(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 18 : Chapter 16 : แตกหัก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52,931
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 677 ครั้ง
    28 เม.ย. 59

 

 

              

            

            “แบมบี้โอเคไหม หน้าซีดนะ เรากลับบ้านกันดีไหม”

ยองแจถามพี่สะใภ้ด้วยความเป็นห่วง เลื่อนถ้วยไอศกรีมที่พนักงานเพิ่งเอามาเสิร์ฟไปตรงหน้าแบมแบม  แค่เดินเที่ยวไม่นาน ซื้อของได้ไม่กี่ร้าน แบมแบมก็เหนื่อยแล้ว  

ร่างบางส่ายหน้า ฝืนยิ้มให้ยองแจ

“ไม่หรอก แบมยังไม่อยากกลับ” แบมแบมตักไอศกรีมสีชมพูเข้าปาก อาศัยความเย็นของไอศกรีมทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง ตอนนี้เขารู้สึกแย่มาก ต่อไปเขาคงไปเยี่ยมพริมโรสไม่ได้อีกแล้ว แม้แกจะน่ารักมากแค่ไหนก็ตาม คุณมาร์คไปคนเดียวก็คงพอแล้ว

แจบอมมองลูกศิษย์ทั้งสองคนแล้วลอบถอนหายใจออกมา เขาควรจะบอกนิชคุณว่ายังไงดี

เขาเจอคนที่คิดว่าจะเป็นน้องมัน แต่ดันเป็นภรรยาของมาร์คต้วน เรื่องแบบนี้ยิ่งกว่าสามีไปมีภรรยาน้อยซะอีก จินยองมาก่อน แถมมาร์คก็รัก เรื่องนี้ท่าทางแบมแบมจะรู้อยู่แล้ว แต่เขาแปลกใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงนิ่งได้ขนาดนั้น แถมยังทำขนมมาให้พริมโรสอีก

เขาไม่อยากจะว่าหรอกนะ แต่ถ้าแบมแบมไม่ใช่คนจิตใจดีงามมากก็คงโง่มาก และที่ทำได้ก็คงเพราะรักสามีมากแน่ๆ เหมือนเขาไง ไม่ว่าจินยองจะทำอะไรก็ตาม เขาก็ยอมรับได้หมด

ความรักนี่มันช่างน่ากลัวจริงๆ

“อาจารย์ครับ อย่าหาว่าละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวเลยนะ ทำไมอาจารย์ถึงเป็นพ่อของพริมโรสได้ล่ะครับ ในเมื่อจินยองบอกว่าพริมโรสเป็นลูกของพี่ชายยองแจ” ยองแจตัดสินใจถามตรงๆ อดรนทนไม่ไหว แบมแบมเงยหน้าจากถ้วยไอศกรีมรอคำตอบไปด้วย

แจบอมมองทั้งสองคนแล้วหลุบตาลงต่ำมองแก้วเครื่องดื่มของตน ถอนหายใจ

“พี่เป็น..เพื่อนจินยองมานานน่ะ แอบรักเขามาตลอด ก่อนหน้านี้พี่ก็เคยช่วยดูแลพริมโรสมาตั้งแต่แกคลอด พี่สงสารแกที่เป็นเด็กไม่มีพ่อก็เลยรับเป็นพ่อแทนพ่อแท้ๆ..แกโตมาก็เลยเรียกพี่ว่าพ่อน่ะ”

แจบอมตัดสินใจบิดเบือนความจริงเล็กน้อย ไม่เล่าว่าเขาเคยมีความสัมพันธ์กับจินยอง แม้ในใจจะรู้สึกผิดต่อคนที่นั่งอยู่ต่อหน้าเขาก็ตาม..

เขารู้สึกผิดต่อภรรยาของมาร์ค แต่เขาก็รักจินยองมาก รักเกินกว่าจะทำร้ายจินยองได้ลง เรื่องที่ปกปิดไว้สักวันมันก็คงเปิดเผยออกมาเอง และเขาอยากให้คนที่เปิดเผยเรื่องพริมโรสคือจินยอง ไม่ใช่เขา

อิมแจบอมคือคนโง่ที่ต้องการปกป้องจินยองให้ถึงที่สุด แม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็นความรักและสิ่งที่เขาทำก็ตาม

“เหตุผลมีแค่นั้นเองหรือครับอาจารย์” ยองแจไม่ยอมจบ เขาไม่คิดเลยว่าอาจารย์จะรักจินยองมากขนาดนี้ รักจนทำหน้าเศร้าโดยไม่รู้ตัวเลย

อาจารย์หลงรักคนแบบนั้นเข้าไปได้ยังไง ทำไมใครๆ ก็รักจินยอง ทั้งอาจารย์อิมและพี่ชายของเขา!

“พอเถอะน่ายองแจ อย่าไปคาดคั้นเรื่องส่วนตัวของอาจารย์ขนาดนั้นเลย เสียมารยาทเกินไปแล้วนะ” แบมแบมกระตุกแขนเพื่อนแรงๆ ยองแจฮึดฮัด ยกแขนกอดอก มองไปอีกทาง

“ขอโทษด้วยนะครับอาจารย์..” แบมแบมรีบยกมือขึ้นปิดปากเมื่อรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอีกแล้ว

“เป็นอะไรไปน่ะแบมแบม” คำถามของอาจารย์ทำให้ยองแจหันมาสนใจเพื่อน

แบมแบมไม่ตอบอะไรแจบอม รีบลุกจากเก้าอี้เพื่อไปห้องน้ำของร้านไอศกรีม ยองแจฝากของไว้กับอาจารย์แล้วรีบวิ่งตามแบมแบมไป

แจบอมรอลูกศิษย์ด้วยความเป็นห่วง ผ่านไปพักหนึ่งกว่าทั้งคู่จะกลับมา สีหน้าซีดเซียวของแบมแบมทำให้ร่างสูงเป็นห่วง

ยองแจประคองพี่สะใภ้ให้นั่งลงก่อน จากนั้นตนก็หันไปค้นยาดมในกระเป๋ามายื่นให้

“แบมแบมป่วยเป็นอะไรน่ะ พี่เห็นท่าทางไม่ดีตั้งแต่ในห้องยัยโรสแล้ว”

“ไม่เป็นอะไรมากหรอกค..

“ท้องครับ” ยองแจพูดแทรกกลางพี่สะใภ้ก่อนเขาจะปฏิเสธจบ 

“ท้องเหรอครับ?” ตาคมเบิกกว้าง  ตกใจ

“ใช่ครับ พี่สะใภ้ยองแจกำลังท้องอยู่ แบมแบมควรจะมีความสุข มีสามีคอยดูแลใกล้ชิด แต่ทุกอย่างมันก็พังหมดเพราะคนที่อาจารย์รักเขากลับมาพร้อมลูกสาวนั่นไง” ยองแจได้โอกาสระบายใส่อาจารย์   พูดให้เขารู้สึกอะไรบ้างว่าการที่จินยองกลับมามันทำลายครอบครัวของคนอื่นเขาแค่ไหน

 “ยองแจอย่าพูดเหมือนคุณจินยองเขาเป็นคนไม่ดีสิ พริมโรสก็เป็นลูกของคุณมาร์คเหมือนกันนะ”

“แบมบี้เชื่ออย่างนั้นเหรอว่าพริมโรสเป็นลูกพี่ชาย ยองแจไม่ได้ใจร้ายไม่ยอมรับหลานหรอกนะ แต่ยองแจไม่อยากเชื่อจนกว่าจินยองจะยอมตรวจดีเอ็นเอ ไม่ว่าจะกลับมาด้วยเหตุผลอะไร จินยองต้องทำตัวให้ชัดเจนว่าจะไม่มาแทรกกลางครอบครัวคนอื่น ถ้าบริสุทธิ์ใจก็น่าจะมาพูดกับแบมบี้ตรงๆ ว่ามาเพราะอะไร ควรจะเห็นหัวแบมบี้บ้าง ตัวเองมาก่อนก็แค่อดีต คนปัจจุบันเขาก็อยู่ทนโท่ ไม่ใช่โทรหาสามีคนอื่นให้เขาไปคอยดูแลลูกตัวเองฝ่ายเดียว รู้ไหมว่ายองแจน่ะอยากจะเอาเค้กที่แบมบี้ทำให้โรสปาใส่หน้าจินยองมากแค่ไหน!” คำพูดของยองแจกระแทกเข้าไปในใจแจบอมอย่างจัง ยองแจมองอาจารย์เขม็ง

ถ้าอาจารย์ไม่อยากให้เขารู้สึกแย่ต่ออาจารย์ไปมากกว่านี้ อาจารย์ควรจะรู้สึกผิดและช่วยเขา

“ยองแจพอแล้วน่า! จะพูดอะไรก็คิดถึงใจอาจารย์บ้าง ไม่ว่าคุณจินยองจะกลับมาเพราะเหตุผลอะไร ยังไงเขาก็เป็นคนที่พี่แจบอมรัก พูดอะไรให้เกียรติเขาบ้าง”

“ไม่เห็นต้องให้เกียรติคนที่จะมาแย่งสามีคนอื่นเลย เขามีลูกแล้วยังไงล่ะ แบมแบมก็กำลังมีลูกเหมือนกัน เขาเคยเป็นเมียพี่ชายแล้วไง แบมแบมก็เป็นเหมือนกัน แต่งออกหน้าออกตาด้วยซ้ำ”

“ขอโทษแทนจินยองด้วยนะ เอาไว้พี่จะไปคุยกับเขาให้

“แค่คุยไม่พอหรอกครับพี่แจบอม คนอย่างจินยองคงพูดไม่รู้เรื่อง พี่บอกเราหน่อยสิว่าจินยองกลับมาทำไม”

“เขากลับมาก็เพราะพริมโรส..

“แล้วทำไมถึงเพิ่งพาลูกกลับมาตอนนี้ ทำไมเขาไม่กลับมาตั้งแต่รู้ตัวว่าท้อง” ยองแจจี้ถามต่อ

“เพราะเขาสัญญาไว้กับมาดามแล้วไงครับว่าจะไม่มาวุ่นวาย”

“พี่นี่รู้เยอะดีนะครับ สมกับที่แอบรักเขามานาน แต่คงทำได้แค่รักแต่ช่วยเตือนอะไรกันไม่ได้เลย ตอนนี้ไม่วุ่นวายเลยเนอะ เขาทำให้แบมแบมเครียดจนต้องเข้าโรงพยาบาล ลูกในท้องแบมแบมไม่เป็นไรก็ดีเท่าไหร่แล้ว อาจารย์พาเขากลับไปได้ไหม ค่ารักษาพริมโรสยองแจจะออกให้หมดทุกอย่างก็ได้ ความจริงถ้าแค่ต้องการเงิน จินยองโทรมาหายองแจหรือแม่ เราก็ให้เงินเขาอยู่แล้ว หรือกลัวว่ายองแจกับแม่จะไม่เชื่อว่าพริมโรสคือลูกพี่มาร์ค บางทีเขาอาจจะไปท้องกับคนอื่นมาก็ได้ใช่ไหม? เขาถึงต้องมาหลอกให้พี่มาร์คเชื่อว่าเป็นลูกก่อน ถ้าพี่มาร์คเชื่อสักคน ยองแจกับแม่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี”

ยองแจตบโต๊ะปัง จ้องแจบอมอย่างกดดัน แจบอมนิ่งอึ้งกับคำคาดเดาของยองแจที่ถูกต้องทุกอย่าง

“พี่..พี่ก็ทำได้แค่นี้ล่ะยองแจ”

“พี่ต้องทำให้ได้มากกว่านี้สิครับ! รักเขาไม่ใช่เหรอ รักก็ต้องพยายามทำให้เขาเป็นของตัวเองให้ได้สิ ยองแจว่าจินยองก็ต้องรักพี่อยู่บ้าง อยู่กันมานาน ช่วยดูแลลูก ใครที่ไหนบ้างมันจะไม่ใจอ่อน”

 “ยองแจพอเถอะ เสียงดังเกินไปแล้วนะ” แบมแบมถอนหายใจ ไม่อยากให้ยองแจหาเรื่องอาจารย์ เรื่องของคุณจินยองนั้นมันเจ็บจนเขาเหนื่อยจะฟังแล้ว ฟังต่อไม่ไหวอีกแล้วจริงๆ

“แบมแบมหยุดทำตัวดีงามจนน่าตีสักนาทีหนึ่งจะได้ไหม เพราะแบมไม่ยอมพูดหรือจัดการอะไรเลยทั้งที่ตัวเองมีสิทธิ์ ยองแจถึงต้องมาจัดการให้อยู่นี่ไง ขอให้ยองแจได้พูดเถอะ ยองแจก็ไม่ไหวแล้วเนี่ย!

 ยองแจดุพี่สะใภ้ด้วยอีกคน แบมแบมสะดุ้ง ตกใจ เพราะไม่เคยโดนยองแจดุมาก่อน

“ยองแจขอโทษ ยองแจกำลังพยายามจะทำให้เรื่องมันดีขึ้นบ้างสักนิด ถ้าแบมแบมไม่อยากรับรู้ ไม่อยากทำอะไรก็อยู่เฉยๆ แต่ไม่ต้องมาห้ามยองแจ โอเคไหม?”

แบมแบมยอมพยักหน้า ไม่ได้โกรธอีกฝ่ายอยู่แล้ว

ยองแจเคลียร์กับพี่สะใภ้เสร็จก็หันขวับไปหาแจบอม

“พี่อยากได้จินยองและพริมโรสกลับไปดูแลไหมครับ? ขอคำตอบจากใจจริงเลยนะ”

“อยากสิ” แจบอมตอบได้โดยไม่ลังเล

“พี่ต้องช่วยยองแจนะ”

“ทำอะไรล่ะครับ”

“เรื่องพี่มาร์คกับจินยองไง ตอนนี้ยองแจยังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงดี แต่พี่รับปากแล้วนะครับ อย่าลืมสัญญาล่ะ” ยองแจชูนิ้วก้อยไปหา อาจารย์ก็เลยต้องเกี่ยวก้อยทำสัญญาไปด้วย

รู้สึกเหมือนหักหลังจินยองนิดๆ เลย

“ไหนๆ ก็มาเที่ยวกันละ ไม่มีรูปไปอวดคนที่ไม่ได้มาเที่ยวด้วยก็คงไม่ดีเนอะ พี่แจบอมถ่ายรูปกัน”

ยองแจลุกไปดึงอาจารย์มานั่งที่ตน แล้วลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างอาจารย์ แจบอมถูกขนาบสองข้างด้วยเด็กหนุ่มน่ารักสองคน

“แบมแบมขยับมาให้ชิดพี่แจบอมหน่อยสิ! เอาชิดมากๆ เลยอ่ะ แบบสนิทสนมเลย อาจารย์เอาแขนมาโอบไหล่ยองแจด้วย เร็วๆ โอบแบมแบมด้วย เร็วซี่! ยังทำนิ่งอีก” ยองแจเจ้ากี้เจ้าการสั่ง

“จะดีเหรอยองแจ” แบมแบมว่าไม่ค่อยเหมาะนะ

“คิดซะว่ากอดพี่ชายอ่ะแบมบี้ อย่าคิดมาก แบมบี้มีสามีแล้วนะ เราก็มีแฟนแล้ว อาจารย์เขาก็มีคนที่เขารักแล้วป้ะ เราไม่คิดอะไรเกินเลยกันอยู่แล้วอ่ะ โพสๆ ไปเถอะ เร็วๆ”

ยองแจพร้อมถ่ายเซลฟี่แล้วนะ ชะโงกมองทั้งสองคนที่ยังดูเกร็งๆ อยู่เลย

“รีบโพสรีบถ่าย ขอรูปเดียวเอง ตั้งใจกันหน่อยสิครับ ยิ้มด้วยนะ เหมือนสนุกสนานมากๆ เลยอ่ะ”

แบมแบมเลยขยับเข้ามาใกล้อาจารย์อีกนิด ยองแจสะกิดให้อาจารย์โอบไหล่แบมแบม ส่วนตนก็กอดแขนอาจารย์ข้างหนึ่ง อีกมือถ่ายรูป

“หูย รูปสวยสุดๆ ชอบอ่ะ” ยองแจได้รูปสวยๆ สมใจก็รีบแต่งรูปทันที

“ขอโทษนะแบมแบม”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

ระหว่างที่อีกสองคนยังขอโทษกันอยู่ ยองแจก็แต่งรูปเสร็จพอดี

“มารร้าย” ยองแจพึมพำเบาๆ เมื่อเข้าไปในโซเชียลมีเดียแล้วเห็นว่าพี่ชายมีเพื่อนเป็นจินยองด้วย

เดี๋ยวเจอแท็กพร้อมแคปชั่นนะที่รัก

<ไอติมอร่อยมาก! @ร้านMiss_Aa > w < ขอบคุณพี่แจบอมสุดหล่อที่เลี้ยงนะครับ อร่อยเนอะแบมบี้ คราวหลังมาเที่ยวกันสามคนอีกนะ! #วันหยุดหรรษา #อิ่มด้วยประหยัดด้วย #มากับคนหล่ออย่าอิจฉา>

            ยองแจพิมพ์เสร็จก็หัวเราะอยู่คนเดียว แท็กแล้วรอผล

            “เล่นอะไรพิเรนทร์อีกแล้ว” แบมแบมอดบ่นไม่ได้

“เปล่าสักหน่อย ป่านนี้ที่โรงพยาบาลพ่อแม่ลูกคงกำลังมีความสุขกันเลยมั้ง เราต้องอย่ายอมแพ้นะ  เราก็ต้องทำให้พี่ชายกับจินยองเห็นสิว่าเราก็มีความสุขเหมือนกัน นึกว่าเรารักเขาแล้วเขาจะทำอะไรเราก็ได้เหรอ เขาหัวเราะมีความสุขกันได้ทำไมเราจะทำกันบ้างไม่ได้ล่ะ?”

แบมแบมถอนหายใจ ที่ยองแจว่ามันก็ถูก แต่ปัญหาจะตามมาทีหลังหรือเปล่า?

คุณมาร์คน่ะ ยิ่งไม่ชอบให้เขาเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนอยู่ กลับบ้านไปคงไม่แคล้วได้ทะเลาะกันอีก

 

 

 

มีความสุขกันมากไหมล่ะ?

มาร์คออกจากแอพพลิเคชั่นเจ้าปัญหาแล้วปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือ หงุดหงิดงุ่นง่านจนอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งไปไกลๆ

“นี่ก็ค่ำแล้ว ผมกลับก่อนนะจินยอง”

“ครับ พรุ่งนี้คุณจะมาไหม?”

“ผมจะมาแต่เช้าแล้วกัน ถ้าหมอเขามาคุยเรื่องกำหนดการผ่าตัดก็โทรไปบอกผมด้วยนะ”

“ได้ครับ”

มาร์คเดินไปที่เตียงพริมโรส ก้มลงหอมแก้มนิ่มของคนที่อยู่ในห้วงของความฝันจากนั้นก็กลับ

จินยองลูบผมลูกสาว ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ

“มันอะไรกันเนี่ย..” จินยองคิ้วขมวดเมื่อเช็กโทรศัพท์มือถือแล้วเห็นภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น

“หึ..คิดว่าฉันจะรู้สึกอะไรหรือไงยองแจ” จินยองปาโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างหงุดหงิด

ยองแจต้วนแค่ปลื้มแจบอมตามประสาเด็กเท่านั้น ไม่มีอะไรหรอกน่า แจบอมรักเขาจะตาย ถึงยองแจจะน่ารักขนาดไหน แจบอมก็ไม่หวั่นไหวหรอก สถานะอาจารย์กับลูกศิษย์ก็ค้ำคออยู่

ยองแจแค่อยากจะยั่วโมโหเขาเท่านั้นเอง

จินยองถอนหายใจ ปลอบใจตัวเองเสร็จก็คว้าโทรศัพท์มากดเบอร์แจบอม

“แจบอม เมื่อไหร่คุณจะกลับ!

<ผมคงไม่เข้าไปหายัยหนูแล้วล่ะวันนี้ มาร์คก็อยู่ ผมไม่อยากไปจุ้นจ้านวุ่นวาย พรุ่งนี้ผมไปหาได้ตอนเย็นๆ นะ บอกลูกด้วย พรุ่งนี้ผมมีสอนทั้งวัน>

“มาร์คกลับไปแล้ว คุณต้องมาที่นี่ตอนนี้เลย”

<ทำไมเหรอ?! หรือว่ายัยหนูเป็นอะไร>

“เปล่า ฉันไม่ชอบยองแจคุณก็รู้ แต่คุณก็ไปเที่ยวกับเด็กนั่นทั้งวัน”

<หวงผมเหรอ>

“อย่าหลงตัวเองเลยแจบอม รีบกลับมาได้แล้วนะ”

จินยองตัดสาย รู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

 

 

            แจบอมถอนหายใจ มองโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่อยากร้องไห้

            ทำไมจินยองถึงเป็นแบบนี้นะ ถ้าไม่คิดจะเลือกเขาก็อย่าเรียกหาแต่เขาสิ เรียกกี่ครั้งไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะทำอะไร เขาก็ต้องทิ้งไปหาอีกฝ่าย

            บางทีเขาก็เหนื่อยกับการไล่ตามจินยองอยู่ฝ่ายเดียว แต่ที่ยังคงไล่ตามไม่หยุดก็เพราะรัก

            ถ้าบางทีเขานึกอยากพักบ้างสักหน่อย..จะเป็นอะไรไหมนะ

            ถึงคิดว่าจะไป สุดท้ายเขาก็ไปไหนไม่ได้อยู่ดี จินยองและพริมโรสเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขาไปแล้ว

            แจบอมนั้นแยกกับยองแจและแบมแบมนานแล้ว เขาก็อยู่ภายในโรงพยาบาลนี่ล่ะ แต่อยู่ที่ร้านกาแฟของโรงพยาบาล ที่ไม่ยอมขึ้นไปหาลูกก็เพราะเขาไม่อยากเป็นส่วนเกิน เมื่อจินยองอยากให้มาร์คอยู่กับพริมโรส เขาก็ไม่ควรเสนอหน้า

 

 

 

            แจบอมเดินตรงไปที่เตียงของลูกสาว ก้มลงมองแก จับมือแกไว้ จินยองที่นอนฟุบอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมองคนที่เข้ามาเงียบๆ

            “ขอโทษนะ ผมทำให้ตื่นเหรอ?”

“เปล่า ฉันแค่ฟุบเฉยๆ”

“ไม่ได้หลับก็ดี ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ ไปคุยกันหน่อยได้ไหม”

“เรื่องอะไร?”

“เรื่องครอบครัวของมาร์ค สำคัญมาก” แจบอมดึงแขนจินยองให้เดินตามไปอีกห้องเพื่อคุยกัน

“มีอะไรจะคุยล่ะ” จินยองรินน้ำจากเหยือกใส่แก้ว เตรียมจะดื่ม

“คุณควรตรวจดีเอ็นเอของโรสกับมาร์คได้แล้วนะ”

“ไม่! ทำไมคุณถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกล่ะ มันไม่ง่ายกว่าหรือไงถ้าคุณจะเป็นฝ่ายเดินออกไปแล้วปล่อยฉันไว้แบบนี้” จินยองวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง มองแจบอมด้วยความไม่พอใจ

แจบอมเจ็บหน่วงในอกกับคำพูดโหดร้ายจากจินยอง แต่เขาทำได้แค่เก็บมันไว้ ปล่อยไว้สักพักเดี๋ยวมันก็หาย เขาชินแล้ว

“ถ้าผมไม่อยู่คุณคงสบายใจสินะ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ควรโทรตามผมมาหาคุณสิ ผมจะไปไหนกับใคร คุณก็ไม่ควรเดือดร้อน เพราะนั่นคือเรื่องของผม ไม่ใช่เรื่องของคุณ”

แจบอมเก็บกลั้นอารมณ์ พูดเพราะอยากให้อีกฝ่ายเจ็บบ้าง จะได้รู้ว่าคนโง่อย่างเขาก็มีหัวใจ

“ไปกับยองแจวันเดียวคุณแปลกไปนะ หรือว่าไม่ใช่ยองแจแต่เป็นแบมแบม” จินยองตั้งใจหาเรื่อง ระแวงอยู่แล้ว เด็กสองคนนั้นน่ารักน้อยเสียเมื่อไหร่

“อย่าไปพูดถึงคนอื่นเลย ถ้าผมจะชอบพวกแก ผมก็ไม่จำเป็นต้องบอกคุณ แต่ถ้าแบมแบมมันเป็นไปไม่ได้หรอก”

“ทำไมล่ะ เขาก็น่ารักดีไม่ใช่หรือไง”

“เพราะเขากำลังจะมีลูกกับมาร์คน่ะสิ ผมไม่เลวขนาดพรากพ่อพรากลูกเขาหรอก”

จินยองชะงัก อึ้ง เหมือนโดนตบจนชากับคำพูดของแจบอม

“นี่คุณว่าฉันเหรอ! คุณเอาเรื่องอะไรมาพูด คุณไปรู้ได้ยังไงว่าแบมแบมท้องน่ะ!

ไม่จริงหรอก ทำไมมาร์คไม่เคยบอกเขาเลยว่าแบมแบมท้อง

“เขาบอกผม เขาอยากให้ผมช่วยคุยกับคุณหน่อยว่าคุณต้องการอะไรกันแน่ กลับมาหาสามีเขาด้วยจุดประสงค์อะไร แล้วทำไมถึงไม่คุยกับเขาให้รู้เรื่องสักครั้ง ข้ามหน้าข้ามตาไปคุยกับสามีเขาเลยมันไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ  เป็นไง ฟังแล้วสะทกสะท้านอะไรบ้างไหม ฟังแล้วรู้สึกผิดบ้างหรือเปล่า ลูกในท้องของแบมแบมน่ะลูกของมาร์คแน่นอน แต่ลูกของคุณน่ะไม่แน่ว่าจะเป็นลูกของผมหรือของมาร์ค ถ้าคุณตรวจดีเอ็นเอซะ แล้วผลออกมาว่าพริมโรสเป็นลูกผม คุณจะได้ไม่ต้องทำบาปทำลายครอบครัวคนอื่นไง คุณรักลูก แบมแบมก็รักลูก อย่าทำให้มาร์คต้องทิ้งฝั่งนั้นมาหาคุณ เพราะถ้าให้มาร์คเลือก เขาก็ต้องเลือกคุณ”

….

“ผมรู้จักคุณดีจินยอง ผมรู้ว่าคุณเป็นคนดี ถ้าคุณมาเพื่อรักษาพริมโรสผมไม่ห้ามหรอก แต่ถ้ามาเพื่อแย่งมาร์คกลับไป ผมขอร้องว่าหยุดเถอะ”

“แล้วคุณไม่คิดบ้างหรือว่าถ้าพริมโรสเป็นลูกของมาร์ค แกจะไม่มีพ่อนะ”

“ผมไงจินยอง ผมเป็นพ่อของโรสได้ แกก็ยอมรับผมอยู่แล้ว แม้แกไม่ใช่ลูกผม ผมก็รักแกมากกว่าอะไรทั้งหมดในโลกนี้ ทำไมคุณถึงต้องมาคิดเรื่องพ่อของโรสตอนนี้ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นคิดอะไรเลย”

จินยองเม้มปากแน่นก่อนคลายออก

“คุณยอมรับความจริงเถอะว่าคุณไม่ใช่ คุณคิดเข้าข้างตัวเอง แต่ถ้าผลออกมากลับกันล่ะ ถ้าฉันคิดถูกล่ะ ฉันก็ต้องเป็นฝ่ายไปเหรอในเมื่อฉันก็มีลูกกับมาร์คเหมือนกัน ลูกของแบมแบมจำเป็นต้องได้ทุกอย่างไปคนเดียวหรือไง”

“แล้วทำไมคุณถึงไม่กลับมาก่อนหน้านี้ล่ะ! ทำไมต้องมาตอนนี้ ตอนที่เขามีครอบครัวใหม่ไปแล้ว!

แจบอมยึดไหล่ทั้งสองข้างของจินยองไว้ เขย่าตัวเขาเพื่อเรียกสติให้สำนึกชั่วดีซะบ้าง

“ก็โรสมาป่วยตอนนี้นี่ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าควรต้องกลับมาตอนไหน! ถ้าโรสเป็นอะไรหนักกว่านี้  ฉันก็อยากให้แกได้อยู่กับพ่อที่แท้จริงของแกบ้าง!

จินยองสะบัดตัวออกจากมือแจบอม ถ้าโรสเป็นลูกมาร์ค แล้วเธอไม่เคยเจอพ่อเลยทั้งที่พ่อยังอยู่ มันไม่น่าเศร้าไปหน่อยเหรอ!

 แจบอมลากข้อมือจินยอง ร่างบางขืนตัวไว้

“คุณจะพาฉันไปไหนน่ะแจบอม!

“ไปโทรหามาร์คเดี๋ยวนี้ บอกให้เขากลับมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย เราจะได้ตรวจเลือดเขากับยัยหนูว่าเป็นพ่อลูกกันจริงๆ หรือเปล่าไง!

จินยองตาเบิกกว้าง มองหน้าแจบอมแล้วก็รู้ว่าอีกฝ่ายเอาจริงแน่ เขาพยายามดึงมือออกจากการฉุดกระชากของแจบอม

“ไม่นะแจบอม! คุณจะทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้นะ คุณไม่รักฉันแล้วหรือไง”

“เพราะผมรักคุณไง ผมถึงอยากรู้ว่าผมจะมีสิทธิ์ทำอะไรได้บ้าง ถ้าพริมโรสเป็นลูกผม ผมจะได้เอาเมียกับลูกผมกลับอเมริกา” แจบอมจริงจัง ลากจินยองไปทางโซฟาที่มีกระเป๋าของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย  

“ถึงโรสเป็นลูกคุณฉันก็ไม่กลับไปอยู่อเมริกากับคุณหรอก!” จินยองยังเถียงแม้จะเริ่มกลัวแจบอมขึ้นมาจริงๆ

 “ก็ลองดูสิ ถ้าคุณไม่ยอมกลับผมจะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ผมจะลาออกจากงานอาจารย์แล้วไปทำงานกับป๊า และต่อให้คุณมีปีกคุณก็บินหนีผมไปไม่ได้แน่นอน ผมใจเย็นและรอคอยมานานมากแล้วนะ”

แจบอมเอ่ยเสียงเย็น จินยองรู้ว่าแจบอมไม่ได้ล้อเล่น แจบอมพูดจริง และเขาก็จะทำตามที่พูดด้วย

แจบอมเป็นคนใจดีกับเขามากนะ แต่อย่าให้ร้ายเชียว เขาเคยเห็นตัวอย่างมาแล้ว แต่ที่ผ่านมาเขาก็แค่หลงลืมไปเพราะคิดว่าอีกฝ่ายน่ะรักเขา คงไม่ทำอะไรเขากับลูกหรอก

ร่างบางหยุดดิ้นรน มองหน้าแจบอมนิ่ง

“โอเค..ฉันจะตรวจก็ได้ แต่ต้องเป็นหลังผ่าตัดยัยโรสเสร็จ..ได้ไหม” จินยองขอร้อง แจบอมหยุดฉุดลาก หันไปมองหน้าหวานเขม็ง

“พูดจริงใช่ไหม?”

“จริง” ให้ตายเถอะ เขากำลังกลัวแจบอมจนเสียงสั่นเนี่ยนะ?

“ถ้าคุณโกหกหรือคิดจะหลอกผม ผมไม่ยอมแน่ แล้วคุณจะยื้อเวลาไว้ทำไม”

“คุณจะไม่ให้เวลาฉันทำใจเลยหรือไง! คุณอยากให้ตรวจฉันก็ตรวจแล้วนี่” จินยองเสียงเหวี่ยง เตรียมวีนเต็มที่  ลากอยู่ได้ ทั้งแขนทั้งมือเขาช้ำไปหมดแล้วมั้ง แรงแจบอมน้อยเสียที่ไหน

“ก็ได้ ผมจะให้เวลาคุณทำใจแค่ลูกผ่าตัดเสร็จ คุณยังรักมาร์คอยู่หรือเปล่า”

“ไม่รู้!” เวลาเกือบห้าปีมันก็ทำให้ความรู้สึกรักกันจนขาดไม่ได้หายไปแล้วล่ะ แต่ถ้าความผูกพันก็คงยังมีอยู่

“คุณจะไม่รู้ได้ยังไง ก็มันใจคุณ คนเรามันควรรู้สิว่าตัวเองรู้สึกยังไง”

“คนเคยรัก ยังไงมันก็ต้องหลงเหลือความรู้สึกดีๆ กันบ้าง”

“ระหว่างมาร์คอยู่กับภรรยาเขา และ ผมอยู่กับยองแจแบมแบม คุณไม่พอใจอย่างไหนมากกว่ากัน เอาแบบไม่โกหก และไม่ต้องกลัวว่าถ้าตอบไม่ถูกใจแล้วผมจะทำอะไรคุณหรอก”

แจบอมเดินเข้าหา จินยองถอยหนีจนหล่นลงไปนั่งบนโซฟา

“โอ๊ย! ท่าทางคุกคามแบบนี้เนี่ยนะไม่ทำอะไร”

“ตอบมาสิ” แจบอมวางเข่าลงบนโซฟาข้างหนึ่ง เตรียมจะคร่อมใส่อีกฝ่าย จินยองรีบผลักให้เขานั่งลงส่วนตัวเองก็รีบลุกหนีออกมายืนห่างๆ

“ฉัน

“คุณไม่พอใจผมใช่ไหม?”

ไม่รู้” จินยองเองก็สับสนเหมือนกันนะ

“คุณรักผม ยอมรับตัวเองเถอะ อดีตของผมมันเลวร้าย ผมรู้ตัวดี อดีตมันแก้ไขไม่ได้ แต่ผมสร้างอนาคตของผมได้นะ”

“ถึงคุณจะพูดยังไง ฉันก็ทำใจไม่ได้อยู่ดี” จินยองอัดอั้น อยากจะร้องไห้ แจบอมดึงข้อมืออีกฝ่ายให้นั่งลงด้วยกัน

“ถ้าคุณไม่รักมาร์คก็ปล่อยเขาไป แบมแบมท้องอยู่นะ”

จินยองเงียบ ไม่พูดอะไร แต่แจบอมรู้ว่าอีกฝ่ายฟังและกำลังเก็บไปคิด

 

 

 

 

            มาร์คไขประตูห้องนอนของแบมแบมเข้าไปด้านใน

แบมแบมยังไม่หลับ เขาแค่เพลียเลยมานอนพัก หันไปมองคนที่เปิดประตูเข้ามา ลืมไปว่าถึงล็อกห้องไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ที่นี่มันบ้านคุณมาร์คนี่นา

แบมแบมไม่ได้พูดอะไร หันไปทางเดิม หลับตาลง

“ไม่คิดจะคุยกับพี่หน่อยเหรอ” มาร์คเดินไปนั่งบนเตียงแบมแบม เด็กหนุ่มแค่ลืมตามอง ก่อนจะพลิกตัวหันไปอีกทาง

“โกรธอะไรพี่ล่ะ บอกมาสิ”

“ไม่ได้โกรธอะไรนี่ครับ” แบมแบมตัดสินใจคุยด้วย จะได้รีบคุยรีบจบ

“เรื่องเมื่อเช้าพี่ขอโทษนะ” มาร์คนั่งทางหัวเตียง เขาเอนกายลงเท้าศอกกับหมอนนุ่มใบที่แบมแบมหนุนนอน อีกมือวางบนไหล่แบมแบม

“ขอโทษเรื่องอะไรล่ะครับ”

“ที่ตวาดแบมไปไง”

แบมแบมยังนอนท่าเดิม ไม่ได้หันมามองหน้าอีกฝ่าย ไม่รู้จะดีใจได้หรือเปล่าที่คุณมาร์คมาขอโทษ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แบมก็ลืมไปแล้ว”

“พี่แค่ไม่อยากให้แบมอยู่ใกล้แจบอม” รูปที่ยองแจแท็กมาให้ทำเขาหงุดหงิดแทบบ้า แต่เขาจะพยายามใจเย็น ไม่หาเรื่องแบมแบม แบมแบมไม่สบายอยู่

“พี่เขาเป็นอาจารย์ของแบม และแบมเองก็มีคุณอยู่ คุณไม่จำเป็นต้องไม่พอใจก็ได้”

“แล้วทำไมถึงเรียกผู้ชายคนนั้นว่าพี่ แต่เรียกพี่ว่าคุณเหมือนเดิมล่ะ” มาร์คไม่ชอบเลยที่แบมแบมใช้สรรพนามที่ห่างเหินกับตน

“เรียกแบบนี้ดีแล้วครับ แบมกำลังสร้างระยะห่างกับคุณ กำลังจะตัดใจจากคุณด้วย แบมไม่อยากสร้างความสนิทสนมระหว่างเรามากกว่านี้”

“ไม่เอาน่า อย่าทำแบบนี้สิ ตัดใจอะไร สร้างระยะห่างอะไรกัน..” มาร์คไม่อยากได้ยินคำพูดพวกนี้เลย ฟังแล้วรู้สึกว่าแบมแบมกำลังจะจากเขาไป..ฟังแล้วมันเจ็บ

“ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วก็กลับห้องไปเถอะครับ แบมจะนอน แบมปวดหัว”

“ยังไม่หายอีกเหรอ ทำไมเป็นนานจัง นอนโรงพยาบาลก็นอนแล้วแท้ๆ” น้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูห่วงใยอย่างมากมาย และมือที่วางลงบนหน้าผากและแก้มมันก็ทำให้แบมแบมน้ำตารื้น

แบมแบมปัดมือมาร์คออก ขยับลุกขึ้นนั่ง หันไปมองสบตามาร์คที่ลุกขึ้นนั่งดีๆ แล้วเช่นกัน

“มีอะไรเหรอแบม” ความเงียบและความเย็นชาจากแบมแบมทำให้มาร์คต้องเอ่ยปากออกมาก่อนเพื่อทำให้ความเงียบนั้นหายไป

“คุณมาร์ครู้ตัวไหมครับว่าคุณมาร์คใจร้ายมาก”

พี่..

“คุณมาสนใจห่วงใยแบมทำไมนักหนา คุณห่วงแบมซึ่งบางครั้งคุณก็ทำให้แบมคิดมาก คุณไม่พอใจที่แบมเข้าใกล้คนอื่น คุณทำตัวหึงหวงแบม คุณทำไปเพื่ออะไรครับ คุณมาร์คบอกแบมได้ไหม”

“พี่เป็นห่วงมันผิดหรือไง ก็แบมเป็นเมียพี่นะ”

“คุณทำให้แบมคิดมากขนาดนี้ คุณรักแบมหรือเปล่า?”

แบมแบมไม่หลบตาอีกฝ่าย มองเพื่อค้นหาความรู้สึกที่แท้จริง แต่สิ่งที่ได้เห็นมีแต่ความสับสน

“คุณมาร์คบอกแบมไม่ได้หรือครับ มันเพราะอะไร คุณไม่รักแบมจริงๆ หรือคุณรักแบมไม่ได้เพราะคุณจินยองกลับมา”

“ขอเวลาพี่หน่อยได้ไหมแบมแบม”

“ต้องการนานแค่ไหนครับ”

“ตลอดชีวิตของแบมเลยหรือเปล่า” แบมแบมจงใจประชดประชัน เขาหงุดหงิดกับความลังเลของอีกฝ่ายเต็มที บอกมาเลยว่ารักหรือไม่รักมันยากนักหรือไง

ถ้าบอกว่าไม่รักเขาจะได้เตรียมตัวเตรียมใจ และหาทางออกไปจากชีวิตคุณมาร์คให้เร็วที่สุด

ถ้าบอกว่ารักเขาจะทน เขาจะรอวันที่คุณมาร์ครักเขามากกว่าคุณจินยอง

“กลับไปทบทวนความรู้สึกของตัวเองเถอะครับ คุณเคยบอกให้แบมรอ แบมก็รอได้ แต่คุณมาร์คก็ควรรู้ไว้ด้วยว่าความอดทนของคนรอมันก็มีวันหมดเหมือนกัน”

แบมรอจนเหนื่อย ทำไมคำว่ารักหรือไม่รักมันถึงออกจากปากคุณมาร์คยากเย็นเหลือเกิน หรือคุณมาร์คต้องการให้เขาสังเกตการกระทำของคุณมาร์คเอง

ถ้าให้คิดเอง แบมอยากคิดเข้าข้างตัวเองไง ในเมื่อคุณก็ห่วงและหวงแบม แต่เพราะคุณไม่พูด การที่แบมจะคิดไปเองฝ่ายเดียวมันก็มีสูง และถ้าต้องผิดหวัง คนที่เจ็บก็คือแบมแบมคนเดียว ไม่ใช่คุณมาร์ค

ทำไมไม่บอกมาเลยว่ามีหวังแค่ไหน บางครั้งคนเราก็ต้องการฟังคำว่ารักบ้าง จะได้มั่นใจว่าถูกเลือกแล้วจริงๆ ไม่ใช่พร่ำเพ้อไปคนเดียว ให้ความหวังลมๆ แล้งๆ กับตัวเอง แบบนั้นมันน่าสมเพช

ไม่รักก็อย่ามาทำให้คิดสิ เขาก็อยากคิดให้มันน้อยๆ บ้าง แต่มันทำไม่ได้

“บางทีคำว่าไม่รักมันก็คงไม่เจ็บมากหรอกครับ ถ้าคุณมาร์คจะพูดมันออกมา แบมก็ทนฟังได้อยู่ดี”

แบมแบมล้มตัวลงนอน หันหน้าไปทางเดิม ทางที่ไม่ต้องเห็นหน้าคุณมาร์ค

มาร์คไม่รู้จะพูดยังไง จะให้พูดว่าไม่รัก เขาก็ทำไม่ได้ แต่จะให้บอกว่ารัก ตอนนี้เขาก็ยังพูดไม่ได้

ถ้ายึดสถานะตอนนี้เขารู้ว่าต้องเลือกแบมแบม แต่..จินยองก็มีลูกกับเขานะ ถ้ายึดความรับผิดชอบ เขาควรเลือกจินยองและพริมโรส

การจะอยู่กันสามคนมันเป็นไปไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเลือกทางไหน

ไม่ว่าจะเลือกใครก็ต้องมีคนเจ็บเพราะเขาอยู่ดี และคนที่เจ็บ..บางทีอาจจะเป็น

“คืนนี้พี่นอนด้วยได้หรือเปล่า”
            “ที่นี่บ้านคุณมาร์ค คุณจะนอนที่ไหนก็ตามใจคุณเถอะครับ”

มาร์คถอนหายใจ ก้มลงหอมแก้มนิ่มแล้วลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องตัวเองก่อน

เมื่อประตูปิดลง แบมแบมก็ร้องไห้ แต่รีบเช็ดน้ำตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร้องไปก็ไม่ได้อะไร

ยิ่งร้องมากยิ่งเศร้ามาก และมันจะส่งผลไปถึงลูกในท้องด้วย

ตอนนี้เขาไม่อยากจะรักคุณมาร์คแล้ว ถ้ารักแล้วทรมานนักเขาหันมารักลูกดีกว่า..

“นอนกันเถอะตัวเล็ก ฝันดีนะ แม่จะพยายามฝันดีเหมือนกัน”

นอนทั้งน้ำตาอย่างนี้ ถ้าฝันดีได้ก็เกินไปแล้ว..

 

 

 

 

 

“คุณ ฉันว่าแกจะทำอะไรก็ทำเถอะ ฉันสงสารน้องแบมแบม” แจบอมถอนหายใจ พูดทิ้งท้ายหลังจากเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนฟังแล้ว เรื่องของมาร์ค แบมแบมและจินยอง

“ฉันคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วจริงๆ” นิชคุณพูดเสียงเรียบ ท่าทางปกติ แต่มือที่บีบกระป๋องเครื่องดื่มแน่นจนบุบบู้บี้ไปหมดทำให้แจบอมรู้ว่าเพื่อนกำลังโกรธมาก

แจบอมเอื้อมไปแกะมือเพื่อนออกจากกระป๋องที่น่าสงสาร โดนดื่มไปครึ่งเดียวเองนะนี่

คืนนี้เขามาหาเพื่อนอีกแล้ว มาอยู่บ้านนิชคุณเพราะอยากหาเพื่อนดื่มแก้เครียด แต่พอเล่าเรื่องราวที่เขาได้ไปเจอมาให้เพื่อนฟัง ตอนนี้นิชคุณก็เครียดกว่าเขาแล้วล่ะ

“คนที่ชื่อมาร์คน่ะ..รักจินยองมากเลยเหรอ?”

“ฉันไม่แน่ใจว่ะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็รักมาก” แจบอมตอบเสียงเบา เจ็บจี๊ดในใจเมื่อหวนนึกถึงอดีตที่เขาไม่เคยมีตัวตนในสายตาของจินยอง

“เขาไม่รักน้องฉันเลยเหรอ?”

“เรื่องนี้ก็ไม่รู้ แต่ถ้ามาร์คเชื่อว่าพริมโรสเป็นลูก น้องแบมแบมคงไม่มีความสำคัญ” การคาดเดาของแจบอมทำให้นิชคุณเม้มปากแน่น ยิ่งโกรธมากขึ้นอีก

“ฉันจะไปคุยกับแบมแบมพรุ่งนี้เลย แต่ก่อนไปคงต้องคุยกับมาดามมาร์ธาก่อน”

“ทำไมต้องไปคุยกับแม่สามีน้องก่อนวะ” แจบอมงง นิชคุณฝืนยิ้ม

“ฉันมีเรื่องสงสัยนิดหน่อย อยากจะไปหาคำตอบจากมาดามก่อน”

เขาคิดว่าการที่มาดามพาแบมแบมมาตรวจกับเขามันไม่น่าใช่เพียงแค่เหตุผลที่ว่า เขาเป็นสูตินรีแพทย์ที่เก่งที่สุดของโรงพยาบาลหรอก เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกอย่างนั้น แต่เขาเชื่อลางสังหรณ์ของตัวเอง

 

 

 

 

            “คุณหมอมีอะไรจะคุยกับฉันหรือคะ”

มาดามเดินมาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาภายในห้องทำงาน ยกขานั่งไขว่ห้าง ประสานมือไว้กับตัก ยิ้มให้คุณหมอประจำตัวของลูกสะใภ้ คุณหมอโทรมาหาเธอตั้งแต่เมื่อวานว่าจะมาขอเข้าพบหน่อย

เธอคิดว่าเขาจะมาหาเร็วกว่านี้นะ..

“ผม..มีเรื่องอยากจะถามคุณลี่จูหน่อยน่ะครับ เรื่องเกี่ยวกับกันต์พิมุกต์” นิชคุณนั่งลงบนโซฟาอีกตัว

“เรียกฉันว่ามาดามเถอะค่ะ แล้วอยากจะถามเรื่องอะไรล่ะคะ”

“คือผมได้รู้มาว่าสะใภ้ของมาดามเป็นเด็กกำพร้า..” นิชคุณคลายความกดดันลงเมื่ออีกฝ่ายมีรอยยิ้มน้อยๆ  ตลอดเวลา

“ใช่ค่ะ แกเป็นเด็กที่คิมฮีเอรับไปอุปการะ มีอะไรเหรอคะ”

“มาดามเป็นคนกว้างขวาง พอรู้ประวัติของกันต์พิมุกต์ก่อนที่จะไปอยู่สถานสงเคราะห์ไหมครับ?”

“นึกอย่างไรถึงมาถามเรื่องนี้กับฉันคะ?” มาดามหัวเราะน้อยๆ มองชายหนุ่มตาเป็นประกาย

“คือ ผมสงสัยน่ะครับ เป็นลางสังหรณ์ของผมเอง ผมไม่คิดว่าการได้สะใภ้ของมาดามเป็นคนไข้พิเศษไม่น่าใช่เรื่องบังเอิญ”

 “คุณหมอก็เซ้นส์ดีเหมือนกันนะคะ”

“หมายความว่ายังไงครับ?” นิชคุณใจเต้นตึกตัก อยากรู้ว่ามาดามหมายความว่าอย่างไรกันแน่

“ก่อนฉันจะบอกอะไรคุณไป หมอช่วยรับปากฉันมาสักข้อก่อนได้ไหมคะ”

“ได้ครับ ได้เลย มาดามอยากให้ผมทำอะไรเหรอครับ” นิชคุณตกลงโดยไม่ต้องคิดเลย

“ไม่ถามก่อนเหรอคะว่าฉันอยากให้หมอทำอะไร”

“มาดามคงไม่ขอให้ผมทำเรื่องไม่ดีหรอกใช่ไหมล่ะครับ”

“แหม..หมอนี่เดาใจคนเก่งมากเลยนะคะ อย่างที่หมอคิดนั่นล่ะค่ะ สิ่งที่ฉันจะขอให้หมอช่วยนั้นไม่ยากเกินความสามารถของหมอหรอก แต่หมอยังไม่ต้องทำตอนนี้หรอกค่ะ”

“อ่อ..ครับ แล้วเรื่องที่ผมถาม..

“ฉันรู้ค่ะว่านามสกุลเดิมของแกคืออะไร”

“อะไรเหรอครับ มาดามบอกผมได้ไหมครับ!

“ใจเย็นๆ ค่ะ ไม่ต้องตื่นเต้น ฉันกลัวหมอจะช็อกจังเลย” คุณหมอนี่น่ารักจัง เหมือนสะใภ้เธอเปี๊ยบ..

“นามสกุลเก่าของแบมแบมก่อนเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของพ่อแม่บุญธรรมคือ ภูวกุล ค่ะ คุ้นไหมคะหมอ”

มาดามยิ้มกว้างให้ชายหนุ่ม  นิชคุณช็อก ไม่คิดว่าจะได้ยินเรื่องน่ายินดีนี้แม้เขาจะเชื่อในแง่ดีมาแล้วก็ตามว่ามาดามอาจจะรู้อะไรที่เขาควรจะรู้

“หมาย..หมายความว่า..

“ค่ะหมอคิดอะไรอยู่ก็อย่างที่หมอคิดนั่นล่ะค่ะ..ถ้าช็อกเกินไปเอาไว้ฟังเรื่องอื่นวันหลังก็ได้นะคะ”

มาดามเอ่ยเสียงอ่อน เข้าใจว่าอีกฝ่ายอาจจะรับอะไรติดๆ กันไม่ทัน เพราะเรื่องมันค่อนข้างน่าตกใจ

“เรื่องอื่นเหรอครับ?” นิชคุณยังสติไม่อยู่กับตัว

“ค่ะ..มีเรื่องที่หมอควรรู้อีกเยอะเลยทีเดียว อ๊ะ! ไม่ได้สิ คงต้องเอาไว้คุยวันหลังแล้วล่ะค่ะ ฉันมีประชุม เอาไว้ว่างเมื่อไรฉันจะติดต่อหมอไปนะคะ จากนี้ไปก็ขอฝากแบมแบมไว้กับหมอด้วย ช่วงนี้แบมแบมไม่ค่อยสบาย ฉันหวังว่าหมอจะทำให้แกรู้สึกดีขึ้นได้นะ”

ลี่จูยิ้มกว้าง ลุกขึ้นยืน เดินมาตบบ่าหมอแรงๆ แล้วเดินออกจากห้องไปเพราะเลขานุการเดินมาเปิดประตูรอแล้ว

นิชคุณหายช็อกแล้วจึงยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นดีใจเอาไว้

นี่มันข่าวดีที่สุดในชีวิตของเขาเลย!

ความยินดีที่ไหลอาบไปทั่วร่างนี้กำลังทำให้หัวใจของคุณหมอมีความสุขจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว เขาอยากจะร้องตะโกนให้ดังๆ แล้วกอดใครสักคนจริงๆ!

แบมแบม..ใช่สิ เขาควรต้องไปหาแบมแบม เขาอยากบอกความจริงกับน้องตอนนี้เลย!

 

 

60%

 

 

แบมแบมเดินไปทางชายหนุ่มที่ยืนพิงรถอยู่หน้าคณะ เขาได้รับเมลจากคุณหมอประจำตัวจนต้องออกจากคลาสมากลางคัน เพราะคุณหมอย้ำว่ามีเรื่องสำคัญมากๆ อยากคุยด้วย

“สวัสดีครับพี่หมอ” แบมแบมเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหา โค้งให้พร้อมรอยยิ้ม นิชคุณเห็นหน้าแบมแบมแล้วก็น้ำตาคลอ อยากจะดึงอีกฝ่ายมากอดเสียตอนนี้ แต่ก็รู้ว่ามากอดกันในสถานศึกษาคงไม่เหมาะสม

“ขึ้นรถก่อนเถอะครับ” นิชคุณเปิดประตูรถให้น้องชายขึ้นไปก่อน ส่วนตัวเขาก็รีบขึ้นไปนั่งที่คนขับ อยากพาน้องไปคุยกันเร็วๆ

“พี่มีอะไรจะคุยกับแบมหรือครับ”

“เรื่องสำคัญน่ะ”

“แล้วเรื่องอะไรล่ะครับ”

นิชคุณไม่ยอมตอบ เขาเพียงยิ้มกว้าง ขับรถไปเรื่อยๆ จนถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง วันธรรมดาก็ยังมีคนเดินเล่นกันเยอะ แต่นิชคุณพาแบมแบมเดินไปหาบริเวณที่เงียบที่สุดเพื่อคุยกัน

“เรามาที่นี่กันทำไมเหรอครับ”

“พี่ไม่อยากโดนคนมองว่าร้องไห้ขี้แยน่ะสิ”

นิชคุณน้ำตาคลอ อ้าแขนออกกว้าง แบมแบมงุนงง

“พี่ขอกอดหน่อยได้ไหม”

“ได้สิครับ” แบมแบมเดินเข้าไปกอดอีกฝ่ายทันทีโดยไม่ลังเล เพราะเขาไว้ใจคุณหมอ

นิชคุณกอดแน่นให้สมกับความคิดถึงที่เฝ้าตามหาอีกฝ่ายมาตลอด 14 ปี..คิดถึงมากจริงๆ

“พี่คุณ..ร้องไห้ทำไมเหรอครับ” แบมแบมไม่ได้จะว่าอีกฝ่ายที่กอดตนแรงจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขาเป็นห่วงมากกว่า ได้ยินเสียงร้องไห้อยู่ข้างหูใครบ้างจะไม่ตกใจ

“พี่แค่ดีใจและตื้นตันใจเท่านั้นน่ะ..ไม่ได้เป็นอะไรหรอก”

“มีเรื่องอะไรน่าดีใจเหรอครับ บอกแบมบ้างสิ”

ดีจังเลยนะ..พี่คุณได้เจอเรื่องดีๆ ด้วย แบ่งความโชคดีนั้นมาให้แบมแบมบ้างสิครับ

“พี่ขอโทษนะ อึดอัดมากไหม” นิชคุณคลายอ้อมกอด ยิ้มกว้าง สองมือจับไหล่บางทั้งสองข้างเอาไว้ ลูบไปมา

“ไม่หรอกครับ แบมไม่เป็นไร พี่เจอเรื่องอะไรมาเหรอครับ ทำไมต้องเรียกแบมออกมาด้วยล่ะ”

นิชคุณไม่พูดอะไร เขาถอดแหวนออกจากนิ้วชี้ข้างขวา เอื้อมมือไปจับมือแบมแบมเอาไว้ แบมือนิ่มแล้ววางแหวนลงไป

แบมแบมยังงุนงง แต่ก็หยิบแหวนขึ้นมาดู ก่อนดวงตากลมจะเบิกกว้างเมื่อพินิจมองมันอย่างละเอียดขึ้น

“เหมือนใช่ไหม..” นิชคุณรู้ว่าแบมแบมต้องรู้ ถ้าเขามีแหวนเขาก็ต้องรู้ว่าทั้งสองวงมันเหมือนกัน

มือเรียวเลื่อนไปจับที่คอตนทันที แบมแบมรีบใช้นิ้วเกี่ยวสายสร้อยให้แหวนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตออกมาข้างนอก กระตุกสร้อยอย่างแรงจนขาดเพราะใจร้อนเกินกว่าจะบรรจงปลดตะขอ

มือเรียวสั่นเทาขณะเทียบความเหมือนของแหวน งานประณีตที่เป็นการออกแบบโดยเฉพาะนั้นแตกต่างจากแหวนทั่วไป คงไม่มีขายที่ร้านไหน

 “นี่มัน” ทำไมแหวนของพี่หมอเหมือนของเขาเลย..ต่างตรงคำที่สลักลงไปด้านในของแหวนเท่านั้น

“พี่ตามหาเรามาตลอด 14 ปีเลยนะแบมแบม..

แบมแบมเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่กำลังยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา

“ตามหาแบม..?

“ใช่” มือสวยจับประคองใบหน้าหวานไว้ทั้งสองมือ ดีใจจนมือสั่นตัวสั่นไปหมด

“นี่เป็นแหวนที่พ่อแม่ทำให้เราสองคนไงแบมแบม..พ่อกับแม่ทำให้เราสองคนพี่น้อง..พี่คิดอยู่แล้วว่าต้องใช่แบมแบมแน่ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันพี่ก็คิดว่าใช่ พี่ไม่รู้ว่ามาดามไปรู้เรื่องของแบมแบมตอนไหน..ฮึกแต่เธอก็ทำให้พี่มั่นใจว่าแบมต้องใช่กันต์พิมุกต์ ภูวกุล..

เมื่อ 14 ปีก่อน พ่อแม่กับแบมแบมไปปีนเขากันแล้วประสบอุบัติเหตุ..พี่เจอพ่อแม่แต่ไม่เจอแบมแบม พี่ไม่เคยหมดหวังในการตามหาแบมแบมเลยนะพี่คิดเสมอว่าตราบใดที่พี่ยังหาศพแบมแบมไม่เจอฮึก..พี่ก็อาจจะได้พบแบมแบมอีก พี่ไม่รู้ว่าแบมแบมหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้ยังไง..มีแต่คนคิดว่าพี่บ้าที่ยังเฝ้าตามหาคนที่ตายไปแล้ว..ฮึก..พี่อยากให้คนพวกนั้นมาเห็นว่าพี่ไม่ได้คิดไปเอง...แบมยังอยู่..ยังอยู่ตรงนี้ น้องพี่ยังมีชีวิตอยู่

นิชคุณร้องไห้กับบ่าแบมแบม ร่างบางนิ่งอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่ได้ยินเป็นความจริง

ถ้ามันเป็นความฝัน..มันก็คงเป็นฝันที่ดีที่สุดในชีวิตเขาเลย

เด็กกำพร้าที่ไม่เคยมีใคร มีเพียงพ่อแม่บุญธรรมที่เลี้ยงดูมาชีวิตแบบนั้นมันมีความสุข อย่างน้อยเขาก็ไม่โดดเดี่ยว แต่สิ่งที่เขาเพิ่งได้ยินไปนั้นมันทำให้เขามีความสุขมากกว่าที่เคยมีมาทั้งชีวิต..

เขาจะเชื่อได้ไหมว่ามันคือความจริงไม่ใช่ความฝัน เขาไม่อยากดีใจแล้วต้องตื่นมาพบกับความผิดหวัง

นี่คือพี่ชายของเขาเหรอ?

พี่ชายญาติของเขา คนที่มีสายเลือดเดียวกับเขาน่ะเหรอ  

มือนิ่มค่อยๆ วางทาบลงบนมือสวยที่วางบนแก้มตน

นิชคุณเงยหน้าขึ้นมองแบมแบม ลดมือลงจากใบหน้าน้อง เด็กหนุ่มน้ำตาคลอ ก่อนจะตบแก้มตัวเองแรงๆ หนึ่งที นิชคุณตกใจ

“ทำอะไรน่ะแบมแบม!” พี่ชายลูบแก้มใสที่ขึ้นรอยแดง กระทั่งสัมผัสอ่อนโยนจากนิชคุณ แบมแบมก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย

“แบมฮึกแบมไม่ได้ฝันจริงๆ ด้วย..” แบมแบมจ้องหน้านิชคุณทั้งน้ำตาเขม็ง ทั้งตกใจ อึ้ง ช็อก และดีใจ

นิชคุณมองหน้าน้องนิ่งก่อนจะหัวเราะออกมา

“เด็กโง่พี่ยืนอยู่ตรงนี้แบมจะฝันได้ยังไง”

แบมแบมเบะปาก ก่อนจะโผเข้ากอดนิชคุณเอาไว้แน่นแล้วร้องไห้โฮ

“พี่ไม่ได้หลอกแบมเล่นใช่ไหมครับ..ฮึก..มันคือเรื่องจริงใช่ไหม แบมเป็นน้องพี่จริงๆ เหรอ..

นิชคุณลูบหลังแล้วกดจูบเบาๆ ลงไปบนกลุ่มผมนิ่ม กอดแบมแบมแน่น

“จริงสิ มันคือความจ่ริง พี่ดีใจนะที่แบมแบมยังมีชีวิตอยู่ขอบคุณนะที่กลับมา ขอบคุณจริงๆ..

ต่อจากนี้แบมแบมก็ไม่ต้องอยู่คนเดียวแล้วใช่ไหม..

 

 

 

แบมแบมดีใจที่ได้รู้ความจริงว่าตนยังมีพี่ชายอยู่อีกคนหนึ่ง แต่เขาก็ขอตรวจดีเอ็นเอกับพี่อยู่ดี นิชคุณน่ะปฏิเสธไปแล้ว เพราะเชื่อว่าแบมแบมคือน้องชายจริงๆ แต่แบมแบมก็อยากให้แน่ใจ ไม่ใช่ว่าไม่ดีใจที่เจอพี่ แต่เขาอยากสบายใจว่าเขามีพี่ชายสายเลือดเดียวกันจริง

และผลก็ออกมาว่าเขาเป็นน้องของพี่จริง มันเป็นความรู้สึกดีที่อธิบายไม่ได้เลย คุณพ่อคุณแม่เองก็ดีใจที่เขาได้เจอพี่ชายแท้ๆ มันเหมือนปาฏิหาริย์เลย

“พรุ่งนี้หลังจากตรวจท้องเสร็จแล้วไปบ้านแม่กันไหม”

แบมแบมเงยหน้าจากจานขนมมองพี่ชายที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม  วันนี้พี่คุณก็พามากินขนมร้านอร่อยอีกแล้ว

แบมแบมหน้าตาสดใส ตั้งแต่ได้เจอพี่ชาย แบมแบมก็มีความสุขขึ้นมาก ซึ่งนิชคุณเองก็ดีใจที่เป็นอย่างนั้น ถ้าแม่สภาพร่างกายและจิตใจดี มันก็ส่งผลถึงลูกในท้องด้วย

“ไปสิครับ” แบมแบมได้รู้แล้วว่าพ่อแม่ที่แท้จริงของตนเสียชีวิตไปตั้งแต่อุบัติเหตุเมื่อ 14 ปีก่อน  และพี่คุณก็เข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านคิมแทน คุณพ่อคุณแม่ก็รักเอ็นดูพี่คุณเหมือนลูกคนหนึ่ง

“เมื่อไรจะมาเอาหนังสือที่บ้านพี่ไปสักที” นิชคุณหมายถึงคู่มือคุณแม่ตั้งครรภ์มากมายที่แบมแบมสามารถหยิบอ่านได้เลยตลอดเวลา แต่แบมแบมก็แค่อ่านมันที่ห้องเขา ไม่ยอมเอากลับบ้านไปอ่าน

“แบมฝากไว้ก่อนแล้วกันครับ”

“กลัวเขารู้หรือ” นิชคุณไม่อยากพูดถึงสามีน้องสักเท่าไร แต่ก็จำเป็นต้องเอ่ยถึง แบมแบมพยักหน้า

“ใช่ครับ”

“รีบหย่าแล้วย้ายออกมาอยู่กับพี่เถอะ”

“แบมไม่ได้เจอคุณมาร์คเลยครับ อาทิตย์ที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยว่างเลย ทำงานตลอด เช้าก็ออกจากบ้านไปเยี่ยมน้องโรส ตอนเย็นกลับจากบริษัทก็ไปหาน้องโรส พอกลางคืนแบมจะคุยด้วยเขาก็บอกเหนื่อย ไม่อยากคุย” แบมแบมถอนหายใจ หน้าหม่นลงเล็กน้อย

คุณมาร์คไม่ได้สนใจเขาแล้วล่ะช่วงนี้ ความสนใจทั้งหมดของคุณมาร์คมีให้น้องพริมโรสและคุณจินยองเท่านั้น ยังดีที่ตอนนี้เขามีพี่คุณแล้ว เขาไม่คิดมากแล้วล่ะ คุณมาร์คไม่ต้องสนใจเขาก็ได้

นิชคุณเห็นน้องทำหน้าเศร้าแล้วก็นึกไม่พอใจคนที่ได้ชื่อว่าสามีของน้อง

เขาว่านอกจากมาร์คจะรักลูกทางนั้น มาร์คกำลังหนีหน้าแบมแบมอยู่ด้วยมากกว่า กลัวว่าแบมแบมจะพูดเรื่องหย่าล่ะสิ เป็นผู้ชายที่แย่จริงๆ ขอให้หลานเขาไม่ได้นิสัยไม่ดีจากพ่อมาเยอะแล้วกัน

“ไม่ต้องคิดมากนะ เขาคงไม่ว่างไปทั้งเดือนหรอก เดี๋ยวก็มีโอกาสได้คุย”

“แบมไม่คิดมากหรอกครับ ตอนนี้แบมมีพี่แล้วนี่” นิชคุณเอื้อมมือไปขยี้ผมนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว แบมแบมยิ้มกว้างกับความอบอุ่นที่ได้รับ

แบมแบมชอบช่วงเวลาแบบนี้จริงๆมันคือช่วงเวลาที่เขาฝันมาตลอด ได้อยู่กับพี่นานแค่ไหนก็ไม่พอสักที

 

 

 

 

“คุณมาร์ค..แบมอยากคุยด้วย” ร่างบางรีบเดินไปขวางเมื่อคุณมาร์คจะออกจากบ้านแต่เช้าอีกแล้ว

วันนี้วันหยุดนะ อยากไปโรงพยาบาลก็ไปได้หรอก แต่ไปสายๆ หน่อยไม่ได้หรือไง รีบออกจากบ้านแบบนี้เหมือนรังเกียจเขาเลย

“พี่ไม่ว่างน่ะแบม” มาร์คเดินเลี่ยงแบมเพื่อออกจากห้องนอน แต่แบมแบมกางแขน ไม่ยอมให้ไป

“เราไม่ได้คุยกันจริงจังมาสองอาทิตย์แล้วนะครับ คุณมาร์คกำลังหลบหน้าแบมหรือเปล่า”

มาร์คจับแขนแบมแบมลง ยึดข้อมือทั้งสองของอีกฝ่ายไว้ ดึงเข้าหาตัว

“จะคุยเรื่องอะไร?” ได้ ในเมื่ออยากคุยก็คุย แต่ถ้าพูดอะไรไม่น่าฟังอย่างเรื่องหย่าเขาก็จะไม่ตอบอะไรทั้งนั้น

“เรื่องน้องพริมโรสกับคุณจินยองไง”

“คุยทำไม”

“แบมคิดว่าเราน่าจะทำเรื่องของเราให้เคลียร์

“พี่ไม่คุย ถอยไปเถอะ” มาร์คเดินหนี แบมแบมรีบก้าวตามขายาวๆ ให้ทัน

“แต่คุณต้องคุยสักทีนะครับ มีเวลาให้แบมบ้างสิ!

“พี่มีเวลาให้แบมเสมอนั่นล่ะ”

“ตรงไหนกัน!

“อีกไม่กี่วันยัยโรสก็ผ่าตัดแล้ว เอาไว้คุยกันหลังจากนั้นเถอะ” จะว่ามาร์คหนีปัญหาก็ได้ แต่เขาไม่พร้อมจะคุยกับแบมแบมตอนนี้จริงๆ เขามีลางสังหรณ์ไม่ดีน่ะสิ

“แต่แบมอยากคุยวันนี้นี่นา” มาร์คไม่สนใจเสียงใสๆ ที่ดังตามหลังมา เขารีบเดินลงบันได

“คุณมาร์ครอแบมด้วยสิ แบมไปด้วย อ๊ะ!

มาร์ครีบหันกลับไปเมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความตกใจของอีกฝ่าย

“แบมแบม!” มาร์คก้าวรีบขึ้นไปหาคนที่กำลังจะร่วงบันได แต่โชคดีที่แบมแบมจับราวยึดไว้ได้

แบมแบมใจหาย ตกใจมาก นึกว่าจะร่วงลงไปจริงๆ แล้ว เมื่อกี้เขาก้าวพลาด ดีที่มือไวจับราวบันไดไว้ทันเวลา

“ถ้าตกลงไปจะทำยังไง ทำไมไม่ระวังเลย” มาร์คอดดุไม่ได้ เขาก็ตกใจนะ

แบมแบมเงยหน้ามองคนที่ประคองตนให้ยืนขึ้นดีๆ สั่นไปหมดเลย ถ้าเขาตกลงไป ลูกต้องแย่แน่ๆ

“เฮ้อ! เอาเถอะ บ่นไปก็เท่านั้น จะอยากไปกับพี่ทำไม พี่จะไปโรงพยาบาลนะ”

“แบมอยากไปด้วย เผื่อคุณมาร์คจะว่างคุยกับแบมสักที”

“งั้นก็ไม่ต้องไป”

“แบมอยากไปหาพริมโรส ไปให้กำลังใจแก แกกำลังจะผ่าตัดแล้วนี่ครับ”

แบมแบมเกาะแขนมาร์คแน่น  ไม่ยอมให้เขาไปคนเดียว มาร์คจะสลัดก็ไม่ได้ พื้นที่สุ่มเสี่ยงจะร่วงไปทั้งคู่มาก

“ก็ได้ ไปก็ไป” แต่เขาไม่คุยหรอกนะ!

 

 

 

การที่แบมแบมตามมาร์คมาที่โรงพยาบาลนั้นคือการคิดผิดอย่างมหันต์

เด็กหนุ่มได้เจอภาพบาดตาบาดใจตลอดเวลา ภาพพ่อแม่ลูกสุขสันต์ และเขาก็เหมือนอากาศหรืออะไรสักอย่างที่ไร้ตัวตน

ถึงแม้พริมโรสจะสนใจอยากคุยกับพี่แบมแบมตลอดเวลา แต่เวลาคุยกันสามคน คนที่สี่อย่างแบมแบมก็เหมือนคนนอก จะตามมาให้ตัวเองเจ็บทำไมก็ไม่รู้

“พริมโรสอยากได้อะไรไหม พี่แบมจะไปซื้อน้ำกินน่ะ”

“ขนมค่ะ!

“ไม่เอาน่า ยังจะกินขนมอีก วันนี้กินมากไปแล้วนะคะ” มาร์คดีดจมูกเล็กๆ ของพริมโรสอย่างเอ็นดูปนหมั่นเขี้ยว พริมโรสยู่ปาก แต่ก็ยอม ไม่กินก็ได้

แบมแบมเดินออกมาโดยไม่พูดกับใครทั้งนั้น ไม่ถามหรอกว่าใครจะเอาอะไรไหม เพราะไม่มีใครสนใจเขาหรอก

เจ็บชะมัด..ถ้าจะไปแบบบอกกล่าวมันยากนัก เขาไปเลยโดยไม่ต้องคุยดีไหมนะ เพราะจากการกระทำของคุณมาร์คก็รู้แล้วว่าเขาแคร์ใคร

“มาอยู่ที่นี่เอง ไม่ได้มาซื้อน้ำหรอกเหรอครับ” แบมแบมหันไปมองคนที่นั่งลงบนม้านั่งข้างตน แบมแบมก็แค่ลงมานั่งที่หน้าร้านค้าชั้นหนึ่งเท่านั้นเอง เด็กหนุ่มมองนาฬิกาข้อมือ เขามาจะยี่สิบนาทีแล้วนี่

“ดื่มหมดแล้วครับ คุณจินยองลงมาซื้ออะไรเหรอครับ” แบมแบมโกหก ส่งยิ้มให้อีกฝ่ายจากใจจริง จินยองมองหน้าแบมแบม เขายิ้มให้อีกฝ่าย แต่เป็นยิ้มแบบฝืดฝืนเท่านั้น

ทำไมเขายิ้มจากใจไม่ได้ก็ไม่รู้สิ เหมือนมันมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้บางอย่างกั้นขวางอยู่

“เปล่าครับ ตั้งใจมาคุยด้วย ตั้งแต่ผมมาเกาหลีเรายังไม่เคยคุยกันอย่างจริงจังสักครั้งเลยนะครับ”

“นั่นสิครับ คุณจินยองมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ?”

“คุณเป็นคนที่แปลกดีนะครับ ทำไมคุณถึงยังยิ้มให้ผมได้ ทั้งที่ผม..” จินยองหยุดพูดลงกะทันหัน แต่แบมแบมก็รู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงเรื่องอะไร

เด็กหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย อมยิ้มเศร้าๆ

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ ในเมื่อแบมไม่ได้คิดกับคุณในทางไม่ดีเลยนี่นา”

“คุณไม่โกรธหรือโมโหผมบ้างหรือไง”

“ไม่หรอกครับ”

“จริงเหรอ?” จินยองไม่อยากเชื่อ จะมีคนบนโลกนี้ไม่โกรธที่คนรักเก่าเข้าใกล้สามีตัวเองด้วยเหรอ

“จริงสิครับ มันก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกนะว่าตอนที่ผมเห็นคุณอยู่กับคุณมาร์คน่ะผมก็เจ็บปวดและเสียใจมากเหมือนกัน แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อคุณมาร์คเขารักคุณ ไม่ได้รักผม ผมรักคุณมาร์ค เขาอยู่กับใครแล้วมีความสุขก็เรื่องของเขาเถอะ ผมไม่อยากหึงหวงให้เขาลำบากใจ คุณเองก็มาก่อนผม แถมยังมีน้องพริมโรสด้วย สิ่งที่ผมรู้สึกต่อคุณ..ก็คงเป็นความรู้สึกผิดมั้งครับ”

“รู้สึกผิด?” จินยองอึ้ง ไม่อยากเชื่อว่าแบมแบมจะใจดีกับตนขนาดนี้

            “ครับขอโทษด้วยนะครับที่แบมมาอยู่ตรงนี้ได้ผิดที่ผิดเวลาจริงๆ แบมคิดตลอดเลยนะว่าถ้าคุณกลับมาเร็วกว่านี้ คุณมาร์คคงไม่ต้องลังเลที่จะทิ้งแบม..เขาอาจจะกลัวแบมแบมเสียใจก็ได้ถ้าเขาเลือกคุณ”

            “ถ้านี่เป็นนิสัยและตัวตนที่แท้จริงของคุณคุณก็เป็นคนดีเกินไปนะครับ คนแบบคุณน่ะใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ยากนะ เพราะสมัยนี้มันมีแต่คนเห็นแก่ตัวเต็มไปหมดกระทั่งผมด้วย”

            แบมแบมยิ้มรับกับคำพูดของจินยองที่เหมือนไม่เชื่อว่าเขาคิดอย่างนั้นจริงๆ

“ความเห็นแก่ตัวไม่ใช่เรื่องเลวร้ายไปซะทีเดียวหรอกครับ คนบนโลกนี้ทุกคนมีกันหมด แบมเองก็มี”

“ไม่จริงหรอก ถ้าคุณเห็นแก่ตัวจริงคุณคงทำอะไรมากกว่านี้ ทำให้ผมและลูกออกไปจากชีวิตมาร์ค”

จินยองค้าน ไม่เห็นด้วย เขาพนันได้เลยว่าถ้าภรรยาของมาร์คเป็นคนอื่น คนคนนั้นคงไม่ปล่อยให้เขาและลูกอยู่อย่างสบายใจได้อย่างทุกวันนี้ และคงไม่ยอมปล่อยมาร์คมาดูแลพริมโรส

“ผมก็คิดแบบนั้นอยู่เหมือนกันนะครับ แค่ไม่ได้ทำ เพราะผมรู้ว่าทำไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าผมทำ เท่ากับผมทำลายความรู้สึกของคุณมาร์ค ทำลายโอกาสได้อยู่กับพ่อของพริมโรส ทำร้ายจิตใจคุณด้วย”

คำพูดของแบมแบมกระแทกเข้ามาในใจจินยองจนความรู้สึกบางอย่างตีตื้นเต็มหัวใจ

ตอนแรกที่เขาตามแบมแบมมาก็เพื่ออยากจะดูปฏิกิริยาจากอีกฝ่ายว่าจะเป็นยังไง ถ้าเป็นคนร้ายกาจ เขาคงจะแย่งมาร์คมาจากอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดไปซะ เพราะเขาก็ชอบชีวิตตอนนี้ ชอบช่วงเวลาที่มีมาร์คอยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน แม้ความรู้สึกจะบอกเขาว่ามาร์คไม่เหมือนเมื่อห้าปีก่อน ก็ตาม

“คุณทำได้ยังไง คุณไม่เจ็บปวด ไม่อยากอาละวาด ไม่อยากแย่งชิงเลยหรือไง ถ้าคุณรักมาร์คมาก คุณก็ต้องแย่งเขาคืนไปสิ”

“มันไม่เกี่ยวกับว่าผมรักเขามากแค่ไหนหรอกครับ ผมอยากแย่ง แต่จะมีประโยชน์อะไรในเมื่อใจเขามีคุณ ไม่มีผม”

“คุณบอกเขาแล้วเหรอ”

“ผมบอกเขาไปไม่รู้จะกี่ครั้งแล้ว แต่เขาไม่เคยพูดออกมาสักครั้ง น่าสมเพชมากเลยใช่ไหมครับ?”

แบมแบมน้ำตาคลอ พยายามเก็บกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา

“ไม่หรอก มาร์คเขาเป็นคนปากหนักน่ะ สมัยก่อนตอนที่ผมคบกับเขา..เขาก็บอกรักแทบนับครั้งได้”

จินยองเพียงเล่าอดีต ไม่ได้จะโอ้อวด แบมแบมพยักหน้าช้าๆ

“คุณโชคดีจังนะครับที่ได้ฟัง”

“คุณจะไม่ถามหน่อยเหรอว่าผมกลับมาทำไม”

“ไม่หรอกครับ ผมไม่อยากบังคับ ถ้าคุณไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ผมเชื่อว่าคุณต้องมีเหตุผลที่ดีในการกลับมา”

“ผม..

“ครับ?”

“ผมแค่อยากให้โรสได้เจอพ่อ”

“ผมเข้าใจ ไม่ว่าใครก็อยากให้ลูกมีพ่อ”

“แจบอมเขาก็ดีนะ”

“อาจารย์รักคุณมาก..ทำไมคุณถึงไม่รักอาจารย์ล่ะครับ หรือว่าคุณรักคุณมาร์คอยู่”

“คนเราจะรักกับคนที่พ่อเขาทำให้พ่อเราตายได้เหรอครับ” จินยองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเล่าชีวิตตัวเองให้แบมแบมฟัง แบมแบมหันไปมองจินยอง ตกใจ

“ไม่ใช่พ่อแท้ๆ หรอก แจบอมมีพ่อแท้ๆ อยู่ที่เกาหลี แต่มีพ่อบุญธรรมอยู่ที่อเมริกา ผมรู้จักเขาตั้งแต่ตอนเราอยู่เกาหลี พอผมย้ายไปอเมริกาเขาก็ตามไปด้วย ผมยอมรับว่าว่าตอนที่กำลังแย่ที่สุดนั้นการมีใครสักคนคอยอยู่เคียงข้างและช่วยเหลือเรา มันเป็นสิ่งที่ดีและทำให้เผลอใจไปได้ง่ายๆ มันคงจะดีกว่านี้ถ้าพ่อผมทิ้งนิสัยเดิมๆ ได้ ผมคิดว่าคุณน่าจะรู้แล้วว่าผมจากมาร์คไปเพราะอะไร”

แบมแบมพยักหน้ารับ จินยองจึงเล่าต่อ

“ที่จริงพ่อบุญธรรมของแจบอมไม่ใช่เจ้าหนี้โดยตรงของพ่อผมหรอก เป็นเพื่อนของพ่อเขาอีกที แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพ่อเขาก็มีส่วนช่วย..ช่วยให้เจ้าหนี้ตามหาพ่อผมเจอเร็วขึ้น ผมรู้ว่าเขาก็ไม่รู้เรื่องนั้นหรอก ไม่รู้ว่าพ่อเขาจะทำอะไร ตอนผมรู้เรื่องบ้านเขาผมก็ตกใจเหมือนกัน ตลอดหลายปีที่เขาคอยอยู่เคียงข้างผม คอยช่วยเหลือเรื่องการเงินมาตลอด ผมทั้งรักทั้งชังเขา รักเขาที่เขาคอยอยู่กับผมเสมอ ยอมลำบากเพื่อผมกับพ่อมาตลอด แต่ผมก็ทำใจกับครอบครัวเขาไม่ได้” อีกอย่างพ่อของแจบอมก็ไม่ชอบเขาเท่าไรด้วย..

“คนเราเลือกเกิดไม่ได้นี่ครับ แต่อาจารย์ก็พยายามแล้วที่จะทำทุกอย่างเพื่อคุณ คนที่อยู่กับคุณคือเขา ไม่ใช่คุณพ่อ” แบมแบมเห็นใจอีกฝ่าย เรื่องแบบนี้มันก็ทำใจยากจริงๆ..

“ผมรู้..

ทั้งคู่ต่างคนต่างเงียบไป ก่อนจินยองจะเอ่ยขึ้นมาก่อน

“คุณยังไม่ได้บอกมาร์คใช่ไหมว่าท้อง”

“ครับ..

“ทำไมล่ะ? เรื่องสำคัญขนาดนี้มาร์คน่าจะรู้”

“ผมไม่อยากให้ลูกผมแย่งความสนใจของคุณมาร์คมาจากพริมโรส..แกป่วยอยู่ คุณมาร์คควรสนใจและดูแลแกคนเดียวอย่างเต็มที่”

จินยองเจ็บแปลบในใจกับเหตุผลของอีกฝ่าย เขาลังเลอยู่ครู่..กว่าจะตัดสินใจเอ่ยออกมา

เรื่องที่เขาเกือบจะลืมและคิดจะผิดสัญญา

การที่แบมแบมคิดถึงลูกของเขาทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำ มันทำให้จินยองเกิดความรู้สึกว่าไม่อยากปิดบังอีกฝ่าย

“ผม..บอกแจบอมเอาไว้ว่าหลังจากยัยโรสผ่าตัดเสร็จ ผมจะตรวจดีเอ็นเอของมาร์คและโรส”

“ทำไมล่ะครับ..มันไม่จำเป็นหรอก ผมเชื่อว่าโรสเป็นลูกของคุณกับคุณมาร์ค”

“เพื่อความสบายใจของทุกคนไงครับ และผมคิดว่าคุณควรบอกเรื่องลูกกับมาร์คสักที”

“ยังหรอกครับ ยังไม่ใช่ตอนนี้”

“ทำไมล่ะ ไม่กี่วันโรสก็ผ่าตัดแล้วนะ คุณไม่จำเป็นต้องปิดบังเพราะยัยโรส” จินยองคิดว่ามันไม่ยุติธรรมกับอีกฝ่ายเท่าไร

“ผมคิดว่าจะไม่บอกเขาจนกว่าเราจะหย่ากัน” แบมแบมเอื้อมมือไปจับมือจินยองเอาไว้

“คุณไม่ต้องกังวลหรอกนะครับ ทำใจให้สบายแล้วดูแลพริมโรสให้ดีที่สุดก็พอ ผมจะไม่แย่งคุณมาร์คมาจากคุณและลูกแน่นอน โรสต้องการพ่อ..วันผ่าตัดของโรสผมคงมาไม่ได้นะครับ ผมติดสอบ”

“แล้วลูกคุณล่ะ คุณไม่คิดจะให้ลูกคุณมีพ่อบ้างหรือไง”

“มีสิครับไม่ว่ายังไงลูกผมก็มีพ่อคืออี้เอินต้วน..แค่แกจะไม่ได้อยู่กับเขาเท่านั้น การตัดสินใจของผมอาจจะผิดต่อลูก และความจริงผมก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนแกที่ให้แกไม่มีพ่อ แต่ผมหวังว่าต่อไปลูกจะเข้าใจและไม่เกลียดผม เพราะแกต้องเข้าใจว่ายังไงพี่สาวของแกก็มาก่อน..คุณเก่งมากนะครับที่ดูแลพริมโรสคนเดียวมาได้ตั้งหลายปีผมเองก็จะพยายามทำให้ได้เหมือนคุณบ้าง ถึงเลี้ยงลูกคนเดียวมันจะเหนื่อย..แต่เราจะผ่านมันไปได้เองใช่ไหมครับ

ต่อจากนี้ผมคงไม่ได้มาเยี่ยมแล้วนะครับ คุณคงเข้าใจว่าทำไมผมมาไม่ได้ฝากคุณบอกพริมโรสให้หน่อยได้ไหมว่าขอให้หายไวๆ”

แบมแบมไม่อยากเจอความเจ็บปวดอีก เขาคงไม่มาหาพริมโรสอีกแล้ว

เด็กหนุ่มยิ้มทั้งน้ำตา มั่นคงกับการตัดสินใจของตัวเอง

ในที่สุดจินยองก็ทนไม่ไหวร้องไห้ออกมา

ถ้าแบมแบมเป็นคนเลวกว่านี้ก็คงดี ทำไมต้องเป็นคนดีขนาดนี้ด้วยล่ะ

เขาทนเห็นแก่ตัวต่อไปไม่ได้จริงๆ เมื่ออยู่กับแบมแบมเขารู้สึกพ่ายแพ้ แพ้ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ด่าหรือต่อว่าเขาสักคำ

“ผมขอโทษ..ขอโทษนะแบมแบม”

ผมจะตรวจดีเอ็นเอ

 

 

 

 

หลังจากได้เจอพี่ชาย มีกำลังใจ มีความหวัง และที่พึ่ง แบมแบมก็คิดได้ว่าการที่เขาเดินออกไปจากชีวิตคุณมาร์คคงเป็นทางที่ดีที่สุด เพราะการกดดันคุณมาร์คมันไม่ใช่เรื่องดี อีกคนภรรยา อีกคนก็ลูก แถมแม่ของลูกยังเคยรักกัน คุณมาร์คจะลังเลก็ไม่ผิด

ตอนนี้เขามีพี่ชายและลูกแล้ว แค่นี้มันก็พอแล้วล่ะชีวิตน่ะ ควรปล่อยให้คุณมาร์คไปดูแลพริมโรสโดยไม่ต้องกังวลอะไรได้แล้ว

แบมแบมตัดสินใจหยุดเรียนหนึ่งวัน ใช้ช่วงเวลาที่ทุกคนไม่อยู่บ้านเก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋า แล้วให้คนยกไปไว้ที่รถ

คราวนี้เขาตัดสินใจได้เด็ดขาดแล้วว่าจะคืนอิสระให้สามีสักที ในเมื่อคุณมาร์คไม่กล้าเลือกเขาจะเลือกให้แทน เพราะยังไงเขาก็ทนเจ็บได้อยู่แล้ว การปล่อยคุณมาร์คให้กลับไปรักกับคุณจินยองคงดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้ พริมโรสมีพ่อ คุณมาร์คได้กลับไปอยู่กับคนที่คุณมาร์ครัก มันยุติธรรมดีแล้ว และเรื่องวุ่นวายแสนเจ็บปวดพวกนี้มันจะได้จบลงเสียที มันต้องมีสักคนที่เดินจากไป และคนคนนั้นคือเขาเอง

“คุณหนูตัดสินใจแบบนี้ดีแล้วหรือคะ” ยูบินยังกังวล แบมแบมถอนหายใจ พยายามที่จะยิ้มอย่างมีความสุข

“ดีแล้วครับ มันดีกับทุกคนแล้ว”

“ไม่ให้พี่ไปด้วยเหรอ” จุนฮเวเป็นห่วง เขาปิดท้ายรถลงเมื่อเก็บของแบมแบมขึ้นรถเสร็จแล้ว

“ไม่ต้องหรอกครับพี่จุนฮเว แบมจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว แบมขับไปเองดีกว่า ขอบคุณมากนะครับที่อุตส่าห์ไปเอารถที่บ้านแบมมาให้ และขอบคุณมากด้วยที่พี่คอยดูแลแบมมาตลอด”

“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็โทรมานะครับ”

“ครับ” แบมแบมโค้งลาอีกฝ่าย บอกให้พี่ยูบินขึ้นรถ เขาเป็นคนขับเอง

ก่อนจะกลับบ้านต้องไปหาคุณมาร์คที่บริษัทเสียก่อนนะ ยังไงก็ต้องไปบอกกล่าวกันก่อน

หวังว่าคุณมาร์คจะดีใจนะที่ไม่ต้องกดดันอะไรอีกแล้ว

 

 

 

“พี่ยูบินรอที่รถนะครับ แบมไปแป๊บเดียว เดี๋ยวมา”

“ได้ค่ะ เอ่อคุณหนูไม่เอากระเป๋าไปเหรอคะ” ยูบินทักท้วง แบมแบมรับกระเป๋าจากพี่ยูบินมาแล้วรีบเดินเข้าบริษัทคุณมาร์ค

แบมแบมโค้งรับการทักทายของพนักงานทุกคนที่เดินผ่าน เพราะทุกคนจำได้ว่าเขาเป็นใคร ขนาดไม่ได้มานานมากทุกคนก็ยังน่ารักเหมือนเดิมเลย

“คุณแบมแบมคิดถึงจังเลยค่ะ! ได้ข่าวจากเจ้านายว่าคุณไม่สบาย หายดีแล้วหรือคะ”

ซูจีรีบลุกจากเก้าอี้ทำงานอ้อมโต๊ะตรงเข้ามาสวมกอดแบมแบม เด็กหนุ่มกอดเธอตอบ

“แบมทำขนมมาฝากครับ” แบมแบมยื่นถุงขนมให้เธอ ถือเป็นของขวัญก่อนจาก

“ขอบคุณมากเลยค่ะ ไม่น่าต้องลำบากทำมาให้เลย สุขภาพแข็งแรงดีแล้วใช่ไหมคะ”

“หายดีแล้วครับ ขอบคุณมากนะครับที่เป็นห่วง คุณมาร์คอยู่ไหมครับ”

“อยู่ค่ะ เข้าไปได้เลย”

แบมแบมสูดลมหายใจเรียกกำลังใจตัวเอง เมื่อทำใจได้แล้วเขาก็เคาะประตูก่อนเปิดเข้าไป

คุณมาร์คกำลังทำงานท่าทางเคร่งเครียดเชียว..แต่ขอรบกวนสักไม่กี่นาทีคงไม่เป็นไร

“มีอะไรหรือคุณซูจี”

“แบมเองครับ” มาร์คเงยหน้าหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงทันที

“แบมมาหาพี่มีอะไรเหรอ”

“แบม..มีเรื่องอยากจะบอกคุณมาร์คน่ะครับ” แบมแบมก้าวถอยหลังทันทีที่เห็นสามีเดินมาหา ทำให้ชะงักกันไปทั้งคู่ มาร์คเจ็บแปลบกับปฏิกิริยาของภรรยา เขาหยุดเดิน สร้างระยะห่างระหว่างกันเอาไว้

“แบมมีเรื่องอะไรจะคุยกับพี่เหรอ ถึงมาหาพี่ถึงที่นี่”

“แบม..มาลาน่ะครับ”

“ลา? หมายความว่ายังไง?!” มาร์คเริ่มรู้สึกว่ากำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับตัวเองแน่

แบมแบมมาหาเขาถึงบริษัทเพื่อมาลาเนี่ยนะ ลาไปไหน?

“คุณมาร์ค..แบมจะกลับไปอยู่บ้านแม่นะครับ คุณพร้อมจะหย่าเมื่อไหร่ก็โทรไปบอกแล้วกันครับ”

แบมแบมชมตัวเองในใจที่พูดมันออกไปได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยความเสียใจในน้ำเสียงเลย

ถึงความเสียใจไม่แสดงออกมาให้เห็น แต่ภายในใจเขามันเจ็บปวดมาก

            มาร์คไม่คิดว่าแบมแบมจะพูดเรื่องนี้ออกมา มาร์คตรงเข้าไปยื้อแบมแบมไว้ รั้งแขนเรียวทั้งสองข้างจับแน่นก่อนอีกฝ่ายจะเดินหนีเขาไป

“พูดอะไรนะ! คิดยังไงถึงมาพูดเรื่องนี้อีก พี่ไม่หย่า ถ้าอยากจะไปอยู่บ้านแม่ก็ไป แต่เรื่องหย่าไม่มีทางเด็ดขาด!

            “คุณมาร์คอย่ายื้อได้ไหมครับ แค่หย่าให้จบๆ ไปเท่านั้นมันจะยากอะไร” แบมแบมไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดยากขนาดนี้ ทั้งที่ช่วงนี้คุณมาร์คไปหาคุณจินยองทุกวัน มันก็เห็นได้ชัดแล้วว่าคุณมาร์คเลือกใคร

            “พี่นึกว่าแบมจะเลิกคิดเรื่องนี้ไปแล้วซะอีก!

“ไม่คิดสิครับแปลก หย่าเถอะแบมขอร้อง คุณจะได้ไม่ต้องรู้สึกกดดันหรือลำบากใจอีกไงครับ ถึงไม่มีคุณแบมก็ทนได้” แบมแบมสะบัดแขนออกจากมือมาร์ค มาร์คคิ้วขมวด ไม่พอใจกับคำพูดของแบมแบม

“ทนได้อย่างนั้นเหรอ..แต่พี่ทนไม่ได้! พี่จะไม่ยอมเสียแบมไป”

“แล้วคุณจะเก็บแบมไว้ทำไม ในเมื่อตอนนี้มันไม่มีที่ยืนให้แบมแล้ว” แบมแบมเริ่มหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่ยอมท่าเดียว เขาตั้งใจจะมาคุยดีๆ แต่คุณมาร์คกลับใส่อารมณ์ดื้อดึงเหมือนเด็ก

“มีสิ แบมเป็นเมียพี่นะ! ทำไมแบมจะไม่มีที่ยืน เราก็แค่อยู่กันไปอย่างนี้”

“อย่าเห็นแก่ตัวได้ไหมครับแบมขอร้อง คุณชัดเจนมาตั้งนานแล้วคุณยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ คุณไปหาคุณจินยองและลูกทุกวัน คุณหลบหน้าแบม คุณไม่เห็นแก่แบมก็เห็นแก่คุณจินยองบ้างเถอะ เขาเองก็เจ็บปวด คุณจะให้เขารอไปถึงเมื่อไร ถ้าแบมยังอยู่ตรงนี้คุณจินยองจะอยู่ยังไง คุณคิดถึงคนอื่นบ้างสิครับ คิดถึงคนที่คุณรักบ้าง”

“แต่พี่ขอเวลาแบมแล้วนี่ พี่ขอเวลาตัดสินใจไงแบม ทำไมแบมต้องรีบร้อนแบบนี้”

“แบมไม่ได้รีบครับ แบมแค่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันง่าย คุณไม่ควรยึดติดกับแบม คุณมีพริมโรสต้องรับผิดชอบ การที่แบมอยากไปจากคุณมันก็เพราะแบมทนเจ็บต่อไปไม่ไหวแล้วเท่านั้นเอง การได้เห็นคนที่รักอยู่กับแฟนเก่า และได้รู้ว่าเขารักกันมาก ไม่มีใครทนได้หรอก ต่อให้รักแค่ไหนก็ทนไม่ได้จริงๆ แบมเองก็ทนไม่ไหว มันเหมือนถูกตบจนหน้าชา เหมือนพื้นที่กำลังเหยียบอยู่มันพังทลายลงไป

            “แบมแบม..พี่กับเขา..มัน

            “แบมรู้และเข้าใจว่าคุณกับเขารักกันแค่ไหน ใครๆ ก็บอกว่าคุณกับเขารักกันมาก เท่านั้นก็พอแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องบอกอีกคนหรอกครับ ไม่ต้องมาบอกว่ารักกันแค่ไหน อยากจะไปอยู่ด้วยกันก็ไป แต่อย่ามารั้งแบมเอาไว้ แบมรักคุณ แต่ต้องมาทนเห็นคุณรักเขา มันเหมือนคุณกำลังกรีดใจแบม คุณกำลังทรมานแบมให้ตายไปอย่างช้าๆ มันเจ็บปวดนะ เจ็บมาก..

            “ถึงพี่จะรักเขาแต่พี่ก็เสียแบมไปไม่ได้นะ อย่าไปเลยนะแบม”

มาร์คกำลังกลัวความรู้สึกของคนที่กำลังจะสูญเสียมันเป็นแบบนี้เอง

 “คุณมาร์คต้องปล่อยสักมือครับซึ่งแบมคิดว่าคุณเลือกได้ง่ายมากแล้วนะ คุณรักเขา คุณเลือกเขาก็ถูกแล้ว คุณทำเหมือนรักแบม แต่คุณก็ตัดเขาไม่ขาด คุณไม่ใช่แบมคุณไม่รู้หรอกครับว่าความความรู้สึกนั้นมันทรมานมากแค่ไหน ตกลงคุณรักแบมบ้างหรือเปล่า คุณเคยถามตัวเองบ้างหรือยัง กระทั่งตอนนี้คุณยังบอกรักเขาอยู่เลย แบมอยากเอาแต่ใจ แบมไม่อยากจะยอม แต่แบมไม่คิดเข้าข้างตัวเองก็เพราะคุณไม่เคยชัดเจนสักทีไงครับ! ชีวิตคนเรามันไม่สามารถครอบครองได้ทุกอย่างหรอกนะ”

“ก็พี่เลือกไม่ได้นี่แบม! แบมไม่ให้เวลาพี่คิดบ้างล่ะ แบมให้พี่ตัดสินใจ แต่ตอนนี้แบมกำลังตัดสินใจแทนพี่อยู่ไม่ใช่หรือไง”

“คุณมาร์คต้องเลือกครับ เลือกมาสิครับ เลือกมาเลย ถ้าไม่อยากเลือกคุณมาร์คก็ต้องบอกมาครับว่ารักหรือไม่รักแบม แค่คุณบอกว่ารักแบม ถึงเป็นแค่คำโกหกแบมก็อยากฟัง ถ้าคุณรักแบม..แบมจะทนเจ็บ แบมจะอยู่ แบมก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน!

“คำโกหกมันจะมีค่าอะไรล่ะแบม คำว่ารักมันต้องออกมาจากใจไม่ใช่หรือไง ถึงพี่ไม่รักแบม แต่การที่พี่ดูแลใส่ใจแบม เป็นห่วงแบม เท่านั้นก็น่าจะพอแล้วนี่!

แบมแบมนิ่งอึ้ง นี่สินะความรู้สึกที่คุณมาร์คมีให้เขา มันก็แค่ความรู้สึกธรรมดาดาษดื่นเท่านี้

มาร์คเองก็เพิ่งรู้สึกตัว เขารู้สึกเสียใจที่พูดออกไปแบบนั้น

“แบมพี่ขอโทษ..แต่พี่ตัดเขาไม่ได้ พี่ทิ้งจินยองไม่ได้เขามีลูกกับพี่นะ”

แบมแบมกล้ำกลืนความเสียใจลงไปในอก พยายามฝืนเค้นคำพูดออกมาทั้งที่เขาอยากจะวิ่งหนีไปจากความทรมานตรงนี้แล้ว

“เหตุผลนั้นใช่ไหมครับที่ทำให้คุณเลือกเขา โอเค คุณไม่เคยรักแบมเลย แบมเข้าใจแล้ว คุณเลือกเขาเพราะรักและเขาก็มีลูกให้คุณมาร์คได้ ลูกสาวอย่างที่คุณต้องการ”

แบมแบมหยิบซองใส่เอกสารที่ใส่กระเป๋าติดตัวมา วางใบหย่าลงบนโต๊ะ

“แบมเคารพการตัดสินใจของคุณ เซ็นเถอะครับอย่ายื้อเลย สถานะสามีภรรยาคงไม่เหมาะกับเราสองคน คุณต้องเลือกโรส ไม่ใช่แบม อย่าทรมานแบมขนาดต้องคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนกันเลย”

            มาร์คยืนอึ้ง มองสิ่งที่อีกฝ่ายเอาติดตัวมาแล้วเขาก็แทบยืนไม่อยู่ แบมแบมกำลังจะไปจริงๆ

            แบมแบมยืนรออีกฝ่ายอย่างอดทน เกือบห้านาทีกว่ามาร์คจะเดินไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา

            มาร์คมองสิ่งที่อยู่ในมือด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

            มันถึงเวลาแล้วจริงๆ น่ะเหรอ

            ทำไมเขาถึงรู้สึกใจหายแบบนี้..เขาไม่อยากเซ็น

            “ถึงคุณจะฉีกมันทิ้ง แบมก็จะเซ็นใบใหม่แล้วส่งไปที่บ้านคุณอยู่ดี”

            มาร์คหันมามองหน้าแบมแบม ร่างบางพยักหน้าให้เขาเซ็นอย่างไม่ลังเล

มาร์คลังเลอยู่นานจนแบมแบมต้องเดินเข้าไปหยิบปากกาบนโต๊ะยัดใส่มือมาร์ค บีบมือเขาไว้

“แบมขอร้อง” มันเป็นคำขอร้องที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของแบมแบมแล้ว..

มือสวยนั้นสั่นเล็กน้อยก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ แบมแบมหยิบใบหย่าจากมือ อดีตสามี เก็บใส่ซอง

“ขอบคุณครับสำหรับอิสระ มีบางอย่างก่อนจากกันที่แบมอยากให้คุณ ยังไงคุณก็ควรมีสิทธิ์ได้รู้”

แบมแบมหยิบภาพใบเล็กออกจากกระเป๋ากางเกงยีน วางบนมืออีกฝ่ายโดยคว่ำหน้าลง

มาร์คที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวพลิกมันขึ้นดู ตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ

หัวใจเหมือนถูกกระชากหลุดหายไปทั้งดวง เพราะเขารู้ว่ามันคืออะไร..

“แบมท้องเหรอ?” เสียงแผ่วเหมือนคนจะขาดใจนั้นเสียดแทงใจคนฟังจนเจ็บ แต่แบมแบมก็ยังคงยิ้มได้แม้ในหัวใจมันจะยับเยินไปหมด

“ใช่ครับ แบมท้องลูกคุณได้ 10 สัปดาห์แล้ว ตอนแรกตั้งใจว่าจะไม่บอก แต่ที่แบมเปลี่ยนใจบอกคุณเพราะแบมไม่คิดว่าเขาจะสำคัญพอจะรั้งคุณให้อยู่กับแบมได้ เพราะเรื่องของเรามันจบไปแล้ว” 

ร่างบางชูซองที่ถืออยู่ในมือ

“ทำไมแบมไม่บอกพี่ก่อนพี่จะเซ็นใบหย่าล่ะ! แบมทำอย่างนี้ได้ยังไง!!

แบมแบมใจร้าย ทำไมถึงเพิ่งมาบอกเขาตอนนี้..

“เพราะแบมไม่อยากให้คุณรั้งแบมเอาไว้เพราะลูกไงครับ แค่ตัวแบมคุณยังไม่ต้องการ แล้วแบมจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณจะต้องการลูกของแบม และถึงแบมกำลังท้อง คุณก็ไม่เลือกแบมหรอก เพราะลูกของคุณจินยองสำคัญกว่าลูกของแบมอยู่แล้ว แบมต้องบอกอะไรคุณอีกไหมว่าแบมรู้สึกยังไง แบมอิจฉา! แบมกำลังอิจฉาคุณจินยองที่ไม่ต้องทำอะไรคุณก็รักเขา เขาจะรักคุณเหมือนเดิมหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่แค่มีลูก คุณก็รักเขาเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ขณะที่แบมรักคุณมากมายขนาดนี้คุณยังมองไม่เห็นค่าแบมเลย ต่อให้เขาหายไปจากชีวิตคุณนานแค่ไหน เขาก็ยังได้หัวใจของคุณไป ต่างกับแบมที่อยู่ใกล้คุณแค่นี้..แต่คุณกลับมองไม่เห็นแบมเลย ถึงแม้แบมจะหายไปบ้างคุณก็คงไม่ร้องไห้เสียใจหรือฟูมฟายอย่างตอนที่คุณจินยองหายไปหรอก

ตั้งแต่แต่งงานกันมานานจนหย่ากันแบมก็ไม่เคยขออะไรคุณเลย มีแค่เรื่องเดียวที่แบมจะรบกวนคุณ แบมจะให้ลูกใช้นามสกุลคุณ ถ้าคลอดแล้วก็เซ็นรับรองบุตรให้ด้วยละกัน ส่วนลูก..แบมจะเลี้ยงของแบมเอง”

แบมแบมพูดในสิ่งที่อยากพูดออกไปแล้ว ถึงมันจะเจ็บปวด แต่มันก็สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ในที่สุดก็จบกันสักที

แบมแบมเดินออกจากห้องอีกฝ่ายทั้งน้ำตา มาร์คเข้าไปรวบตัวแบมแบมกอดไว้ก่อนที่แบมแบมจะเปิดประตูออกไป รั้งแบมแบมเอาไว้ 

“พี่ขอโทษ อย่าไปเลยนะ อย่าไปเลย

“อย่าพูดแบบนี้เลยครับ แบมลำบากใจนะ”

“แบมจะพาลูกไปไหน ลูกต้องอยู่กับพี่สิ”

แค่ลูกใช่ไหม? แค่ลูกคนเดียวสินะที่ควรอยู่ที่นี่

มือเรียวกำซองที่ถือไว้แน่น เจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงแล้ว

“ถ้ารักแค่ลูกก็ปล่อยแบมไปเถอะครับ แบมไม่พาเขาไปจากคุณหรอก คลอดแล้วคุณก็สามารถไปหาเขาได้ ลูกของแบมไม่ควรอยู่กับคุณ คุณควรพาพริมโรสและคุณจินยองมาอยู่แทนที่แบม”

“แบม ไม่เอา อย่าทำแบบนี้เลยนะ พี่ขอร้อง

คำขอร้องสั่นเครือของคุณมาร์คทำให้แบมแบมยิ่งใจสลาย แต่เมื่อตัดสินใจไปแล้ว และเขาก็ได้รับอิสระแล้ว..เขาจะไม่ถอยหลังกลับไปเจ็บปวดอีก

แบมแบมพยายามดึงแขนคุณมาร์คออกจากเอวตน หันไปเผชิญหน้ากัน สบตาคมแดงช้ำที่เหมือนจะร้องไห้ของอีกฝ่าย

เจ็บปวดอย่างนั้นเหรอหรือว่าแค่เสียดาย

“เรือนหอที่เป็นชื่อแบม..แบมยกให้พริมโรส รถที่คุณซื้อให้แบม แบมก็ขอคืน แบมมาที่นี่แค่ตัว แบมก็จะไม่เอาอะไรไป เงินที่คุณเคยให้แบม แบมก็ไม่เคยใช้สักวอน แบมคืนให้คุณ เพราะแบมมาอยู่กับคุณก็เพราะพ่อแม่ ถ้าลูกคลอดแล้วคุณจะส่งเสียค่าเลี้ยงดู นั่นก็เป็นอีกเรื่องนึง”

“แบม..ทำไมพูดอย่างนี้ล่ะ”

“อ้อไม่สิ มีอีกอย่างที่แบมต้องเอากลับไปด้วย” แบมแบมพยายามกลั้นสะอื้น

“แบมขอหัวใจของแบมคืน ลาก่อนนะครับ”

แม้มันจะยับเยินไร้ค่าแต่มันก็สำคัญกับแบม

แบมแบมรีบเดินออกไปจากตรงนี้ก่อนจะทนไม่ไหว เขาทนมองหน้าคุณมาร์คต่อไปไม่ได้อีกแล้วแม้แต่วินาทีเดียว

“แบม..แบมเดี๋ยวก่อนแบมอย่าทิ้งพี่ไป”

มาร์คยืนอึ้ง ก่อนจะรีบวิ่งตามอีกฝ่ายไป

แบมแบมวิ่งโดยไม่หยุดรอฟังอะไรอีกแล้ว เด็กหนุ่มก้าวไปถึงลิฟต์ก่อน เร่งรีบกดลิฟต์ และมาร์คก็ไปถึงหน้าประตูลิฟต์ที่ปิดลงช้าไปเพียงนิดเดียว มาร์คตัดสินใจลงบันไดไปขึ้นลิฟต์ตัวอื่นที่ชั้นอื่น

แบมแบมลงมาถึงชั้นล่างก่อน เขารีบไปรอพี่ยูบินขับรถมาจอดที่ด้านหน้าบริษัท

ร่างบางเปิดประตูรถฝั่งคนขับแล้วให้พี่ยูบินขยับไปนั่งอีกเบาะส่วนตนขึ้นไปนั่งแทนที่ ประตูปิดลงพร้อมกับที่มาร์ควิ่งมาถึงตัวรถพอดี

“แบมแบม! แบมแบมอย่าไป ได้โปรดแบมแบม”

แบมแบมกดล็อกรถทันที ไม่ยอมใจอ่อนอีกต่อไปแล้ว เด็กหนุ่มโยนซองใบหย่าบนตักพี่เลี้ยงที่นั่งข้างคนขับ

“แบมแบม! แบมแบมลงมาคุยกันก่อนสิ แบมแบม!!” มาร์คพยายามทุบประตูรถอย่างแรง ร้องเรียกให้อีกฝ่ายลงมา แต่แบมแบมกลับเหยียบคันเร่งออกรถทันที

“แบมแบม!

ร่างสูงพยายามวิ่งตาม แต่ก็ไม่ทัน แบมแบมไม่หยุดรถเลย..

 

 

 

 

“คุณหนู” ยูบินเป็นห่วงคุณหนู จู่ๆ เขาก็จอดรถเมื่อขับมาพ้นบริษัทคุณมาร์คได้ไม่นาน

แบมแบมฟุบหน้ากับพวงมาลัยรถแล้วร้องไห้โฮเหมือนกับหมดสิ้นแล้วซึ่งความอดทน ยูบินน้ำตารื้นกับความเสียใจของเขา

“ไม่เป็นไรนะคะไม่เป็นไร”

หญิงสาวอยากจะปลอบเขาเหลือเกิน แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้มากกว่านี้ คุณหนูคงไม่ต้องการคำปลอบโยนใดๆ เธอควรปล่อยให้เขาร้องไห้เท่าที่เขาต้องการ

แต่ไม่นานนักเสียงสะอึกสะอื้นของแบมแบมก็เปลี่ยนไปเป็นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแทน

“คุณหนูเป็นอะไรไปคะ! คุณหนู!” ยูบินจับมือแบมแบมไว้ แบมแบมเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา บีบมือเธอไว้แน่น

“แบมโอ๊ย...แบมปวด..ปวดท้อง..

 

TBC.


***

ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะคะ เราโอเคแล้วค่ะ ^^

แต่งแล้วก็หมั่นจินยอง อยากแต่งให้อาจารย์อิมทำลูกคนใหม่กับนางซะ

นางจะได้รู้ซึ้งซะทีว่าอาจารย์น้ำยาดี -_- แต่ต้องห้ามใจตัวเอง

เนื้อเรื่องกำลังม่า บีเนียร์จะมาได้กันมันก็ไม่ใช่ป้ะวะแก 5555

สติลน้ำเน่าอย่างต่อเนื่อง แบมแบมจะสบายขึ้นเมื่อพี่คุณเข้ามา


B A B Y ♥ T H E M E

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 677 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13147 >>หวานเย็น<< (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 22:54
    ร้องไห้พรากๆๆเลย😭😭😭
    #13,147
    0
  2. #13145 Bamboo1989 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 02:22

    อ่านไปร้องไห้ไปสงสารน้องแบมที่สุด
    #13,145
    0
  3. #13142 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 03:29
    เราเศร้ามากเลย คือแบมเจ็บปวดสุดกับเรื่องนี้ มาร์คคือมีแต่คำพูดแย่ๆ จนนาทีสุดท้ายอะ
    #13,142
    0
  4. #13128 lek0868909108 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 15:59
    ทุกคำพูดของแบมโคตรเจ็บปวด สมน้ำหน้ามาร์ค คำว่ารักยังให่เค้ารอ คิดถึงใจเค้าบ้าง เสียแบมละนะ สมควร
    #13,128
    0
  5. #13106 lek0868909108 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 10:14

    สมควรเข็บปวดละมาร์คพูดได้เห็นแก่ตัวมาก แบมพูดมาแต่ละคำโคตรบีบหัวใจ

    #13,106
    0
  6. #13065 lek0868909108 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 21:58

    คำเดียวสำหรัยมาร์ค เห็นแก่ตัว บอกไม่รักแบมแต่ขอให้อยู่บอกรักจินยอง ทิ้งไม่ได้ โคตรบาดใจแบม จะเจ้บแค่ไหนที่ได้ยิน พลาดละมาร์ค /จินยองสำนึกละนะ แบมดีมากพูดไก้แบมถัามีจิตสำนึกควรคิดเป็น

    #13,065
    0
  7. #13022 2bmt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 18:04
    หงุดหงิดมาร์ค!!!!
    #13,022
    0
  8. #13015 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 02:18

    ทุกคำพูดของแบมโคตรบีบหัวใจ????????????มาร์คนคือแบบพูดมาได้มารักจินยองละมาขอให้แบมอยู่แต่บอกรักเค้าไม่ได้ เลว เห้นแก่ตัวอยู่คนเดียวไปเหอะ

    #13,015
    0
  9. #13006 น้ำเน่าสีออน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 11:46
    หงุดหงิดว่ะกงุดหงิดไปหมด
    #13,006
    0
  10. #12964 ploylaksi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:14
    แง น้ำตาไหลเลยค่ะ ตอนนี้มันสาหัสใจมาก
    #12,964
    0
  11. #12947 aimchta (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 23:59
    ร้องจนใจจะขาด อินมาก
    #12,947
    0
  12. #12925 GOT-MarkBam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 14:58
    ไม่เคยเกลียดมาร์คเท่าเรื่องนี้มาก่อนเลยจริงๆ ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้วเนี่ยสะอื้นตามน้องเลย
    #12,925
    0
  13. #12860 c_minny (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:50

    จะย้อนกลับมาอ่านกี่ครั้งไม่เคยำม่ร้องไห้ตามเลยอ่ะ
    #12,860
    0
  14. #12856 Sucha1991 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 09:11
    เป็นอีกเรื่องที่เรียกน้ำตาแบบหนักมาก สะอื้นเลยเนี่ยไรท์ 😂😂😂
    #12,856
    0
  15. #12846 Spices_smile (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 07:01
    อย่าเครียดสิเเบมเเบมเดี๋ยวหมูน้อยในท้องจะเป็นอะไรนะ เเบมเเบมหน่ะเก่งที่สุดเเล้ว สู้ๆ
    #12,846
    0
  16. #12816 llllovellll (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 06:12
    เลิกน่ะแหละดีจริงๆ สิ่งที่มาร์คพูดออกมาคือโครตเห็นแก่ตัวเลย พี่ใส่ใจแบมก็พอแล้ว มีประโยคที่มันดีกว่านี้มั้ย แย่มาก ทำตัวแย่ตั้งแต่ต้นเรื่อง อ่านมายังไม่เห็นพี่มันทำอะไรดีๆให้น้องเลย แบมไปน่ะดีแล้ว
    #12,816
    0
  17. #12792 aomdunk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 14:37
    แค่คำว่ารักยังให้ไม่ได้ เลิกน่ะดีแล้ว
    #12,792
    0
  18. #12782 Weeranuch (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 20:51
    ลำไยมาร์ค
    #12,782
    0
  19. #12770 Mr.B_4237 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 01:26
    น้ำตาไหลลลลลล ร้องแล้วเนี่ยยยยย อิเชี่ยยยยย กุเศร้าาาาาาาา
    #12,770
    0
  20. #12753 PeiFen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 02:17
    ไม่ได้อ่านฟิรแล้วน้ำตาพรากๆแบบนี้มานานมากแล้ว หน่วงสุดติ่ง
    #12,753
    0
  21. #12746 jm2611 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 16:35
    ที่อ่านมายอมรับเลยว่าตอนนี้น้ำตาซึมเพราะแบมเลยคำพูดน้องโคตรเจ็บปวด
    #12,746
    0
  22. #12717 MayKamon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 19:37

    วิ่งขนาดนั้นจะแท้งป่ะลูก ป้าล่ะเป็นห่วงจริงๆ

    #12,717
    0
  23. #12700 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 19:13
    มาร์คนี่ใจร้ายตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้เลยนะ ใจร้ายไม่พอ แถมโง่อีก เฮ้อ #ทีมเฝ้ารอซ้ำเติม
    #12,700
    0
  24. #12699 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 19:11
    น้องไห้หนักมาก เชี่ย
    #12,699
    0
  25. #12672 Pitchaya_07 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 22:23
    สมน้ำหน้ามาร์ค ลำใยจริง
    #12,672
    0