพิ่งมาเลยนะ ตอนนี้เรายังไม่พร้อมเจอใคร เรากำลังรักษาตัวอยู่”

“รักษาตัว? แบมเป็นอะไร! นี่ไม่สบายอยู่เหรอ บอกยองแจมานะว่าอยู่ที่ไหน เดี๋ยวยองแจไปหา อยู่ที่โรงพยาบาลที่คุณหมอนิชคุณทำงานหรือเปล่า?”

ยองแจร้อนใจ รีบถามด้วยความห่วงใย แต่ปลายสายกลับหัวเราะเหมือนขมขื่นกลับคืนมา

<คิดว่าเราจะอยู่ใกล้ขนาดนั้นเหรอ มาดามท่านรู้ว่าแบมเป็นน้องใคร การจะอาศัยอยู่กับพี่ชายมันใช้หลบใครไม่ได้หรอก เราไม่ได้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลพี่คุณ และไม่ต้องคิดตามหาหรอกนะ เพราะเราไม่ได้ใช้ชื่อจริง จะไปตามหาที่โรงพยาบาลอื่นก็ค่าเท่ากัน หาเราไม่เจอหรอกยองแจ>

คุณหนูคนสวยถึงกับกุมขมับเมื่อได้ยินอย่างนั้น ทำไมพี่สะใภ้ที่น่ารักอ่อนหวานของเขาถึงได้กลายเป็นคนใจแข็งและเด็ดเดี่ยวขนาดนี้นะ! เข้าใจยากชะมัด

“โอเค เรื่องอยู่โรงพยาบาลไหนช่างมันก่อน นี่เป็นอะไรมากไหมแบมบี้ ช่วยบอกให้เราสบายใจหน่อยเถอะ ตอนนี้เราก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เราห่วงแบมมากนะ”

“ภาวะแท้งคุกคาม..

“อะ..อะไรนะ?..” ยองแจะงัก  ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจกับชื่อโรคที่แบมแบมบอก

<แท้งคุกคาม เรามีภาวะแท้ง มีโอกาสแท้ง 50% และท้องต่อได้ 50% เป็นผลมาจากขาดฮอร์โมนและความเครียด ที่ผ่านมาเราก็เครียดจริงๆ..>

มือคุณหนูต้วนชื้นเหงื่อ ตระหนกกับสิ่งที่แบมพูด ใจหาย

“แล้ว..แบมแบม หลานยองแจเป็นอะไรไหม หลานของยองแจปลอดภัยใช่หรือเปล่า!

<เดาสิยองแจ มีสองตัวเลือกเท่านั้นเอง เราขอนอนก่อนนะ แค่นี้นะยองแจ>

“ไม่ๆ เดี๋ยวแบม! เราไม่อยากเดา บอกเรามาเถอะนะ บอกมาเถอะว่าหลานของยองแจปลอดภัย อย่าตัดสายหนียองแจ บอกกันให้รู้เรื่องก่อน บอกมาสิแบมแบม”

ยองแจใจจะขาดกับเมื่อแบมแบมเงียบไปสักพัก ไม่ยอมตอบอะไรกลับมา

<อยากรู้จริงเหรอ?>

“แบม..อย่าทรมานเราแบบนี้”

<เราแท้งฝากบอกคุณมาร์คด้วยว่าดูแลตัวเองดีๆ อย่าทำร้ายร่างกายตัวเองเพราะคนอย่างเราเลย ทำใจและเลิกคิดถึงเราเถอะ เราไม่มีพันธะผูกพันกันอีกแล้ว>

แบมแบมวางสายไปนานแล้ว แต่ยองแจยังคงช็อคกับสิ่งที่ได้ยิน

 

 

 

 

“ไหวไหมแบมแบม” ฮันบินมองคนที่มองโทรศัพท์ในมือนิ่ง แบมแบมพยักหน้ารับช้าๆ

“เราไหวฮันบิน..

“โกหกแล้วเจ็บไหม”

“อืม..เจ็บเหมือนจะขาดใจเลย” แบมแบมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้ม ยอมรับกับเพื่อนตามตรง

“เจ็บแล้วโกหกทำไม รู้หรือเปล่าว่าแบมทำเรื่องโง่ที่สุดลงไปแล้วนะ สิ่งที่แบมบอกยองแจไปมันมีแต่สร้างความเจ็บปวดให้แบมกับคนที่แบมรักเท่านั้น แบมบอกไปอย่างนั้นคนทางนั้นจะรู้สึกยังไง ไม่คิดบ้างเหรอว่าเขาอาจจะเสียใจและเจ็บปวด อาจจะถึงขั้นคิดโทษตัวเอง”

ฮันบินอดต่อว่าเพื่อนไม่ได้ เขาโมโหที่แบมแบมโกหกแล้วตัวเองก็ต้องมาเจ็บเสียเอง

นี่สินะที่เขาว่าคนฉลาดมักจะโง่เรื่องความรัก..

“แบมแค่อยากตัดให้ขาด”

“ตัดแล้วทำใจได้ไหม สร้างปัญหาใหม่โดยไม่รู้ตัวแล้ว”

“อยากจะด่าอะไรก็ด่าไปเถอะ แบมตัดสินใจไปแล้ว”

“โทรกลับไปสิ โทรกลับไปบอกยองแจว่าเมื่อกี้แบมโกหก” ฮันบินบีบมือเพื่อนที่ยังกำโทรศัพท์อยู่ แบมแบมเงยหน้ามองฮันบิน ส่ายหน้าไม่ยินยอม

“อย่าดื้อนะแบม”

“ฮันบินไม่รักเราแล้วเหรอ ทำไมต้องบังคับเรา”

แบมแบมตัดพ้อเพื่อนรักทั้งน้ำตา ฮันบินหันไปมองทางอื่นที่ไม่ใช่หน้าคนป่วย

“รักสิ แต่เรารักแบมมากกว่า เราแค่ไม่อยากให้แบมตัดสินใจพลาดเหมือนที่นายมาร์คนั่นทำ..มันคุ้มแล้วเหรอกับการเดินออกมาด้วยเหตุผลแบบนี้ เรารู้ว่าแบมอยากทำให้เขาเจ็บเหมือนที่แบมเจ็บ แต่ต่อให้คนที่เข้มแข็งที่สุด ถ้าได้รู้ว่าเสียลูกไปเพราะตัวเองก็มีส่วนทำให้เกิด..เขาก็ทนไม่ได้หรอกแบม”

ฮันบินไม่ได้อยากเข้าข้างมาร์ค แต่เห็นว่าเพื่อนทำเกินไป เรื่องแบบนี้ไม่ควรเอามาโกหก เขารักแบมแบม แต่เขาไม่ได้เห็นดีเห็นงามตามคนที่รักไปทุกเรื่อง

“ยองแจบอกว่าคุณมาร์คคิดถึงเรา..และเขาเปลี่ยนใจมาเลือกแบม”

“มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ดีหรอกฮันบิน..วันที่แบมจากเขามา เขารั้งแบมไว้เพราะรู้ว่ามีลูก ถ้าไม่มีลูกเขาก็ไม่เสียเวลารั้งแบมหรอก”

“แบมไม่บอกเขาก่อนที่จะหย่า เขาไม่รู้ เขาก็ต้องเลือกคนที่มีลูก เขาต้องรับผิดชอบ ถ้าเขาเลือกแบมที่ไม่มีลูกแล้วทิ้งคุณปาร์คกับลูก แบมรับได้เหรอ เลิกคิดอะไรไม่เข้าท่าแล้วโทรไปบอกยองแจใหม่อีกครั้งเถอะนะ เชื่อเรา” ฮันบินขอร้อง เขาไม่อยากให้แบมแบมทำอะไรโง่ๆ ให้ตัวเองเสียใจไปมากกว่านี้

“แบมไม่เชื่อหรอกว่าเขารักแบม”

“แบมแบม

“เขามีสิทธิ์เปลี่ยนใจ แบมเองก็มีสิทธิ์ไม่เชื่อ พอเถอะนะอย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย แบมไม่อยากพูดแล้ว” แบมแบมล้มตัวลงนอน หันหลังให้เพื่อน ตัดบทไม่คุยด้วย

ฮันบินส่ายหน้ากับคนดื้อ แบมแบมบทจะดื้อดึงก็ไม่เคยฟังใครเลยจริงๆ

“แบมทำร้ายเขา..แต่หัวใจแบมอยู่ที่เขา ถ้าแบมทนได้ก็เอาเถอะ ตามใจแบม”

ฮันบินห้ามไม่ได้ก็ต้องปล่อย แล้วสักวันแบมแบมจะรู้เองว่าตัวเองสร้างปัญหาใหม่ถมปัญหาเก่า

แบมแบมเข้าใจคำที่เพื่อนบอก เขาเจ็บ แต่สักวันเขาจะหายเจ็บ..สักวันทุกอย่างมันจะจบ

 

 

 

 

 

“ปาร์คจินยองอยู่ที่ไหน!

คุณหนูต้วนผลักประตูห้องพักของพริมโรสเข้ามาอย่างแรงพร้อมลากแขนพี่ชายเข้ามาด้วย เสียงดังก้องห้องพักทำให้ทุกคนตกใจ

ยองแจโกรธจัดจนไม่สนใจว่าจะมีเด็กอยู่ในห้อง ตรงเข้าไปผลักจินยองอย่างแรงจนร่างบางเซจะล้ม แจบอมรีบเข้าประคองจินยองไว้

มาร์คหายตะลึงเข้าไปรั้งตัวน้องไว้จากทางด้านหลัง ตกใจที่ยองแจถึงขั้นทำร้ายร่างกายคนอื่น เพราะที่ผ่านมายองแจแค่เอาแต่ใจ ไม่เคยทำร้ายใครก่อน

เขาเองก็ยังงงที่ถูกน้องลากออกจากบริษัทมาที่โรงพยาบาลโดยไม่บอกอะไรเขาสักคำ

“พี่มาร์คปล่อยยองแจเดี๋ยวนี้นะ! บอกให้ปล่อยไง ยองแจจะตบมัน!

ยองแจกรีดร้องออกมาเสียงดัง พยายามสะบัดตัวออกจากการฉุดรั้งของพี่ชาย

“กลับมาทำไมเหรอจินยอง คุณกลับมาทำร้ายครอบครัวคนอื่นเขาทำไม!

ยองแจโวยวายสติแตก ทั้งดิ้นรนจะออกจากอ้อมแขนพี่จนพี่ชายเริ่มจะรั้งไว้ไม่อยู่

“มันเรื่องอะไรกันยองแจ ทำไมจู่ๆ ก็มาอาละวาดแบบนี้”

แจบอมปรามเพื่อให้ยองแจหยุด เขายกมือปิดหูลูกสาวไม่ให้แกได้ยินถ้อยคำรุนแรง

“พี่ถอยไป!..ส่วนคุณน่ะมานี่เลย!!” ยองแจสะบัดพี่ชายหลุดจนได้ ตรงเข้าไปกระชากแขนเรียวของจินยองด้วยแรงโกรธพาออกจากห้องพัก มาร์ครีบวิ่งตามไปเพื่อจะไปห้ามปราม

แจบอมปลอบโยนลูกสาวให้แกหายกลัว กดปุ่มเรียกพยาบาล เมื่อพยาบาลมาเปลี่ยนเขาก็รีบตามทั้งสามคนที่ออกจากห้องไปก่อนหน้านี้

ยองแจลากจินยองไปที่บันไดหนีไฟ ฟาดฝ่ามือลงบนแก้มขาวหนึ่งฉาดเต็มแรงอย่างไม่ให้อีกฝ่ายทันตั้งตัว ก่อนจะผลักจนจินยองหลังชนผนัง จินยองร้องออกมาด้วยความเจ็บ มาร์คเข้าไปประคองจินยองแล้วหันมาดุน้อง

“ทำอะไรน่ะยองแจ ทำไมต้องทำร้ายจินยองด้วย นี่มันเรื่องอะไรกันบอกพี่ซิ!

“อย่ามาเข้าข้างมันต่อหน้าฉันนะ! ถอยออกมาเดี๋ยวนี้เลย!!

ยองแจทุบพี่ชายให้ปล่อยมือจากจินยอง แต่มาร์คกลับเอาตัวบังจินยองไว้ เห็นอย่างนั้นยองแจยิ่งโมโห เมื่อแยกพี่ไม่สำเร็จก็หันไปตีจินยองแทนโดยที่อีกฝ่ายทำได้แค่ปัดป้องเพราะยังตกใจกับอารมณ์รุนแรงของยองแจ

“พอได้แล้วยองแจ บอกมาซิว่ามีเรื่องอะไรกัน!” แจบอมรีบตามเข้ามารวบตัวยองแจให้ห่างจากจินยอง ยองแจฮึดฮัด พยายามแกะแขนอาจารย์หนุ่มออกจากเอวตน เมื่อสู้แรงไม่ได้ก็ชี้หน้าด่าจินยองแทน

“ฉันมาทำร้ายจินยองทำไมน่ะเหรอ! ก็จะมาบอกให้ผู้ชายคนนี้ได้รู้น่ะสิว่าการที่กลับมาหาพี่ชายมันทำให้เกิดอะไรขึ้นบ้าง นอกจากแบมแบมจะหย่ากับพี่แล้ว เรื่องของจินยองยังทำให้แบมแบมเครียดจนแท้งคุกคามด้วย!

“ว่าว่าไงนะ!” มาร์คอึ้งกับข่าวของแบมแบมจากปากน้องชาย แจบอมตกใจจนคลายอ้อมแขน ยองแจดิ้นหลุดออกมาเป็นอิสระ

ยองแจมองสบตาพี่ชาย ยกมือเช็ดน้ำตาลวกๆ น้ำตาแห่งความเสียใจและคับแค้นใจ

“ยองแจเพิ่งโทรหาแบมแบมติด แบมบอกว่าตอนนี้เขารักษาตัวอยู่..ฮึก..เขาบอกว่าเขาแท้ง!

ยองแจปล่อยโฮออกมา มาร์คช็อคจนเซเกือบจะทรุด เจบีพยุงเขาไว้ จินยองทั้งอึ้งและตกใจมากกับข่าวร้ายจากยองแจ

แท้ง..แบมแบมเสียลูกไปแล้ว..เพราะเขา

“ไม่จริงใช่ไหมยองแจบอกพี่สิว่าแกแค่ล้อเล่นน่ะ บอกมาสิ!

มาร์คยึดไหล่ทั้งสองข้างของน้องชาย เขย่าแรงๆ คาดคั้นให้น้องชายบอกออกมาว่าล้อเล่น

“มันคือเรื่องจริง ฉันโทรไปหาแบมแบม ได้ยินมากับหู!” ยองแจปัดมือพี่ชายออกจากไหล่ตน ตวัดสายตามองที่จินยองอย่างเกลียดชัง ไม่พอใจอย่างที่สุด

“ฉันอุตส่าห์..ฮึก..อุตส่าห์เงียบเอาไว้ คิดว่าเราจะญาติดีกันได้เพราะพี่ก็ไม่ได้เลือกคุณแล้ว แต่คุณทำให้ฉันกลับไปเกลียดคุณอีกแล้วปาร์คจินยอง! ถ้าคุณไม่กลับมาพี่สะใภ้ฉันก็ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นหรอก!

ยองแจหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าที่สะพายมา เปิดคลิปเสียงบทสนทนาระหว่างแจบอมและจินยองแล้วยัดโทรศัพท์ใส่มือพี่ชาย

ยองแจไม่โทษพี่ชายหรอก ไม่ใช่เข้าข้างเพราะพี่เป็นพี่ของยองแจ แต่ถ้าจินยองไม่กลับมาจะมีใครทำให้พี่ลังเลได้ล่ะ! รู้ทั้งรู้ว่าพี่รักตัวเองมากก็ยังจะกลับมา!!

คุณมาทำไม

เมื่อเสียงของจินยองในโทรศัพท์ดังขึ้น แจบอมและจินยองมองหน้ากันทันที

มาหาลูก แกเป็นยังไงบ้าง อาการดีขึ้นบ้างไหม ผมซื้อขนมที่แกชอบมาให้ด้วย

เมื่อประโยคถัดมาดัง จินยองก็ใจหาย ไม่คิดว่ายองแจจะมีของอย่างนี้

ยองแจบันทึกไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!

ทุกถ้อยคำที่ดังออกจากโทรศัพท์ ทุกประโยคที่แจบอมและจินยองพูดตอบโต้กันกำลังกรีดเข้าไปในใจของมาร์คช้าๆ ถมความเจ็บปวดกับข่าวร้ายที่เขาเพิ่งได้รับรู้ เจ็บปวดเป็นทวี

จนเมื่อเสียงสุดท้ายที่ถูกบันทึกจบลง มาร์คก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้

ทั้งผิดหวังและเสียใจ

“เรื่องนี้ใช่ไหม..ที่คุณอยากสารภาพกับผมคราวก่อน” มาร์คเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากเย็นขณะมองหน้าอดีตคนรัก จินยองก้าวเข้ามาหาเขา จับมือมาร์คไว้

“ใช่ แต่มาร์คฟังฉันก่อนนะ ฉันอธิบายได้นะมาร์ค”

“คุณยังต้องอธิบายอะไรอีกเหรอจินยอง จะบอกว่าเสียงพวกนี้ไม่ใช่ของคุณและอิมแจบอมอย่างนั้นเหรอ!!

มาร์คดึงมือตนกลับ ขว้างโทรศัพท์ของน้องไปตกกระทบกับผนังด้านหลังจินยอง เฉียดใบหน้าสวยของแม่พริมโรสไปเพียงนิดเดียว จินยองสะดุ้งเฮือก แจบอมดึงจินยองไปหลบข้างหลังแล้วเผชิญหน้ากับมาร์คเอง

มาร์คมองข้ามท่าทางปกป้องของแจบอมไปที่ใบหน้าของอีกคนที่อยู่ด้านหลังเขา จินยองกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าสบสายตามาร์ค แต่ก็ยอมก้าวออกมาจากการปกป้องของแจบอม

“ขอโทษนะมาร์ค..ขอโทษที่ฉันไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคุณแต่แรก”

“ขอบคุณที่อย่างน้อยคุณก็เคยคิดจะบอกผม...

มาร์คเงื้อมือขึ้น ทุกคนตกใจ เจบีรีบเข้ามากัน ยกแขนขวางคิดว่ามาร์คจะตบจินยอง แต่ไม่ใช่

มาร์คตบหน้าตัวเองอย่างแรง ยองแจรีบเข้ามาจับแขนพี่ไว้

“พี่ทำบ้าอะไรน่ะมาร์ค! ทำร้ายตัวเองทำไม!!

“พี่อยากให้มันเจ็บกว่าเจ็บที่ใจ..

ตอนนี้มาร์คกำลังทรมานกับสิ่งที่ได้รับรู้พร้อมกัน เขาสูญเสียลูกของเขากับแบมแบมไปแล้ว..และยังได้มารับรู้อีกว่าบางทีพริมโรสก็อาจจะไม่ใช่ลูกเขา

ถ้าแกไม่ใช่..เท่ากับว่าเขาเสียลูกสามคนไปพร้อมกันเลยอย่างนั้นเหรอ..

เขาทนไม่ไหวเขารับไม่ไหวจริงๆ

“พี่ชายอย่าทำร้ายตัวเองเลยนะ..ฮึก..อย่าทำแบบนี้” ยองแจกอดมาร์คไว้

“ขอโทษนะมาร์ค..เราไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ..เราไม่รู้ว่าจะบอกคุณยังไงดี”

แจบอมขอโทษมาร์คแทนจินยอง เขาเองก็รู้สึกผิด

ต้องทรมานมากแค่ไหนผู้ชายคนหนึ่งถึงจะร้องไห้ได้มาร์คคงใจสลายและเจ็บปวดมากกับความจริงอันโหดร้ายที่เข้ามาพร้อมกัน

จินยองร้องไห้โฮ รู้สึกผิดต่อคนตรงหน้ามากเหลือเกิน

“ขอโทษนะมาร์ค ฉันไม่รู้จะบอกคุณยังไง..ฮึกฉันกลัวว่าคุณจะรับไม่ได้”

“หยุดได้แล้ว! พอสักที!! ผมไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว พอ!

มาร์คตะโกนให้หยุดพูดกันสักที เขาไม่ต้องการคำขอโทษ มาขอโทษตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร

“คุณเป็นแม่..คุณจะไม่รู้เชียวหรือว่าความจริงแล้วใครกันแน่ที่เป็นพ่อโรสน่ะจินยอง”

มาร์คเจ็บปวดมาก เขารู้ทุกเรื่องทีหลังทุกคนอยู่คนเดียว ไม่เคยรู้ว่าแบมแบมท้อง และไม่รู้ว่าจินยองเคยมีความสัมพันธ์กับแจบอม..

เขาเหมือนคนโง่..ที่ไม่เคยรู้อะไรเลย ไม่เคยระแคะระคาย ไม่เคยนึกสงสัย

หรือว่าเขาสนใจแต่ตัวเองและไม่เคยใส่ใจคนข้างกายเลย จินยองและแบมแบม ทั้งสองคนมีเรื่องราวที่ปกปิดไว้..แต่เขากลับโง่เง่าไม่เคยรู้

“ฉัน” จินยองเสียใจที่เขาไม่บอกมาร์คให้เร็วกว่านี้ เขาปิดไว้นานจนทุกอย่างมันดำเนินไปถึงจุดเลวร้าย..

และสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกผิดมากกว่าการไม่บอกความจริงมาร์คคือทำให้มาร์คต้องเสียลูกไปลูกของแบมแบม

เขาต้องทำยังไง ต้องขอโทษเท่าไรถึงจะเพียงพอกับสิ่งที่ทำ

“ผมจะไม่สนใจเรื่องในอดีตหรอกเพราะมันก็จบกันไปแล้ว ถ้าพริมโรสเป็นลูกผม..ผมก็จะดูแลแกตามที่เคยบอกคุณไว้..ไม่เป็นไรหรอกจินยอง..ไม่ต้องขอโทษ ไม่ต้องรู้สึกผิด การที่คุณกลับมา..มันทำให้ผมรู้ว่าผมรักใคร..

มาร์คพยายามกล้ำกลืนความเสียใจลงไปเพื่อเอ่ยต่อ

“ผมมันคงบ้าไปจริงๆ ผมคงรักคุณมากเกินไปรักจนเยื่อใยที่เหลือในตอนนี้ทำให้ผมเกลียดคุณไม่ลง ผมรักคุณนะ..แต่แจบอมเขารักคุณมากกว่า”

..มาร์ค”  

“ไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอก็ได้..เพราะผม..ผมไม่แน่ใจหรอกว่าถ้าผลออกมาว่าพริมโรสไม่ใช่ลูกผม..ฮึก..ผมจะทนได้ไหม..ผมไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว ฮึก..ไม่อยากเสียไปแล้วจริงๆ..

ผมไม่อยากสูญเสียกระทั่งความรักและความไว้ใจที่เคยมีให้คุณ..เพราะยังไงคุณก็เคยเป็นคนที่ผมรักที่สุด

มาร์ครีบเดินจากมาเพราะทนรับความเจ็บช้ำต่อไปไม่ไหว  ยองแจมองจินยองด้วยสายตาโกรธเคือง เก็บโทรศัพท์มือถือที่จอแตกกระจายก่อนจะรีบวิ่งตามพี่ชายไป

“มาร์คมาร์ค!!

จินยองอยากจะก้าวตามเขาไป แต่กลับไร้เรี่ยวแรง ทรุดลงนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมา แจบอมทรุดลงนั่ง โอบกอดอีกฝ่ายไว้ ร่างบางโผเข้ากอดคอเขา สะอื้น

มาร์ค ฉันขอโทษ..

 

 

 

“พี่มาร์ค..

ยองแจเซไปด้านหลังจนชนเข้ากับผนังลิฟต์เมื่อพี่ชายโถมเข้ากอดแล้วร้องไห้กับบ่าเขา เสียงร้องไห้ด้วยความทุกข์ทรมานกำลังทำให้หัวใจของยองแจถูกฉีกเป็นริ้ว ช้ำตามไปด้วย

ยองแจรู้ว่าในเวลานี้ต่อให้คำพูดปลอบโยนเป็นพันคำพี่ชายก็ไม่ต้องการฟัง สิ่งที่พี่ต้องการคือร้องไห้ระบายความเสียใจ และต้องการเวลาทำใจ

“พี่เจ็บว่ะยองแจ..

เจ็บปวด แต่ทำอะไรไม่ได้..ความทรมานกัดกินอยู่ในใจ..

รัก เข้าใจ แต่ก็ทนอยู่กับความเจ็บช้ำต่อไปไม่ได้

นี่เองความรู้สึกของแบมแบมเขาเข้าใจแล้ว

“ฉันรู้..ฉันเข้าใจพี่นะ”

เด็กหนุ่มกอดพี่ชายไว้แน่นเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่ายองแจก็จะอยู่ด้วยกันไม่ไปไหน

พี่มาร์คบอกว่าเจ็บ หมายความว่าตอนนี้มันเจ็บเกินกว่าพี่จะทนได้แล้วจริงๆ..

 

65%

 

“ฉันกลับแล้วนะ” ยองแจเก็บของใส่กระเป๋า เอ่ยกับฮันบินเมื่ออาจารย์เดินออกจากห้องเรียน

“ทำไมรีบกลับ ไปกินข้าวด้วยกันก่อนไหม?”

“ไม่ล่ะ จะไปหาพี่ชายที่บริษัท ไปนะ เรื่องรายงานเดี๋ยวฉันจะโทรไปหาแล้วกัน” ยองแจฝืนยิ้มให้เพื่อน ก่อนจะรีบร้อนออกจากห้องเรียนไป

พอพ้นสายตาฮันบิน ยองแจก็กดข้อความแชทกับใครคนหนึ่ง..

            ฮันบินยืนเหม่ออยู่ในห้องเรียนอีกพักใหญ่ เขาไม่ชอบเวลาที่เพื่อนทำหน้าเศร้าเลย ไม่ชอบความรู้สึกที่รู้ทุกอย่างแต่บอกใครไม่ได้เลยแฮะ..

            “น้องครับ!

ฮันบินเดินอยู่คนเดียว ถอนหายใจเฮือก ตั้งใจจะไปลานจอดรถของคณะ เมื่อก่อนมันเคยดีกว่านี้นะ มียองแจ เขา และแบมแบม ตอนนี้เขาต้องไปกินข้าวคนเดียวเหรอเนี่ย น่าเบื่อว่ะ

“น้องครับ! น้องที่สะพายกระเป๋าสีดำห้อยตุ๊กตามิกกี้เม้าส์น่ะหยุดก่อน!!” ฮันบินหยุดเดิน หันซ้ายหันขวา กะจะมองว่าใครวะห้อยตุ๊กตาไว้ที่กระเป๋า จึงเจอสายตาของเพื่อนนักศึกษามองมาที่เขา 

ใครเรียกเราวะ ฮันบินหันหลังกลับไปมองด้านหลัง เจอผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินอาดๆ มาทางตน ถึงฮันบินจะไม่ใช่คนขวัญอ่อน แต่เจอคนเหมือนจะมาหาเรื่องก็ต้องถอยไหมวะ

“คิมฮันบินใช่ไหม?” จีวอนกดส่งข้อความที่พิมพ์รอไว้ไปหายองแจว่าเจอตัวฮันบินแล้ว จากนั้นก็เก็บมือถือใส่กระเป๋าเสื้อเชิ้ต

“ครับ คุณเป็นใคร” ฮันบินมองผู้ชายแปลกหน้าที่แต่งตัวดูดีมากเลย เขาไม่รู้จักผู้ชายคนนี้แน่ๆ

“ผมคิมจีวอน เพื่อนของอี้เอินต้วน” จีวอนยื่นมือมาให้จับตามแบบสากล ฮันบินเลยจับไปแบบงงๆ

“มาหาผมทำไม” ฮันบินแปลกใจ

“คุณรู้ไหมว่าแบมแบมอยู่ที่ไหน” ถามกันง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอ? เฮ้ ไม่เกริ่นอะไรเลยหรือไง

“ทำไมต้องบอกคุณด้วย” ขนาดยองแจยังไม่เคยมาถามเขาเลย

ฮันบินหยุดเดินอีกครั้งเมื่อผู้ชายคนนั้นเดินมาขวางทาง เด็กหนุ่มมองหน้าจีวอน บอกทางสายตาที่ไม่พอใจว่า ถอยไป

            “พูดอย่างนี้แสดงว่ารู้ใช่ไหม..ไม่ได้อยากมายุ่ง แต่เพื่อนพี่กำลังแย่มาก มีเวลาไปคุยกันหน่อยไหม”

            จีวอนคุยด้วยดีๆ แต่ฮันบินส่ายหน้า

“ไม่มี ไม่อยากคุย เพื่อนคุณจะเป็นอะไรเกี่ยวไรกับผมด้วย”

“หน้าตาก็ดี ไม่มีจิตเมตตาเลยหรือไงครับ เพื่อนพี่รู้เรื่องที่น้องแบมแบม..” จีวอนพูดไม่ออก คิดแล้วสะเทือนใจแทนเพื่อนไม่หาย ถ้าเขามีลูกแล้วลูกเขาแท้ง เขาก็คงทนไม่ไหวเหมือนกัน

ฮันบินใจหาย เรื่องมันไปถึงนายมาร์คนั่นแล้วจริงๆ เขาคงรู้จากยองแจ ยองแจเองก็หายหน้าหายตาไปหลายวันเพิ่งจะมาเรียนวันนี้ เพราะวันนี้มีสอบย่อยที่ขาดไม่ได้

“ถ้ารู้ก็บอกมาเถอะ ให้เขาไปเคลียร์กันอีกสักครั้ง ครั้งสุดท้าย ถึงน้องแบมแบมไม่กลับมาหาเพื่อนพี่ ก็ให้มาร์คมันได้ขอโทษน้องแบมแบม”

“ผม..ก็อยากให้ไป แต่..ผมหักหลังแบมไม่ได้” แบมแบมไม่อยากให้สามีตัวเองรู้ว่าอยู่ที่ไหน แบมแบมไว้ใจเขาที่สุด ยอมให้เขารู้ว่าแบมแบมอยู่ที่ไหน ยอมให้ไปดูแล ถ้าเขาบอกเพื่อนของมาร์คไป เขาจะมีหน้ากลับไปหาแบมแบมอีกได้ยังไง

จีวอนยิ้มออกในรอบหลายวัน เขาจับแขนฮันบินไว้

“พี่รู้ว่านายรู้สึกยังไง เพื่อนเราต้องมาก่อนเสมอ แต่น้องน่าจะรู้ว่าเพื่อนน้องกำลังรู้สึกยังไง เขายังรักเพื่อนพี่อยู่ไหม เขาผลักไสแต่ใจเขาทรมานหรือเปล่า”

ฮันบินเม้มปากแน่น เขารู้ว่าแบมแบมยังรักมาร์ค รักมากด้วย

“ถ้าผมบอกไป เพื่อนคุณพร้อมแล้วหรือครับที่จะไปสู้หน้าแบมแบม..เขาเตรียมใจพร้อมแล้วใช่ไหมว่าอาจจะโดนปฏิเสธกลับมา และถ้าเจอแบบนั้นเขาจะล้มเลิกกลางคันไหม? จะไม่ทำให้เพื่อนผมเสียใจอีกหรือเปล่า คุณรักเพื่อนคุณ ผมก็รักเพื่อนผม และถ้าเขาต้องเสียใจอีกครั้ง..ผมคงทนไม่ได้”

ฮันบินไม่มั่นใจในตัวของมาร์คเลย โดยส่วนตัวเขาก็มีอคติต่อสามีแบมแบมอยู่แล้วเรื่องที่อีกฝ่ายมาแย่งแบมแบมไป แล้วผู้ชายคนนั้นยังมาทำให้เพื่อนเขาเสียใจอีก

“พี่รับปากแทนใครไม่ได้ พี่บอกไม่ได้หรอกว่ามาร์คจะทำได้ไหม แต่ถ้าน้องบอกที่อยู่แบมแบม มาร์คยังมีโอกาสได้เริ่มทำอะไรบ้าง มันสูญเสียมากซะจนครั้งนี้มันคงไม่ปล่อยแบมแบมไปไหนอีกแล้ว”

“หึ..พอไม่เหลืออะไรแล้วก็อยากจะได้เพื่อนผมคืนไปอย่างนั้นเหรอ?” แค่จีวอนพูดผิดหูไปนิดเดียว ฮันบินก็สะบัดแขนออก ผลักไหล่จีวอนให้ถอยไปแล้วเดินหนี

“เดี๋ยวสิ! โธ่ อย่าเพิ่งเข้าใจไปคนละทางอย่างนั้นได้ไหม พี่จะบอกว่ามันเสียลูกไปแล้วมันเลยไม่อยากเสียแม่ของลูกไปด้วยไง” จีวอนก้าวตามไปอธิบาย

“ถ้าคิดแค่อยากได้ใครสักคนเอาไว้กับตัวเพราะกลัวไม่เหลือใครก็ช่างหัวเพื่อนพี่เหอะ! ไปหาเมียใหม่ก็ได้ ไม่ต้องมาหาเพื่อนผมหรอก” ฮันบินหงุดหงิด นายคนนี้กับนายมาร์คนั่นชวนให้ไม่สบอารมณ์ทั้งคู่เลย สมแล้วที่เป็นเพื่อนกันได้

“พี่ขอร้องล่ะ บอกมาเถอะนะ”

“ไม่!

“นายรักแบมแบมก็เลยไม่อยากให้พวกเขาคืนดีกันใช่ไหมล่ะ!” จีวอนตะโกนเพื่อหยุดฮันบิน เด็กหนุ่มหันขวับมามองตาขวาง

“ผมไม่ใช่คนฉวยโอกาสอย่างนั้นนะ”

“ไม่ใช่ก็บอกมาสิ!

“ไม่ต้องมาบังคับ ผมเกลียดคนแบบคุณ คนแบบเพื่อนคุณด้วย” ฮันบินกดรีโมทเปิดรถ จีวอนรีบเข้าไปนั่งก่อนฮันบินจะปิดประตู

“ลงไปเลย!

“ไม่ นายไปไหนพี่ไปด้วย”

“หน้าด้าน” ฮันบินด่าอย่างไม่เกรงใจ แต่เผอิญว่าจีวอนไม่ใช่คนหน้าบางซะด้วย

“เออ นายกลับบ้าน พี่ก็จะไปบ้านนาย จะตามติดนายตลอดเวลาจนกว่านายจะยอมแพ้”

“ไปสถานีตำรวจก็จะไปด้วยใช่ไหม?”

“ไป จะชิงแจ้งความก่อนด้วย เอาเป็นข้อหาอะไรดีล่ะ พี่ทำเพื่อเพื่อนได้ทุกอย่างนะน้อง”

จีวอนฉีกยิ้มกว้างได้สะกิดเท้าของฮันบินมากเลย

“โอ๊ย! ไอ้เพ้อเจ้อ!!” ฮันบินเริ่มโมโหขึ้นมาแล้วนะ ทำไมเขาต้องมาเจอไอ้พี่คนนี้ด้วย

“ก็บอกมาสิ!

มาร์คต้วนมาเองไม่ได้หรือไง ทำไมต้องส่งไอ้หมอนี่มา ความพยายามนายได้ศูนย์นะมาร์คต้วน เรื่องการคบเพื่อนคุณก็ติดลบด้วย!

 

 

 

“พี่มาร์คกินหน่อยสิ ของโปรดพี่ทั้งนั้นเลยไม่ใช่เหรอ?” ยองแจคะยั้นคะยอให้พี่ตักอาหารกินบ้าง

 ยองแจสั่งอาหารขึ้นมาทานเป็นเพื่อนพี่ที่ห้องทำงาน เพราะพี่ไม่ยอมออกไปข้างนอก  ต้องขู่ว่าถ้าพี่ไม่กิน ยองแจก็ไม่กิน พี่ถึงเดินมานั่งด้วย แต่แค่นั่งมองข้าวอย่างเดียว คงจะอิ่มหรอกนะ

ร่างบางรินชาให้พี่ชาย แม้ดื่มไม่ลงก็อยากให้มืออุ่นขึ้น จะได้รู้สึกดีขึ้นบ้างสักนิด

เลิกเรียนแล้วยองแจต้องมาหาพี่ชายที่บริษัทเพื่อบังคับให้พี่กินข้าวบ้าง ตั้งแต่รู้ความจริงเรื่องของแบมแบมและจินยอง พี่ชายโหมงานหนักไม่กลับบ้านมาสามสี่วันแล้ว ไม่กลับคอนโด ไม่นอนบ้านเพื่อน พี่ชายอยู่ที่บริษัทตลอด  พี่บอกยองแจว่าต้องทำงานเยอะๆ จะได้ไม่คิดมาก อยู่เฉยๆ แล้วพี่ทนไม่ได้

ยองแจคิดว่าพี่คงอยากหาอะไรทำให้ไม่ว่าง จะได้ไม่สติแตกไปเสียก่อน

“พี่ไม่หิว”

“แบมแบมบอกยองแจนะว่าให้พี่ดูแลตัวเองดีๆ อย่าทำร้ายร่างกายตัวเองเพราะเขา..ถ้าพี่ซูบผอมไป เวลาได้ไปเจอหน้าเขาอีกพี่จะแก้ตัวยังไง ขนาดตัวเองยังดูแลไม่ได้ ใครเขาจะอยากกลับมาให้พี่ดูแล”

ยองแจตัดสินใจเอาแบมแบมมาขู่พี่ชายจอมดื้อ คอยอย่างใจเย็น ถ้าพี่ไม่จับช้อนตักข้าวเข้าปาก ยองแจก็ไม่กิน

มาร์คถอนหายใจ ยอมตักข้าวเปล่าขึ้นมากินคำหนึ่ง แล้วก็วางช้อน

“โธ่..” ยองแจผิดหวังเมื่อพี่กินแค่คำเดียวเอง

“พี่ว่าจะไปหาฮันบิน” มาร์คเอ่ยขึ้นช้าๆ มองหน้าน้องชาย ยองแจเลยถามสักหน่อย

“ไปทำไมอ่ะ”

“ฮันบินอาจจะรู้ว่าแบมแบมอยู่ที่ไหน พี่อยากไปถามเขา”

“เขาจะบอกพี่เหรอ?” ยองแจทำเป็นก้มหน้ากินข้าว ไม่ยอมบอกว่าสิ่งที่พี่คิดจะทำ ยองแจทำให้ก่อนแล้ว พี่เพิ่งคิดได้หรือว่าแบมแบมมีเพื่อนรักชื่อฮันบินน่ะ ห่วงเมียมากจนคิดอะไรไม่ออกเลยล่ะสิ

“ไม่ยอมบอกพี่ก็จะขอร้องเขา วันนี้มีเรียนบ่ายกันหรือเปล่า”

“ไม่มีแล้ว แต่เขาอาจจะมีธุระต้องไปก็ได้มั้ง” ยองแจหวังว่าพี่บ๊อบบี้จะทำสำเร็จนะ

“พี่จะโทรไปหาเขาก่อน” มาร์คหยิบโทรศัพท์มาจะกดโทรหาฮันบิน ยองแจรีบเอื้อมมือไปห้าม

“อย่าเพิ่งโทรตอนนี้เลย พี่กินก่อนเถอะ กินข้าวให้ฉันสบายใจก่อน”

“อยากกินข้าวทำไมไม่ไปหาแจ็คสันล่ะ มาบังคับพี่ทำไม พี่กินไม่ลง” มาร์คจิบชาอึกหนึ่ง เขาไม่มีกะจิตกะใจจะกินอะไร คิดถึงเรื่องลูกที่เสียไปและเรื่องแบมแบมทีไร เขาก็พาลไม่อยากกินอะไรเลย

ยองแจใจหาย เงยหน้ามองพี่ชายด้วยความตกใจ ใจนี่คิดไปแล้วว่าพี่อาจจะรู้อะไร เพราะตอนนี้คงไม่มีอารมณ์มาแซวเขาเล่นเรื่องพี่แจ็คสันหรอก

“ทำไมฉันต้องไปกินข้าวกับเพื่อนพี่ด้วยล่ะ”

“คืนดีกันแล้วไม่ใช่เหรอ”

พี่รู้?”

“อืม เราเคยหลุดปากออกมาเองนี่เรื่องแจ็คสันน่ะ ถ้าถึงขั้นเอ่ยถึงเองได้ก็คงไม่โกรธกันแล้ว”

ยองแจคิ้วขมวด นี่เขายังจำไม่ได้เลยนะว่าไปหลุดปากเรื่องพี่แจ็คสันตอนไหนกันน่ะ?

“คบกันหรือยัง” คำถามน่าตกใจของพี่ชายทำให้ยองแจสำลัก มาร์ครินน้ำแล้วยื่นให้ ถอนหายใจ

“ตกใจอะไร กินดีๆ สิ”

“พี่ถามอะไรเนี่ย!” ยองแจคว้ากระดาษเช็ดปากมาซับปาก

“เข้าใจกันแล้วก็คบกันไปซะเลยสิ”

“พี่มาร์ค! นี่พี่แปลกไปนะ พี่พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า พี่...พี่ยอมให้ฉันมีแฟนแล้วเหรอ?!

ยองแจแทบไม่อยากเชื่อ มาร์คพยักหน้าช้าๆ

“อืม..อยากคบก็คบไปเถอะ รักกันจะคบกันก็ไม่แปลกหรอก เวลาคนเรามันไม่ได้มีเหลือเฟือ มันเดินหน้าไปเรื่อยๆ  อยากทำอะไรก็ควรรีบทำ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง”

มาร์คไม่อยากเหมือนแม่ เขามีสิทธิ์ห่วงใยโดยใช้ความเป็นพี่ชาย แต่ไม่มีสิทธิ์บังคับกะเกณฑ์ชีวิตน้องให้เป็นอย่างที่เขาต้องการ การไม่ได้อยู่กับคนที่รักมันทรมานนะ..

“พี่มาร์ค..

“แจ็คสันมันรักยองแจ พี่ก็พอรู้ ฝากไปบอกมันด้วยแล้วกันว่า..ถ้ามันทำให้แกเสียใจ พี่ไม่เอามันไว้แน่ ถึงมันจะเป็นเพื่อนรักพี่ก็เถอะ”

            มาร์คขู่ไปอย่างนั้นเอง เขารู้นิสัยเพื่อนดี แจ็คสันไม่ทำให้ยองแจเสียใจหรอก มันไม่เหมือนเขา..

“อืม..” ยองแจน้ำตาคลอ ดีใจที่พี่ชายเข้าใจและยอมอนุญาตให้เขามีแฟนสักที ถึงพี่จะไม่มีรอยยิ้ม แต่ยองแจก็รู้ว่าพี่อยากให้เขามีความสุข เขารู้ว่าพี่คอยห้ามเพราะความเป็นห่วง ถึงจะหงุดหงิดบ้าง แต่ยองแจก็ไม่เคยโกรธพี่ชายหรอก พี่ชายหวงก็เพราะพี่ชายรักยองแจ

“ต่อจากนี้ไม่ต้องมาดูแลพี่ก็ได้ พี่ดูแลตัวเองได้ ไปดูแลมันเถอะ มันคงอยากอยู่กับแกเหมือนกัน”

“ไม่หรอก พี่แจ็คสันเขาเข้าใจดีว่าตอนนี้พี่ต้องการฉัน ไม่ต้องไล่หรอก รอไว้พี่ได้พบแบมแบมอีกครั้งเมื่อไร ฉันไปจะเที่ยวกับเขาทุกอาทิตย์เลยแล้วกัน”

“อืม..

“พี่มาร์ค”

“อะไร”

“ขอบคุณนะครับ”

มาร์คเงยหน้าจากถ้วยชามองน้องชาย พยักหน้ารับคำขอบคุณ เอื้อมมือไปลูบผมสวยของอีกฝ่าย ยองแจวางมือทาบลงบนมือพี่ชาย อบอุ่นจนอยากจะร้องไห้เลย..

 

 

 

           

            ยูคยอมมองคนที่มาเยือนบ้านตนในตอนค่ำด้วยความแปลกใจ

            อ่า..สามีของแบมแบมเปลี่ยนไปนะ ครั้งก่อนที่มาบ้านเขาดูดีกว่านี้ ตอนนี้สภาพแย่มากเลย

            “มีอะไรหรือครับถึงมาบ้านผมเสียค่ำมืดแบบนี้”

            “ผมอยากพบฮันบิน เขาอยู่ไหมครับ” มาร์คมาเยือนถึงบ้านคิมด้วยความหวัง

            “เอ่อ..ตอนนี้เขาไม่อยู่หรอกครับ คุณมีอะไรหรือครับ” ยูคยอมเห็นความผิดหวังทางสีหน้าและแววตาของอีกฝ่าย ใจอ่อนขึ้นมาทันทีตามประสาคนที่รู้เรื่องราวทุกอย่าง มาร์คคงมาเพราะเรื่องของแบมแบม

            “ผม..ไม่มีอะไรครับ ไว้ผมจะโทรไปหาเขาเอง ขอบคุณ” มาร์คเดินหันหลังจะไปขึ้นรถ แต่ยูคยอมรีบเรียกเขาไว้

“ฮันบินยังไม่โทรหาคุณอีกเหรอครับ”

“เรื่องอะไรหรือครับ” มาร์คหันกลับไปมองคนที่เปิดประตูเล็กเดินออกมาคุยด้วย

“วันนี้น้องชายผมเขาโทรมาโวยวายว่าคุณมาร์คใช้ให้เพื่อนไปก่อกวนเขาถึงมหาลัย จะรู้ที่อยู่ของแบมแบมให้ได้เลย”

“เพื่อน?” มาร์คงุนงง เขาไม่ได้ให้เพื่อนไปทำอะไรเลยนะ

“ครับ คนที่ชื่อคิมจีวอนน่ะ” มาร์คตกใจ ไม่คิดว่าจีวอนจะไปคุยกับฮันบิน มันเคยบอกเขาอยู่ว่ามันจะช่วย แต่ไม่คิดว่าจะช่วยอย่างนี้

“นี่คุณ..ไม่รู้เรื่องหรอกเหรอครับ?” ยูคยอมแปลกใจในท่าทีของมาร์ค เพราะเท่าที่ฮันบินเล่า น้องเชื่อสนิทใจว่าที่คนชื่อจีวอนไปกวนก็เพราะมาร์คสั่ง แต่มาร์คเหมือนไม่รู้เรื่องเลยนะ

 “ไม่ครับ ผมไม่รู้เลยว่า..ว่าจีวอนไปหาฮันบิน”

ยูคยอมกอดอก ถอนหายใจ ไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ ฮันบินโมโหมากเลยไม่ได้บอกที่อยู่ไป มาร์คเองก็คงไม่รู้ถึงมาหาน้องชายเขาที่นี่

“ผมขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะครับ ฝากบอกน้องคุณด้วย”

“ได้ครับ ผมจะบอกให้ นี่คุณจะไปไหนหรือครับ”

“ก็..” มาร์คเองก็ตอบไม่ได้ว่าเขาจะไปที่ไหน  ไม่อยากกลับบ้าน แต่จะกลับไปบริษัทน้องก็ห้าม

“คุณรู้ไหมว่าแบมแบมมีพี่ชายอยู่หนึ่งคน”

“ครับ..ผมก็เพิ่งรู้ไม่นานนี้ว่าแบมแบมมีพี่ชายแท้ๆ”

“ผมเป็นคนรักของพี่ชายแบมแบม” ยูคยอมตัดสินใจบอกความจริง

“ห๊ะ?” มาร์คประหลาดใจที่โลกมันกลมมาก ถึงรู้ว่าไม่สมควรแต่ยูคยอมก็อดยิ้มไม่ได้

“คุณบอกผมได้ไหมครับว่าคุณมาหาฮันบินเพราะอะไร”

“ผมอยากมาถามเขาว่า เขารู้ที่อยู่ของแบมแบมหรือเปล่าน่ะครับ” มาร์คกำลังตื่นเต้น บางทีผู้ชายคนนี้อาจจะรู้ว่าแบมแบมอยู่ที่ไหน พี่ชายแบมแบมเอาน้องไปไว้ที่ไหน แฟนจะไม่รู้เชียวหรือ

“รู้แล้วคุณจะทำอะไรต่อไปล่ะครับ”

“ผมอยากขอโทษแบมแบม และบอกสิ่งที่ผมไม่มีโอกาสได้บอกเขาเลย..

“คุณยังอยากจะตามหาแบมแบมเพื่อพบเขา ทั้งที่เขาก็..ไม่มีลูกให้คุณแล้วน่ะเหรอ? ขอโทษนะครับที่ถามสะกิดแผลคุณ”   

“ครับ..” มาร์ครับคำหนักแน่นแม้ว่าแววตาจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ตาม

“แบมแบมเขาไม่มีโอกาสเหลือให้คุณแก้ตัวแล้ว” ยูคยอมเห็นใจแบมแบม และรู้ด้วยว่าน้องเจ็บปวดมากแค่ไหน นิชคุณก็ให้เขาหาเวลาไปคุยเป็นเพื่อนน้องบ่อยๆ เหมือนกัน

แต่เขาก็ได้รับข้อมูลแค่ในฝั่งคนของตัวเอง ไม่ได้เคยพูดคุยอะไรกับมาร์คมากนัก ครั้งก่อนก็พอดูออกว่าเขาทั้งรักและห่วงใยแบมแบม แต่มันจะมากพอให้เขาได้รับโอกาสแก้ตัวหรือเปล่า

“ผมจะสร้างโอกาสนั้นขึ้นมาเอง ขอแค่ให้ผมได้พบเขาอีกครั้งก็พอ”

“นิชคุณเขาไม่ชอบคุณมากเลยนะครับ”

“ครับ ขอบคุณที่บอก ผมเข้าใจ” ถ้ามีคนมาทำให้ยองแจเสียใจ เขาก็คงเกลียดคนๆ นั้นเหมือนกัน

“ผมสงสารน้อง..แต่ก็อยากจะรู้ว่าคุณจะทำให้เขากลับมายิ้มอีกได้หรือเปล่า”

“ผม..ผมทำให้เขาเสียใจมาก ผมรู้ และผมก็เจ็บปวดมากเหมือนกันกับสิ่งที่ผมทำกับเขา”

มาร์คแค่อยากเห็นกับตาว่าตอนนี้แบมแบมโอเค แบมเพิ่งแท้ง สภาพจิตใจคงย่ำแย่มากกว่าเดิม เพราะเขาเองก็ยังเสียศูนย์ไปเหมือนกัน ไหนจะสุขภาพทางกายอีก

“แค่พูดใครๆ ก็พูดได้ครับ การกระทำต่างหากที่สำคัญ คุณไม่ต้องบอกผมหรอกว่าคุณรู้สึกยังไง ไปบอกแบมแบมเองเลยดีกว่า”

มาร์คมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ ก่อนหัวใจจะเต้นรัวด้วยความดีใจเมื่อได้ยินประโยคถัดมา

“ถ้าผมบอกที่อยู่ของแบมแบม คุณอย่าบอกแกได้ไหมว่ารู้จากผม ผมยังไม่อยากถูกแกเกลียดเอาน่ะ ใช้โอกาสที่ได้ครั้งนี้อย่างคุ้มค่าด้วยนะครับ”

ยูคยอมตัดสินใจบอกมาร์ค รู้ว่าไม่ควรยุ่ง แต่เขาไม่อยากเห็นแบมแบมแอบร้องไห้แล้วล่ะ..

 

 

 

 

มาร์คมองนาฬิกาข้อมือพลางวิ่งไปตามทางเดินของโรงพยาบาลเพราะกลัวว่าจะหมดเวลาเยี่ยมเสียก่อน

เขาไม่คิดเลยว่าแบมแบมไม่ได้ไปไหนไกลเลย อยู่ห่างเขาแค่นิดเดียวเท่านั้น

ชายหนุ่มไม่จำเป็นต้องถามชื่อปลอมที่แบมแบมใช้ที่เคาน์เตอร์พยาบาลเพราะยูคยอมบอกเลขห้องพักเขามาแล้ว

ตอนก่อนจะมาถึงมาร์คก็ดีใจและตื่นเต้นมากที่จะได้เจอแบมแบมอีกครั้ง แต่พอมาถึงหน้าห้องพักของแบมแบมจริง เขากลับไม่กล้าเปิดประตูเข้าไป..

 

 

“แบมเบื่อ อยากกลับบ้านแล้ว” แบมแบมบ่นกับเพื่อน ฮันบินถือจานผลไม้ที่ปอกเปลือกเรียบร้อยมายื่นให้

“อยู่ที่นี่ก็สบายดีนี่นา”

“แต่เราเบื่อ เราหายแล้ว เราอยากกลับบ้าน” เขาแข็งแรงแล้ว เด็กๆ ก็แข็งแรงดีด้วยนะ!

ทำไมพี่ต้องบังคับให้เขาอยู่โรงพยาบาลด้วย เขาไม่ได้ป่วยหนักสักหน่อย เจ้าตัวเล็กในท้องนี่ก็พ้นสามเดือนมาอาทิตย์หนึ่งแล้วนะ

“พี่คุณเป็นห่วง อยู่ที่นี่พี่เขาก็มาหาได้ทุกวัน ทนไปเหอะน่า เดี๋ยวก็ได้กลับแล้วมั้ง”

“โธ่เอ๊ย เบื่อจะตายอยู่แล้ว อยากไปเรียนแล้วอ่ะ”

“เอาน่า อย่างอแงสิ โตแล้วนะเว้ย” ฮันบินนั่งลงบนเตียงกอดไหล่เพื่อนไว้ แบมแบมชกอกกว้างแต่ฮันบินก็ไม่สะทกสะท้าน ยื่นนิ้วไปเกาคางแบมแบมเล่น

“โอ๋ๆ น่าสงสารจังเลย”

“เราไม่ใช่หมานะฮันบิน!” แบมแบมเอียงหน้าหนี จั๊กจี๋จนหลุดหัวเราะ ก่อนจะทุบเพื่อนไปหลายตุบให้เลิกทำเหมือนเขาเป็นของเล่นสักที

 

 

มาร์คหยุดมือที่จะเปิดประตูเมื่อมองผ่านกระจกเล็กๆ ตรงประตูเข้าไปเห็นว่ามีคนดูแลเอาใจใส่แบมแบมอยู่แล้ว และแบมแบมเองก็กำลังยิ้มได้ ท่าทางมีความสุข..ไม่ได้เศร้าโศกอะไรอย่างที่เขาเป็นห่วง

ถ้าอาการดีขึ้นแล้ว..ก็ดีแล้วล่ะ

ภาพของฮันบินและแบมแบมที่ไม่น่าเข้าไปแทรกทำให้มาร์คเปลี่ยนใจที่จะเปิดประตูเข้าไป แล้วเดินจากมา

มาร์คไม่ได้อยากจะยอมแพ้แต่เขาแค่ไม่ได้เตรียมใจมาว่าจะได้เห็นภาพนี้ เขาลืมไปว่าถึงเขาไม่คอยดูแล ก็ยังมีคนอื่นที่รักและพร้อมจะดูแลแบมแบมแทนเขา แต่เขาจะมาใหม่เมื่อตอนแบมแบมอยู่คนเดียวแล้ว เขาไม่อยากเข้าไปขัดความสุขของแบมแบมเวลาได้อยู่กับเพื่อน

เขาไม่ท้อหรอก ความผิดพลาดอาจจะเป็นบทเรียนที่ดี แต่เขาก็รู้ว่าไม่ควรกลับไปเรียนบทนั้นซ้ำ

 

 

 

 

            “พี่คุณ! คิดถึงมากเลย กอดหน่อย” แบมแบมยิ้มกว้าง ดีใจที่เห็นว่าพี่ชายมาหาแล้ว นิชคุณยิ้มให้น้องชายแม้แววตาจะเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าก็ตาม

            “มาๆ กอด” นิชคุณกอดน้องแน่นๆ เติมพลัง

“ยูคยอมมาหรือยัง”

“ยังเลยครับ” แบมแบมน่ะแต่งตัวรอว่าที่พี่สะใภ้มารับกลับบ้านแล้ว ในที่สุดพี่ชายก็อนุญาตให้แบมแบมกลับบ้านได้สักที เบื่อจะแย่ อยากไปเรียนแล้ว

“เดี๋ยวก็คงมาแล้วล่ะ นี่จำที่พี่บอกได้ไหมว่าห้ามทำอะไรบ้างน่ะ” คุณหมอจับมือน้องชาย ตีหน้าดุ คนน้องยิ้มอ้อน

“จำได้น่า แบมไม่ได้ความจำสั้นสักหน่อยนะ”

“จำแล้วทำด้วยล่ะ พี่ไม่อยากจับแบมมานอนโรงพยาบาลอีกหรอกนะ”

“ครับ คราวนี้แบมจะระวัง” เขาจะไม่ทำให้ลูกเป็นอะไรอีกแล้วล่ะ

“แบมแบมรอพี่นานไหม..อ่าว! พี่คุณก็อยู่ด้วยเหรอครับ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ เหนื่อยหรือไง”

ยูคยอมเปิดประตูเข้ามาในห้องพัก ทักแบมแบมและคนรักที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายวัน

“เพิ่งไปทำคลอดมาน่ะสิ คิดถึงจังเลย”

“แหม อายน้องบ้าง กินข้าวหรือยังครับ มีเวลาไหมเนี่ย” ยูคยอมอมยิ้มเดินเข้าไปกอดคนรักแล้วหอมแก้มอย่างที่ชอบทำเวลาอีกฝ่ายรู้สึกเหนื่อย นิชคุณจูบที่ริมฝีปากนุ่มเบาๆ แค่แตะแล้วผละออก

“ยังเลย เดี๋ยวต้องไปดูคนไข้ต่ออีก พี่ฝากแบมแบมด้วยนะ”

“ได้ครับ เดี๋ยวจะพาน้องไปกินข้าวก่อนแล้วจะไปส่งให้ถึงบ้านเลย ไม่ต้องห่วง อ่ะ จริงสิ ผมมีไอ้นี่ติดกระเป๋ามา ยังไงก็หาเวลาไปกินข้าวด้วยนะ แซนวิชก็ยังดี”

 ยูคยอมล้วงของในกระเป๋าออกมายื่นให้นิชคุณ เป็นเครื่องดื่มที่เขาชอบ นิชคุณก็ชอบเหมือนกัน

“ครับๆ รับบัญชาครับนายท่าน”

แบมแบมมองคนทั้งคู่แล้วอดยิ้มไม่ได้ ดูรักและห่วงใยกันดีจังเลย..

“เรื่องค่ารักษากับค่ายาล่ะครับ พี่จัดการหรือยัง ผมต้องไปจัดการให้ก่อนหรือเปล่า” ยูคยอมเดินไปหยิบกระเป๋าที่ใส่ของส่วนตัวของแบมแบมมาสะพาย นิชคุณปิดฝาขวดเครื่องดื่มที่เพิ่งดื่มเข้าไปครึ่งขวด

“พี่จัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ ยูพาแบมกลับบ้านได้เลย เดี๋ยวว่างแล้วพี่จะโทรหานะ ทั้งสองคนเลย”

“ครับ ไปเถอะแบมแบม นี่ใกล้จะเที่ยงแล้ว เดี๋ยวพี่พาไปกินร้านประจำของพี่ อร่อยมาก แต่โต๊ะจะเต็มไวมากเลย”

ยูคยอมจับมือแบมแบมพาออกจากห้อง นิชคุณเดินตามหลังปิดประตูห้องพัก แล้วเดินแยกไปคนละทางกับทั้งสองหนุ่ม 

 

 

“แบมแบม..

“ครับพี่” แบมแบมหันมองแฟนพี่ชาย คนขับหันมามองเขาแวบหนึ่งแล้วหันไปสนใจทางข้างหน้าต่อ

“แบมแบม..ได้คุยกับคุณมาร์คบ้างหรือยัง” คนถูกถามชะงักไป มองออกไปนอกรถ

“ไม่เลยครับ ไม่ได้คุยกันเลย”

“อย่างนั้นเหรอ?” ยูคยอมแปลกใจ นี่คุณมาร์คยังไม่ได้มาหาแบมแบมอีกเหรอ เขานึกว่าจะมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วเสียอีก มัวไปทำอะไรอยู่นะ

“ทำไมหรือครับ”

“เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไร พี่คิดว่าเขาจะพยายามติดต่อแบมแบม..

“เขาจะทำอย่างนั้นทำไมล่ะครับ ไม่มีเหตุผลที่ต้องทำเลย”

เมื่อแบมแบมเอ่ยออกมาอย่างนั้น ยูคยอมก็ตัดสินใจเงียบ ในเมื่อเขาช่วยแล้วมาร์คยังไม่สนใจจะมาหาแบมแบมก็ช่างเถอะ เขาจะได้หันไปเชียร์ฮันบินน้องเขาแทน

 

 

 

“อะไรนะครับ! คนไข้ออกจากโรงพยาบาลไปแล้วเหรอ?”

“ใช่แล้วค่ะ เพิ่งออกไปเมื่อตอนเช้านี้เอง” นางพยาบาลสาวตกใจกับเสียงดังของชายหนุ่ม มาร์คอึ้ง ไม่คิดว่าตนจะโชคไม่ดีขนาดนี้

ทำไมคิมยูคยอมไม่บอกเขานะว่าวันนี้แบมแบมก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาต้องไปหาแบมแบมที่ไหนต่อล่ะ

ที่ที่แบมแบมจะไป ถ้าไม่ใช่บ้านแม่ก็คงบ้านพี่ชาย

 

 

 

           

            “ตัวเล็กของแม่จะเป็นตาหนูหรือยัยหนูกันน้า..

            แบมแบมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะจรดดินสอไม้วาดรูปการ์ตูนเด็กหญิงฝาแฝดลงในสมุดสเก็ตภาพ สายลมเอื่อยๆ ภายในสวนดอกไม้ทำให้แบมแบมรู้สึกดีและอารมณ์ดี เยอบีร่าแสนสวยยังอวดความงามแข่งกันทั่วสวนให้ว่าที่คุณแม่มีความสุขมากขึ้นอีก

            “ลุงคุณบอกแม่ว่า พอพวกหนูอายุสี่ห้าเดือนก็ดูเพศได้แล้วนะ แต่แม่จะไม่อัลตร้าซาวด์หรอก เอาไว้ลุ้นตอนคลอดดีกว่าเนอะ ตื่นเต้นดี ดีไหมครับ..อ๊ะ”

            แบมแบมวาดโบว์ลงบนผมของเด็กหญิงตัวน้อยในกระดาษเสร็จแล้วเพิ่งจะมาสังเกตใบหน้าของการ์ตูนตัวล่าสุดที่เพิ่งวาด เด็กน้อยหน้าสวยตาก็สวย..เหมือนใครบางคนในความคิดถึง

            “อ่า..แย่จัง” แบมแบมหยิบยางลบมาลบตัวเด็กหญิงคนนั้นออกเพื่อวาดใหม่ให้เป็นเด็กหน้าหวานตาโตเหมือนคนแรก แต่เพราะเผลอลบแรงไปหน่อยทำให้กระดาษย่น แบมแบมถอนหายใจ หยิบกรรไกรมาตัดกระดาษส่วนที่มีเด็กน้อยที่ถูกลบออก ขยำทิ้งลงในถังขยะใบเล็กใต้โต๊ะหิน

ในถังขยะมีทั้งรูปฝาแฝดชาย ฝาแฝดชายหญิง ที่แบมแบมวาดแล้วไม่พอใจอยู่เกือบสิบแผ่น

แค่เผลอไปหน่อยใจก็คิดถึงเขาไปเสียหมด ไม่ดีเลย..ไม่ดีต่อหัวใจมากๆ

เขาควรจะลืม ไม่อยากจำได้แล้ว.. ลูกต้องเหมือนเขาสิ  ไม่ใช่เหมือนคุณมาร์ค

            “คุณแบมคะ” แบมแบมหันไปมองสาวใช้คนใหม่ที่เดินมาหา พี่ยูบินคงยังไม่กลับจากซื้อของล่ะสิ

“มีอะไรหรือครับ”

“มีคนมาหาค่ะ”

“ใครเหรอ?”

“เขาบอกว่าเป็นเพื่อนคุณแบมแบมน่ะค่ะ รออยู่ที่ห้องรับแขก”

แบมแบมพยักหน้ารับรู้ ปิดสมุดสเก็ตภาพแล้วถือติดมือเดินเข้าบ้าน

 

 

 

ร่างบางยืนนิ่งด้วยความตกใจเมื่อคนที่มาหาไม่ใช่เพื่อนที่เขาคิดเอาไว้ ไม่ใช่เพื่อนสมัยมัธยมหรือเพื่อนที่มหาวิทยาลัย

“คุณมาร์ค..”  

ในใจของแบมแบมเจ็บแปลบเมื่อเห็นสภาพของคุณมาร์คอีกครั้งในรอบหลายอาทิตย์

ผอมไปนะ..อดนอนด้วยใช่ไหม..

“แบมแบม..ในที่สุดก็ได้เจอกันสักทีนะ เป็นยังไงบ้าง สบายดีหรือเปล่า”

มาร์ครีบลุกขึ้นยืน ก้าวไปหาแบมแบม แค่เห็นหน้าก็รู้ว่าตนเองคิดถึงแบมแบมมากแค่ไหน

แบมแบมหันหลังกลับเดินหนีทันที มาร์ครีบเดินไปขวางหน้า ร่างบางหยุดก้าว ถอยห่าง

“เดี๋ยวสิแบมแบม คุยกันก่อนได้ไหม” มาร์คอยากจะดึงคนตรงหน้ามากอดด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องหักห้ามใจเอาไว้

“เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเหรอครับ” แบมแบมไม่ได้เตรียมใจที่จะเจอคุณมาร์คเร็วขนาดนี้ ถ้าพี่ยูบินอยู่คงไม่ยอมให้คุณมาร์คเข้ามาในบ้านได้หรอก

ต่อจากนี้ เขาต้องบอกคนที่ไม่เคยเห็นคุณมาร์คเอาไว้ว่าอย่าเปิดรับผู้ชายคนนี้เข้ามาในบ้าน..

“มีสิ มีแน่ๆ พี่มาขอโทษ..พี่อยากขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา”

แบมแบมเห็นความสำนึกผิดในแววตาของอีกฝ่าย แต่ก็รีบหลุบตามองไปที่ข้อมือตนที่มาร์คกอบกุม มาร์คจึงต้องปล่อยแม้จะไม่อยากปล่อย

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แบมไม่ได้โกรธอะไร ถ้าจะแค่บอกขอโทษ..คุณโทรมาหาแบมก็ได้”

มือนิ่มอีกข้างกุมข้อมือที่โดนสัมผัสไว้ แบมแบมไม่คิดว่าคุณมาร์คจะยังมาหาตนอีก คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมปล่อยเขาไปแต่โดยดี

“พี่พยายามโทรหาแล้วแต่แบมไม่รับสายพี่นี่ แบมไม่โกรธพี่จริงๆ น่ะเหรอ” มาร์คดีใจมาก

แบมแบมกัดริมฝีปาก อยากจะร้องไห้กับน้ำเสียงดีใจของอีกคน พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ใช่ไหมแบม พี่สัญญาว่าพี่จะไม่ทำให้แบมเสียใจอีก กลับไปอยู่กับพี่เถอะนะ” มาร์คเอ่ยอย่างมีความหวัง

 “มัน..คงเป็นไปไม่ได้หรอกครับ แบมไม่อยากได้คำสัญญาจากเพียงลมปาก มัน..มันไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าสักวันคุณเกิดผิดสัญญา..แบมไม่คิดว่าแบมจะรับได้ คุณรู้เรื่องลูกหรือยังครับ”

แบมแบมมองหน้ามาร์คนิ่ง อยากรู้ว่ามาร์คจะรู้สึกยังไงกับความสูญเสีย

มาร์คเงียบไป กัดริมฝีปากแน่นเหมือนพยายามสะกดกลั้นบางอย่างความเสียใจ

แบมแบมคิดว่าตัวเองทำใจได้แล้ว..แต่พอเห็นอย่างนี้กำแพงความรู้สึกที่เพิ่งก่อก็สั่นคลอน..

คุณมาร์คเสียใจด้วยเหรอที่เราไม่มีลูกด้วยกัน

“พี่..พี่รู้แล้ว พี่ขอโทษนะที่เป็นสาเหตุทำให้เราเสียแกไป..พี่ขอโทษ ถึงคำขอโทษของพี่จะไม่สามารถทำให้แกกลับคืนมาได้แต่พี่ก็อยากจะบอกว่าพี่เสียใจจริงๆ แบมเป็นอะไรมากหรือเปล่า ร่างกายแข็งแรงดีหรือยัง”

มาร์คไม่ถามว่าแบมแบมทำใจได้หรือยังที่แท้งลูก เพราะเขาเป็นพ่อเขายังเจ็บ แบมแบมเป็นแม่จะไม่เจ็บปวดคงเป็นไปไม่ได้ เขาเป็นห่วงแบมแบม

“แบม..” ร่างบางทนความรู้สึกผิดไม่ไหวหันหลังให้มาร์ค ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา เขาเผลอร้องไห้เมื่อไรก็ไม่รู้ ความเจ็บปวดในน้ำเสียงและความห่วงใยในแววตาที่คุ้นเคยกำลังกรีดความรู้สึกของแบมแบมอยู่ในขณะนี้

“ไม่หรอกครับ ไม่ใช่ความผิดของคุณมาร์คหรอก แบมเป็นแม่ เขาอยู่กับแบมตลอดเวลา แบมต่างหากควรดูแลเขาให้ดี..ตอนนี้แบมไม่มีลูกอยู่อีกแล้ว..คุณมาร์คจะกลับมาหาแบมทำไม”

“พี่กลับมาเพราะแบม..แบมอาจจะไม่เชื่อ แต่พี่..พี่รู้แล้วว่าวันนั้นพี่เลือกผิด ต่อให้แบมไม่มีลูก พี่ก็ต้องการแบม พี่โง่เองแบม พี่คิดว่าพี่ยังรักเขา แต่ความจริงในใจพี่มีคนมาแทนที่เขาตั้งนานแล้ว..นั่นคือแบม เพราะพี่ไม่เคยคิดว่าพี่จะรักใครได้ พี่เลยไม่รู้ตัวว่าพี่..

พี่รักแบม

ตากลมที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำคำนี้จากมาร์ค

คำว่ารักที่รอมาตลอดทำไมได้ยินแล้วมันเจ็บ..ทั้งมีความสุขและเจ็บปวด

ดีใจแต่ไม่กล้ารับเอาไว้  ทำไมถึงเพิ่งมาบอกตอนนี้ มันไม่สายไปเหรอ

            ทำไมมาบอกตอนนี้ ตอนที่เขาเดินจากมาแล้ว

“แบมจะเชื่อคุณได้แค่ไหนเหรอครับ..ว่าคุณรักแบมจริงๆ”

“แบม..

แบมแบมหันไปกลับไปมองมาร์คทั้งน้ำตา จึงเห็นว่าเวลานี้ดวงตาสวยที่เคยหลงใหลก็แดงช้ำและเอ่อคลอด้วยน้ำใสเช่นกัน

“แบมเพิ่งจะหายไป คุณมาร์คเลยยังคงเสียดายมากกว่า เหมือนหวงของไงครับ แต่พอทำใจ ตั้งสติให้นิ่งอีกสักพัก ถ้าคุณมาร์คยังคิดถึงแบมอยู่ นั่นล่ะครับแบมถึงพอจะเชื่อว่าคุณรักแบม”

            “ต้องใช้เวลานานแค่ไหนล่ะแบม พี่ต้องรออีกนานแค่ไหน”

            มาร์คไม่รู้ตัวเลยว่า ตนเองกำลังถามคำถามเดียวกับที่แบมแบมเคยถามตนมาก่อน..

            แบมแบมไม่ยอมมองสายตาวิงวอนจากอีกฝ่าย..กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน

            “ลองเป็นฝ่ายรอดูบ้างไหมครับ..คุณมาร์คเคยบอกว่าอยากได้เวลาคิด ต่อจากนี้คุณจะคิดอีกนานแค่ไหนก็ได้ครับ แบมไม่รีบ”

ที่แบมแบมเดินออกมาแค่อยากให้มาร์คเลิกตาม เลิกยื้อ จะได้ตัดใจ แบมแบมไม่กล้าตีค่าตัวเองสูงเกินไป เขาไม่ได้เล่นตัว แค่อยากรู้ว่าคำว่ารักที่คุณมาร์คพูดออกมามันจริงแค่ไหน

เขาเองก็สงสาร..คุณมาร์คคงเจ็บปวดมากที่คิดว่าตัวเองเสียลูกไปแล้ว แต่แบมแบมอยากให้คุณมาร์คคิดทบทวนให้ดีเสียก่อนว่าต้องการแบมแบมที่ไม่มีลูกกลับไปมากแค่ไหน

ก่อนหน้านี้คุณมาร์คทิ้งขว้างแบมมากเกินไป การเฉยชา..มันคือการใช้เวลาทำลายความรู้สึกได้อย่างเจ็บปวดที่สุด

“แบมต้องการให้พี่ทำอะไรแบมถึงจะเชื่อล่ะ แบมบอกมาสิ พี่ทำให้ได้ทุกอย่างนะแบม”

“แบมไม่กล้าขอให้คุณทำอะไรเพื่อแบมหรอกครับ ถ้าคุณอยากจะทำอะไรจากใจเพื่อแบมคุณก็ทำเถอะ หรือถ้าไม่อยากทำก็แล้วแต่คุณ..แบมยังจำได้อยู่เลยนะครับที่คุณมาร์คไม่ยอมบอกรักแบมทั้งที่สามารถโกหกก็ได้ แบม..เคยบอกคุณว่า ถึงจะเป็นแค่คำโกหกแบมก็จะอยู่กับคุณ ตอนนี้แบมไม่กล้ามั่นใจอะไรเลยว่าคุณพูดจริงหรือพูดเพื่อรั้งแบมไว้กันแน่

“ครั้งนี้พี่พูดจากใจนะแบม พี่รักแบมจริงๆ ถ้าแบมไม่เชื่อพี่จะทำให้ดู..แต่แบมล่ะจะอนุญาตให้พี่ได้ดูแลแบมหรือเปล่า”

“เราหย่ากันแล้ว..เราเป็นคนแปลกหน้ากันแล้วครับ”

ถ้าคุณมาร์คมาอยู่ใกล้..คุณมาร์คคงรู้แน่ว่าเขาไม่ได้แท้ง

“ในความรู้สึกของพี่แบมยังเป็นภรรยาพี่เสมอ พี่ไม่สนใจไอ้ใบหย่านั่นหรอก! สถานะของเราสองคนมันไม่ได้กำหนดได้ด้วยกระดาษแผ่นเดียว..ถึงสถานภาพสามีภรรยาตามกฎหมายของเราจะจบลงไปแล้ว..แต่หัวใจพี่มันยังจดจำอยู่ว่าแบมคือใคร..และเราเป็นอะไรกัน”

แบมแบมสะอื้นออกมาในที่สุด ไม่ใช่เพราะคำพูดของคุณมาร์คเท่านั้น..แต่เป็นเพราะน้ำตาของอีกฝ่ายด้วย..

คุณมาร์คร้องไห้เพราะอะไร..เพราะเขาเหรอ? เพราะเรื่องระหว่างเราอย่างนั้นเหรอ? คุณมาร์คที่เคยหนักแน่นและเข้มแข็งอยู่เสมอกำลังร้องไห้อยู่ต่อหน้าเขา

“อย่าร้องไห้..ถึงจะโกรธเกลียดพี่แค่ไหนก็อย่าร้องไห้อีกเลย ที่ผ่านมาแบมร้องไห้เพราะพี่มามากพอแล้ว พี่ขอร้อง

มาร์คเช็ดน้ำตาบนแก้มใสอย่างเบามือ แค่เห็นน้ำตาของแบมแบม มาร์คก็เจ็บปวด เขาเห็นน้ำตาของแบมแบมมามากเกินพอแล้ว..พอแล้วจริงๆ

สัมผัสที่อ่อนโยนและทะนุถนอมราวกับเขาเป็นแก้วทำให้แบมแบมสับสน..

ร่างบางมองสบตาคมที่อยู่ใกล้กันไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่..ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นรดปลายจมูก

“พี่ขอกอดหน่อยได้ไหม..

คำขอของมาร์คทำให้แบมแบมได้สติ เขาผลักร่างสูงออกทันทีแล้วถอยหลังหนึ่งก้าวแทนคำตอบ

มาร์คเจ็บแปลบในใจกับท่าทางปฏิเสธนั้น คิดว่าแบมรังเกียจตน

แต่ที่แบมแบมถอยหนีไม่ให้กอดเพราะกลัวว่าคุณมาร์คจะรู้ว่าตนไม่ได้แท้ง ถ้าคุณมาร์คโดนตัวแบมเขาก็ต้องรู้ความจริงแน่นอน

“แบม..แบมขอเวลา..” แบมแบมถอยอีกหลายก้าวขณะที่ยังสบตามาร์คอยู่

“ถ้าคุณอยากทำอะไรเพื่อแบมจริงๆ..ก็ควรเริ่มจากระยะห่างระหว่างเราสองคน” แบมแบมหันหลังก้าวเร็วๆ ไปทางบันไดเพื่อขึ้นไปชั้นบน

มาร์คยืนนิ่งกับคำขอแรกจากแบมแบม พยายามฝืนยิ้มทั้งน้ำตาเพื่อปลอบใจตัวเอง

ไม่เป็นไรถึงจะมีระยะห่างแต่ก็ยังได้เริ่มนับหนึ่ง..ได้เท่านี้ก็ดีแล้ว

แบมแบมปิดประตูห้องนอนตัวเองแล้วยืนพิงประตู ยกสองมือขึ้นเช็ดน้ำตา

โง่จริงๆ..ใจอยากกลับไปหาเขาแต่ยังปากดี

“แม่โง่มากใช่ไหมที่ทำกับพ่อเขาแบบนั้น..

เด็กหนุ่มทรุดลงนั่งบนพื้นอยู่หน้าประตู ยิ่งเช็ดน้ำตาก็ยิ่งพรั่งพรูอย่างห้ามไม่ได้

เขามีเรื่องอยากถามคุณมาร์คเต็มไปหมดว่าในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่คุณมาร์คเป็นยังไงบ้าง ได้ดูแลตัวเองบ้างหรือเปล่า..ยังบ้างานเหมือนเดิมไหม อยากจะต่อว่า..ว่าทำไมไม่ดูแลตัวเอง

อยากบอกว่าเป็นห่วงเหมือนกัน แต่กลับพูดจาแย่ๆ อะไรออกไปก็ไม่รู้ ทิฐิมันมีมากเกินไป

ตอนที่คุณมาร์คถามว่าอยากให้คุณมาร์คทำอะไรเพื่อพิสูจน์  เขาอยากบอกใจจะขาดว่าไม่ต้อง..แค่คุณมาร์คดูแลตัวเองก็พอแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่พูด กลับพูดไปอีกอย่าง

คุณมาร์คจะมีความอดทนมากพอหรือเปล่า..เขาไม่อยากคาดเดาว่าคุณมาร์คจะหายไปหรือจะทำอะไรเพื่อเขา ไม่อยากคาดหวัง

คุณมาร์คต้องรู้สิต้องรู้ใช่ไหมว่าเขาแค่อยากได้ความมั่นใจในการกลับไปหาคุณมาร์คอีกครั้ง

แบมเป็นเด็กงี่เง่านะ..คุณมาร์คเข้าใจแบมใช่ไหม

 

 TBC.

****

 อารมณ์คนท้องก็เงี้ย

เรื่องตรวจดีเอ็นเอยกไปตอนหน้า ไม่ดราม่าอ่ะ ฮือ ดีใจจัง เรื่องจะเริ่มหวานละนะ 5555555

มีคนอ่านหลายคนบอกว่าเราจะจบแบบไม่แฮปปี้เอนดิ้ง ไม่นะแก เราจบแฮปปี้แน่นอนเว้ย

ต้องเพราะคำว่า “จบไม่แบดเอนดิ้ง” ที่เราทอล์คครั้งแรกใช่ไหม? มันคือจบดีแหละ T v T

เราสายละครไทย ไม่มีจบเศร้าพลัดพรากเหมือนซีรี่ย์เกาหลีหรอกแก 555

ขอบคุณที่ทุกคนเข้ามาอ่าน โหวต และคอมเม้นท์ให้ในแต่ละตอนด้วยนะคะ

ยอดวิวทะลุสองแสนวิวแล้วอ่ะ! (คงไม่มีเข้ามาส่องแล้วจากไปเยอะหรอกเนาะ)T v Tขอบคุณข่ะ!

อยากได้ตอนฟินจิกหมอนมะ หรือจะเอาเรื่องสั้นคั่นเวลา หรือจะเอาคู่รอง เดี๋ยวแต่งให้ ฉลองงงงง





         

****

ย้ำรอบที่ล้านว่าเรื่องนี้มันน้ำเน่ามากกกกกก จบแฮปปี้เอนดิ้งแน่นอนจ้ะ 

            ตัวละครของเราเทาหมดนะ ก็มนุษย์มันมีความเห็นแก่ตัวและด้านมืดอ่ะ^^ 

นายเอกงี่เง่าเพื่อให้พระเอกรู้ความจริง ยองแจคือน้องสามีที่ไม่เคยทำให้ผิดหวัง เล่นใหญ่ตลอด

ให้แบมได้ทำตัวให้สมกับเป็นนายเอกฟิคน้ำเน่าหน่อยเถอะ

 ปล่อยให้พระเอกเราสติลโง่มานมนาน เปลี่ยนกันโง่เปลี่ยนกันฉลาดไง

เห็นนะว่ามีพี่สาวแซวมาคนหนึ่งว่าเราอยากมีลูกแฝดรึเปล่า แต่งแฝดสองเรื่องติด ไม่ใช่น้า>_<

ตอนนี้เล็กติดThe Return of Superman อ่ะ หลงน้องแฝดซอจุนซอออนสุดๆ เลยข่ะ!

จะไปตามดูแฝดสามบ้านซงต่อ แม่ๆ ติดกันทั่วบ้านทั่วเมือง ท่าทางจะเด็ดนะน้องบ้านนี้ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 614 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13148 nanny3127 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2564 / 20:41
    ผู้ชายแบบนี้ยังจะรักเขาอีกเนอะโลเลไม่เลือกเรา
    #13,148
    0
  2. #13130 lek0868909108 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 20:57
    รับสภาพต่อไปนะมาร์ค ทำเค้าไว้เยอะ
    #13,130
    0
  3. #13108 lek0868909108 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 12:12

    ไม่สงสารมาร์ค สมควรเจ็บ แอบหมั่นไส้ที่โกรธจินยองไม่ลงทีกับแบมนี่ หึหึ สมควรรับความเจ็บต่อไป

    #13,108
    0
  4. #13079 Minny (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 01:54

    เลวที่สุดอือจินยองเห็นแก่ตัวที่สุด ส่วนมาร์คคือก็โง่และลังเลไม่ชัดเจนกับความรู้สึกตัวเอง ส่วนแบมคือพังสุดรักเค้าแต่ก็ยอมถอยให้เพราะจินยองนางร้ายและมาร์คไม่ชัดเจน

    #13,079
    0
  5. #13067 lek0868909108 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 04:48

    โกรธจินยองไม่ลง อืมรักมากขนาดนั้นถึงจะแค่เคยก็นะ เหอะ มาเสียใจอะไรตอนนี้ มาร์คแย่ที่ลังเล จินยองแย่ที่เห็นแก่ตัว แจบอมก็รักจินจนยอมปิด แบมก็แสนดีจนออกแนวโง่ สรุปแจเริ่ดสุด ออกที่เดียวเคลียร์

    #13,067
    0
  6. #13050 Chom1A (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:32
    ถ้าไม่ใช้คำพูดสวยหรูก็คือคนเลวคนเห็นแก่ตัวทั้งหมดนั่นแหละ ไม่ควรให้พระเอกมีคาแรคเตอร์แบบนี้ จินยองก็ร้ายนั่นแหละสุดท้ายมาสำนึกผิดเพราะเห็นเมียใหม่เขาดี ตลกอ่ะ ส่วนแบมนี่แบบแสนดีจนดูงี่เง่า เหมือนพยายามทำตัวให้ไม่งี่เง่า แต่จริงๆคืองี่เง่ามากๆ

    พยายามเป็นคนมีเหตุผลแต่ไม่ยอมพูดก็เป็นคนไม่มีเหตุผลอยู่ดี
    #13,050
    0
  7. #13038 junekimsa93 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:35
    ต้องให้เขารอแบบเรา
    #13,038
    0
  8. #13032 Nampheung Tfc (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:42
    น้องยองแจ ยืนหนึ่งในใจพี่
    #13,032
    0
  9. #13020 Joy2301 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 11:48
    พล็อตโอเคนะ แต่เดินเรื่องได้ยืดดดดดดดมาก 5555
    #13,020
    0
  10. #12984 Icedly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 16:04
    รักยองแจสุดละในเรื่อง ฉลาดสุดละ หื้ม
    #12,984
    0
  11. #12983 Icedly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 11:18
    ยังโกรธไม่ลงอีกหรอ อะไรวะ รำคาน!
    #12,983
    0
  12. #12982 Icedly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 10:28
    จะอ้วก ทีเมื่อก่อนไล่เขางั้นงี้ ทีตอนนี้จะไม่ให้เขาไป ไม่ชอบเลย! จินยองควรไม่เหลือใคร ทำลายคนอื่นทั่ว ความเห็นแก่ตัวมันทำร้ายคนอื่นตลอด จะมาคิดได้ก็สายละ เบื่อ
    #12,982
    0
  13. #12974 คนไม่ใช่ยังไงก็ผิด (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 17:09

    อย่าใจอ่อนนะแบม

    #12,974
    0
  14. #12942 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 11:01
    แบมยังเด็กแต่ตัดสินใจเด็ดขาดกว่าผู้ใหญ่อีก แบมจะกลัวก็ไม่แปลก
    #12,942
    0
  15. #12927 GOT-MarkBam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 17:00
    นี่ไม่สงสารมาร์คแม้แต่นิดเดียว ออกจะสะใจล้วนๆเห็นแก่ตัวดีนัก สมน้ำหน้า!!!
    #12,927
    0
  16. #12920 YanisaCH (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 06:31
    สงสารทั้งคู่เลย....
    #12,920
    0
  17. #12891 Jannannaphatsorn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 15:36
    เค้ายังอ่านอยู่นะคะ
    #12,891
    0
  18. #12818 llllovellll (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 06:58
    ใจแข็งเยอะๆนะแบม อย่าเพิ่งใจอ่อนนะ เอาคืนให้สาสมเลย
    #12,818
    0
  19. #12772 Mr.B_4237 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 01:50
    อ่าาาาา ไหนที่สุดดดดดดด เค้าก็เจอกันแล้วววว ปริ่มม
    #12,772
    0
  20. #12729 Thanchanok-2544 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:47
    ตบหน้าตัวเอง อ่านไปร้องไห้ไป //นาทีนี้อยากไปช่วยยองแจกระชากคอจินยองมากบอกเลย เดี๋ยวเหอะๆ
    #12,729
    0
  21. #12719 MayKamon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 23:57

    โดนซะแล้วคุณชายต้วน

    #12,719
    0
  22. #12702 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 20:08
    นี่ร้องไห้มา7ตอนติดๆกันแล้วนะ บ้ามาก
    #12,702
    0
  23. #12588 YUNEY (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 09:14
    เศร้าาาาาาาาาาาาาาไม่ดราม่าคืออะไรอะไรท์?
    #12,588
    1
  24. #12580 jy_jb (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:27
    โคตรสะใจตอนยองแจไปตบจินยอง คือแบบบ ยองแจหนูดีมากลูก ทำดีมากกก เกลียดจินยองมากก พึ่งรู้หรอว่าทำให้ครอบครัวคนอื่นเขา ชห อ่ะ ตบกันสักตั้งมั้ยยยจินยองง โมโห!!!! เลวว เกลียดดด ///// แค่ในฟิคนะจินยอง ในชีวิตจริงพี่รักนุ้จินที่สุดเลยยย 555555
    #12,580
    1
  25. #12569 MManatsawan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 18:45
    ฮือออออออออออ โคตรหน่วงจริงๆ😢😢😢😢😢😢
    #12,569
    0