(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 17 : Chapter 15 : คำขอร้องของเยอบีร่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38,242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 518 ครั้ง
    28 เม.ย. 59

 
 




อิมเมจ Park Hyoje




 


           

             

            แบมแบมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็เจอเพดานสีขาวที่ไม่คุ้นเคย กลิ่นยาทำให้รู้ว่าตนคงอยู่ที่โรงพยาบาล

            “แม่! แบมบี้รู้สึกตัวแล้วแม่!!

แบมแบมได้ยินเสียงยองแจก่อนเจ้าตัวจะวิ่งมาหาเขาแล้วกอดแน่น จากนั้นก็เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงของมาดามที่เดินมาหยุดข้างเตียง

“โอ๊ย” แบมแบมร้องออกมาเบาๆ เมื่อถูกกอดเสียแน่น มาดามดึงไหล่ลูกชายคนเล็กให้ออกมาห่างๆ แบมแบมก่อน

            ลี่จูยิ้มกว้างให้แบมแบม มือสวยเกลี่ยผมนุ่มแล้วลูบเบาๆ

            “น้องแบมเป็นยังไงบ้างจ๊ะ รู้ไหมว่าแม่ตกใจแค่ไหนที่เห็นหนูล้มลงไป ต่อจากนี้ไม่สบายก็บอกแม่นะ ไม่ใช่ปล่อยเอาไว้จนไม่ไหวแบบนี้”

            “ขอโทษนะครับ แล้วแบมเป็นอะไรหรือครับ พักผ่อนน้อยหรือเปล่า”

            แบมแบมพยายามจะลุกขึ้น จึงเพิ่งเห็นว่าที่แขนตนนั้นมีสายน้ำเกลือเจาะอยู่

มาดามประคองแบมแบมให้ลุกขึ้นนั่งตามที่เจ้าตัวต้องการแล้วหยิบหมอนขึ้นตั้งให้แบมแบมพิงหลัง

            “ก็ส่วนหนึ่งน่ะจ้ะ”          

            “แม่อ่า บอกไปเลยสิครับว่าแบมบี้กำลังมีเบบี๋แล้วน่ะ ตอนคุณหมอบอกเรากับแม่ว่าแบมบี้พักผ่อนน้อยกับขาดสารอาหารเพราะท้องนะ เรานี่แทบจะกระโดดกรี๊ดแน่ะ!

            ยองแจจับมือข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือของพี่สะใภ้ขึ้นมากุม น้ำเสียงดีอกดีใจมาก แต่คนฟังนี่สิช็อก

            “อะอะไรนะยองแจ..

            “ยองแจกำลังจะมีหลานแล้วไงล่ะ เรารอให้แบมบี้ตื่นก่อนจะได้ไปอัลตร้าซาวด์กัน ยองแจตื่นเต้นมากเลย”

            รอยยิ้มของยองแจและมาดามไม่สามารถส่งมาถึงแบมแบมได้เลย เด็กหนุ่มกำลังอึ้งและตกใจ

            ถ้าเป็นก่อนหน้านี้สักหนึ่งวัน เขาคงจะดีใจมากที่กำลังจะมีลูก

            แต่ตอนนี้เขาเสียใจมาก….เสียใจที่แกมาเกิดกับแม่อย่างเขาในช่วงเวลาที่ไม่ดีเลย

            ลูกของเขาเกิดมาในเวลาที่พ่อของแก มีพี่สาวของแกไปแล้ว..

            ลูกของคนที่รักกับลูกของเมียที่แต่งเพราะแม่เลือก เท่านี้ก็รู้แล้วว่าเด็กคนไหนควรจะได้รับความรักจากพ่อมากกว่ากัน

            แบมแบมน้ำตารื้น ซบหน้ากับฝ่ามือแล้วร้องไห้ออกมาจนแม่สามีและยองแจตกใจ

            ลูกแม่ช่างน่าสงสารจริงๆทำไมหนูถึงโชคร้ายแบบนี้ เลือกเวลาเกิดได้ไม่ดีเอาเสียเลย

            “แบมแบม..แบมแบมไม่เอาลูก ไม่ร้องนะ หนูร้องไห้ทำไม เจ็บตรงไหนเหรอ หรือว่าไม่สบายตรงไหน เดี๋ยวแม่เรียกหมอให้นะ”

มาดามใจสั่น รู้สึกใจไม่ดีที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็ร้องไห้ เธอกอดแบมแบมไว้แน่น พยายามพร่ำปลอบให้ลูกสะใภ้หยุดร้องไห้ก่อน

“แบมแบมมีอะไรก็พูดกับแม่สิ ไม่ต้องร้องไห้นะ ร้องมากๆ เดี๋ยวเหนื่อยนะจ๊ะ มันไม่ดีต่อตัวเล็กนะ”

มาดามรับกระดาษเช็ดหน้าเนื้อนุ่มจากลูกชายคนเล็กมาซับน้ำตาให้แบมแบม ร่างบางพยายามกลั้นสะอื้น พยายามสั่งตัวเองให้หยุดร้อง แต่ความเศร้าในใจมันมีมากเหลือเกิน

“แบมบี้อย่าร้องสิ แบมบี้มีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็บอกเรามาได้นะ มีอะไรอยากได้ไหมบอกเราสิแต่อย่าร้องไห้เลยนะ”

ยองแจพยายามเอาใจพี่สะใภ้ เขาไม่ชอบน้ำตาของแบมแบมเลย เขาชอบรอยยิ้มของอีกฝ่ายมากกว่า แบมแบมที่สดใส ยิ้มเก่ง และมองโลกในแง่ดีนั้นดีที่สุดแล้ว

“เรื่องนี้คุณมาร์ครู้หรือยังครับ..” แบมแบมกำกระดาษสีขาวที่เปียกน้ำตาของตนเองไว้แน่น มองหน้าแม่สามีด้วยดวงตาที่แดงช้ำ มาดามลูบบ่าบางไปมาเบาๆ

“ยังไม่รู้หรอกจ้ะ ตอนที่พาแบมแบมมาโรงพยาบาลแม่ไม่ให้เขาตามมาด้วย แม่สั่งไม่ให้พี่เขาเข้าใกล้หนู ทำไมหรือจ๊ะ อยากบอกเรื่องนี้กับเขาเหรอ ใช้โทรศัพท์ของแม่ก็ได้ ยองแจไปหยิบกระเป๋าถือของแม่มาซิ”

มาดามสั่งให้ลูกชายคนเล็กไปเอากระเป๋าถือของตนที่วางอยู่บนโซฟามาให้หน่อย ยองแจกระฟัดกระเฟียด ไม่อยากเดินไปหยิบให้เพราะไม่อยากให้พี่สะใภ้คุยกับพี่ชาย

“ไม่ต้องหรอกยองแจ” แบมแบมที่ทำใจได้แล้วและหยุดร้องไห้เอื้อมมือไปคว้าแขนยองแจเอาไว้  ยองแจยอมหยุดโดยดี

 “แบม..อยากให้คุณแม่กับยองแจเก็บเรื่องลูกของแบมไว้ก่อนได้ไหมครับ อย่าเพิ่งบอกคุณมาร์ค”

“ทำไมหรือจ๊ะ?”

“แบมยังไม่พร้อมจะบอกน่ะครับ ได้ไหมครับคุณแม่”

“ได้จ้ะ ไม่เป็นไร ยองแจอย่าไปหลุดปากบอกมาร์คนะ” ลี่จูตามใจลูกสะใภ้ทุกอย่าง ไม่ว่าตอนนี้เขาอยากได้อะไร เธอก็จะทำให้

“โอเคครับ ไม่บอกแน่นอน” ยองแจรับคำทันทีเพราะไม่อยากบอกอยู่แล้ว

“ร้องไห้แล้วไม่สวยเลย ไม่เอาน่า แบมบี้ไม่เหมาะกับน้ำตาสักหน่อย”

ยองแจจิ้มมุมปากของคนที่หน้าหมองเศร้าให้วาดขึ้นเป็นรอยยิ้ม แบมแบมฝืนยิ้มให้ยองแจ น้ำตาเอ่อรื้น ยองแจถอนหายใจ กอดอีกฝ่ายไว้แล้วโยกตัวไปมา

ทำไมพี่ชายถึงชอบทำให้แบมแบมเสียน้ำตานักนะ เขาเป็นแค่น้องสามีและเพื่อนเขายังรู้สึกสงสารขนาดนี้ ทำไมพี่ไม่สงสารเมียตัวเองบ้าง หรือพี่ชายไม่เคยเห็นน้ำตาของแบมแบมกันแน่

“แบมแบมอยากได้อะไร หรืออยากกินอะไรก็บอกแม่กับยองแจได้เลยนะ ดูซิเนี่ยผอมลงไปเยอะเลย ต่อจากนี้หนูต้องดูแลตัวเองดีๆ และกินให้เยอะๆ นะ ตอนนี้หนูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้ว รู้ไหม”

แบมแบมพยักหน้าช้าๆ นิ่งไปครู่ ก่อนจะทำใจเอ่ยออกมา

“คุณแม่จะให้แบมได้ทุกอย่างเลยใช่ไหมครับ..

“ใช่จ้ะ ขอแค่เป็นสิ่งที่หนูต้องการ แม่ให้ได้ทุกอย่าง” มาดามกำลังดีใจมากที่สะใภ้คนโปรดกำลังจะมีหลานให้เธอสมกับที่เฝ้ารอมาหลายเดือน ไม่ว่าสะใภ้อยากได้อะไร เธอหามาให้ได้ทั้งนั้น

“แบม..ขอหย่ากับคุณมาร์คได้ไหมครับ?”

            แบมแบมบอกกับมาดามตามตรง ลี่จูและยองแจเป็นฝ่ายช็อกบ้าง ไม่คาดคิดมาก่อนว่าแบมแบมจะขอเรื่องนี้

            “อะไรนะ..ไม่ได้นะแบมแบม! ทำไมหนูถึงพูดแบบนี้ออกมาล่ะคะ รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา หนูไม่พอใจที่พี่เขาลังเลเรื่องจินยองใช่ไหม คิดให้ดีก่อนเถอะนะแบมแบม”

มาดามใจเสีย เธอเพิ่งรู้ข่าวดีก็ต้องมารู้ข่าวร้ายติดๆ กันเลยอย่างนั้นเหรอ มันเร็วเกินไป เธอไม่อยากเสียสะใภ้ดีๆ อย่างแบมแบมไปนะ

“นั่นสิแบมบี้..อย่าพูดอย่างนี้สิยองแจตกใจนะ” ยองแจเขย่าแขนแบมแบม ไม่ยินยอม

 “ฟังเหตุผลของแบมก่อนได้ไหมครับ อย่าเพิ่งคัดค้านอะไรเลย”

แบมแบมจับมือมาดามเอาไว้ มองหน้าเธอและยองแจสลับกัน ก่อนจะก้มหน้าลง

“แบมไม่ได้ไม่พอใจคุณมาร์คเพราะเรื่องคุณจินยองหรอกครับ มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจและช็อกมากก็จริง แต่แบมไม่ได้โกรธใครเลย เรื่องนี้ไม่มีใครผิด คุณจินยองที่กลับมาเพราะลูกก็ไม่ผิด เขาแค่รักลูก ถ้าเป็นแบม มีทางไหนที่ช่วยลูกได้แบมก็ทำเหมือนกัน และเรื่องนี้คุณมาร์คก็ไม่ผิดด้วย ในความรู้สึกของแบม เขาเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้ด้วยซ้ำ”

“ทำไมล่ะจ๊ะแบมแบม”

มาดามนั่งลงบนเตียง บีบมือนิ่ม รอฟังต่อไป เธอไม่คิดเลยว่าแบมแบมจะรู้สึกกับมาร์คอย่างนี้ เธออยากรู้ว่าตอนนี้แบมแบมกำลังคิดอะไรอยู่บ้าง

“แบมมาทีหลัง แบมไปเองมันจะดีกับทุกคน แบมสงสารคุณมาร์คครับ ความจริงคุณมาร์คควรได้อยู่กับคนที่เขารัก”

“ไม่มีใครดีเท่าแบมนะลูก” มาดามค้าน แบมแบมฝืนยิ้ม

“ขอบคุณครับ แต่คนที่รักมันไม่เหมือนคนดีหรอกนะครับคุณแม่ แบมไม่อยากแย่งความสุขในการได้อยู่กับคนที่รักมาจากคุณมาร์ค เขาผิดหวังมาครั้งนึงแล้วตอนที่ต้องเลิกกับคุณจินยอง การได้มาเจอกันอีกคงเป็นโชคชะตา ถึงมันจะเป็นโชคชะตาที่ไม่ดีสำหรับพริมโรสเท่าไรนักก็ตาม ถ้าคุณแม่รักคุณมาร์คมากจริงๆ แบมอยากขอให้คุณแม่คิดถึงความรู้สึกของคุณมาร์คบ้าง ให้เขาได้มีชีวิตของตัวเอง มองในมุมของคุณมาร์คบ้างเถอะครับ เขาต้องสูญเสียคนที่รักแล้วต้องฝืนใจแต่งงานกับแบม ถ้าแบมเป็นคุณมาร์ค แบมก็คงทนไม่ได้เหมือนกัน ไม่ผิดเลยที่ตอนนี้คุณมาร์คจะลังเลอยากกลับไปหาคุณจินยอง เพราะเงื่อนไขสำคัญมันอยู่ตรงที่คุณมาร์คเขารักคุณจินยอง ไม่ได้รักแบม แบมต่างหากที่มาแทรก แบมมาทีหลัง ถ้าแบมไม่มีทะเบียนสมรส แบมก็ไม่มีค่าอะไรกับคุณมาร์คเลย ต่อให้ไม่ใช่คุณมาร์ค ไม่ว่าใครก็ต้องเลือกคนที่เรารักถูกไหมครับ

แค่ที่คุณมาร์คทนอยู่กับแบมมาได้นานขนาดนี้ก็ดีมากแล้ว เขาทำเพื่อคุณแม่นะครับ ยอมแต่งตามใจคุณแม่ เขาทำหน้าที่ของเขาอย่างดีที่สุดแล้ว เรื่องของความรักมันบังคับกันไม่ได้ ต่อให้แบมรักเขามากแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถรักแบมตอบได้อยู่ดี และคนที่ทรมานก็คือแบม ทรมานทั้งหัวใจตัวเอง และหัวใจคนที่แบมรัก แบมไม่ได้อยากให้เขาทนอยู่กับแบมแค่ตัว ถือว่าแบมขอร้องแทนคุณมาร์คก็แล้วกันครับ ครั้งนี้ก็ขอให้คุณมาร์คได้เลือกเอง ถึงคุณมาร์คไม่เลือกแบม แบมก็จะไม่เสียใจเลย เพราะแบมได้เห็นคนที่แบมรักมีความสุขแล้ว แต่ถ้าคุณมาร์คจำเป็นต้องเลือกแบมเพราะคุณแม่ นั่นล่ะคือสิ่งที่แบมเสียใจ”

แบมแบมพูดทั้งน้ำตา มันเจ็บปวด..แต่มันก็ควรจะเป็นอย่างนี้

ถ้าไม่มีเขาสักคน ทุกอย่างจะจบ ที่ว่างข้างกายคุณมาร์คไม่มีที่สำหรับเขาแล้ว

มาดามและยองแจเงียบไป

ลี่จูอึ้ง น้ำตาคลอ ไม่คิดว่าแบมแบมจะรักมาร์คมากขนาดนี้

ยิ่งรักมากก็ยิ่งเจ็บมากเป็นทวีคูณ นี่เธอทำอะไรลงไป

ความรักของแบมแบมคือการได้เห็นคนที่รักมีความสุขสินะ

เธอเป็นแม่แท้ๆแต่เธอกลับหลงลืมความรู้สึกของมาร์คไปอย่างไม่น่าให้อภัย สู้แบมแบมก็ไม่ได้ เขายังเข้าอกเข้าใจมาร์คมากกว่าแม่อย่างเธอเสียอีก

เธอแย่งมาร์คมาจากพ่อ แต่เธอกลับดูแลเขาไม่ดี

นั่นสินะ มาร์คทำตัวตามที่เธอต้องการมาตลอดเลย แม้จะอ้างว่าทำเพื่อผลประโยชน์ แต่มาร์คก็ยังยอมทำเพื่อเธอ

“ถ้าแบมบี้หย่าแล้วหลานของยองแจล่ะ”

ยองแจพยายามที่จะยื้อพี่สะใภ้เอาไว้ อยากให้เขาตัดสินใจใหม่ แบมแบมเช็ดน้ำตา ยิ้มให้ยองแจ

“แบมจะให้ลูกใช้นามสกุลมาดามอยู่แล้ว ถึงแบมไม่ได้อยู่กับคุณมาร์ค แต่ลูกของแบมก็ยังคือหลานของคุณแม่และยองแจเสมอ”

“ลูกไม่มีพ่อจะเป็นเด็กมีปัญหานะ!

“บนโลกนี้มีเด็กที่ไม่มีพ่ออีกเยอะแยะนะยองแจ และพวกเขาก็ไม่ใช่เด็กมีปัญหาไปเสียทุกคน ลูกที่มีพ่อแม่ไม่รักกันสิเจ็บปวดกว่า ต้องโตมาท่ามกลางความรู้สึกที่อึดอัด แบมรักคุณมาร์คฝ่ายเดียว มันไม่มีความหมายอะไรหรอกยองแจ แบมไม่อยากให้ลูกเป็นข้อผูกมัดให้คุณมาร์คต้องรับผิดชอบดูแล แค่ลูกคนเดียวแบมเลี้ยงได้ คุณแม่กับยองแจก็คงไม่ทิ้งให้แบมเลี้ยงลูกอยู่คนเดียวอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ”

“แต่ว่า..

            “ไม่เป็นไรหรอกยองแจ แบมแบมพูดถูกแล้ว พ่อแม่ไม่รักกัน ลูกก็ไม่มีความสุขเหมือนพี่ชายของยองแจไง แม่กับป๊าก็ไม่ได้รักกัน แบมแบมจ๊ะ เรื่องหย่าแม่ตัดสินใจให้ไม่ได้หรอกนะ หนูต้องรอถามมาร์คเอง ถ้ามาร์คยอมหย่า แม่ก็ตกลง”

“แม่! แม่เปิดโอกาสอย่างนี้พี่ก็ต้องหย่ากับแบมแบมแน่นอนเลยนะ!” ยองแจไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่จะยอมง่ายดายอย่างนี้

ทำไมแม่ไม่รั้งแบมแบมไว้ล่ะ!

“เคารพการตัดสินใจของแบมแบมเถอะ แม่ผิดเองที่ก้าวก่ายชีวิตมาร์คมาตลอดจนเกิดปัญหามากมายขนาดนี้ ตอนนี้แม่ทำอะไรไม่ได้หรอกยองแจ นอกจากปล่อยให้แบมแบมจบปัญหานี้ซะ แม่เข้าใจแบมแบมดีว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหนกับสถานะตอนนี้ แม่จะปล่อยแบมไป แบมอยู่กับมาร์คต่อไปก็มีแต่ทรมาน ในเมื่อพี่ชายเราเขาไม่เห็นค่าเพชรที่อยู่ในมือเราก็ต้องยอมรับความจริงกันให้ได้”

มาดามพูดแล้วสะเทือนใจ เธอเองก็อยากรั้งแบมแบม อยากห้าม อยากให้เขาคิดดูใหม่ แต่แบมแบมเอ่ยปากออกมาทั้งน้ำตาขนาดนี้ เธอทนใจแข็งเอาแต่ใจและเห็นแก่ตัวต่อไปไม่ได้

แบมแบมเจ็บปวดมามากแล้ว แต่งงานทั้งที่ไม่รักก็ฝืนทนมากพอแล้ว แต่งไปแล้วยังรักสามีข้างเดียว มันคงเป็นความทรมานที่อธิบายออกมาไม่ได้แน่ๆ

“แม่..” ยองแจมองหน้าแม่เหมือนอยากให้แม่กล่อมพี่สะใภ้ของตนใหม่อีกครั้ง แต่แม่ไม่ยอมมองเขาเลย

“แม่ขอโทษนะแบมแบม แม่ขอโทษจริงๆ ที่เคยคิดไปว่าแบมกับมาร์คจะอยู่กันได้ แต่หนูกับพี่เขาต่างกันเกินไป หนูดีเกินไปจนลูกชายแม่ไม่คู่ควรเอง แม่ขอโทษจริงๆ นะที่ทำให้ชีวิตหนูบอบช้ำยับเยินขนาดนี้ แม่เองที่ดึงหนูมาทำลาย มาร์คไม่ผิดหรอก คนที่ผิดคือแม่ที่ทำให้เรื่องวุ่นวายทุกอย่างมันเกิดขึ้น ยกโทษให้แม่นะแบมแบม”

มาดามเข้าใจความเจ็บปวดของแบมแบม และเธอก็เสียใจด้วยที่ทำลายทั้งชีวิตของลูกและเด็กดีๆ คนหนึ่งอย่างแบม ทำให้ชีวิตของแบมแบมด่างพร้อย

“คุณแม่..ไม่เป็นไรหรอกครับ” แบมแบมร้องไห้โฮ ดีใจที่อีกฝ่ายเข้าใจเขาและยอมทำตามที่เขาขอร้อง มาดามสวมกอดแบมแบมเอาไว้ สงสารแบมแบมมากเหลือเกิน

ถ้าเธอไม่ดึงแบมแบมมายุ่งกับชีวิตมาร์ค แบมแบมก็คงไม่ต้องเจ็บแบบนี้

เธอลืมคิดไปว่าความรู้สึกของคนเรานั้นมันเปราะบางและแตกสลายได้ง่ายดายมากแค่ไหน

ยองแจเช็ดน้ำตาแล้วผลุนผลันออกจากห้องพักผู้ป่วยออกไปข้างนอกเพื่อสงบสติอารมณ์

 

 

 

ถ้าไม่มีแบมแบมยองแจต้องเหงามากแน่ๆ แบมแบมเป็นเพื่อนคนเดียวของเขาเลยนะ เป็นพี่ที่ดี เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่ยองแจเคยมีมา

ทำไมพี่ชายถึงไม่รักแบมแบมนะ แค่รักคนดีๆ อย่างแบมแบมมันยากนักหรือไง

“อ๊ะนั่นอาจารย์อิมนี่นา!

ยองแจหายเศร้าไปชั่วครู่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงดูดีของอาจารย์ที่แอบปลื้มอยู่ห่างๆ ยองแจหลบแวบอยู่หลังเสาไม่ให้อาจารย์รู้ตัว คอยมองว่าอาจารย์จะไปทางไหน

“อาจารย์ไม่สบายเหรอ? เอ๊ะ..ไปที่ลิฟต์นี่นา มาเยี่ยมใครนะ?”

ตามไปดีไหมนะ ยองแจอยากรู้จังเลยว่าอาจารย์มาหาใคร เผื่อเรียนครั้งหน้าจะได้เนียนๆ ไปคุยด้วยสักหน่อย ให้กำลังใจอาจารย์ไง

ยองแจตัดสินใจเดินตามไปห่างๆ พออาจารย์เดินเข้ากล่องโดยสารไป ยองแจก็รีบวิ่งเพื่อไปให้ทันลิฟต์ ดึงฮู้ดของเสื้อคลุมลงมา ดึงให้ปิดหน้าด้านข้างเยอะๆ หน่อยแล้วอาศัยพี่ผู้ชายตัวสูงใหญ่เหมือนนักกล้ามเป็นที่กำบังสายตาเดินตามเข้าลิฟต์ไปด้วย โชคดีที่มีคนรอเข้าลิฟต์หลายคน ยองแจเลยไม่เป็นที่สังเกต

อาจารย์ยืนอยู่ข้างผู้หญิงที่ยืนใกล้ปุ่มกดลิฟต์ ยองแจรีบขยับไปให้ชิดผนังลิฟต์ด้านหลัง

อาจารย์ถือขนมกับตุ๊กตามาด้วยนี่นา เอามาเยี่ยมเด็กเหรอ?

ยองแจคิ้วขมวดเมื่ออาจารย์เดินออกจากลิฟต์ตอนลิฟต์หยุดที่ชั้นสาม เขารีบเดินตามออกไป หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง ทำเป็นกดเล่น ดึงฮู้ดลงมาปิดหน้าเยอะๆ ก้มหน้าเอาไว้ แต่ก็มองรองเท้าอาจารย์ว่าจะเดินไปไหน

            “ปาร์คโบยองอยู่ห้องไหนหรือครับ?”

ยองแจชะงัก ตาโต

ชื่อคุ้นๆ แฮะ เหมือนชื่อเกาหลีของเด็กพริมโรสนั่นเลย! ยองแจจำได้นะว่าพี่ชายพูดชื่อนี้ออกมา

“ห้อง 0307 ค่ะ”

ชัดเลย

เขากับแม่ก็กำลังคิดกันอยู่เลยว่าจะมาคุยกับจินยอง เพราะจินยองก็พาลูกมารักษาตัวที่นี่เช่นกัน

ยองแจรอให้อาจารย์เดินพ้นเคาน์เตอร์พยาบาลไปก่อนสักสี่ห้าก้าว แล้วจึงเดินตามไปช้าๆ

พอใกล้จะถึงห้องของพริมโรส ยองแจก็เร่งฝีเท้าจนนำหน้าอาจารย์ไปหยุดที่ห้อง 0309 ฮู้ดปิดหน้าจนมองไม่เห็น ทำทีเป็นจะเปิดประตูห้องเก้าเข้าไปขณะที่อาจารย์กำลังจะเข้าไปห้องเจ็ด

ยองแจละมือออกจากที่จับประตู เอียงคอมองหน้าประตูห้องประตูถัดไป เบะปาก

“หึ” ถึงยองแจจะชอบอาจารย์มากแค่ไหน แต่ถ้าเกี่ยวข้องกับปาร์คจินยอง เขาก็เลิกชอบแล้ว!

“เป็นอะไรกันเหรอขอรู้ด้วยคนสิ”

ยองแจพึมพำกับตัวเองเบาๆ ค่อยๆ เดินไปหยุดที่หน้าห้องของพริมโรสแล้วเปิดประตูให้เบาที่สุด เดินลงฝีเท้าช้าๆ ให้เงียบกริบ

เด็กหนุ่มลอบถอนหายใจเมื่อเข้ามาในห้องได้สำเร็จ เกาะผนังห้องที่บังสายตาจากเตียงคนไข้ ค่อยๆ เดินไปแล้วหยุดเมื่อได้ยินเสียงพูดดังขึ้น

“คุณมาทำไม”

“มาหาลูก แกเป็นยังไงบ้าง อาการดีขึ้นบ้างไหม ผมซื้อขนมที่แกชอบมาให้ด้วย”

 ยองแจยกมือปิดปากทันที พยายามตั้งสติไม่ให้ร้องออกมากับคำพูดที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน เงี่ยหูฟังต่อไป รีบหยิบมือถือออกมากดบันทึกเสียง มือไม้สั่นไปหมดแล้ว

เผื่อมีอะไรเด็ดๆ ต้องอัดเอาไว้ก่อน ยองแจเป็นเด็กฉลาดนะ ยองแจจะเอาไปให้แม่ฟัง

“อย่ามาพูดอะไรบ้าๆ นะ กลับไปซะ แล้วเอาของของคุณกลับไปด้วย”

“อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวยัยหนูก็ตื่นหรอก ผมเองก็มีสิทธิ์ที่จะมาที่นี่นะ”

“ไม่มีสิทธิ์ พริมโรสเป็นลูกของมาร์ค”

“หึคุณก็รู้ว่าแกก็อาจจะเป็นลูกของผมได้เหมือนกัน ผมคิดถึงแก ไม่ได้เจอแกมาตั้งนาน คุณผิดเองนะที่ไม่ยอมให้ผมโทรคุยกับลูก ต่อจากนี้ผมจะมาเยี่ยมแกทุกวันด้วย คุณก็ห้ามผมไม่ได้”

ยองแจตาโต ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

พระเจ้าอาจจะเป็นลูกของอาจารย์อย่างนั้นเหรอ? มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

“เลิกพูดอย่างนี้สักทีได้ไหมแจบอม ฉันเบื่อจะฟังเต็มทีแล้ว คิดหรือว่าแค่คืนเดียวแกจะเป็นลูกคุณได้ ยอมรับความจริงสักทีเถอะว่ามันแค่ความผิดพลาด ถ้าไม่ใช่เพราะความเมาเรื่องระหว่างเราก็ไม่มีทางเกิดขึ้น”

อุ้ยถ้าจินยองไม่ได้มีพี่มาร์คคนเดียว..พริมโรสก็

“คุณต่างหากที่ดื้อ ถึงเปอร์เซ็นต์มันเป็นไปได้น้อยแต่มันก็อาจจะใช่ก็ได้ อย่าหลอกตัวเองไปหน่อยเลย ผมจะเชื่อของผมต่อไปว่าแกเป็นลูกผมจนกว่าคุณจะยอมตรวจ DNA ถ้าคุณยอมให้ผมกับแก

แจบอมไม่ยอม พอจินยองบอกเขาว่ามาร์ครู้เรื่องพริมโรสไปแล้ว เขาก็ร้อนใจ กระวนกระวายจนอยู่ไม่ติดต้องมาเยี่ยมพริมโรสถึงโรงพยาบาล แม้จะรู้ว่าจินยองไม่พอใจก็ตาม

เขาจะไม่ยอมเสียพริมโรสให้มาร์คแน่ๆ เขาช่วยจินยองดูแลพริมโรสมาตั้งแต่แกอยู่ในท้อง คลอดมาเขาก็ช่วยเลี้ยงจนโต แกคือลูกของเขาคนเดียว!

“กลับไปซะฉันขอร้อง คุณจะทำให้เรื่องมันยุ่งยากขึ้นนะแจบอม”

“นยอง..ทำไมคุณถึงมั่นใจนักล่ะว่าเป็นมาร์ค ทั้งที่ถ้านับเวลากันจริงๆ มันก็ใกล้เคียงกัน และพริมโรสก็ควรจะเป็นลูกของผมมากกว่า”

“ถ้าไม่มั่นใจว่าใช่มาร์ค ฉันคงไม่กล้ากลับมาขอร้องมาร์คหรอก”

จินยองเชื่อสุดหัวใจว่าพริมโรสต้องเป็นลูกของมาร์ค

เรื่องของแจบอมทำให้ความรู้สึกผิดคอยรบกวนจิตใจเขาอยู่ตลอดเวลา แม้จะแค่ครั้งเดียวและไม่ตั้งใจก็ตาม

“กล้าบอกเขาตามตรงไหมว่าคุณเคยเป็นของผม”

แจบอมหมดความอดทนเมื่อจินยองคอยแต่ผลักไสเขา ทั้งที่เขารักอีกฝ่ายมาก แต่มันก็เหมือนรินน้ำรดทราย ให้ไปเท่าไรก็ไม่เคยได้กลับคืนมา

จินยองตบหน้าแจบอมอย่างแรง น้ำตาคลอ

“คุณจะทำลายโอกาสของพริมโรส ถ้าฉันยอมรับความช่วยเหลือจากคุณ คุณคงไม่ทำกับฉันแบบนี้ใช่ไหม!

“ผมช่วยคุณได้ แต่คุณไม่ยอมรับมันจากผมนี่!

“ฉันไม่อยากได้เงินสกปรกจากคุณ!

“เพราะคุณบอกว่ามันสกปรก ผมถึงยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเป็นอาจารย์ที่มีเกียรตินี่ไงล่ะ! ผมทำเพื่อคุณ เพราะผมรักคุณกับพริมโรสถึงต้องกดดันคุณอย่างนี้ไง ความรักและความห่วงใยตลอดเวลาหลายปีของผมมันไม่เคยมีค่าสำหรับคุณเลยใช่ไหม คุณไม่เคยลืมมาร์ค คุณจะรู้สึกผิดอะไรนักหนาเหรอจินยอง คุณไม่เคยจะรู้สึกรักผมบ้างสักวินาทีเลยหรือไง ผมเป็นได้แค่ไอ้โง่ที่หลงรักคุณอยู่แค่ฝ่ายเดียวเท่านั้นใช่ไหม ผมเปลี่ยนครอบครัวของผมไม่ได้ แต่ผมพยายามเปลี่ยนตัวเองทุกอย่างเพื่อคุณแล้ว ทำไมคุณไม่มองผมบ้าง มาร์คมีภรรยาแล้วนะ  มันไม่ง่ายกว่าหรือถ้าคุณจะรับผมไปแทนที่มาร์ค ผมสามารถดูแลคุณกับโรสได้ดีมากแค่ไหนคุณก็รู้”

“ฉันรู้ว่าคุณมีกำลังที่จะสามารถช่วยได้ แต่ความเป็นไปได้ที่คุณจะเป็นพ่อของพริมโรสมันน้อยกว่ามาร์คมากไงแจบอม ฉันไม่อยากให้คุณต้องมารับผิดชอบชีวิตฉันกับลูก แค่ที่ผ่านมามันก็มากพอแล้ว และฉันก็บอกมาร์คเรื่องลูกไปแล้วด้วย มันสายไปแล้วคุณได้ยินไหม!

“ผมไม่เห็นด้วยเลยที่คุณบอกมาร์คเรื่องพริมโรสทั้งที่ตัวคุณเองก็ยังไม่แน่ใจ! ถ้าเกิดพริมโรสเป็นลูกของผมเท่ากับคุณทำลายชีวิตครอบครัวของมาร์คเลยนะจินยอง! คุณกลัวความจริงเรื่องพ่อของพริมโรสจะเปิดเผยว่าอาจจะไม่ใช่อย่างที่คุณฝังใจเชื่อมาตลอด แต่คุณไม่กลัวว่าตัวเองกำลังฆ่าคนคนหนึ่งให้ตายทั้งเป็นเลยใช่ไหม? คุณกำลังทำร้ายจิตใจของภรรยามาร์คอย่างใจร้ายใจดำที่สุดคุณรู้หรือเปล่า เรื่องแบบนี้คุณคิดว่ามันเล็กมากหรือไง จะโหยหาอาวรณ์ความหลังมันก็ทำได้ แต่ต้องไม่ใช่เพราะอยากไล่ผมออกไปจากชีวิต และต้องไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนใหม่ของมาร์คด้วย

คุณมาก่อน มาร์คจะกลับมาเลือกคุณ มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องทั้งหมด แต่มันผิดที่ผิดเวลา คุณไม่ควรกลับไปหามาร์คในตอนที่เขามีภรรยาไปแล้วไง คุณก็รู้ว่ามาร์ครักคุณมาก แต่คุณก็พาพริมโรสกลับมา ภรรยามาร์คเขาผิดอะไรหรือจินยอง เขาจำเป็นต้องพ่ายแพ้และเสียสละด้วยเหรอในเมื่อตอนนี้มาร์คเป็นสามีของเขา เขาผิดหรือไงที่มาทีหลัง ในเมื่อคุณก็เลิกกับมาร์คไปแล้ว คุณเข้ามาแทรกนะ มันไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้คุณเห็นแก่ตัวได้อย่างไม่รู้สึกผิด คนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณและไม่มีพันธะอย่างผมทำไมคุณถึงมองไม่เห็น!! ถ้าพริมโรสเป็นลูกผมคุณจะต้องรู้สึกผิดกับภรรยาของมาร์คมากกว่าความรู้สึกผิดที่คุณมีต่อมาร์คมาตลอดเวลาหลายปีนี้ซะอีก จำคำผมไว้ละกัน!

“หยุดพูดได้แล้วอิมแจบอม หยุดสักที!

จินยองยกมือขึ้นปิดหู ไม่ยอมฟังอะไรอีกแล้ว ทนฟังอะไรต่อไปไม่ได้อีกแม้แต่คำเดียว

“ฮึก..

จินยองและแจบอมสะดุ้งพร้อมกัน หยุดสาดอารมณ์ร้ายๆ ใส่กันทันทีเมื่อเสียงสะอื้นไห้เล็กๆ ดังมาจากเตียงคนไข้ จินยองก้าวไปถึงตัวลูกช้ากว่าแจบอมเพียงนิดเดียว

“ยัยหนูโรสของพ่อ ตกใจอะไรหรือคะ”

“ฮึก..คุณพ่อ” พริมโรสยกแขนทั้งสองข้างขึ้น แจบอมโน้มตัวลงไปกอดแกไว้ ก้มจูบลงที่ขมับแกเบาๆ

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ ฝันร้ายเหรอ ไหนบอกพ่อซิ” แจบอมเอ่ยกับแกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนให้คนที่กำลังตื่นตกใจสงบใจลงได้

“ฮือ..ฝะ..ฝันร้ายค่ะ..ฮึก..น่ากลัว” พริมโรสกอดแจบอมแน่น มือน้อยขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเส้นสีฟ้าของอีกฝ่าย ยังผวาอยู่

“ไม่เป็นไรนะคะ พ่อจะอยู่ตรงนี้กับหนูนะ ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรน่ากลัวแล้วนะ”

แจบอมเช็ดน้ำตาบนแก้มขาวแผ่วเบาราวกับกลัวว่าผิวบางของแกจะช้ำ แม่หนูพยายามกลั้นสะอื้น

จินยองเบือนหน้าหนีจากภาพนั้นเดินไปหยิบน้ำมาให้ลูกสาวดื่ม

แม้ไม่อยากยอมรับ แต่เมื่อไรที่มีแจบอมอยู่ด้วย แม่อย่างเขาก็หมดความหมายกับพริมโรสไปเลย

            ยองแจหยุดบันทึกเสียงแล้วตั้งชื่อไฟล์เอาไว้ให้หาง่าย ค่อยๆ หลบออกจากห้องไปเงียบๆ

            เด็กหนุ่มยกยิ้ม จูบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของตนอย่างแสนรัก

            เฮ้อบางทีนี่อาจจะได้ใช้ประโยชน์เร็วๆ นี้ก็ได้นะ   

            แต่ทำไมจินยองถึงไม่ยอมรับอาจารย์อิมนะ อยากรู้ประวัติอาจารย์จังเลย

            ยองแจกดลิฟต์แล้วยืนรอ ขณะที่รออยู่ก็กดเบอร์พี่แทคยอนแล้วโทรออก

“พี่ครับ ช่วยอะไรยองแจหน่อยสิ ยองแจอยากได้ประวัติคนคนหนึ่ง ขอแบบละเอียดยิบที่สุดเท่าที่ลูกน้องของพี่จะทำได้เลยนะ”

<ได้เลยครับคุณหนู อยากให้หาประวัติของใครหรือครับ>

“อาจารย์อิมแจบอม อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยของยองแจเอง”

<ได้ครับ พี่จะรีบจัดการให้วันนี้เลย>

“ใช้เวลานานไหมครับ”

<ถ้าต้องการอย่างละเอียดก็คงจะหลายวันหน่อยนะครับ คุณหนูรีบไหม?>

“ไม่เป็นไรครับ ยองแจรอได้เสมอ ขอบคุณมากนะครับ รักพี่จังเลย”

<ครับ เดี๋ยวพี่วางสายเลยนะครับ จะได้โทรหานักสืบให้เลย>

“โอเคครับ”

ยองแจรู้สึกดีจังเลย เหมือนว่าตัวเองกำลังจะไปกู้โลกได้อย่างนั้นแหละ

ยังไงยองแจก็ไม่อยากเสียพี่สะใภ้ไปจริงๆ นะ ถึงห้ามไม่ได้แต่ก็ขอพยายามรั้งไว้หน่อยแล้วกัน

 

 

 

 

แบมแบมนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงสีขาว มองออกไปนอกหน้าต่างห้องพัก ครุ่นคิดบางอย่างอยู่ตามลำพังจนหลุดออกจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงคนเข้ามาในห้อง

ใบหน้าหวานหันไปมอง ไม่ได้แปลกใจที่เห็นว่าเป็นคุณมาร์ค ไม่ใช่พี่ยูบินอย่างที่คิด

“เป็นยังไงบ้าง พี่จะมาตั้งแต่เมื่อวานแต่แม่ไม่ยอม” มาร์คเดินมาเท้ามือกับเตียง ถามคนที่มองหน้าเขานิ่ง

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่พักผ่อนน้อยกับขาดสารอาหารเท่านั้น”

“จริงเหรอ ทำไมถึงต้องนอนที่โรงพยาบาลด้วยล่ะ”

แบมแบมฝืนยิ้ม ทั้งที่กำลังเจ็บกับความห่วงใยจากอีกฝ่าย เขาอยากได้ แต่เขาไม่สามารถรับความรู้สึกนั้นมาได้ มันเจ็บปวดเกินไป ยิ่งคุณมาร์คห่วง เขายิ่งเจ็บ

“คุณแม่น่ะสิครับ ท่านเป็นห่วง กลัวว่าแบมจะไม่ดูแลตัวเองเลยให้นอนโรงพยาบาล”

แบมแบมชูมือที่มีสายน้ำเกลือให้อีกฝ่ายดู

มาร์คไม่ชอบบรรยากาศกระอักกระอ่วนนี้เลย เห็นได้ชัดว่าแบมแบมกำลังฝืนทำเป็นร่าเริงอยู่

“เรื่องเมื่อวานพี่ขอโทษนะ..

“ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกครับ คุณจะขอโทษเพื่ออะไร คุณมาร์คไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย”

คนที่ผิดที่สุดคือแบมแบมเอง แบมอยู่ผิดที่ผิดทาง แบมไม่สมควรมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้ว

“แบมไม่โกรธพี่เลยเหรอ?” มาร์คสับสนกับอาการนิ่งเงียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นของแบมแบม  หรือแบมแบมจะเสียใจมากจนช็อกไปแล้ว?

“ไม่หรอกครับ..ไม่ได้นอนเลยหรือไง ทำไมหน้าตาเป็นแบบนี้ล่ะ” แบมแบมค่อยๆ ยกมือขึ้นวางแก้มอีกฝ่าย เป็นห่วงคนที่เหมือนไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

แค่แสดงความเป็นห่วงคงไม่เป็นไร  คุณมาร์คคงไม่อึดอัดอะไรหรอกมั้ง

“เป็นห่วงน่ะ..

“น้องพริมโรสไม่เป็นไรหรอกครับ”

“เป็นห่วงแบมต่างหาก จู่ๆ ก็หมดสติไปแบบนั้น..

มาร์ควางมือลงบนมือนุ่มที่วางบนแก้มเขาอีกที

แบมแบมพยายามสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ บอกตัวเองว่าอย่าร้องไห้ คุณมาร์คแค่เป็นห่วงตามธรรมดา ไม่ได้พิเศษอะไร

ถ้าคุณไม่ได้รักแบมอย่าแสดงความห่วงใยออกมาได้ไหม

“ทำไมไม่นอนล่ะครับ มาที่นี่แต่เช้าทำไม”

“อยากรีบมาหา อยากรู้ว่าแบมไม่เป็นอะไร”

“ขอบคุณครับที่เป็นห่วง แต่แบมไม่เป็นไร คุณกินข้าวมาหรือยัง”

“ยังเลย แบมล่ะ”

มาร์ครู้สึกว่านี่ไม่ใช่บทสนทนาที่ปกติเลย แบมแบมกับเขาเหมือนคนแปลกหน้าที่ถามไถ่ทุกข์สุขกันตามมารยาทเท่านั้น

และเขาไม่ชอบความรู้สึกบ้าๆ นี้เลย

“เมื่อคุณได้เห็นแล้วว่าแบมไม่ได้เป็นอะไร คุณก็กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะครับ” แบมแบมไม่อยากอยู่กับคุณมาร์คสองคนนานกว่านี้

“ทำไมถึงต้องไล่พี่ไปด้วยล่ะ พี่แค่อยากมาเยี่ยม..” มาร์ครู้สึกเสียใจและน้อยใจอยู่ลึกๆ ที่แบมแบมพูดเหมือนไม่อยากให้เขามาหา ไหนบอกว่าไม่โกรธไง

“ถ้าจะอยู่ต่อก็ต้องคุยเป็นเพื่อนแบม จะคุยไหวหรือเปล่าล่ะครับ”

เมื่ออีกฝ่ายดื้อดึงอยากอยู่ แบมแบมก็จะให้คุณมาร์คอยู่ ดีเหมือนกัน ถือโอกาสคุยกันให้รู้เรื่องไปเลยก็ดี พอเขาออกจากโรงพยาบาล เขาจะได้ย้ายกลับไปอยู่บ้านแม่ได้เลย

“ไหวสิ อยากจะคุยอะไรเหรอ” มาร์คดีใจที่แบมแบมอยากจะคุยด้วยแล้ว

แบมแบมเปลี่ยนท่านั่งเป็นขัดสมาธิ มองหน้าคนที่นั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง ก่อนจะเอ่ยออกมาช้าๆ

“จำได้ไหมครับที่แบมเคยบอกคุณว่า ถ้าคุณมีคนที่รัก แบมจะหย่าให้..

“แบมแบม

แบมแบมมองสีหน้าตกตะลึงของอีกฝ่ายแล้วหันไปอีกทาง พยายามไม่ร้องไห้ออกมา

“เราหย่ากันเถอะครับ

“นี่จะอำพี่เหรอ..มันไม่ตลกนะแบม”

มาร์คพยายามจะทำให้มันขำ แต่น้ำตาบนหน้าแบมแบมยืนยันว่าอีกฝ่ายพูดจริง

“ไม่นะแบม พี่ไม่ให้ไป เรากำลังจะมีลูกด้วยกันนะ!

มาร์ครั้งไหล่อีกฝ่ายให้หันมาเผชิญหน้ากัน แบมแบมมองหน้าใบหล่อเหลาไม่ค่อยชัดนักเพราะน้ำตากลบเต็มดวงตาไปหมด

ทำไมถึงต้องร้อนรนขนาดนี้..ทำไมถึงไม่อยากให้ไป

“คุณมาร์คเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ อาการแบมมันก็แค่คล้าย แบมเองก็แค่สงสัย ไม่เคยบอกคุณสักครั้งว่าท้องจริงๆ..เราหย่ากันเถอะครับ สงสารแบมเถอะ แบมทนรับความรู้สึกแบบนี้ต่อไปไม่ไหวจริงๆ”

“พี่ไม่หย่า!” มาร์คลุกจากเก้าอี้ หันหลังให้แบมแบม กำหมัดแน่น ยกมือขึ้นปิดปาก เหมือนกำลังพยายามปฏิเสธความจริง แบมแบมตกใจกับปฏิกิริยาของมาร์ค

คุณมาร์คควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ

คุณมาร์คควรต้องขอบใจเขา หรือไม่ก็บอกว่ายินดีที่จะหย่าทันทีสิ คุณมาร์คไม่ได้อยากกลับไปหาคุณจินยองเร็วๆ หรือไง

“ทำไมล่ะครับ ทำไมคุณถึงไม่ยอมหย่ากับแบม..

แบมพร้อมจะไปจากคุณนะ คุณจะได้ไม่ต้องลำบากใจอีกต่อไป

“แล้วทำไมแบมถึงต้องอยากหย่ากับพี่ด้วยล่ะ!

มาร์คหันกลับมา เสียงดัง แบมแบมไม่รู้สึกอะไรอีกแล้วกับอารมณ์รุนแรงของอีกฝ่าย เขากลัวจนชิน

ซึ่งอาการเคยชินนี้..มันไม่ใช่เรื่องดีเลย เขาเองก็รู้ เขาทนคุณมาร์คจนชินชา

“ถ้าคุณแค่รู้สึกหวงของ คุณมาร์คควรปล่อยแบมไป อย่าเก็บแบมไว้ทรมานหัวใจตัวเองเลยครับ เราอยู่กันต่อไปมันก็เจ็บปวดเปล่าๆ เราทั้งคู่จะต้องทนกับความรู้สึกแย่ๆ ต่อไปทำไม คุณมาร์คต้องทนอยู่กับคนที่คุณไม่รัก ส่วนแบมต้องทนอยู่กับคนที่ไม่รักแบม แบมแย่งความสุขมาจากคุณมานานพอแล้ว

ความชอบมันตัดได้ง่ายกว่าความรัก ไม่นานคุณก็จะลืมแบม คุณยังมีน้องพริมโรสและคุณจินยองนะครับ กลับไปหาพวกเขาอย่างที่คุณต้องการเถอะ รักและดูแลพวกเขาให้มากเพื่อชดเชยกับเวลาที่เสียไป คุณต้องรับผิดชอบพริมโรส แบมไม่ต้องการให้คุณมาติดอยู่กับแบมจนทำอะไรไม่ได้ คุณจะได้ทำอะไรได้โดยไม่ต้องเกรงใจแบมไง แบมไม่อยากให้เด็กคนนั้นไม่มีพ่อ เพราะแบมรู้ว่าการไม่มีพ่อแม่มันเจ็บปวดมากแค่ไหน”

ถ้ามาร์คไม่ใช้อารมณ์มากจนเกินไป..ถ้ามาร์คจะคิดตามคำพูดของแบมแบม มาร์คจะรู้ว่าแบมแบมรักเขามาก รักจนยอมที่จะเสียสละให้เขาไปมีความสุขกับจินยอง

แต่มาร์คก็ยังคงเป็นมาร์ค เขาได้ยินแค่แบมแบมอยากจะหย่าและหนีเขาไปเท่านั้น

“ถ้าพี่รับพริมโรสไว้ แบมไม่ไปจากพี่ได้ไหม?” มาร์คเอ่ยออกมาอย่างคนโง่ที่คิดหาทางรั้งแบมแบมด้วยวิธีอื่นไม่ได้อีกแล้ว

“แบม

อย่ายื้อแบมแบมได้ไหม แบมอยากตัดใจจากคุณ แบมจะไปแล้ว ทำไมคุณต้องพูดให้แบมมีความหวังด้วย หยุดใจร้ายกับแบมสักทีเถอะ..

“อย่าไปเลยนะแบม นะ” มาร์คกลัวจริงๆ ว่าแบมแบมจะไม่เปลี่ยนใจ

“อย่าทำแบบนี้เลยครับ แบมเคยบอกคุณแล้วว่าถ้าคุณมีคนที่รักแบมจะหย่าให้ แบมก็จะทำให้คุณจริงๆ”

เด็กหนุ่มฝืนยิ้มออกมาอย่างยากเย็นเพราะตอนนี้หัวใจของเขากำลังร้องไห้  แบมแบมดึงมือตนเองที่อีกฝ่ายกุมเอาไว้กลับคืนมา

แบมแบมก็ทำได้ดีที่สุดเท่านี้เอามือกลับคืนมาได้ แต่เอาหัวใจคืนมาไม่ได้ 

“ไม่! ยังไงพี่ก็ไม่หย่า ไม่มีวันนั้นแน่นอน!!” เมื่อรู้ชัดแล้วว่าแบมแบมเอาจริง มาร์คก็โวยวายออกมาทันที

“อย่ายื้อเลยครับถ้าคุณมาร์คแค่เสียดาย เด็กคนหนึ่งมีแม่แค่คนเดียวก็พอแล้ว แบมไม่อยากเป็นแม่เลี้ยงของพริมโรส ไม่อยากเข้าไปแทรกกลางในครอบครัวของคุณ ถ้าคุณยังสงสารแบมบ้าง คุณควรปล่อยแบมไป”

แบมแบมยอมขอร้อง ใช้น้ำเสียงอ้อนวอนเพื่อขอความเห็นใจ แต่แบมแบมคงลืมไปว่าคุณมาร์คไม่เคยสนใจความรู้สึกของเขาอยู่แล้ว

“ไม่ว่ายังไงก็จะไปให้ได้ใช่ไหม..

คำตอบของแบมแบมนั้นอธิบายทุกสิ่ง

ไม่ว่ายังไงแบมแบมก็จะหลีกทางให้เขากับจินยองสินะ

เขาควรจะดีใจสิที่กำลังจะได้เป็นอิสระ แต่ทำไมเขาถึงไม่อยากสูญเสียแบมแบมไป ไม่อยากให้แบมแบมไปไหนทั้งนั้น

เขารู้สึกว่าถ้าแบมแบมได้อิสระไป เขาคงไม่มีวันได้เห็นหน้าแบมแบมอีก

“ใช่ครับ”

“ได้..พี่จะหย่าให้ก็ได้ถ้าแบมอยากไปนัก แต่ไม่รู้หรอกนะว่าพี่จะอยากหย่าให้เมื่อไหร่ รอไปเถอะ!

มาร์คบอกว่าจะหย่าแต่คำพูดก็บอกอยู่ในตัวว่าไม่มีทางหย่าให้แน่นอน

แบมแบมมองตามแผ่นหลังของคนที่เดินออกจากห้องไป สะดุ้งเฮือกเมื่อประตูห้องถูกปิดลงอย่างแรงด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างน่ากลัว..

ถ้าเขาไม่ได้กำลังไม่สบายอยู่..คุณมาร์คคงตวาดเขามากกว่านี้แน่ๆ..

คุณมาร์คไม่เคยแคร์เขาอยู่แล้ว และมันก็จะเป็นแบบนี้ไปตลอด รู้ว่าไม่ควรใส่ใจแต่เขาก็รู้สึกแย่ไปแล้ว

“ทำยังไงดีล่ะตัวเล็ก..พ่อเขาไม่ยอมหย่า ทำไมเขาต้องรั้งแม่ไว้ในเมื่อเขาไม่ได้รักแม่เลยสักนิด

แบมแบมใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากแก้มทั้งที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

เมื่ออยู่คนเดียว แบมแบมก็ไม่จำเป็นต้องทำเป็นเข้มแข็งเก็บความเสียใจเอาไว้อีกต่อไป..

“แม่..ฮึก..แม่จะอยู่กับพ่อเขาด้วยฐานะอะไร..ในเมื่อลูกกับเมียเขากลับมาแล้ว แม่ไม่ผิดใช่ไหมที่แม่คิดจะไปจากพ่อเขาน่ะตัวเล็ก”

มือเล็กควานเข้าไปใต้หมอนหยิบรูปอัลตร้าซาวด์ออกมาดู เมื่อน้ำตาหยดโดนภาพใบเล็ก เขาก็รีบใช้ผ้าห่มเช็ดออกอย่างระมัดระวัง

“แม่ขอโทษนะที่เคยคิดว่าหนูไม่น่าเกิดมาตอนนี้หนูเกิดมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนแม่ใช่ไหม..

ลูกคงรู้ว่าเขากำลังต้องการกำลังใจสินะ..เป็นเด็กดีจริงๆ

 “ขอบคุณนะขอบคุณจริงๆ โตเร็วๆ นะ..เวลาที่แม่อยากกอดใครสักคน แม่จะได้กอดหนูได้”

แบมแบมยิ้มทั้งน้ำตา นิ้วเรียวไล้ไปมาบนรูปตรงบริเวณที่เห็นเจ้าตัวเล็กชัดที่สุด

“แม่ดีใจมากนะที่จากนี้ไปแม่จะไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกนี้อีกแล้ว

แบมแบมกอดเข่า ซบหน้าอาบน้ำตาลงกับแขน

มันเจ็บปวด..แต่เขาจะร้องระบายมันออกมาให้หมด ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปเขาจะเข้มแข็งขึ้นเพื่อลูก

ขอแม่ร้องไห้หน่อยนะคนเก่งของแม่ อย่าเศร้าตามแม่นะ..

 

 

60%

 

 

“แม่คิดว่าไง แม่ว่าถ้ายองแจเอานี่ไปให้พี่ฟัง พี่จะเชื่อแล้วหายโง่เลิกรักจินยองไหม”

ยองแจนั่งคุกเข่าบนเตียงแม่ มาดามยกแขนกอดอก นั่งขัดสมาธิ มองโทรศัพท์มือถือของลูกชายคนเล็กเขม็ง ยกยิ้มร้ายกาจอย่างที่ยองแจไม่ค่อยได้เห็นจากแม่เท่าไรนัก

เห็นรอยยิ้มอย่างนี้จากแม่แล้วยองแจก็เบาใจ เชื่อได้เลยว่าแม่ต้องมีแผนดีๆ แน่นอน!

“ขอบใจมากนะยองแจ ลูกชายแม่นี่ทั้งเก่งทั้งฉลาดมากจริงๆ ฉลาดกว่าพี่เราตั้งร้อยเท่าแน่ะ แม่ภูมิใจในตัวยองแจมากเลยนะ ไฟล์เสียงนี่มันจะมีประโยชน์กับเรามากๆ เลยล่ะ”

“ยองแจก็คิดว่ามันน่าจะมีประโยชน์ แม่จะบอกพี่เลยไหม”

ยองแจอยากรู้ผลเร็วๆ ว่าพริมโรสคือลูกของพี่ชายหรือเปล่า เรื่องนี้ต้องให้พี่จัดการ ต้องทำยังไงก็ได้ให้พี่ตรวจดีเอ็นเอพริมโรสให้ได้!

“แม่คิดว่าเรายังไม่ควรเอาไฟล์เสียงนี่ไปให้มาร์คฟังตอนนี้นะลูก”

“อ่าว! ทำไมล่ะครับแม่ นี่มันเป็นโอกาสที่ดีมากเลยนะ พี่จะได้กลับมาหาแบมแบมไง พวกเขาจะได้ไม่ต้องหย่ากัน”

ยองแจคัดค้าน แม่บอกเองว่ามีประโยชน์ แต่แม่กลับไม่เห็นด้วยที่จะเอาไปให้พี่ฟังอย่างนั้นเหรอ ทำไมล่ะ?

“เพราะมันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ แม่ถึงบอกว่ายังไม่ใช่ตอนนี้ไง ถ้ามาร์คสงสัยหรือคลางแคลงใจในตัวจินยองและลูก คนอย่างมาร์คต้องกลับมาหาแบมแบม และเราก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้พี่เรามีอะไรที่ทำให้มั่นใจได้บ้างว่าเขารักและอยากจะอยู่กับแบมแบมจริงๆ  เราดูออกใช่ไหมว่าเขารักแบมแบม แต่ตัวเขาเองกลับไม่รู้ตัว แม่อยากให้รอจังหวะเหมาะก่อน”

“ถ้าอย่างนั้นเราควรแอบบอกพี่หรือใบ้หน่อยไหมแม่ว่าแบมแบมท้อง” ถ้าแผนคลิปเสียงยังใช้ไม่ได้ตอนนี้ ก็น่าจะทำให้พี่อยากเอนมาหาแบมแบมก่อนอะไรๆ จะสายไปกว่านี้

“แม่ยังไม่อยากให้มาร์ครู้ว่าแบมแบมท้อง แม่สงสารแบมแบม ถ้าให้มาร์ครู้ มันจะกลายเป็นแบมแบมต้องทนอยู่กับมาร์คต่อไปเพราะลูกในท้อง แม่อยากให้พี่ชายเราเขารักและต้องการแบมแบมเพราะตัวของแบมเบมเอง ไม่ใช่ต้องการเพราะลูก”

“แม่ไม่สงสารหลานเหรอ ก็น่าจะบอกไป อย่างน้อยให้พี่เขามีสิทธิ์รู้ว่ามีลูกไง” ยองแจทำได้ทุกอย่าง ถ้ามันจะสามารถทำให้แบมแบมอยู่ต่อ 

“เราต้องดัดนิสัยคนปากแข็งและไม่รู้ใจตัวเองอย่างมาร์คก่อน ทำให้มาร์คทรมานที่เสียแบมแบมไป เขาจะได้รู้ตัวว่ารักแบมแบม อย่างที่แบมแบมบอกเรา มาร์คมีสิทธิ์ลังเล แต่เขาต้องตัดสินใจให้ได้ เขาต้องเลือกให้ได้ว่าอยากอยู่กับใคร แม่ยังหวังว่ามาร์คจะเลือกแบมแบมเพราะความรู้สึกรักจากใจเขาเอง ไม่ใช่การทำเพื่อแม่ หรือทำเพราะสถานะและหน้าที่สามีค้ำคออยู่ ยองแจเข้าใจใช่ไหม?”

“คนอย่างพี่จะมีวันที่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองด้วยเหรอแม่ พี่งี่เง่าจะตาย..

ยองแจฟังแม่แล้วแทบหมดหวัง สิ่งที่แม่ต้องการมันดี แต่มันทำยาก เพราะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามาร์คต้วนนี่เข้าใจยากที่สุดในโลกแล้ว

ถ้ายองแจไม่ใช่น้อง ยองแจก็ทนคนอย่างพี่ไม่ไหวนะ คนเอาแต่ใจอย่างเขายังเข้าใจง่ายกว่าพี่เลย

“มีสิ เคยได้ยินไหมยองแจว่า คนเราจะรู้ค่าของสิ่งที่มีอยู่ต่อเมื่อเราเสียมันไป”

            “แม่จะทำอะไรล่ะครับ”

“ลองให้มาร์คเสียแบมแบมไปบ้างดีไหม?” มาดามถามพลางเก็บไฟล์เสียงของยองแจเอาไว้ในหลายๆ ที่ ไม่ว่าจะแท็บเลต โน้ตบุ๊ค และโทรศัพท์มือถือของเธอเอง

ป้องกันข้อมูลสูญหาย อีกที่หายก็ยังมีไฟล์สำรองนะ

“หย่าเหรอ? ทำไงล่ะแม่ พี่เขายืนกรานไม่ยอมนี่นา”

ยองแจมุ่นคิ้ว คิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อเย็นที่พี่กลับมาถึงบ้านก็โวยวายแล้วสยอง

พี่น่ะคิดว่าแม่บังคับให้แบมแบมขอหย่ากับพี่น่ะสิ

แม่เลยบอกว่าแม่ไม่พรากใครไปจากพี่อีกแล้ว แต่ถ้าแบมแบมจะไปมันก็คงเพราะพี่ชายเอง หน้าพี่น่ะถอดสีไปเลย ยองแจเห็นแล้วยังสงสารแต่ก็แอบคิดว่าสมน้ำหน้านิดๆ นะ

“เรื่องนี้เราก็ต้องคิดกันอีกที”

“ยองแจเป็นห่วงแบมบี้นะแม่ กลัวจะคิดมากจัง” ยองแจเป็นห่วงพี่สะใภ้จังเลย

“แม่ก็ห่วง กลัวแบมแบมจะเป็นโรคซึมเศร้า ขนาดคนท้องที่ไม่มีปัญหากับสามีก็ยังเสี่ยงเลยนะ”

“แม่จะไม่ให้พี่เข้าใกล้แบมบี้อีกจริงๆ เหรอ”

“อือ สงสารแบมแบมน่ะสิ ไม่เจอกันน่าจะดีกว่านะ”

“ยองแจอยากให้พี่ได้ดูแลแบมบี้บ้างจัง เผื่อแบมบี้จะสดใสขึ้นนะแม่ คนท้องอ่อนๆ เขาต้องมีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิดไม่ใช่เหรอแม่ หลานยองแจแค่เจ็ดอาทิตย์เองนะ”

“มาร์คมันจะดูแลอะไรใครได้ แค่ดูแลหัวใจตัวเองยังทำไม่ได้เลย”

“นั่นสิเนอะ

สองแม่ลูกมองหน้ากันแล้วถอนหายใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย หนักใจกับพฤติกรรมของมาร์ค

“ยุ่งแต่เรื่องพี่เขา เรื่องเราล่ะเป็นไง เดี๋ยวนี้ไม่เล่าให้แม่ฟังเลยนะ”

“ก็คุยกันทุกวันอ่ะแม่ พี่เขางานยุ่ง ไปกินข้าวกันบ้างแต่ช่วงนี้งดเดท ยองแจไม่มีอารมณ์ไปเที่ยวไหนหรอก ถ้าจะไปก็คงพาแบมบี้ไป จะได้สดใสไวๆ”

ยองแจไม่ไปไหน พี่แจ็คสันก็เข้าใจดี แถมมีฝากด่าพี่มาร์คมาด้วย แต่ยองแจไม่กล้าเอาคำด่าไปให้พี่มาร์ค อาจจะโดนตุบตับได้ พี่มาร์คตอนดาร์กนี่บอกเลยว่ายองแจกลัว

“ถ้าไม่อยากออกไปไหนก็ชวนเขามากินข้าวที่บ้านบ้างสิ” มาดามดีใจที่ยองแจกลับไปคืนดีกับแจ็คสันแล้ว และคบกันแล้วด้วย

แม้แจ็คสันจะอายุห่างกับยองแจมากหน่อย แต่เขาก็เป็นคนที่เธอเห็นมานาน รู้จักนิสัยใจคอกันดี และเชื่อว่าเขาต้องดูแลยองแจจอมดื้อของเธอได้แน่ๆ

“ไม่ดีกว่าแม่ ยองแจขี้เกียจทะเลาะกับพี่มาร์คอ่ะ เขายิ่งหวงยองแจอยู่ แม่ว่างๆ ก็พูดให้พี่ปล่อยยองแจมีแฟนได้แล้วนะ นี่คบแบบหลบๆ ซ่อนๆ ยองแจก็หงุดหงิด นี่พี่หรือพ่อก็ไม่รู้อ่ะ”

ยองแจเขี่ยผ้าปูที่นอน หน้ามุ่ย มาดามอมยิ้มกับท่าทางน่ารักของลูกชาย จับฟัดแก้มซะเลยสองที

“เดี๋ยวแม่จะคุยให้แล้วกัน ตอนนี้พี่เขาก็ไม่มีอารมณ์มาขัดขวางหรอก แค่ปัญหาของตัวเองก็เยอะแล้ว”

“รักแม่จังเลย” ยองแจโผเข้ากอดแม่แน่น ลี่จูกอดยองแจโยกตัวไปมา

“จะเล่นคอมหรือเปล่าล่ะวันนี้ นอนห้องแม่ไหม”

“นอน พรุ่งนี้แม่ปลุกยองแจด้วยนะ”

“โอเค” ถึงยองแจไม่บอก มาดามก็รู้ว่ายองแจจะไปไหน

ไปเยี่ยมแบมแบมที่โรงพยาบาลพร้อมเธอน่ะสิ

 

 

 

           

            แบมแบมตื่นขึ้นมาในตอนสายด้วยอาการเวียนหัวหน้ามืด อาการคลื่นไส้ผะอืดผะอมตีขึ้นมาจนต้องพยายามสูดลมหายใจ พอทนไม่ไหวก็รีบไปเข้าห้องน้ำ

“คุณหนูเป็นยังไงบ้างคะ หน้าซีดเชียว” ยูบินเป็นห่วง ช่วยลูบหลังให้แบมแบม 

มือเล็กยันไว้กับขอบอ่างล้างหน้า โก่งตัวอาเจียน แต่ยิ่งอาเจียนยิ่งคลื่นไส้ ยิ่งอาเจียนยิ่งเหนื่อย

ยูบินเห็นอาการของคุณหนูแล้วก็สงสาร แต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ถ้าช่วยแพ้ได้เธอก็อยากจะช่วยอยู่หรอก

 

 

มาร์คนั่งในรถแต่เปิดประตูรถฝั่งคนขับเอาไว้ ก้มมองนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลาว่าเขาจะไปเยี่ยมแบมแบมได้หรือยัง กะว่าน่าจะได้เวลาที่แม่และยองแจเยี่ยมแบมแบมเสร็จแล้ว วันนี้แม่เขามีประชุมแต่เช้า แต่ยองแจมีเรียนตั้งแต่เก้าโมง เขาจะขึ้นไปเยี่ยมแบมแบมได้ก็น่าจะสิบโมงนี่แหละ เผื่อเวลาให้ยองแจโอ้เอ้อิดออดไม่ยอมไปเรียนด้วย

เขาอยากมาแต่เช้าก่อนไปทำงานด้วยซ้ำ แต่ติดที่แม่และยองแจ แม่สั่งห้ามเขาเข้าใกล้แบมแบม นึกหรือว่าเขาจะกลัวคำสั่งของแม่น่ะ

เข้าบริษัทสายสักวันมันคงไม่เจ๊งหรอกมั้ง

มาร์คมาเยี่ยมเมียแต่ก็มาเยี่ยมมือเปล่า เพราะไม่รู้ว่าแบมแบมชอบกินอะไร โทรไปถามแม่ของแบมแบมเมื่อคืน เธอก็บอกว่าให้เขาหาเอาเอง น้ำเสียงขุ่นเคืองมากด้วย

พนันได้เลยว่ามาดามต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฮีเอฟังแล้ว

ดีเขาเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกเลย ใครๆ ก็รังเกียจ

 

 

ร่างสูงเปิดประตูเข้าไปในห้องพักของแบมแบมก็ได้ยินเสียงอาเจียนเข้าหูเลย

“แบมแบมเป็นอะไรน่ะ!” มาร์ครีบเดินไปที่ห้องน้ำ ต้นเสียงที่เขาได้ยินเสียงอาเจียนโอ้กอ้ากดังมา

“คุณมาร์ค!” ยูบินตกใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาได้เวลาพอเหมาะขนาดนี้ คุณแม่พลอยสะดุ้งไปด้วย

“เป็นอะไร ทำไมอ้วกแบบนี้ล่ะ” มาร์คไม่ได้สนใจยูบิน เขาเดินผ่านเธอเข้าไปหาแบมแบม

ร่างบางอาเจียนจนนมที่กินไปได้แค่กล่องเดียวออกมาพร้อมน้ำย่อยหมดแล้ว

เด็กหนุ่มซวนเซ หอบหายใจถี่  เปิดก๊อกวักน้ำล้างหน้าให้รู้สึกดีขึ้น

“คุณมาร์คไม่ไปทำงานเหรอครับ..

แบมแบมหลับตาลงจนอาการเวียนหัวดีขึ้น ก่อนจะพยายามเดินออกจากห้องน้ำด้วยสีหน้าไม่ดีนัก แขนเรียวกอดเอวของตัวเองไว้ อีกมือจับยึดไหล่พี่ยูบินพยุงกายไม่ให้ล้ม

“เรื่องของพี่น่ะช่างเถอะ แล้วแบมเป็นอะไร ทำไมอาเจียนแบบนี้”

“แบมกินยาตอนท้องว่างแล้วท้องไม่รับน่ะครับ” แบมแบมโกหกด้วยเหตุผลที่ไม่น่าเชื่อสักเท่าไร มาร์คคิ้วขมวด แต่ก็พยายามจะเชื่อ

มาร์คดึงแบมแบมออกห่างจากยูบิน เข้าประคองเอง แบมแบมดันอกกว้างเอาไว้ ขืนตัวไม่ให้จับ

“หน้าซีดขนาดนี้ยังจะมาทำเป็นเก่งอีก จะให้ประคองหรือจะให้อุ้มไป เลือกมา!

คนเผด็จการกลับมาสิงร่างคุณมาร์คอีกแล้ว ร่างบางสะดุ้ง เม้มปากแน่นก่อนคลายออกพร้อมคำพูด

“ประคองก็ได้ครับ”

แต่เหมือนคุณมาร์คจะไม่เข้าใจในสิ่งที่แบมแบมบอก เขาก้มลงช้อนตัวแบมแบมขึ้นอุ้ม

“คุณมาร์ค แบมเดินได้นะ”

“พี่อยากอุ้ม จบไหม?” แบมแบมเงื้อมือกำหมัดจะทุบอีกฝ่าย แต่ก็ทำได้แค่อยาก สุดท้ายก็ต้องลดมือลง ทำร้ายอีกฝ่ายไม่ลงอยู่ดี

มาร์คค่อยๆ วางแบมแบมลงบนเตียง แบมแบมไม่ได้ขอบคุณเขา เพราะไม่ได้ขอร้องให้อุ้มสักหน่อย

“เมื่อไรจะกลับบ้านได้สักที”

“น่าจะพรุ่งนี้ครับ”

“กินอะไรหรือยัง”

“ยังครับ”

“อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้”

“ไม่เป็นไรครับ คุณมาร์คไปทำงานเถอะ เมื่อเช้าคุณแม่ก็เอาของกินมาให้แบมแบมเยอะแล้ว”

“ถ้าเอามาเยอะแล้วทำไมไม่กิน ปล่อยให้ท้องว่างน่ะสิถึงอ้วกออกมาอย่างนั้น ว่าไง มีอะไรที่แบมอยากกินนอกจากอาหารที่แม่เอามาให้หรือเปล่า”

“ทำไมคุณมาร์คต้องมาดูแลแบมด้วย ไม่ไปดู..” แบมแบมพูดไม่ออก แต่มาร์คก็เข้าใจว่าแบมแบมคงกำลังหมายถึงพริมโรส

“จินยองโทรมาบอกพี่ว่าอย่าเพิ่งไปหาพริมโรส เพราะยังไม่รู้จะบอกพริมโรสยังไงว่าพี่เป็นใคร”

มาร์คไม่อยากจะอธิบายเยอะกว่านี้ ไม่ต้องการให้แบมแบมคิดมาก แบมแบมพยักหน้ารับ แล้วก็เงียบไปอีก

“คุณหนูเปรยๆ ว่าอยากกินของเปรี้ยวๆ นะคะ” ยูบินเห็นหน้าคุณหนูหม่นลงแล้วสงสาร แทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบน่าอึดอัด มาร์คและแบมแบมหันไปมองหญิงสาวหนึ่งเดียวในห้องพร้อมกัน

“พี่ยูบิน! พูดทำไม รบกวนคุณม..

“ของเปรี้ยวเหรอ? เมื่อก่อนแบมไม่ชอบกินของเปรี้ยวๆ นี่ ชอบกินแต่ของหวานไม่ใช่หรือไง เค้กไหม?”

“เอ่อ..ไม่ดีกว่าครับ” แค่นึกภาพเค้กเนื้อนุ่มครีมมันๆ แบมแบมก็อยากจะอ้วกแล้ว

“แล้วอยากกินอะไรล่ะ”

“คือ..เลม่อนก็ได้ครับ”

“เลม่อน?”

“ครับ” แบมแบมยิ้มเจื่อน ไม่รู้ว่าคุณมาร์คจะออกไปซื้อให้หรือเปล่า แต่ก็บอกออกไปแล้ว

 “โอเค เดี๋ยวพี่มา”

แบมแบมอึ้ง มองคุณมาร์คที่เดินออกไปจากห้องแล้ว เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะโทรให้ใครซื้อเข้ามาให้เขาซะอีก

แบมแบมนอนเล่น คุยกับพี่ยูบินไม่นาน คุณมาร์คก็กลับเข้ามาใหม่พร้อมเลม่อนถุงใหญ่ ยูบินรีบลุกไปช่วยเขาจัดของมาให้แบมแบมกิน

ร่างบางมองเลม่อนที่พี่ยูบินเอาเปลือกออกให้และตัดเป็นชิ้นวางบนจานใบเล็กมาเรียบร้อยแล้ว

“ไม่เปรี้ยวหรือไงแบมแบม” มาร์คมองเมียที่หยิบเลม่อนหั่นชิ้นใหญ่เข้าปากเคี้ยวเหมือนไม่รู้สึกรู้สาถึงรสเปรี้ยวของมันแล้วหน้าแหย

แค่มองยังเปรี้ยวแทน โอ๊ยน้ำลายเต็มปากแล้วเนี่ย

            “ก็อร่อยดีนี่ครับ” แบมแบมเคี้ยวแก้มตุ่ย อาการขมๆ เฝื่อนๆ ในปากหายไปแล้ว รู้สึกดีมาก แทบอยากร้องไห้แน่ะ

“อ้วกแล้วก็กินของเปรี้ยวแบบนี้เหมือนคนท้องเลยนะ..แน่ใจเหรอว่าไม่ได้ท้อง” มาร์คถามอย่างมีความหวังรำไรในหัวใจ แต่แบมแบมดับฝันของเขาด้วยการยัดเลม่อนเข้าปากเขามาชิ้นหนึ่ง

“บอกว่าไม่ได้ท้องก็ไม่ได้ท้องสิครับ กินเข้าไปเลย!” แบมแบมหงุดหงิดที่อีกฝ่ายถามจี้ใจดำ มือนิ่มปิดปากคุณมาร์คไว้ ส่งสายตาว่าห้ามคายนะ

มาร์คหน้าเหยเก เปรี้ยวจนน้ำตาเล็ด แต่จำต้องเคี้ยวเร็วๆ แล้วกลืนลงคอไป

“อ่อก..น้ำๆ” มาร์คร้องหาน้ำทันทีที่แบมแบมเอามือออกจากปากเขา แบมแบมเลื่อนแก้วน้ำเปล่าของตนให้คุณมาร์ครีบดื่มไปก่อน กลั้นหัวเราะ ดูท่าทางจะไม่ไหวแล้วนะนั่น

แบมแบมนั่งกินไปเงียบๆ คราวนี้มาร์คก็นั่งมองเงียบๆ เหมือนกัน กลัวว่าถ้าพูดไม่ถูกหูจะถูกแบมแบมยัดเลม่อนเข้าปากอีก

“ไม่ต้องชวนแบมคุยนะ แบมไม่อยากคุยกับคุณมาร์ค ถ้าเบื่อก็กลับไปทำงานได้เลยนะครับ” แบมแบมล้มตัวลงนอน มาร์คโดนไล่แต่ไม่ยอมไป เขานั่งอยู่ข้างเตียงแบบนั้น นั่งมองแบมแบมอีกที

“ห้ามมองแบม”

“ทำไมล่ะ”

” แบมแบมดึงผ้าห่มคลุมอก ตะแคงไปอีกด้าน หันหลังให้มาร์ค

มาร์คเห็นอาการต่อต้านจากแบมแบมก็ได้แต่ทำใจ หันไปมองยูบิน

“ยูบิน”

“คะ”

“กลับบ้านไป เดี๋ยวฉันอยู่กับแบมแบมเอง”

“ถ้าพี่ยูบินกลับไป แบมจะโกรธ ไม่คุยด้วยอีกเลย” แบมแบมขู่ คนที่กำลังจะลุกเลยจำต้องนั่งลงไปบนโซฟาใหม่

“ฉันขออยู่กับแบมแบมแค่สองชั่วโมงก็ได้”

“ไม่เอานะพี่ยูบิน”

“นะยูบิน”

หญิงสาวลังเล ไม่รู้จะเชื่อใครดี แต่พอเห็นสีหน้าจะร้องไห้ของคุณหนู เธอก็ตัดสินใจว่าจะออกไป คุณหนูก็คงอยากอยู่กับคุณมาร์ค แต่กลัวและอึดอัดสินะ ท้องลูกเขาอยู่ จะไม่คิดถึงเขาเลยคงเป็นไปไม่ได้

พอพี่ไม่อยู่ก็คุยกับคุณมาร์คหน่อยแล้วกันค่ะ

“เดี๋ยวพี่มานะคะ” ยูบินหยิบกระเป๋าสะพาย รีบเดินออกจากห้องไป

แบมแบมถอนหายใจ ยกผ้าห่มขึ้นคลุมโปง ตัดสินใจนอนหลับมันซะเลย จะได้ไม่ต้องคุยกับคุณมาร์ค

มาร์คมองแล้วอยากจะกระชากผ้าห่มออกจากตัวแบมแบมให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่ก็ไม่อยากทำให้แบมแบมไม่พอใจ

เขาไม่อยากได้ยินคำว่าหย่าออกจากปากแบมแบมอีกแล้ว

มาร์คตัดสินใจนั่งมองแบมแบมอยู่เงียบๆ ไม่รบกวน จนเวลาผ่านไปสักพักเขาก็รู้สึกว่าแบมแบมน่าจะหลับไปแล้ว

มาร์คลุกขึ้นเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียง ค่อยๆ ดึงผ้าห่มที่คลุมศีรษะและใบหน้าอีกฝ่ายออก แบมแบมหลับไปแล้วจริงๆ

ร่างสูงไล้นิ้วกับแก้มใสที่ตอนนี้ซีดลง ยันมือข้างหนึ่งกับเตียง มองแบมแบมนิ่งอยู่อึดใจ

ปัดผมนุ่มออกจากหน้าผาก วางมือบนไหล่บางแล้วโน้มตัวลงไปจูบเบาๆ ที่หน้าผากแบมแบม

“อย่าไปได้ไหม

มาร์คทอดถอนใจออกมาอย่างเจ็บปวด..เอ่ยออกมาตามความรู้สึกจริงๆ

มาร์คกำลังขอร้องแบมแบม แม้จะรู้ว่าแบมแบมไม่มีทางได้ยินก็ตาม

 

 

 

 

            “แบมบี้ ตื่นมาทำอะไรแต่เช้าน่ะ”

ยองแจอ้าปากหาว เดินเข้ามาในครัวตั้งใจมาหาน้ำกิน ที่จริงในห้องยองแจก็มีน้ำเปล่า แต่ยองแจแค่อยากกินน้ำเย็นๆ เลยลงมาก่อนเวลาตื่นประจำ

วันหยุดยองแจก็ตื่นเที่ยงประจำนั่นล่ะ

แบมแบมออกจากโรงพยาบาลมาได้สองวันแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปเรียน คิดว่าจะเริ่มกลับไปเรียนวันจันทร์นี้ ต้องคิดเรื่องที่ท้องจะโตขึ้นเอาไว้ด้วย ท้องโตไปเรียนนี่แบมแบมไม่คิดมากหรอก แต่คุณมาร์คจะรู้เข้าสักวันนี่สิที่กำลังทำให้แบมแบมเครียด

“ทำขนมเค้กไปให้พริมโรสน่ะ” แบมแบมเงยหน้าตอบยองแจผ่านผ้าปิดปาก ยองแจอ้าปากค้าง

“อะไรนะ! เพื่อ?”

“ก็สงสาร เอ็นดู แบมยังไม่ได้เห็นหน้าแกชัดๆ เลย อยากไปเจอแกสักครั้ง”

“บ้าไปแล้วเหอะแบม ตัวเองจะแม่พระไปละนะ ลงทุนดมกลิ่นนมกลิ่นเนยชวนอ้วกเพื่อยัยเด็กที่กำลังจะมาแย่งสามีแบมไปให้แม่ของนางเนี่ยนะ!!

ยองแจอดรนทนไม่ไหว พี่สะใภ้เขากำลังแพ้ท้องนะ แต่ลุกมาทำขนมให้ลูกของเมียเก่าสามีตัวเองเนี่ยนะ? เชื่อเขาเลย!

“อย่าพูดถึงเด็กแบบนั้นสิ ถ้าจะหยาบคายก็พูดใส่คุณจินยองคนเดียวพอ”

“ร้าย! นี่ต้องจุดพลุฉลองไหม แบมบี้อยากจะด่าจินยองเหรอ เอาสิด่าเลยเดี๋ยวยองแจขึ้นไปเอามือถือแป๊บ จะอัดเก็บไว้ฟังว่าแบมบี้ก็ด่าคนเป็นกับเขาเหมือนกัน!” ยองแจตื่นเต้น แบมแบมหัวเราะขำ

“เราล้อเล่น จะว่าเขาก็ไม่รู้จะว่าอะไร เขาไม่ได้ทำอะไรแบมสักหน่อย”

“ไม่ด่าก็ได้ แต่บุกไปตบเลยมะ”

“ไม่เอาน่า ขี้เกียจไปเสียค่าปรับที่สถานีตำรวจ”

“ฮะฮะฮะ เดี๋ยวนี้ร้ายกาจนะ ถ้าแบมกล้าทำเหมือนที่พูดเล่นก็ดีน่ะสิ”

“บ้า ใครจะไปทำได้ เราไปแล้วนะ สายกว่านี้แดดร้อน เราจะไปเดินดูของที่ตลาดด้วย”

“จะเลยไปตลาดด้วยเหรอ? ไปด้วยสิๆ เดี๋ยวยองแจไปเป็นเพื่อน เผื่อจินยองพูดจาไม่ดีใส่แบม เราจะได้ช่วยสวนกลับเลยไง ดีหรือเปล่า” ยองแจอาสาไปด้วยคน

“เขาจะพูดจาไม่ดีใส่แบมทำไมล่ะ แบมให้เวลา 15 นาที รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ”

20 นาทีได้ไหม”

“ได้ จับเวลาแล้วนะ” แบมแบมละมือจากการเอากล่องขนมใส่ตะกร้า พลิกข้อมือดูนาฬิกา ยองแจรีบวิ่งออกจากห้องครัวทันที คุณแม่บ้านและฮโยจูหัวเราะกันคิกคักกับท่าทางรีบร้อนของคุณยองแจ

 

 

 

 

            “อ่าวอาจารย์! อาจารย์มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับเนี่ย?”

            ยองแจที่ถือตะกร้าขนมช่วยคนท้องอ่อนๆ ร้องเสียงดัง ทำท่าประหลาดใจได้อย่างแนบเนียนเมื่อเจอแจบอมอยู่ในห้องพักผู้ป่วย ส่วนคนที่เดินตามยองแจเข้ามาในห้องพักของพริมโรสคือคนที่แปลกใจจริงๆ แบมแบมไม่คิดว่าจะได้มาเจออาจารย์ที่นี่

เด็กหนุ่มทั้งสองโค้งให้แจบอม อาจารย์อิมตกใจ ไม่คิดว่าจะเจอลูกศิษย์

“เอ่อ คุณต้วน..นี่มาที่นี่ได้ยังไงครับ มาหาโรส?” แจบอมตกใจ กำลังงงว่าเด็กทั้งสองมาทำไม

จินยองที่กำลังเช็ดตัวให้ลูกสาวก็แปลกใจว่าน้องและภรรยาของมาร์คมาทำไม หรือว่าพวกเขาตามมาสมทบกับมาร์ค

“ครับ แหม แต่อาจารย์มาอยู่ในห้องนี้แสดงว่ารู้จักกับคุณจินยองแน่ๆ อาจารย์คงรู้จักมาร์คต้วนด้วยสินะครับ? ผมเป็นน้องชายพี่มาร์คครับ นี่แบมแบมภรรยาของพี่มาร์ค อาจารย์เป็นเพื่อนกับคุณจินยองเหรอครับ”

ยองแจต่อบทได้อย่างลื่นไหลเหมือนไม่เคยรู้เรื่องราวของแจบอมและจินยองมาก่อน

แจบอมยิ่งกว่าช็อก เพราะเขาเพิ่งรู้ว่าแบมแบม ลูกศิษย์ของเขา และคนไข้ที่อาจจะเป็นน้องชายแท้ๆ ของเพื่อน คือคนคนเดียวกับภรรยาของมาร์คนี่เอง..

โลกกลมเกินไปแล้ว! แบมแบมนี่มีสายสัมพันธ์กับใครบ้างเนี่ย

“เอ่อ..ใช่ครับ อาจารย์เป็นเพื่อนจินยอง”

“อ่อออ สนิทมากเลยสินะครับ มาเยี่ยมน้องโรสแต่เช้าเลย” ยองแจขอแดกดันสักหน่อย แม้ตนจะรู้ความหมายอยู่คนเดียวก็เถอะ

“อ่าว..” มาร์ครีบออกมาจากห้องน้ำเพราะได้ยินเสียงพูดคุย ตกใจเมื่อเห็นน้องและภรรยามา

“ตกใจอะไรเล่า..น้องพริมโรสจ๊ะ พี่ชื่อยองแจน้า เป็นน้องชายของลุงคนนี้ล่ะ นี่ชื่อพี่แบมแบม เป็นภรรยาของลุงคนนี้ น้องพริมโรสรู้จักคำว่าภรรยาใช่ไหม”

ยองแจส่งตะกร้าขนมให้พี่ชายที่เดินมาใกล้ๆ ถือ ไม่สิ เรียกว่าเสือกตะกร้าเข้าเต็มท้องแกร่งของพี่ชายจนจุกมากกว่า..

สะใจดี หึ!

คุณหนูต้วนปรี่ไปหาพริมโรส จงใจใช้ก้นดันกระแทกจินยองจนอีกฝ่ายกระเด็นไปสองสามก้าว แม่ของพริมโรสคิ้วขมวด ไม่พอใจ แบมแบมเดินไปหาจินยอง ลูบแขน บอกให้ใจเย็นอย่าถือสายองแจเลย

จินยองแปลกใจที่แบมแบมยังพูดกับตนอย่างปกติธรรมดา ไม่ได้มีความโกรธเคืองอะไรเลย

“ภรรยาคุณแฟนใช่ไหมคะ” พริมโรสยิ้มหวานให้ยองแจ ยองแจลูบผมนุ่มของแก

“เก่งมากเลยจ้ะ พี่แบมแบมเป็นแฟนของลุงมาร์ค นี่พริมโรสเรียกลุงมาร์คว่าอะไรเหรอคะ” ยองแจไม่ได้อยากรู้เรื่องของใครเท่าไรหรอกนะ

“ป๊าค่ะ แม่ให้เรียกป๊า..แต่โรสมีคุณพ่อแล้วนะ”พริมโรสมีท่าทางไม่แน่ใจ มองไปทางคุณพ่อของเธอ

แบมแบมเผลอหน้านิ่วคิ้วขมวดโดยไม่รู้ตัว เจ็บแปลบในใจกับคำว่าป๊าจากปากของพริมโรส

“ใครคือคุณพ่อเหรอ?” ยองแจทำเป็นสงสัย

“คุณพ่ออยู่นู่น” พริมโรสชี้ไปที่แจบอม ยองแจตาโต มองไปทางอาจารย์หนุ่ม และเลยไปมองหน้าพี่ชายด้วย

พี่มาร์คหน้านิ่งเชียว นี่นึกสงสัยบ้างไหมนะเนี่ยว่า ทำไมเด็กเรียกคนอื่นว่าพ่อทั้งที่แม่เด็กบอกว่าตัวเองเป็นพ่อน่ะพี่มาร์ค โง่มากไหมถามตัวเองดูบ้างนะ

“จริงเหรอ! ไม่น่าเชื่อเลย ทำไมล่ะ?” ยองแจทำเป็นไม่อยากเชื่อ แบมแบมเองก็ประหลาดใจเช่นกัน

“ก็คุณพ่อเป็นพ่อโรสนี่นา แปลกเหรอคะ” เด็กน้อยไม่เข้าใจว่าพี่คนสวยตกใจอะไร

“แปลกสิจ๊ะ หนูจะมีทั้งคุณพ่อและคุณป๊าได้ยังไง พริมโรสจ๊ะ พี่ยองแจคนสวยจะบอกอะไรให้นะลูก คนเรามีคุณพ่อได้แค่คนเดียวนะคะ มีสองคนไม่ได้นะ ถ้าหนูไม่อยากเรียกลุงมาร์คว่าป๊า หนูไม่ต้องเรียกก็ได้นะคะ”

            ถึงอาจารย์อิมจะมีสิทธิ์เป็นพ่อของพริมโรสได้น้อยกว่าพี่ชาย แต่ยองแจเชื่อสัญชาติญาณตัวเองว่า พี่ชายไม่ใช่พ่อของพริมโรสแน่นอน ถ้ายองแจคิดผิดแล้วพริมโรสเป็นหลานของเขาจริงๆ เดี๋ยวเขาไถ่โทษทีหลังแล้วกัน

“ได้เหรอคะ?! แม่บอกโรสว่าพ่อของโรสชื่อมาร์ค แต่พ่อของโรสชื่อแจบอมนะ โรสไม่อยากมีพ่อสองคน เลยเรียกพ่อมาร์คว่าป๊า” พริมโรสน้ำเสียงดีใจ เล่าให้พี่ชายใจดีฟัง ยองแจยิ้มกริ่ม ถูกใจ

“จริงเหรอจ๊ะ สับสนแย่เลยเนอะ เรียกป๊าว่าลุงน่ะดีแล้วจ้ะ คุณพ่อก็ส่วนคุณพ่อเนอะ”

“คุณยองแจ..คุณไม่ควรมาสอนอะไรมั่วๆ ให้ลูกคนอื่นนะ” จินยองอดรนทนไม่ไหว ดึงแขนยองแจให้ออกมาห่างจากพริมโรส ยองแจสะบัดแขนออกอย่างแรงเหมือนรังเกียจ จินยองหน้าเสีย

แบมแบมกอดอก ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ

“คุณต่างหากสอนอะไรมั่วๆ ให้ลูก เด็กทุกคนมีพ่อคนเดียวเท่านั้น แต่ถ้ายึดตามธรรมเนียมตะวันตกก็อาจจะมีพ่อทูนหัวได้อีกสักคนล่ะนะ แต่ผมว่าพี่ชายผมไม่น่าจะใช่กรณีพ่อทูนหัว”

ยองแจจิกกัดไม่ปิดบัง จินยองประหลาดใจ

“นี่คุณ!” ทำไมยองแจต้วนพูดเหมือนรู้อะไรมาเลย หรือเขาเชื่อว่าพริมโรสไม่ใช่ลูกของมาร์ค..

ยองแจก็ไม่ชอบเขามาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นะ ถ้าอีกฝ่ายจะอคติก็ไม่แปลก แต่ก็ไม่ควรพูดจาให้พริมโรสสับสนสิ!

“แม่หาพ่อให้เด็กได้หลายคน..แต่เด็กมีพ่อได้คนเดียว..สินะ” แบมแบมพึมพำกับตัวเองพร้อมดีดนิ้วเปาะ แต่เพราะห้องกำลังเงียบ สายตาทั้งสี่คู่จึงหันมามองเขาเป็นตาเดียว คนที่มีปฏิกิริยาที่สุดคือจินยอง

แบมแบมเพิ่งรู้สึกตัว

“เอ่อ..ขอโทษครับ คิดดังไปหน่อย น้องพริมโรส พี่ทำขนมเค้กมาให้ อยากกินไหมคะ?”

แบมแบมยิ้มหวานให้ทุกคนก่อนเดินไปหยุดข้างเตียง ถามพริมโรสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคนยังอึ้งอยู่

“อยากกินค่ะ! ป๊า อ่า ลุงมาร์คก็ซื้อมาแล้วเหมือนกันค่ะพี่แบมแบม” เรียกพร้อมยิ้มหวานๆ ด้วย

“น่ารักจัง เดี๋ยวพี่แบมแบมไปจัดขนมใส่จานมาให้นะคะ” แบมแบมเป็นคนรักเด็กอยู่แล้ว พอเจอเด็กน่ารักอย่างพริมโรส เขาเลยมองข้ามเรื่องน่าเจ็บปวดเพื่อแก

พริมโรสไม่ผิด เขาสามารถรักและเอ็นดูแกได้นะ

“เดี๋ยวอาจารย์ช่วย” แจบอมหลีกหนีบรรยากาศกระอักกระอ่วนเดินตามแบมแบมไปพร้อมตะกร้าขนมที่แย่งมาจากมือมาร์ค เอาของไปวางไว้บนโต๊ะ

อีกคนแกะ อีกคนช่วยจัดใส่จาน บรรยากาศดูละมุนจนยองแจอยากจะหันมาเชียร์อาจารย์ให้จีบพี่สะใภ้ซะเลย ถ้าไม่ติดพี่ชายจอมงี่เง่าและหลานตัวน้อยของยองแจล่ะก็นะ

“อ๊ะ..” แบมแบมหมุนตัวเร็วเกินไปเลยหน้ามืด เซไปหาอาจารย์ แจบอมรีบเข้าประคอง โอบไหล่อีกฝ่ายเอาไว้

“เอ่อ ขอโทษนะครับอาจารย์..ผมเวียนหัวนิดหน่อย..

“ไม่เป็นไรครับ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายเหรอ เดี๋ยวไปนั่งพักก่อนนะ ตรงนี้อาจารย์จัดการเอง”

จินยองเผลอมุ่นคิ้วกับภาพใกล้ชิดของทั้งคู่ มาร์ครีบเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างแบมแบมและแจบอมทันที

ยองแจตาเป็นประกาย ยกยิ้ม หันไปเหล่มองจินยองที่ยืนอยู่กับลูกสาวเพื่อดูปฏิกิริยา

ไม่พอใจสินะ หึงอาจารย์ล่ะสิ!

“เป็นอะไรแบมแบม หน้ามืดอีกแล้วเหรอ ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นน่าจะอยู่บ้านสิ ออกมาข้างนอกทำไม!

มาร์คเผลอตัวดุแบมแบม ปรายตามองแจบอม ไม่พอใจ อาจารย์หนุ่มดึงแขนแบมแบมออกมาจากมาร์ค ประคองร่างบางที่สีหน้าไม่ค่อยดีเอาไว้

“มันใช่เรื่องที่คุณต้องดุเขาด้วยเหรอ คนไม่สบายอยู่นะ ดูหน้าเขาไม่ออกหรือไง การจะหน้ามืดวิงเวียนมันเรื่องธรรมดา หรือคุณอยากให้ผมปล่อยเขาล้ม”

“แบมแบม ยืนเองไม่ได้หรือไง” มาร์คดึงแบมแบมออกจากอ้อมแขนแจบอม พาไปนั่งกับยองแจที่โซฟา

แบมแบมเม้มปาก น้อยใจที่อีกฝ่ายใช้กำลังและดุตนต่อหน้าคนอื่น พยายามไม่โวยออกมาบ้างเมื่อถูกกดบ่าให้นั่งข้างยองแจ

“เอ้า! คนนะไม่ใช่ตุ๊กตานุ่น ลากเอาๆ อยู่ได้” ยองแจโวย ไม่ชอบใจในการกระทำของพี่ชาย

เดี๋ยวก็เป็นพ่อสื่อยกแบมแบมให้อาจารย์ซะเลยนี่!

“พี่แบมแบมไม่สบายเหรอคะ เหมือนโรสเลย” แม่หนูที่มองเหตุการณ์ตลอดเอ่ยออกมาตามประสาเด็ก ผู้ใหญ่ที่กำลังจะโต้เถียงกันเลยต้องเงียบ ลืมตัวกันไปชั่วขณะว่ามีเด็กอยู่ในห้องด้วย

“นิดหน่อยน่ะค่ะเดี๋ยวก็หาย โรสก็เหมือนกัน เดี๋ยวก็หายเนอะ สู้ๆ” แบมแบมต้องปรับอารมณ์ก่อนหันไปคุยด้วย เขายกมือกำหมัดทำท่าไฟท์ติ้ง พริมโรสทำตาม

“อื้อ! สู้ๆ ค่ะ” พริมโรสยิ้มกว้าง ชอบรอยยิ้มหวานๆ ของพี่แบมแบมมากเลย

“อาจารย์ครับ อาจารย์เป็นแค่เพื่อนกับจินยองจริงเหรอครับ?” ยองแจไม่เรียกจินยองว่าคุณอย่างให้เกียรติอีกแล้ว หมั่นไส้!

“ใช่ครับ”

“ทำไมโรสเรียกอาจารย์ว่าพ่อล่ะครับ”

“ก็เรียกกันมาตั้งแต่แกจำความได้แล้วน่ะครับ”

แจบอมบอกเท่าที่บอกได้ เขาวางจานขนมฝีมือแบมแบมลงบนที่วางอาหารของโรงพยาบาล เลื่อนมันไปที่เตียงพริมโรส ปรับระดับความสูงให้ได้พอดีกับตัวลูกสาว แม่หนูเอื้อมมือหยิบส้อมเตรียมกิน

“อ๋อ..อาจารย์ยังไม่มีแฟนใช่ไหมครับ?”

“แกจะถามทำไมยองแจ” มาร์คที่ยังไม่หายหงุดหงิดเรื่องเมียต้องมาหงุดหงิดเรื่องน้องอีกแล้ว

ตอนนี้มาร์คหงุดหงิดไปทุกเรื่องจนลืมสงสัยว่ายองแจถามเรื่องพ่อกับพริมโรสและแจบอมทำไมนักหนา

“เรื่องของยองแจนะ พี่อย่ายุ่ง”

“นี่!” มาร์คปรามด้วยเสียง แต่ยองแจเชิดหน้าไม่สนใจ

“อาจารย์ยังไม่มีแฟนหรอกครับยองแจ” แจบอมนั่งลงข้างเตียง แย่งช้อนจากลูกสาว ตักเค้กป้อนยัยหนูที่อ้าปากรอรับด้วยท่าทางที่น่ารักมากจนแบมแบมที่มองแกตลอดเวลาอดเอ็นดูไม่ได้  

จินยองที่กำลังรินนมให้ลูกสาวถึงกับชะงัก เหลือบมองแจบอมนิดหนึ่ง ก่อนจะหยิบแก้วนมเดินมาวางให้พริมโรส

ทุกอากัปกิริยาของจินยองอยู่ในสายตายองแจตลอด ชักสนุกแล้วสิ!

“ดีจัง วันนี้อาจารย์ว่างไหมครับ ไปเดินเที่ยวตลาดกับพวกเราไหม ผมกับแบมแบมจะไปซื้อของกัน ขาดบอดี้การ์ดใจดีอยู่พอดีเลย ไหนๆ เราก็ได้รู้จักกันแล้ว ถือว่าไปสร้างความสัมพันธ์อันดีต่อกันให้มากขึ้นดีกว่าเนอะ”

โกหก พี่จุนฮเวก็ตามมาเหอะ แต่เรื่องเต๊าะคนหล่อนี่ขอให้บอกยองแจเถอะ ถนัด!

“ฮะฮะ เอาอาจารย์ไปจะสนุกเหรอ อาจารย์แก่แล้วนะ” แจบอมหัวเราะ จะให้เขาไปเดินเที่ยวกับเด็กหนุ่มน่ารักสองคน ไม่ไหวมั้ง

“โฮ้ย! ไม่หรอกครับ อาจารย์ทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อ เก่งอีกต่างหาก รู้ไหมครับว่าเพื่อนๆ ที่คณะยองแจนะปลื้มอาจารย์กันทุกคนเลย รวมผมกับแบมแบมด้วยนะ”

“ยองแจ!” แบมแบมอาย หยิกแขนยองแจปรามให้หยุดพูดเรื่องน่าอายซะ ยองแจนี่ไม่คิดถึงความเหมาะสมเลย อีกฝ่ายเป็นอาจารย์นะ จีบแบบเปิดเผยได้ยังไง

มาร์คยืนมองแบมแบมอยู่ตลอดเวลา ขีดวัดความโมโหชักสูงขึ้นเรื่อยๆ

แบมแบมปลื้มอิมแจบอม? เหอะ! น่าปลื้มตรงไหน  โลกมันชักจะตลกเกินไปแล้วนะ ทำไมอิมแจบอมต้องสอนหนังสืออยู่ที่มหาวิทยาลัยของแบมแบมและยองแจด้วย รู้จักกันมั่วพันพัวไปหมด!

“ขอบคุณมากนะครับ มาชมกันแบบนี้อาจารย์เขินแย่เลย” แจบอมยกมือลูบท้ายทอย เขินจริงๆ

“ถ้าอยู่นอกมหาลัยแบบนี้ยองแจกับแบมแบมขอเรียกว่าพี่แจบอมได้ไหมครับ น้า อาจารย์อายุพอๆ กับพี่ชายของยองแจเลยอ้ะ”

ยองแจประสานมือทั้งสองกุมเข้าหากัน ออดอ้อนอาจารย์ด้วยท่าทางน่ารักจนมาร์คแทบจะเดินมาเขกหัว ข้อหาอ่อยผู้ชายต่อหน้าต่อตา แต่ก็ต้องอดทนไว้

แจบอมยิ้มกว้าง พยักหน้า

“ได้สิครับ ไม่เป็นไร อยู่ข้างนอกแบบนี้มาเรียกอาจารย์ก็ฟังแปลกๆ เหมือนกันนะ”

“ขอบคุณมากนะครับ! พี่แจบอมใจดีจัง ดีจังเลยเนอะแบมแบม”

“อือ” แบมแบมยิ้มน้อยๆ พยักหน้าว่าตามกัน เข้าใจว่ายองแจดีใจจริงๆ เพราะยองแจชอบและปลื้มอาจารย์อิมมานานแล้ว

“ไปซื้ออะไรกัน” มาร์คถามเสียงห้วน มองเขม็งไปที่แบมแบม

“ของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยน่ะครับ” คุณมาร์คมองแบมแบม คนถูกมองก็เลยต้องตอบ

“พี่ไปด้วย”

“ได้ไง! พี่ก็อยู่ที่นี่ดูแลพริมโรสกับจินยองไปสิ ยองแจชวนพี่แจบอมไม่ได้ชวนพี่มาร์คนะ”

ยองแจไม่ยินยอม ยกแขนทั้งสองข้างไขว้กันเป็นกากบาท

“ฉันจะไป!

“หวงก้าง!” อย่ามาหวงเมียจนทำให้ความสุขเล็กๆ ของยองแจหายไปนะ ยองแจจะไปกับอาจารย์ จะไปๆ!

“พูดอะไรของแกห๊ะ!

“เปล๊า! ถ้าพี่ไปเดินด้วยมันจะสนุกอะไร เดี๋ยวพี่ก็เร่งให้รีบซื้ออีก ไม่มีเวลาเดินชิลอ่ะ เอาไว้คราวหน้าละกัน ถ้าดื้ออยากตามไปยองแจจะฟ้องแม่”

ยองแจไม่ชอบที่พี่ชายชอบเร่ง เวลาไปช้อปปิ้งกับเขานะ พี่มาร์คบ่นตลอดเวลา บ่นเหมือนตาแก่

น่ารำคาญ!

“คุณมาร์คไม่ต้องไปหรอกครับ แบมกับยองแจไปกันเองได้” แบมแบมอยากไปเดินเล่นให้สบายใจ อาจจะแวะร้านขายของเด็กอ่อนด้วย แค่อยากไปเดินดู ถ้าคุณมาร์คไปด้วยแผนเขาก็ล่มน่ะสิ

มาร์คคิ้วขมวด พยายามข่มอารมณ์ไม่พอใจ ยองแจเขาเถียงได้นะ แต่แบมแบมนี่เขาไม่กล้าเถียงจริงๆ

แบมแบมเดาอารมณ์ยากกว่ายองแจเยอะ คำว่าจะหย่ายังหลอนอยู่ในหัวเขาอยู่เลย..

 

TBC.

****

เบรกอารมณ์ครึ่งหลังไม่ดราม่า แต่ตอนหน้าไม่รู้ ไม่สปอยล์ 5555

มีคนอ่านถามว่า น้องแบมเป็นผู้ชาย ท้องได้ยังไง

เป็นคำถามง่ายๆ ที่ตอบยากมากค่ะ ถ้าตอบว่าเป็น Mpreg แบบไม่มีเหตุผลจะเป็นไรไหมอ่า

อย่าตบเรา ไม่ได้ตั้งใจจะกวนรีดเดอร์นะ แต่มันไม่รู้จะอธิบายยังไงน่ะค่ะ

เอาเป็นว่า เรื่องนี้ผู้ชายก็ท้องได้เป็นปกติละกันเนาะ ไม่ชอบ Mpreg กันเหรอT-T *งอแง

ถึงนายเอกจะแสนดีเกินไปหน่อยจนน่ารำคาญ(ไม่หน่อยหรอก-_-) หรือ พระเอกจะโลเลหลายใจไม่ชัดเจนยังไง เราก็จะขอน้ำเน่าสไตล์เรา  -3- เรา #ทีมพี่มาร์ค #เมนแบมรุมกระทืบ

พี่มาร์คเป็นเมนรองของเราต่อจากคยอมเลยนะ  

ขอบคุณรีดเดอร์มากเลยน้า เม้นให้เยอะมากเลย เม้นพุ่งพรวดๆ โฮ  ดีกับใจจริงๆ จุ้บบบบ

รู้เปล่าว่าที่มาอัพเร็วทุกวันเพราะอยากอ่านเม้นนี่ล่ะ 55555

เห็นคนอ่านร้องไห้แล้วมีความสุขอ่ะ ยิ่งคนอ่านอินยิ่งยิ้มกว้างเลอ ก๊ากกกก #รีดฯรุมกระทืบ ท่ดๆ

ขอบคุณทั้งเม้นสั้นเม้นยาวเลยนะคะ ที่ไม่ได้เม้นก็ขอบคุณมากน้า ยอดวิวพุ่งฉิว รักกก ฮุฮิ

เราอ่านทุกเม้นนะ หายเหนื่อยเลย เม้นยาวเราไม่เบื่ออ่านนะ ชอบ>.,< เห็นฟีดแบ็คแล้วชื่นใจ

ไม่นึกว่าจะมีคนคอละครไทยเหมือนเราเยอะขนาดนี้ สายมาม่า และสายน้ำเน่ากันสินะ 555555





***

จะน้ำเน่าต้องเน่าให้ถึงที่สุด หักไปหักมา แต่คนอ่านน่าจะเดากันได้แล้ว

ใครยังไม่มั่นใจว่าเราจะหลอกอะไรอีกก็ดูชื่อเรื่องได้ ตามนั้นค่ะ มาร์คแบม บีเนียร์

ชอบคาแรกเตอร์ของยองแจสุด แต่งง่าย นางเป็นคนไม่ซับซ้อน จะพูด คิด ทำอะไร นางทำเลย

อัพทุกวันเลย เบื่อรึเปล่า? เบื่อบอกนะ เราจะได้เว้นช่วง เข้าใจการตัดสินใจของแบมแบมใช่ไหม?

รักเขาโนะ รักแท้จริงของแบมแบมคือแบบนี้ อยากให้เขามีความสุข ตัวเองจะทุกข์ทรมานก็ช่างมัน

เรื่องมันต้องเป็นแบบนี้แหละ แต่นิยายเรายาวเก้าร้อยกว่าหน้าไงแก เรื่องมันยังไม่จบแค่นี้ 5555

มาร์คอยากได้เมียคืน ต้องเริ่มต้นจากศูนย์ใหม่ ต้องเคลียร์ตัวเอง และทำให้แบมรู้ว่านางรักน้อง

แต่งเรื่องนี้เสียพลังงานหนักมาก คุยกับคนที่บ้านยังทำหน้าจะร้องไห้ตลอดเวลา

พี่ยังทัก นึกว่าทะเลาะกับเพื่อน 55555555 เราก็ไม่รู้ตัวเว้ยว่าอินเกินไป

แล้วยัยแบมในเรื่องอายุพอกัน นี่ก็คิดดิว่าเป็นนายเอก อึนหน่วงไปหมด หอยดอกมากจริง 55555

ขอบคุณ คุณ Reborn@Hibahi มากนะคะที่แจ้งข่าวท็อป เราไม่เคยเช็กเลย คนอ่านบอกทุกรอบ

วิวาห์ฯติดท็อปอันดับที่ 19 จากท็อป 20 ของนิยายทุกหมวดในเด็กดีด้วย ฟิคหน่วงๆ ของเรา ฮือ

ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้ฟินขนาดนี้ ความสุขเล็กๆ ของเด็กหัดเขียนคนหนึ่ง วิวาห์ฯมาไกลจริงๆ

ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่คลิกเข้ามาอ่านกันนะคะ รักมากอ่ะ แง  T v T <3<3 เลิฟยูนะทุกคน จุ้บ

ยังไม่อีดิทคำผิด ใครเห็นก็ทักบอกได้น้า (ใช้แรงงานรีดเดอร์ ฮุฮิ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 518 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13127 lek0868909108 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 11:56
    ชอบยองแจ ทำดีมากก
    #13,127
    0
  2. #13122 jirapapa333 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 12:18
    อ่านกี่ทีก็ชอบเอนเนอร์จี้ของยองแจ คือไปสุดมาก5555555 รักเลย
    #13,122
    0
  3. #13105 lek0868909108 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 08:45

    สะใจดี หวงก้างไปนะมาร์ค สม

    #13,105
    0
  4. #13064 lek0868909108 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 21:10

    แบมทำเพื่อคนอื่นตลอดเลย มาร์คไม่อยากเสียเค้าก็บอกรักสิ ก่อนจะสาย จินยองก็ใช่จะแน่ใจว่าลูกมาร์คแต่ยังเดินหน้าดื้อรั้น ไหนบอกไม่อยากแทรกที่ทำคือแทรกนะ

    #13,064
    0
  5. #13005 พิมมณี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 23:36

    ขอให้พริมโรสคือลูกของอิมแจบอมทีเท้ออออออ

    #13,005
    0
  6. #12963 ploylaksi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 20:40
    น้องดีจังเลยอะ คิดถึงคนอื่นเสมอ
    #12,963
    0
  7. #12951 123smile_please (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 18:22

    สนุกมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคด

    #12,951
    0
  8. #12940 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 09:55
    พี่คุณยุไหนพาแบมไปยุด้วยเถอะ อย่าให้แบมต้องมาทนรับความเจ็บปวดเลยนะ
    #12,940
    1
    • #12940-1 ม่านไหมแว่นแก้ว(จากตอนที่ 17)
      8 พฤษภาคม 2562 / 18:26
      โถ่ นั่งแปลตั้งนาน ที่แท้ก็คำว่า อยู่ นี่เองค่ะ😂
      #12940-1
  9. #12918 YanisaCH (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:10
    แสบใช่เล่นนะเนี่ยยองแจ555
    #12,918
    0
  10. #12912 Nini_Sa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 18:06
    น้องแบมคือคนที่คิดเผื่อทุกคน มองในมุมคนนั้นๆ ทำเพื่อความสุขคนรอบข้าง เป็นคนดีแล้วต้องเสียใจ ที่อ่านๆ มาทุกคนทำตามความต้องการของตัวเอง แต่แบมทำเพื่อความสุขของคนรอบข้างเสมอ แล้วหนูละลูก พี่คุณมาพายัยหนูไปทีเถอะ ขอร้อง //ร้องจนตาปูดเลย
    #12,912
    0
  11. #12879 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 12:11
    เราปวดหัวตุ๊บๆๆๆ เสมือนตัวเองเป้นน้องแบมละเนี่ย อิน 555
    #12,879
    0
  12. #12845 Spices_smile (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 22:14
    เเล้วจินยองก็ใจร้ายอยู่เเบบนี้หรอ
    #12,845
    0
  13. #12815 llllovellll (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 05:45
    สกิลการเต๊าะของยองแจ นับถือเลย555555 จินยองหึงพี่แจบอมอยู่ใช่ม้า เอาน้องตรวจDNAเหอะนะ จะได้รู้สักทีว่าจริงๆแล้วลูกใคร
    #12,815
    0
  14. #12769 Mr.B_4237 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 00:57
    รักยองแจจจจจจจจจจจจ เก่งมากค่าาาาาาาา เอาใจพี่ไปเล้ย
    #12,769
    0
  15. #12738 khatung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 13:28
    ยัยแตง เก่งมากรู้กกกกก
    #12,738
    0
  16. #12716 MayKamon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 16:51

    ยัยแจนน่ารัก

    #12,716
    0
  17. #12698 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 18:42
    ไม่เคยรำคาญแบมเลย สงสารน้อง
    #12,698
    0
  18. #12671 Pitchaya_07 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 22:00
    รักยองแจ น่ารักสุดๆๆ
    #12,671
    0
  19. #12662 rannn2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 01:29
    10แต้มให้ยองแจค่ะ
    #12,662
    0
  20. #12651 Kunpimuk_BB (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 05:18
    บางทีก็คิดเหมือนเเจว่าให้อ.เเจบอมจีบเเบม เผื่อจินยองเเละมาร์คจะด้าต่างสว่างงง
    #12,651
    0
  21. #12629 appleloliza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 18:12
    โอ้ยรักยองเเจ
    #12,629
    0
  22. #12624 อาจุมม่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 17:42

    เข้าใจทุกตัวละคร...แต่แอบสงสารแบทแบมฝุดๆ ทานม่ามาแทบทุกตอน.. T^T

    #12,624
    0
  23. #12621 Ning_GMB9397 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 23:43
    นี่ร้องนักกว่สตอนที่แล้วอี๊กกกก...ชอบยองแจค้าาาาาน่ารักมาลูกมาม้ะจุ๊บสักที!
    #12,621
    0
  24. #12595 SETSUNA[กลับมาแล่ว] (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 22:16
    ยองแจ แบบสุดๆเด้อ ได้แม่มาเต็มเลยยยย
    #12,595
    0
  25. #12578 jy_jb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:30
    ชอบยองแจอ่ะ 55555 สุดๆไปเลยยยย
    #12,578
    0