(GOT7) วิวาห์ไร้ใจ Markbam,Jackjae,Bnior [Mpreg]

ตอนที่ 16 : Chapter 14 : เหตุผลของพริมโรส 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 452 ครั้ง
    5 มิ.ย. 58

 

 

           

            “เดี๋ยวนี้มีเรื่องอะไรดีๆ เหรอ หน้าตาสดใสเชียวน้องแบมแบม”

คุณแม่คนสวยกอดฟัดลูกสะใภ้ด้วยความคิดถึง ไม่ได้กลับบ้านตั้งหลายวัน

มาดามงานยุ่ง บินไปต่างประเทศบ้าง ต่างจังหวัดบ้าง อยู่บ่อยๆ แต่ไปที่ไหนก็ได้ของฝากติดมือมาฝากลูกสะใภ้และลูกชายคนเล็กเสมอ (ไม่มีของลูกคนโตหรอกนะ)

            “ไม่มีอะไรหรอกครับคุณแม่ ก็เหมือนเดิม คุณแม่เหนื่อยไหม คราวนี้จะอยู่บ้านกี่วันครับ คุณแม่ไม่อยู่แบมเหงามากเลย”

            แบมแบมอ้อนแม่สามีเพื่อจะได้หนีคำถามที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง ลี่จูหัวเราะชอบใจ กอดสะใภ้คนโปรดแน่นจนลูกชายคิ้วขมวด

ยองแจที่กำลังเล่นโทรศัพท์มือถือแชทกับพี่แจ็คสันชำเลืองมอง อมยิ้ม เม้าท์พี่ชายกับแฟนซะเลย

            “ชื่นใจจริงๆ ปากหวานนะเรา อย่ามาเบี่ยงประเด็นดีกว่า แม่รู้หรอกน่า พี่เขาเริ่มทำตัวดีแล้วล่ะสิ”

“ปิดคุณแม่ไม่ได้เลยจริงๆ สินะครับ”

“เริ่มทำตัวดีอะไรของแม่น่ะ ผมทำตัวดีมาตั้งนานแล้วนะ”

มาร์คแทรกขึ้น ไม่ยอมให้แม่ใส่ร้าย ลี่จูมองลูกด้วยหางตา

“แน่ใจแล้วใช่ไหมที่พูดออกมาน่ะ”

“แน่ใจสิแม่”

“แม่ไม่ได้ถามน้องแบมมาสักพักแล้วนะ เรื่องไปหาคุณหมอว่ายังไงบ้างจ๊ะ มีวี่แววบ้างหรือยัง”

พอคุยกันให้หายคิดถึงแล้ว มาดามก็ถามเรื่องสำคัญที่ช่วงนี้เธอไม่มีเวลาใส่ใจเลย

สิ้นคำถามของมาดามเหมือนทุกคนจะหันมาสนใจแบมแบมกันหมด มาร์คเงยหน้าจากหนังสือ ส่วนยองแจก็ละสายตาจากโทรศัพท์หันมาตั้งใจฟังด้วย

“ปกติดีครับคุณแม่ ร่างกายแบมก็แข็งแรงดี”

“เรื่องหลานของแม่ยังไม่มีทีท่าว่าจะมาเลยเหรอจ๊ะ ถ้าหนูแข็งแรงแต่หลานแม่ไม่มาสักทีเนี่ย เพราะลูกชายแม่ไม่มีน้ำยาหรือเปล่านะ เฮ้อ!” มาดามทำเสียงกลุ้มอกกลุ้มใจอย่างไม่ปิดบัง

“อ่าวแม่!” มาร์คถึงกับสะดุ้ง ร้อนตัวเลยนะ มาดามหันไปเบ้ปากใส่ลูกชาย

“แจก็ว่างั้นแหละแม่”

“เงียบน่ายองแจ!

“แบมจะพยายามดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้แล้วกันนะครับ”

“แม่ว่าหนูดูแลตัวเองคนเดียวท่าทางจะไม่พอ ต้องลากไอ้มาร์คมาร่วมด้วย”

“อะไรกันแม่ ผมไม่ไปหาหมอหรอกนะ ที่แม่หลอกผมไปตรวจร่างกายครั้งก่อนมันก็มากพอแล้วนะ”

มาร์คโวยวายออกมา เขาจะไม่เสียรู้แม่อีกแล้ว

“โตจนมีเมียแล้ว แกน่าจะเลิกกลัวโรงพยาบาลกลัวเข็มได้แล้วนะมาร์ค”

“โธ่แม่ ผมเปล่าสักหน่อย”

“งั้นไปตรวจใหม่”

“ไปทำไม ยังไงผลก็เหมือนเดิม” ตรวจไปยังไม่ครบปีเลย จะตรวจอะไรกันเยอะแยะ

“แกไม่ไปแล้วเมื่อไรฉันจะมีหลานสักทีล่ะห๊ะ!” มาดามชักหงุดหงิดที่ลูกชายทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเลย

“ผมจะไปรู้ไหมล่ะแม่ โธ่!” ใครจะไปบังคับให้ได้ล่ะว่าจะมีเมื่อไร ไปหาหมอก็ใช่ว่าจะช่วยอะไร แม่ก็พูดเป็นการ์ตูนไปได้

“หาสามีใหม่ไหมน้องแบม”

 แบมแบมหัวเราะคิก มาดามตลกจริงๆ ทำให้คุณมาร์คหน้าบึ้งได้ด้วย

“หาสามีใหม่อะไรของแม่กันน่ะ เลิกทำเหมือนผมเป็นเขยแล้วแบมแบมเป็นลูกตัวสักทีเถอะ”

“เก่งจังที่รู้ด้วย นี่ฉันก็ว่าจะเปลี่ยนอยู่เหมือนกัน”

มาร์คถอนหายใจเบาๆ เอาเถอะ เอาที่สบายใจ มาดามรักแบมแบมมากก็ดีแล้วนี่เนอะ

 

 

 

 

“พี่ไม่เข้าไปด้วยนะ”

จุนฮเวบอกแบมแบมขณะที่แบมแบมลุกขึ้นเพื่อจะไปพบคุณหมอ แบมแบมหันมาพยักหน้า ก่อนจะทำใจเดินเข้าห้องตรวจไปหาคุณหมอคนเดียว

วันนี้แบมแบมตัดสินใจมาหาพี่คุณเพราะไม่สบายใจที่โกหกคุณแม่ เขาไม่ได้มาตรวจนานมากเลย

ความจริงแบมแบมก็ไม่อยากมา เพราะกลัวจะเป็นเหมือนที่คิดมากเมื่ออาทิตย์ก่อน แต่ก็ต้องบังคับตัวเองให้มาจนได้ จะได้รู้กันไปสักทีว่าตัวเขาเป็นอะไรกันแน่

“สวัสดีครับพี่คุณ” แบมแบมทักทายคุณหมออย่างสนิทสนม โค้งทักทายเขาก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ คุณหมอยิ้มกว้าง ยินดีที่เจอแบมแบมอีกครั้ง

“ไง มาได้แล้วเหรอวันนี้ พี่นึกว่าแบมแบมจะไม่มาหาพี่แล้วซะอีก”

“ตอนแรกว่าจะไม่มาแล้ว แต่เปลี่ยนใจน่ะครับ”

“ไม่สบายมาใช่ไหม”

“นิดหน่อยน่ะครับ”

“อาการเป็นยังไงบ้างล่ะ”

“ก็..ผะอืดผะอมคลื่นไส้บ่อยๆ น่ะครับ เวียนหัวหน้ามืด บางทีก็วูบจะเป็นลม กินอะไรไม่ค่อยได้ด้วยนะครับ มันเพลียๆ ตลอดเลย”

นิชคุณเงยหน้าจากประวัติคนไข้ มองหน้าแบมแบมเหมือนกำลังอึ้ง เด็กหนุ่มใจไม่ดี

“เป็นมานานหรือยังแบมแบม”

“สองสามอาทิตย์แล้วครับ”

“แล้ว..มีเจ็บคัดที่หน้าอกกับปัสสาวะบ่อยๆ ด้วยไหม?”

“ก็มีนะครับ พี่คุณรู้ได้ไง” แบมแบมแปลกใจ นิชคุณตบโต๊ะเสียงดังจนแบมแบมสะดุ้ง

“โทษทีๆ ตกใจเหรอ เดี๋ยวพี่ส่งแบมแบมไปตรวจเลือดก่อนดีกว่า พี่อยากให้แน่ใจก่อนน่ะ”

ท่าทางตื่นเต้นของคุณพี่หมอทำให้เด็กหนุ่มใจหาย

เขาไม่ค่อยรู้อะไรเท่าไหร่ แต่เขาก็พอจะเดาได้ว่าทำไมคุณพี่หมอต้องส่งเขาไปตรวจเลือดด้วย

“เอ่อ..เรื่องตรวจเลือดรอก่อนได้ไหมครับ พี่คุณพอจะบอกแบมก่อนได้ไหมว่าพี่คิดว่าแบมเป็นอะไร

“จะเป็นอะไรไปได้ล่ะแบมแบม ก็ที่เราเป็นน่ะมันอาการคนท้อง!

คุณหมอยิ้มกว้าง ดีใจที่ตัวเองกำลังกลายเป็นคุณลุงแล้ว และเขาก็จะเป็นคนที่ได้ดูแลหลานตัวเองด้วย

น่าตื่นเต้นชะมัด!

“วะ..ว่าไงนะครับ..” แบมแบมตกใจจนอึ้งไปเลย นิชคุณยังยิ้มกว้าง

“ตกใจสินะที่มาเร็ว ถ้าอยากจะรู้ว่าท้องแน่นอนหรือเปล่าก็ต้องตรวจเลือดนะ”

“ตะ..แต่ว่า..แบมอาจจะไม่ได้แพ้ท้องก็ได้นะครับ อาจจะเป็นโรคเกี่ยวกับกระเพาะอาหารก็ได้ พี่บอกแบมเองว่าอาจจะต้องใช้เวลานานในการที่จะมีได้”

แบมแบมสั่นไปหมดแล้ว ไม่คาดคิดว่าตัวเองอาจจะท้องจริงๆ..

“อืม พี่บอกเอง แต่ว่าบางคนก็มาเร็วไง แบมแบมต้องอยู่ในกลุ่มโชคดีนั่นแน่ๆ อาการแพ้ท้องของแต่ละคนมันแตกต่างกันนะ และมีความรุนแรงไม่เท่ากันด้วย บางคนแพ้มาก บางคนแพ้น้อย บางคนก็ไม่แพ้เลย อย่างแบมแบมนี่น่าจะแพ้น้อย เป็นเรื่องที่ดีมากนะ”

“เดี๋ยวครับ แบมแบมยังไม่อยากตรวจ  ได้ไหมครับพี่หมอ”

แบมแบมรีบหยุดมือคุณหมอที่กำลังจะเขียนบางอย่างลงในประวัติการรักษาของเขา ต้องเป็นการส่งเขาไปเจาะเลือดและตรวจปัสสาวะ อะไรพวกนั้นแน่ๆ

นิชคุณแปลกใจ

“เอ๋? ทำไมล่ะแบมแบม ตรวจเถอะ มันดีกว่านะ รีบตรวจจะได้รู้ว่าตั้งครรภ์จริงๆ หรือเปล่าไง เพราะว่ามันมีอาการท้องลมกับท้องหลอกด้วยนะ เดี๋ยวก็ดีใจเก้อหรอก แต่ท้องลมกับท้องหลอกไม่อันตรายหรอกนะ มันทำให้ผิดหวังมากกว่า ยิ่งคุณแม่ทั้งสองหวังเอาไว้มากด้วย ถ้าไม่ใช่ท้องจริงๆ จะได้รีบรักษาไง”

“หือ? มันคืออะไรหรือครับ” แบมแบมงงกับคำที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“อ่อ ท้องลมก็คือมีการตั้งครรภ์เกิดขึ้นจริงแต่ไม่มีตัวเด็กน่ะ มันเป็นการตั้งครรภ์ที่มีความผิดปกติอย่างหนึ่ง ส่วนท้องหลอกคือไม่มีการตั้งครรภ์จริง จะเกิดจากสภาพทางจิตใจเป็นหลัก คนกลุ่มนี้มักจะเครียดเพราะอยากมีลูกแต่ไม่มีสักที เลยเกิดการหลอกตัวเองขึ้นมาว่ากำลังตั้งท้องน่ะสิ”

“แบมไม่ได้อยากมีขนาดนั้นหรอกนะครับ” แบมแบมกำลังกลัวและกังวลมาก ถ้าเขาท้อง มันก็คงดี มาดามจะได้สมหวัง..แต่ท้องตอนนี้มันก็ยังทำให้เขากังวลอยู่ดีนั่นล่ะ

เขาดีใจนะ ไม่ใช่ไม่ดีใจที่กำลังจะมีเจ้าตัวเล็ก แต่เขาไม่แน่ใจว่าคุณมาร์คจะว่ายังไงบ้าง ถึงคุณมาร์คจะใจดีกับเขามากขึ้น แต่เขากลัวปฏิกิริยาของคุณมาร์คมากเลย

“ทำไมล่ะครับแบมแบม เรากำลังกลัวอะไรเหรอ กังวลใจใช่ไหม? ไม่ต้องกลัวหรอกนะ คุณแม่ท้องแรกก็เป็นแบบแบมแบมทุกคน การมีลูกมันเป็นเรื่องดี พี่จะดูแลเราอย่างดีเลย ให้พี่ตรวจยืนยันก่อนเถอะนะ ไม่ว่าเราจะมีอาการอะไรก็ตามที่ดูแล้วว่าน่าจะท้อง เราก็ยังมั่นใจอะไรไม่ได้เลยรู้หรือเปล่า เพราะอาจจะมีโรคหรือภาวะอื่นๆ ที่ทำให้มีอาการคล้ายๆ กับการตั้งครรภ์ได้อีกตั้งหลายอย่าง อย่างพวกเนื้องอกที่มีการสร้างฮอร์โมนคล้ายการตั้งครรภ์ หรือมีการตั้งครรภ์ผิดปกติที่ไม่มีตัวเด็กแต่มีเนื้อรก มันอันตรายนะ และที่สำคัญพี่จะได้ตรวจด้วยว่ามีการตั้งครรภ์ที่ปกติหรือเปล่า ไม่ใช่การตั้งครรภ์แฝดอะไรพวกนั้น แบมแบมเข้าใจความหวังดีของพี่นะ”

นิชคุณกุมมือนิ่มเอาไว้ พยายามปลอบประโลมให้อีกฝ่ายหายตกใจและทำใจให้ได้  แบมแบมกลืนน้ำลายหนืดอย่างฝืดคอ มองหน้าหล่อของพี่หมอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสน

“แบม..แบมขอเวลาทำใจก่อนได้ไหมครับ แล้วแบมจะมาตรวจใหม่” แบมแบมยังไม่พร้อมเผชิญความจริงตอนนี้ เขาไม่คิดว่าตัวเองอาจจะท้องเร็วขนาดนี้

“ถ้าเกิดท้องขึ้นมาจริงๆ แบมแบมไม่ห่วงลูกเหรอ ให้พี่ตรวจเสียตั้งแต่ตอนนี้เราจะได้เริ่มดูแลเขาได้ทันทีเลยไง”

“แบม” สองมือกุมท้องโดยไม่รู้ตัว ห่วงสิถ้าในตัวเขามีเด็กน้อยอยู่เขาก็ต้องเป็นห่วงแกอยู่แล้ว

“นะ..ไม่มีอะไรน่ากังวลหรอก”

แบมแบมเงียบไป ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ นิชคุณถอนหายใจ วางมือลงบนท้องที่ไม่ได้แบนราบอีกแล้ว

เขาว่าน่าจะใช่แน่นอน แต่แบมแบมดื้อเกินไป ทำไมไม่ยอมตรวจก็ไม่รู้

“เอาอย่างนี้นะ ถ้ายังไม่อยากตรวจก็ยังไม่ต้องตรวจ เอาที่เราพร้อมและสบายใจก่อนดีกว่า แต่ถ้าแบมเกิดเปลี่ยนใจอยากรู้ก็ตรวจเอาเองก่อนแล้วมาหาพี่ก็ได้ เอาอย่างนั้นดีไหม?”

“ตรวจเองได้ด้วยเหรอครับ?”

“ได้สิ ก็ใช้ชุดทดสอบการตั้งครรภ์จากการตรวจด้วยปัสสาวะไง มันมีขายตามร้านขายยาทั่วไปอยู่แล้ว คุณภาพของชุดทดสอบแต่ละยี่ห้อมันจะแตกต่างกันไปตามคุณภาพของสารที่ทำปฏิกิริยากับฮอร์โมน HCG ที่ใส่ในแผ่นทดสอบ เดี๋ยวเอาจากพี่ไปแล้วกัน เปลี่ยนใจอยากรู้ก็ลองใช้ดู ตรวจตอนเช้านะ ถ้าขึ้นผลเป็น Positive ก็แปลว่าท้อง ถ้าขึ้นก็ต้องรีบมาหาพี่เลย ตกลงไหม”

คุณหมอลุกจากเก้าอี้ไปค้นของที่ว่าจากในกล่องขนาดกะทัดรัดบนชั้นด้านหลังโต๊ะทำงานมายื่นให้แบมแบมสองกล่อง ร่างบางยื่นมือไปรับกล่องแบนๆ จากมือคุณหมอมา

“ได้ผลแน่นอน ยี่ห้อนี้คุณภาพดีที่สุดเลยนะ”

“ท่าทางจะแพงนะครับ” แบมแบมพลิกกล่องไปมา อ่านดูด้วยความอยากรู้

“แพงใช้ได้เลยล่ะ เดี๋ยวพี่จะให้ยาบำรุงเผื่อไปก่อนนะ เอาไปแล้วกินด้วยล่ะ พี่หวังว่าไม่กี่วันหลังจากนี้พี่จะได้เห็นหน้าแบมแบมอีกนะ”

“โธ่พี่หมอ..อย่ากดดันแบมสิครับ”

“ถ้าสามีแบมแบมรู้คงดีใจนะ เขาพูดเรื่องลูกบ้างหรือยังล่ะ” นิชคุณไม่รู้เรื่องราวเบื้องลึกก็เลยถามคำถามแทงใจน้องชายออกมา

แบมแบมก้มหน้าลง ทำเป็นเก็บชุดทดสอบการตั้งครรภ์ใส่กระเป๋า

“พูดบ้างครับ เขาก็อยากมี” แบมแบมจะพยายามคิดในแง่ดีไปก่อน

“เอ้อ แล้วชุดทดสอบนี่เท่าไรครับ แบมต้องไปจ่ายเงินที่ห้อง..

“โอ๊ยไม่ต้องๆ พี่ให้ เอาไปเถอะ นี่ไม่ใช่ของทางโรงพยาบาลหรอก ของพี่เอง คนไข้พี่มีหลายรูปแบบ”

“พี่เอาไว้แจกเหรอ?”

“ทำไมล่ะ น่าแปลกใจขนาดนั้นเลยหรือไง”

“เงินเดือนหมอท่าทางจะแพงนะครับ” แบมแบมแซว นิชคุณหัวเราะ

“ไม่เยอะหรอกถ้าเทียบกับชั่วโมงการทำงานที่ทำให้มนุษย์กลายเป็นหุ่นยนต์ไร้วิญญาณได้”

“งานหนักมากขนาดนั้นเลยหรือครับ”

“บอกได้คำเดียวว่า มาก!

แบมแบมหัวเราะคิก นิชคุณดีใจที่อีกฝ่ายยิ้มออกแล้ว

“พี่อยากอัลตร้าซาวด์หลานนะ ขอให้ท้องแล้วกัน”

“ไม่รู้พี่หมอจะสมหวังหรือเปล่านะครับ”

“เอาเถอะ อีกหน่อยก็รู้ อย่าเครียด อย่าคิดมาก พยายามทำใจให้สบายๆ เข้าไว้นะ แล้วอย่าทำอะไรที่ฝืนร่างกายหรือยกของหนักด้วย เพราะถ้าท้องขึ้นมาจริงๆ จะเสี่ยงแท้งได้ รู้หรือเปล่า”

คุณหมอยื่นใบสั่งยาให้อีกฝ่าย สั่งทิ้งท้ายด้วยความห่วงใย แบมแบมยิ้ม ขอบคุณเขาแล้วออกจากห้องตรวจ

“เป็นยังไงบ้างครับคุณแบมแบม” พี่จุนฮเวที่นั่งรอรีบลุกจากที่นั่งรอไปหาเมื่อเห็นร่างบางเดินออกจากห้องตรวจ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ทุกอย่างโอเค”

เมื่อคุณแบมแบมบอกอย่างนั้น จุนฮเวก็ไม่ถามต่อ

ขอให้ทุกอย่างโอเคอย่างที่คุณแบมแบมบอกจริงๆ แล้วกันครับ

 

 

 

 

ร่างบางนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง มองชุดทดสอบที่วางอยู่ตรงปลายเท้า ชั่งใจว่าจะตรวจดีไหม

อยากโทรไปปรึกษาคุณแม่ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี ถ้าคุณแม่รู้ว่าเขาอาจจะท้อง คุณแม่คงบอกมาดามแน่นอนเลย

เขาก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่ากลัวอะไรนักหนา ถึงไม่ยอมทำใจตรวจสักที แค่ตรวจให้จบๆ ไป

ไปถามพี่มาร์คอีกสักรอบดีกว่านะว่าพี่จะคิดยังไงบ้างถ้าเกิดเขาท้องขึ้นมาจริงๆ ขอความมั่นใจจากพี่อีกสักนิด อีกแค่นิดเดียวแล้วเขาจะตรวจเลย

 แบมแบมเก็บที่ตรวจใส่กล่องตามเดิมแล้วเอาไปเก็บ ลงไปหาพี่มาร์คดีกว่า

 

 

 

“ตื่นแล้วเหรอแบมแบม มานี่สิ”

มาร์คกวักมือเรียกแบมแบมที่วันนี้ตื่นสาย  เด็กหนุ่มเดินไปหาคนที่ครึ่งนั่งครึ่งนอนกับโซฟายาว กอดชามแก้วที่ใส่ข้าวโพดคั่วทำเอง นอนมองจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่กำลังฉายซีรี่ส์ต่างประเทศ

“ดูเรื่องอะไรครับเนี่ย”

Game Of Thrones น่ะ”

“ซีซันไหนครับเนี่ย” แบมแบมเดินไปนั่งที่โซฟาอีกตัว มาร์คขยับลุกเอาชามข้าวโพดวางบนโต๊ะแล้วตบลงที่ว่างบนโซฟาให้แบมแบมมานั่ง

“สามน่ะ เพิ่งมาดูย้อนหลัง ไม่มีเวลาดูเลย”

“แบมดูถึงซีซันห้าแล้วล่ะ”

“อ๊ะ อย่าสปอยล์นะ”มาร์คบอกไว้ก่อน แบมแบมอมยิ้ม นั่งลงพิงอกคนที่นอนดูหนัง ท่าทางตั้งอกตั้งใจ

เฮ้อแล้วจะบอกยังไงได้ล่ะแบบนี้

“มีอะไรหรือเปล่าแบมแบม”

“ครับ?”

“ถอนหายใจน่ะ มีอะไรหรือเปล่า”

“ก็..มีเรื่องอยากถาม แต่เดี๋ยวพี่มาร์คดูจบตอนนี้ก่อนก็ได้”

“ไม่เป็นไร ว่ามาสิ”

“แบมว่าจะไปหาหมอแล้วนะ”

“ไปสิ เอ๊ะเดี๋ยวนะ ไม่ได้ไปตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วหรอกเหรอ?”

มาร์คเสียงเข้มขึ้น แบมแบมยิ้มเจื่อน ถูหน้ากับอกอีกฝ่าย

“ทำใจก่อนไงครับ เดี๋ยวแบมจะไปแล้ว”

“ให้มันแน่นะ! แล้วยังไงอีก” มาร์คจิ้มหน้าผากคนอ้อน ถึงมาอ้อนกันก็ไม่ใจดีด้วยหรอกนะ

“แบมว่าจะตรวจด้วยนะว่า..เอ่อ ว่าจะท้องหรือเปล่าน่ะ”

มาร์คชะงัก มองหน้าแบมแบม  ภรรยาเด็กก็ยิ้มสู้

“ว่าไงนะ! หมายความว่ายังไง?”

“แบมกำลังสงสัยว่าตัวเองจะท้องหรือเปล่าน่ะครับ เลยว่าจะไปตรวจให้แน่ใจ..พี่มาร์คคิดว่ายังไงถ้า..ถ้าแบมท้องขึ้นมาจริงๆ

แบมแบมถามไปใจก็ลุ้นคำตอบของมาร์คไปด้วย เขาขอแค่ความแน่ใจเท่านั้นเอง

ตอบว่าอยากมีทีเถอะครับ..ความเป็นไปได้ที่แบมจะมีเจ้าตัวเล็กมันมีสูงมากเลยนะพี่มาร์ค

มาร์คเลื่อนสายตาจากใบหน้าหวานลงไปที่ท้องอีกฝ่าย ก่อนมือเรียวจะวางลงบนท้องแบมแบม คนถูกกอดตัวแข็ง

“จริงเหรอ..ถ้าจะไปตรวจก็แสดงว่าอาจจะมีแล้วสินะ!

ตากลมมองหน้าสามีเขม็ง ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าสามียิ้มกว้าง

โล่งอกอย่างบอกไม่ถูกเลย พี่มาร์คมีปฏิกิริยาไปในทางที่ดีกว่าที่คิดนะ..

“แบมไม่แน่ใจน่ะครับ แค่สงสัยเฉยๆ”

“ถ้าอยากนั้นก็ไปกันเลยสิ! ไปวันนี้เลย ไปตอนนี้เลยไหมเดี๋ยวพี่พาไป!!

มาร์ครีบขยับลุกขึ้นนั่งตรงอย่างลืมตัว ลืมไปว่ามีแบมแบมพิงตัวเองอยู่ แบมแบมเกือบจะหน้าคะมำตกโซฟาแล้ว

“โอ๊ะ! ขอโทษนะแบมแบม” มาร์ครีบรวบตัวแบมแบมไว้

“ไม่เป็นไรครับ” แบมแบมตกใจนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร มาร์คจะลุกแต่แบมแบมรีบคว้าแขนเขาไว้

“พี่มาร์คดีใจเหรอครับที่แบมแบมอาจจะท้องน่ะ..

“ต้องดีใจอยู่แล้วสิ!

“ไม่เกลียดเด็กแล้วแน่นะ?” แบมแบมย้ำขอความมั่นใจ

“ไม่หรอกๆ ถ้าเป็นไอ้ตัวเล็กของแบมก็ไม่เป็นหรอก แต่เด็กคนอื่นยังไม่รู้นะ  ตื่นเต้นจัง ไปเลยเถอะ ไปๆ ลุกสิแบมแบม”

มาร์คไม่สนใจซีรี่ส์แล้ว เพราะตอนนี้เขามีเรื่องที่น่าสนใจกว่า แบมแบมหลุดขำท่าทางลุกลี้ลุกลนของอีกฝ่าย ยังไงล่ะ ลนไปหมดเลย

“พี่มาร์คใจเย็นๆ แบมนัดหมอไว้แล้วครับ วันจันทร์น่ะ”

“โอ๊ย! อีกตั้งสองวัน พี่รอไม่ไหวหรอก ไปวันนี้ก็ได้!

“คุณหมอมีผ่าตัดทำคลอดทั้งวัน แบมเช็กเวลามาแล้วนะครับ”

“โธ่! งั้นไปหาหมอคนอื่นก็ได้นี่” มาร์คไม่ยอมแพ้

“แบมมีหมอประจำตัว ทำไมต้องไปหาคนอื่นด้วยล่ะครับ รอนิดเดียวเอง เดี๋ยวก็รู้แล้วว่ามีหรือเปล่า” แบมแบมอ่อนอกอ่อนใจ

พี่มาร์คมีปฏิกิริยาที่น่าตกใจเกินไปแล้วนะครับ แบมแบมนึกว่าพี่จะตวาดแบมหรือบอกว่ายังไม่อยากมีตอนนี้เสียอีก

“ที่แบมไม่สบายน่ะ มันอาการคนท้องเหรอ?”

“น่าจะนะครับ แบมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

“เหรอๆ อ๊ะ! แล้วถ้าท้องขึ้นมาจริงๆ ลูกจะเป็นอะไรหรือเปล่า”

“หือ? จะเป็นอะไรล่ะครับ” แบมแบมตกใจคนที่ออกรีแอ็คชั่นแบบคนตกใจมากๆ

“ก็..ถ้ามีจริงๆ แล้วอาการออก น่าจะท้องหนึ่งเดือนถึงสามเดือนใช่ไหม?”

“ครับ”

“ตั้งแต่แบมไม่ได้ไปหาหมอ เรามีเซ็กส์กันตลอดเลยนี่”

คนฟังหน้าแดงวาบลามไปถึงหูเมื่อได้ยินสาเหตุของความตกใจของสามี

“พี่มาร์ค!

“โอ๊ย! อะไรล่ะ นี่พี่ซีเรียสนะ!” มาร์คสะดุ้งโหยงเมื่อโดนแบมแบมฟาดเข้าที่อกจนเกือบจุก ตั้งแต่แต่งงานกันมาเขาเพิ่งโดนเมียทำร้ายร่างกายเป็นครั้งแรกเลยนะ

ทำเขาเจ็บเหรอ เดี๋ยวจับปล้ำซะเลยนี่!

“ไม่เป็นไรหรอกน่า”

 “ถ้าลูกหลุดล่ะ!

“ยังไม่รู้เลยว่าท้องหรือเปล่า พี่อย่าเพิ่งตื่นตูมสิครับ แล้วแค่เอ่อ..นั่นแหละ มันจะทำให้แท้งได้ยังไงกันล่ะ”

“โอเค” มาร์คตั้งสติก่อน นิ่งได้แป๊บเดียวก็ล้มตัวลงนอนหนุนตักแบมแบม ถือวิสาสะเปิดเสื้อยืดเนื้อหนาตัวโคร่งของอีกฝ่าย ขยับเอาหูแนบท้องแบมแบม

“พี่มาร์คทำอะไรน่ะ”

“ฟังเสียงลูกไง เผื่อลูกจะอยู่ในนี้แล้วไง”

“โอ๊ย! ถ้าแบมท้องจริงๆ พี่ฟังตอนนี้ก็ได้ยินแค่เสียงท้องร้องของแบมเนี่ยล่ะครับ แบมยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย”

แบมแบมบ่นนะแต่ก็กำลังพยายามกลั้นยิ้มอยู่

พี่มาร์คกำลังตื่นเต้นสินะ ดีจังเลย พรุ่งนี้ลองตรวจดูก่อนไปหาพี่หมอดีกว่า พี่หมอบอกให้ตรวจตอนเช้านี่นะ ตอนนี้มันก็เที่ยงกว่าเข้าไปแล้ว

“งั้นไปกินข้าวกัน”

“พี่มาร์คยังไม่ได้กินเหรอครับ”

“ยังเลย”

“พี่มาร์ค..” แบมแบมเรียกอีกฝ่ายเบาๆ มาร์คมองหน้าคนที่ก้มหน้ามองตน

“มีอะไรเหรอ?”

“ถ้ามีลูกจริงๆ พี่อยากได้ลูกผู้หญิงหรือลูกผู้ชายเหรอครับ”

“ผู้หญิงสิ” มาร์คตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดเลย

“ทำไมล่ะ? คุณแม่อยากได้หลานผู้ชายเอาไว้สืบทอดกิจการนะ”

“มาดามอยากได้หลานผู้ชายก็รอลูกยองแจเถอะ พี่อยากได้ผู้หญิง จะได้น่ารักเลี้ยงง่าย แล้วก็ว่าง่ายไง เด็กผู้ชายดื้อจะตาย”

ความคิดเปรียบเทียบระหว่างสองเพศของมาร์คมีหน้าของเด็กเดนนิสและยุนอาลอยขึ้นมาเลย

เขาไม่มีทางมีลูกชายดื้อๆ เด็ดขาด นอกจากจะเลี้ยงยากแล้วยังจะมาแย่งแบมแบมไปจากเขาด้วย

เด็กผู้ชายมักจะติดแม่และหวงแม่ใช่ไหมล่ะ ฮึ!

“ดื้อเหมือนพี่น่ะเหรอครับ”

“ใช่ เอ๊ะ! นี่หลอกว่ากันเหรอ” แบมแบมหัวเราะขำ ปัดมือสามีที่ชี้หน้าเขาออกไป

“ไหนบอกไม่ชอบเสียงเด็กร้องไห้ไง ลูกสาวขี้แยนะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก เด็กผู้หญิงก็ต้องเจ้าน้ำตาอยู่แล้ว น่ารักดี” มาร์คยิ้มกว้าง

            ในอกของคนฟังพองฟูขึ้นจนไม่รู้จะอธิบายยังไงเลย..

            ท่าทางพี่มาร์คจะเอ็นดูเจ้าตัวเล็กที่ยังไม่เกิดนี่มากเลยนะ ถ้าเขาท้องก็คงสบายใจได้แล้วล่ะนะ

            ถึงพ่อไม่รักแม่ แต่พ่อก็รักลูกนะ มันเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ

“น้องถังถัง...

“ใครครับ?” แบมแบมงุนงงเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็พูดชื่อผู้หญิงขึ้นมา

“ชื่อเล่นตัวเล็กไง ถังถัง แปลว่าน้ำตาล น่ารักมากใช่ไหมล่ะ” คนตั้งดีดนิ้วเปาะ น้ำเสียงภูมิใจกับชื่อที่ตัวเองตั้งมาก

“ครับ น่ารักมากเลย” แบมแบมอมยิ้ม มีความสุขมากๆ เลย

ถังถังอย่างนั้นเหรอ?

อ่า..ถ้าเขามียัยหนูก็คงดีนะ พี่มาร์คท่าทางจะอยากได้ลูกสาวมากจริงๆ แฮะ

 

 

 

 

แบมแบมเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุก งัวเงีย พยายามตื่นก่อนสามี

เช้านี้เขามีเรื่องต้องทำก่อนออกไปพบกับคุณจินยองพร้อมพี่มาร์คนี่นา

ร่างบางตบหน้าตัวเองเบาๆ ให้หายสะลึมสะลือ ก่อนจะนั่งทำใจสักพัก แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ จะได้ไม่หน้ามืด

เด็กหนุ่มปิดปากหาว เดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะมุมห้องเพื่อหยิบชุดทดสอบการตั้งครรภ์ เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของสามีเพื่อหยิบผ้าเช็ดตัวจากนั้นเดินโซเซด้วยความง่วงงุนเข้าห้องน้ำไป

ต้องรีบตรวจก่อนพี่มาร์คจะตื่นนะ..

แบมแบมวางที่ตรวจครรภ์กล่องหนึ่งบนอ่างล้างหน้า อีกอันก็แกะกล่องออกมาเตรียมใช้ แล้วหันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน

แบมแบมทำใจอยู่เกือบยี่สิบนาที อาบน้ำเสร็จแล้วนั่นล่ะถึงค่อยลองทดสอบดู

เด็กหนุ่มฉีกซองอลูมิเนียมฟอยด์แล้วเอาชุดทดสอบออกจากซอง ดึงปลอกพลาสติกออก

แบมแบมทวนวิธีใช้ให้แน่ใจอีกที

“ให้ปัสสาวะผ่านแท่งทดสอบตั้งครรภ์ โดยให้ปัสสาวะผ่านด้านล่างลูกศรพอให้ชุ่มประมาณ 5 วินาที ปิดฝาครอบ วางหรือถือในแนวราบ แล้วรอผลทดสอบ..

ต้องทิ้งไว้ 1 นาที ถึงจะอ่านผลทดสอบจากช่องอ่านผลได้สินะ

“จะใช่หรือเปล่านะ”

มือนิ่มปิดตรงช่องแสดงผลเอาไว้ ลุ้นก็ลุ้น อยากรู้ก็อยากรู้ ถ้าใช่เขาคงร้องลั่นห้องน้ำแน่ๆ เลย

ก๊อกๆ

“แบมแบม อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า?”

เสียงดังทำลายสมาธิคนที่กำลังตั้งใจลุ้นผลจนสะดุ้งเฮือก เผลอทำชุดทดสอบหลุดมือตกชักโครก..

“อ๊ะ..โธ่เอ๊ย” ฮือ อุตส่าห์ทำใจตั้งนานแน่ะ

ไม่กล้าล้วงขึ้นมาด้วย ทำยังไงดี ต้องหาอะไรเขี่ยขึ้นมาก่อนสินะ

“แบมแบมๆ ทำไมไม่ตอบเลยล่ะ! แบมแบม”

เสียงเคาะประตูห้องน้ำรัวๆ ทำให้แบมแบมต้องตัดใจ ยังไงก็เหลืออีกอัน ค่อยตรวจใหม่ก็ได้  ใช้เวลาไม่นานด้วย

แบมแบมตัดสินใจกดชักโครกแล้วเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ โผล่แต่หน้าและหัวออกไปทักทายสามี ใช้ประตูบังตัวเอาไว้

“มีอะไรเหรอครับ”

“เข้าไปทำอะไรตั้งนาน?”

“เอ่อ ไม่มีอะไรครับ แบมแค่ปวดท้องนิดหน่อยน่ะ”

“เหรอ ไม่ได้ยินเสียงน้ำตั้งนาน นึกว่าเป็นอะไรไปซะอีก”

“เปล่าครับ แป๊บนึงนะ แบมอาบน้ำจะเสร็จแล้วล่ะ”

“อือ”

แบมแบมรีบปิดประตู แล้วไปเก็บชุดทดสอบที่เหลือใส่ตู้เหนืออ่างล้างหน้าไว้ก่อน เก็บกล่องเปล่าของอีกอันทิ้งลงถังขยะใบเล็กข้างอ่างล้างหน้า

เดี๋ยวค่อยทำใหม่วันพรุ่งนี้ก็ได้

 

 

 

 

            “เป็นอะไรนั่งเงียบเชียว” มาร์คถามคนที่นั่งรถมาด้วยกัน แบมแบมเบือนหน้าจากนอกรถมามองหน้ามาร์ค

“แค่ตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะครับที่กำลังจะได้เจอคุณจินยอง” แบมแบมบอกความจริงแค่ส่วนหนึ่ง ตื่นเต้นก็ใช่ กังวลมากด้วย ไม่รู้ว่าไปถึงแล้วจะทำตัวยังไงดี แต่ว่าเขาคิดถึงเรื่องเมื่อเช้ามากกว่า

ผลมันจะออกมาเป็นยังไงกันแน่นะ

ท้อง? หรือ ไม่ท้อง?

ไม่น่าทำตกเลยให้ตายสิ

“ไม่ต้องตื่นเต้นหรอก เขาก็คนธรรมดา”

“นั่นสิครับ”

เป็นคนธรรมดาที่แปลกไปสักหน่อยนะ นัดให้ไปเจอที่โรงพยาบาลน่ะมันแปลกไม่ใช่เหรอ?

“คุณจินยองเขาไม่สบายหรือเปล่าครับ”

“อาจจะ นี่อาจเป็นเหตุผลที่เขาอยากให้พี่ช่วยล่ะมั้ง”

เมื่อตอนสายคุณจินยองโทรหาพี่มาร์คเพื่อบอกสถานที่นัดพบใหม่ จากร้านกาแฟกลายเป็นโรงพยาบาลแทน

และแบมแบมก็เห็นว่าพี่มาร์คเป็นห่วงคุณจินยองมากเลย..พี่มาร์คไม่รู้ตัวหรอกว่าทำสีหน้าแบบไหนออกมาตอนที่คุณจินยองบอกว่าให้ไปหาที่โรงพยาบาล

สีหน้ากังวลมากๆ ไงล่ะ

ถ้าไม่รัก ไม่มีเยื่อใยหลงเหลือ จะกังวลทำไม จะว่าเป็นเพราะมนุษยธรรมของคนเคยรู้จักก็ไม่น่าใช่หรอก

 

 

“พี่มาร์ค..” แบมแบมจับมือสามีที่ยืนนิ่ง ไม่ก้าวเข้าไปในโรงพยาบาลสักที มาร์คสะดุ้ง หันไปมองหน้าแบมแบม ร่างบางส่งยิ้มให้ บีบมือเขาแน่นขึ้น

“เข้าไปกันเถอะครับ คุณจินยองบอกว่าต้องไปชั้นไหนนะ”

“ชั้นสามน่ะ ห้องพักผู้ป่วย 0307

“เขาไม่เป็นอะไรหรอกครับ ไปกันเถอะ”

เฮ้อต้องมาให้กำลังใจสามีว่าไม่ต้องห่วงแฟนเก่ามากจนเกินไปเนี่ยนะแบมแบม ยองแจรู้เข้าเขาคงโดนดุอีกแน่ๆ

“แบมแบมเปิดให้นะ” แบมแบมจับลูกบิดประตูห้องพักผู้ป่วยเอาไว้ หันไปถามสามีที่ยืนนิ่งหน้าประตู มาร์คพยักหน้า

พี่มาร์คคงทำตัวไม่ถูกจริงๆตอนที่อยู่ในลิฟต์ก็ไม่พูดไม่จาเลย ไม่รู้จะทำตัวยังไงสินะ จะได้เผชิญหน้ากับคนที่รักมากเลยนี่นา..

แบมแบมเข้าไปในห้องก่อน แปลกใจที่เข้ามาปุ๊บก็เจอแจกันใส่ดอกพริมโรสสีเหลืองวางตามจุดต่างๆ เต็มไปหมด

มันเยอะมากเลยนะเนี่ย

ยังไม่ทันเดินพ้นผนังที่กั้นสายตาคนนอกกับเตียงคนไข้ เสียงฝีเท้าของคนในห้องก็ดังขึ้น พร้อมเจ้าของเสียงฝีเท้าเดินมาดูที่หน้าประตู

“จินยอง

“อ่าว..” แบมแบมอึ้ง หันไปมองคุณมาร์คที่ยืนมองคนชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าตน

เด็กหนุ่มมองผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งบอบบางภายใต้ชุดลำลองสีครีมด้วยความชื่นชมปนประหลาดใจ

สวยมาก ดูดีมาก..มากๆ เลย

พอย้อนคิดเปรียบเทียบกับตัวเองแล้ว..เขาเทียบไม่ติดเลย..

“สวัสดีครับ กันต์พิมุกต์ครับ”

แบมแบมโค้งทักทายคนที่อายุมากกว่า ทำให้จินยองต้องละสายตาจากใบหน้าของคนรักเก่ามามองแบมแบม

“สวัสดีครับ ผมปาร์คจินยอง ยินดีที่ได้รู้จัก” จินยองส่งยิ้มให้แบมแบม ยื่นมือออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายจับทักทาย

“ภรรยาคุณสวยนะ” จินยองชมจากใจ ภรรยาของมาร์คดูดีตั้งแต่หัวจดเท้า ดูอ่อนหวานน่ารักดีจัง

หาคนใหม่ได้ต่างกับเขาสุดขั้วเลย..มาร์คคงเกลียดเขาแล้วสินะ

“ขอบคุณ ผมนึกว่า..นึกว่าคุณ” มาร์คพูดไม่ออกเลย

ไม่ได้เจอกันมาตั้งนาน จินยองยังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

พอได้เจอ มันก็เกิดความรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่ทำให้รู้สึกผิดปนกันไป

เขารู้สึกคิดถึงคนที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี โกรธ โมโห ไม่พอใจที่ถูกอีกฝ่ายทิ้งไป แต่ความรู้สึกที่มากเหนือสิ่งอื่นใดคือ คิดถึง

แต่เขาก็รู้สึกไม่ดีเมื่อคิดอย่างนั้นตอนที่หันไปมองแบมแบม

เกิดความเงียบที่น่าอึดอัดขึ้น แบมแบมที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งคู่ก็พลอยทำตัวไม่ถูกไปด้วย ถึงมาด้วยกันก็เหมือนส่วนเกินเลย ทั้งที่คุณจินยองเองก็บอกว่ามาด้วยได้

แต่ในความรู้สึกของแบมแบม มันเหมือนยังมีบางอย่างระหว่างสองคนนี้

จินยองมองท่าทางของสามีภรรยาตรงหน้าแล้วยิ้มออกมา เอ่ยทำลายความเงียบที่ชวนให้ลำบากใจ

“อย่าบอกนะว่าคุณคิดว่าฉันไม่สบายซะเองน่ะมาร์ค บ้าเหรอ แต่ต้องขอโทษด้วยนะที่ไม่บอกให้ละเอียดและยังรบกวนให้มาหาถึงที่นี่ ฉันออกไปหาไม่ได้จริงๆ ขอบคุณที่มาตามคำขอของฉันนะ เชิญเข้ามาก่อนสิ มานั่งคุยกันเถอะ”

จินยองรับกระเช้าของเยี่ยมจากมาร์คไปถือ แล้วถือวิสาสะเดินเข้ามาจับข้อมือแบมแบมเข้าไปตรงโซนเตียงคนไข้และโซฟา ลึกเข้าไปเป็นห้องที่เอาไว้พักผ่อนสำหรับญาติและห้องน้ำ เป็นห้องพักผู้ป่วยที่ค่อนข้างสะดวกสบาย แน่นอนว่าราคาก็ต้องแพงตามความสบายนั้นด้วย

ตรงทางเดินหน้าประตูว่ามีดอกพริมโรสเยอะแล้ว แต่เทียบไม่ได้กับภายในห้องเลย มีแจกันใบใหญ่ใบเล็กที่ปักพริมโรสหลากสีวางเต็มห้องไปหมด

แต่ดอกพริมโรสจำนวนมากยังไม่น่าตกใจเท่าผู้ป่วยที่นอนอยู่บนเตียงสีขาวนั้น

จินยองที่จับมือให้แบมแบมเดินตาม หยุดเดินอยู่ตรงปลายเตียงของผู้ป่วย ใบหน้าหวานหม่นเศร้าลงเล็กน้อยแต่ยังมีรอยยิ้มที่ฝืดฝืน เขาหันไปมองหน้าคนรักเก่าและภรรยา ก่อนจะเอ่ยไขข้อสงสัยให้กับคนทั้งคู่ด้วยคำพูดที่ทำให้แบมแบมแทบล้มทั้งยืน

“แกชื่อปาร์คโบยอง ชื่อที่ใช้ตอนอยู่แมนฮัตตันคือ พริมโรส อายุสี่ขวบ ลูกสาวของฉันกับคุณไงมาร์ค

แบมแบมยืนนิ่ง ยิ่งกว่าฟ้าผ่าลงมากลางใจ

อึ้ง ช็อก จนสมองว่างเปล่าไปหมด..

ในอกมันจุกเหมือนมีบางอย่างมากดทับจนหายใจไม่ออก เขามองสามีที่ค่อยๆ เดินไปหยุดอยู่ข้างเตียง เมื่อมาร์คก้มลงมองเด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ในนิทรา เขาก็หันกลังกลับทันที ทนมองต่อไปไม่ได้

ไม่ไหวมันเจ็บเกินไป

ไม่ไหวแล้วจริงๆ เขาไม่รู้ว่าจะอยู่ตรงนี้ต่อไปเพื่ออะไร

คนที่พี่มาร์ครักกลับมาแล้วและยังมีลูกด้วยกันอีกด้วย

เขาไม่เคยมีความสำคัญอะไรต่อพี่มาร์คอยู่แล้ว นับจากนี้ไปก็ยิ่งไม่มีความหมาย

“คุณแบม..

ร่างบางหยุดเท้าเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากจินยอง

ฉันขอโทษนะ”

แบมแบมกำมือแน่น รู้สึกหน้าชาเสียยิ่งกว่าอีกฝ่ายพูดจาร้ายๆ ใส่ตน

ขอโทษเพื่ออะไร

น้ำเสียงเศร้าสร้อยนั่นทำเพื่ออะไรกัน ต้องการให้เขาสงสารเห็นใจหรือไง

ไม่จำเป็นหรอก..เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่พอใจคนที่เพิ่งรู้จักกันอย่างคุณจินยอง ถ้าไม่นับสถานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย คุณจินยองมาก่อนเขา

แบมแบมรู้สึกถึงหยดน้ำตาบนแก้มตน เขาจึงหันกลับไปไม่ได้

“ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณคุยกับพี่มาร์คไปเถอะ แบมขอตัว” แบมแบมพยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงไป บังคับเสียงไม่ให้สั่น รีบเดินออกจากห้องพักของพริมโรส

แบมแบมไม่กล้าอยู่ต่อไป เขากลัวว่าตัวเองจะแสดงอาการน่าสมเพชต่อหน้าคนรักเก่าของคุณมาร์ค

“แบมแบม” มาร์คผละจากเตียงของลูกสาว จะก้าวตามแบมแบมออกไป

“มาร์ค..ไปตอนนี้เขาก็ไม่คุยกับคุณหรอกครับ”

จินยองรีบรั้งมาร์คเอาไว้ คล้องแขนยื้อ ชายหนุ่มหันไปมองอีกฝ่าย

แม้จะห่วงแบมแบมแต่เขาก็เลือกที่จะอยู่กับจินยอง..

“ผมอยากรู้เรื่องทั้งหมด..

“คุณพร้อมจะฟังใช่ไหม”

 

 

 

 

แบมแบมเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่รู้จะไปที่ไหน แต่ร่างกายก็เดินไปเรื่อยๆ เขาไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ และไม่รู้จะไปหาใครดี

ความรู้สึกตอนนี้เหมือนมีบางอย่างมาถล่มต่อหน้าปิดทางออกและขังเขาเอาไว้ มันมึนงงไปหมด

สิ่งที่แบมแบมรับรู้ตอนนี้ คือพี่มาร์ครักคุณจินยองมาก และเขาก็มีลูกด้วยกัน

“อ๊ะ! ขอโทษนะพี่”

แบมแบมเดินโดยไม่ดูทางจนถูกเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งชนเข้าอย่างแรงจนล้มลงไปนั่งกับพื้นทางเท้าทั้งตัวเหมือนหุ่นกระบอกผุพังที่เชือกขาด

แม้เด็กคนนั้นจะวิ่งไปไกลแล้ว แต่ร่างบางยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไร้เรี่ยวแรงจะพยุงกายลุกขึ้นเดินต่อไป

เขาไปไม่ไหวแล้วมันเจ็บเกินไป มันทรมานเกินไป..

ในเมื่อคุณจินยองพาลูกกลับมาหาคุณมาร์คแล้วมันก็คงถึงเวลาที่เขาบอกกับคุณมาร์คเอาไว้แล้วสินะ

ในเมื่อคุณมาร์คได้คนที่รักกลับมาแล้ว เขาก็คงต้องหย่าให้อย่างที่เคยบอกไว้ คุณมาร์คจะได้กลับไปอยู่กับคนที่รักได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องทนอยู่กับคนที่แม่เลือกให้อย่างเขา

“ฮึก..

แบมแบมมือนุ่มจิกลงบนท้องตนเอง ทนต่อไปอีกไม่ไหวปล่อยโฮออกมา ร

ต่อให้ร้องไห้สักแค่ไหนก็เหมือนยังไม่พอ ต่อให้ร้องไห้จนหมดน้ำตาก็ไม่อาจบรรเทาความรู้สึกสูญเสียที่อยู่ในใจนี้ออกไปได้

เขากำลังจะเสียคุณมาร์คไป

แต่ไม่เป็นไรหรอกใช่ไหมแบมแบม..เมื่อผ่านมันไปได้ สักวันแกจะดีขึ้นเอง

แกยื้อเวลาไว้ได้เท่านี้ล่ะ..คุณมาร์คไม่ได้รักแกเหมือนที่แกรักเขา จบเร็วก็ดีแล้ว ทรมานเร็วๆ จะได้มีเวลาทำใจได้มากขึ้นไง..

“พ่อหนุ่มเป็นอะไรไปจ๊ะ!” คุณป้าที่มาซื้อของแถวนั้นรีบเข้าไปประคองคนที่ร้องไห้อย่างน่าสงสารอยู่บนพื้นถนนทางเท้าสกปรก

“ปวดท้องเหรอคะ?” หญิงสาวที่อายุมากกว่าแบมแบมรีบเข้ามาดูด้วยอีกคน ถามด้วยความห่วงใย

“ทำใจดีๆ ไว้นะ เจออะไรเสียใจอะไรมานะเนี่ย”

คุณป้าโอบกอดไหล่บางไว้ รับผ้าเช็ดหน้าจากหญิงสาวมาช่วยซับน้ำตาบนใบหน้าหวาน

“พาไปที่นั่งพักที่ร้านกาแฟตรงนั้นเถอะครับ” หนุ่มออฟฟิศคนหนึ่งเข้ามาช่วยพยุงแบมแบมเอาไว้

แบมแบมอยากจะพูดขอบคุณคนแปลกหน้าใจดี แต่เสียงที่ออกมาจากปากเขาตอนนี้มีเพียงเสียงสะอื้นเท่านั้นเอง

 

 

 

 

“ทำไมคุณไม่เคยบอกผมว่าคุณมีลูก”

จินยองถอนหายใจเมื่อได้ยินคำถามจากอีกฝ่าย เอนหลังพิงพนักโซฟา สายตามองไปทางเตียงลูกสาว

“ตอนที่ฉันเลิกกับคุณฉันก็ยังไม่รู้หรอกว่าตัวเองท้อง พอย้ายไปอเมริกาได้สักพักถึงเพิ่งรู้ตัว แต่ในเมื่อเลิกกันแล้ว ฉันก็คิดว่าลูกคนเดียวฉันเลี้ยงเองได้ ฉันเลยไม่ได้ติดต่อคุณน่ะ”

“ทำไมคุณถึงกลับมาตอนนี้ และพริมโรสป่วยเป็นอะไร ป่วยหนักมากหรือไงถึงต้องนอนโรงพยาบาลด้วย”

มาร์คทั้งประหลาดใจและตกใจที่จู่ๆ ก็ได้รู้ว่าตัวเองมีลูก และยังมีลูกกับจินยองด้วย

แต่พอหายตกใจเขาก็ดีใจมากนะดีใจจริงๆ และเป็นห่วงพริมโรสด้วย

จินยองยิ้มเมื่อเห็นความห่วงใยในแววตาของมาร์ค รู้สึกตื้อและตื้นตันจนอยากจะร้องไห้เลย

รู้สึกดีที่อีกฝ่ายไม่ได้แสดงอาการต่อต้านหรือไม่ยอมรับพริมโรสอย่างที่กลัว เขาคิดว่าถ้ามาร์คโกรธเขาอยู่ มาร์คอาจไม่ยอมรับในตัวพริมโรสก็ได้

“ยัยโรสเป็นโรคหัวใจน่ะมาร์ค ก่อนหน้านี้แกก็เป็นเด็กที่สุขภาพแข็งแรงมากเหมือนเด็กทั่วไปนั่นล่ะ แต่เมื่อสองเดือนก่อนหมอตรวจร่างกายที่โรงเรียนเขาสงสัยว่าโรสจะเป็นโรคหัวใจ หมอเลยแนะนำให้ไปตรวจอย่างละเอียดที่โรงพยาบาล ฉันไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยว่าโรสมีอาการเหนื่อยเร็วกว่าเด็กคนอื่นๆ คงเพราะฉันมัวแต่ทำงานจนละเลยลูกไป แต่ลูกเคยได้รับการตรวจร่างกายสม่ำเสมอจากหมอทุกครั้งที่มีการตรวจสุขภาพเพื่อฉีดวัคซีนนะ จนผลการตรวจขั้นสุดท้ายพบว่าเป็นยัยโรสโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด มีรูรั่วขนาดใหญ่ที่ผนังกั้นห้องบน จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดรักษาเพื่อปิดรูรั่ว

คนเป็นแม่สะเทือนใจยามเอ่ยถึงอาการของลูกสาว  

“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” มาร์คใจหาย หันไปมองทางเตียงของพริมโรส ดูภายนอกไม่รู้เลยว่าแกป่วย

“ใช่..ที่ฉันกลับมาที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้ ทั้งค่ารักษาและค่าใช้จ่ายหลังพักฟื้นของพริมโรสมันก็มากพอสมควร ฉันเองก็ไม่มีเงินมากขนาดนั้น เพราะเงินที่เคยได้จากแม่คุณมันหมดไปแล้ว ยังมีหนี้ที่พ่อฉันสร้างทิ้งเอาไว้ก่อนท่านจะเสียด้วย ค่าใช้จ่ายแต่ละเดือนกับเงินที่ต้องจ่ายเจ้าหนี้มันก็หนักพอแล้วน่ะ ฉันเลยตัดสินใจขายแฟลตและขายร้านที่โน่นแล้วกลับมาอยู่ที่นี่ และและคิดว่าจะมารบกวนคุณเรื่องค่าผ่าตัดของยัยโรส ขอโทษนะที่กลับมาสร้างปัญหาให้คุณอีกแล้ว แต่ฉันไม่มีที่พึ่งที่ไหนอีกแล้วนอกจากคุณ”

จินยองน้ำตาคลอ เขาเองก็ละอายใจที่ต้องกลับมาหามาร์คอีกครั้งทั้งที่สัญญากับมาดามเอาไว้แล้ว แต่เพื่อช่วยลูกสาว เขาจำเป็นต้องหน้าด้านกลับมา

เขาเองก็เหนื่อยที่ต้องรับผิดชอบทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว เรื่องการรักษาของพริมโรสมันใหญ่เกินกว่าจะขอความช่วยเหลือจากแจบอม เพราะแจบอมเองก็คอยช่วยเหลือเขาเรื่องของพ่อมามากแล้ว ท่านเสียไปเมื่อครึ่งปีก่อน วงจรหนี้ที่ไม่เคยจบสิ้นถึงหยุดลงเสียที เขาต้องตัดใจขายร้านอาหารที่เป็นรายได้หลักเพียงทางเดียวของครอบครัวถึงจะพอใช้หนี้ได้เกือบหมด เงินที่ขายแฟลตก็เก็บไว้ใช้กินอยู่ได้อีกไม่กี่เดือน

ถ้าเป็นมาร์ค..เขาต้องสามารถช่วยลูกได้แน่ๆ และโรสก็ต้องได้อยู่กับคุณหมอที่ดี ได้รับการรักษาอย่างดี

“แม่ของแม่ผมอย่างนั้นเหรอ? หมายความว่ายังไง”

มาร์คติดใจกับคำนี้ ได้ยินเรื่องราวจากอีกฝ่าย จากที่โกรธและไม่พอใจ เขาก็สงสาร อยากจะเข้าไปกอด แต่รู้ว่ามันไม่เหมาะสม

เขาเลิกกับจินยองแล้ว และเขาก็มีแบมแบมอยู่แล้วด้วย..

จินยองฝืนยิ้ม เงยหน้ามองหน้าอดีตคนรัก

“มาดามขอให้ฉันเลิกกับคุณ เพื่อแลกกับการช่วยไม่ให้พ่อถูกเจ้าของกาสิโนที่ฮ่องกงที่เป็นเพื่อนของมาดามตามฆ่าเอาน่ะ และท่านก็เสนอเงินจำนวนหนึ่งที่มากพอจะไปตั้งตัวที่ต่างประเทศได้ให้ฉันก้อนหนึ่ง และส่งเสียให้ฉันเรียนต่อ ท่านเป็นห่วงคุณ กลัวว่าฉันจะทำให้ชีวิตคุณตกต่ำลงล่ะมั้ง ก็พ่อฉันท่านทำตัวไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ขอโทษนะที่จู่ๆ ก็หายไป แต่คุณคงไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม มีภรรยาที่น่ารักแล้วนี่นา”

มาร์คอึ้งกับความจริงที่ได้รับรู้ เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่คือคนที่พรากจินยองไปจากเขา

ทำไมแม่ต้องทำกับเขาขนาดนี้

แม่ทำให้จินยองไปจากเขา และพาแบมแบมเข้ามาในชีวิตเขา แม่เอาเรื่องความรู้สึกของเขามาล้อเล่นเหมือนมันเป็นเรื่องที่แม่บังคับและบงการได้อย่างนั้นเหรอ

แม่ทำกับของเขาแบบนี้ได้ยังไง!

“แสดงว่าคุณไม่ได้จากไปเพราะไม่ได้รักผมใช่ไหม?”

“ถ้าเป็นในตอนนั้นก็ใช่..

“หมายความว่ายังไง แล้วตอนนี้ล่ะ!

“คุณจะถามไปเพื่ออะไรกันมาร์ค มันก็แค่อดีต..” จินยองลุกหนี ไม่อยากคุยเรื่องความรู้สึกที่ควรกลายเป็นเพียงอดีตไปแล้ว

ร่างบางถอนหายใจ กอดอก หลับตาลงอย่างเจ็บปวดเมื่อคิดถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้ว

“คุณยังไม่ตอบคำถามของผมเลย”

จินยองสะดุ้ง ลืมตาขึ้น ลดแขนลงจับแขนที่โอบกอดเอวตนไว้ ไม่หันไปมองคนที่สวมกอดเขาไว้จากทางด้านหลัง

“ตอบไปแล้วจะได้อะไรหรือมาร์ค ไม่ว่าเมื่อก่อนเราจะรักกันมากแค่ไหน แต่ในตอนนี้คุณมีคนของคุณอยู่แล้ว จะให้ฉันตอบเพื่อให้คุณลำบากใจไปทำไม”

“รู้ไหมว่าที่ผ่านมาผมโกรธคุณมากแค่ไหน ทั้งเกลียดและเสียใจที่จู่ๆ คุณก็ทิ้งผมไป..โดยที่ผมไม่รู้เลยว่าผมทำผิดอะไร”

จินยองรู้สึกได้ถึงความชื้นที่ไหล่และอ้อมกอดที่แน่นขึ้น เขาเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน

“เมื่อก่อนฉันรักคุณมาก แต่ฉันก็เข้าใจว่าเราต่างกันเกินไป ฉันพยายามตัดใจอยู่นาน และตอนนี้ก็ตัดใจได้แล้ว คุณเองก็ควรทำเช่นกัน อย่าคิดถึงเรื่องของเราเมื่อก่อนเลยนะมาร์ค ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ ที่รีบไปโดยไม่ลา”

ในวันนั้นเขาก็อยากจะลามาร์ค แต่เขาไม่มีเวลามากขนาดนั้น ชีวิตของพ่อขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขา และมาดามก็เป็นคนเตรียมเที่ยวบินให้ ทุกอย่างมันเร่งรีบและฉุกละหุกไปหมด

“ผมคิดถึงคุณ..คิดถึงมากนะนยอง”

“ฉันเองก็เหมือนกัน..แต่เรากลับมาเป็นเพื่อนกันได้นะมาร์ค ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณรับผิดชอบพริมโรส ฉันแค่ต้องการให้คุณช่วยลูก ช่วยให้แกมีชีวิตอยู่กับฉันได้นานขึ้น

สำหรับจินยอง พริมโรสสำคัญที่สุด เป็นของขวัญล้ำค่าที่พระเจ้าประทานมาให้ ถ้าไม่มีกำลังใจจากลูก ในช่วงที่เวลาที่ชีวิตลำบากที่สุด เขาอาจจะท้อจนฆ่าตัวตายไปแล้วก็ได้

คำว่าเพื่อนทำให้มาร์คค่อยๆ คลายวงแขนออก จินยองหันกลับมาหา จึงได้เห็นสายตาเจ็บปวดของอีกฝ่าย

“ได้สิ แกก็เป็นลูกผมเหมือนกัน ผมไม่เคยทำอะไรเพื่อพริมโรสเลย”

“ขอบคุณนะมาร์ค ขอบคุณจริงๆ”

จินยองดีใจจนร้องไห้ เป็นฝ่ายสวมกอดมาร์คบ้าง ซบหน้ากับบ่ากว้าง

ขอกอดสักครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย

“ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรที่คุณอยากได้แล้วผมให้ไม่ได้..คุณก็รู้”

มาร์คกอดตอบเท่าความคิดถึงที่มี จินยองยิ่งร้องไห้กับคำพูดของมาร์คที่เมื่อก่อนเขาเคยได้ยินเสมอ..

“ฉันรู้..

ต่อจากนี้เขากับมาร์คจะเป็นเพียงเพื่อนกัน เป็นอะไรมากกว่านี้ไม่ได้หรอก เพราะมาร์คมีคุณแบมแบมอยู่แล้ว

ถึงเขาจะมาก่อน แต่เขาก็คืออดีต คุณแบมแบมคือปัจจุบัน และจะเป็นอนาคตของมาร์คด้วย..

 

 

 

 

“ลูกแกหรือเปล่าก็ไม่รู้นะมาร์ค! จินยองอาจจะมีคนอื่นแล้วท้องก็ได้ แกก็รู้ว่าผู้ชายท้องไม่ได้ง่ายๆ  ทำไมแกถึงโง่ไปเชื่อได้ลง รักกันมากขนาดเขาพูดอะไรก็เชื่อไปหมดอย่างนั้นเหรอ!!

“แต่พริมโรสอายุเท่าเวลาที่เขาเลิกกับผมไปเลยนะครับแม่! ถ้าแม่ไม่สั่งให้นยองเลิกกับผม ป่านนี้ผมกับเขาก็คง

“พี่มาร์ค!

ยองแจตะโกนขัดคำพูดของมาร์คเหมือนต้องการเตือนสติทั้งของแม่ตัวเองและพี่ชายเมื่อการสนทนามันกำลังเข้าสู่การทำร้ายจิตใจของคนที่นั่งฟังอยู่ด้วยอีกคน

แบมแบมกลับมาถึงบ้านนานแล้ว และเมื่อคุณมาร์คกลับบ้านมาตอนหัวค่ำ สามีของเขาก็คุยกับมาดามเรื่องของน้องพริมโรสและคุณจินยอง โดยมีแบมแบมร่วมอยู่ในวงสนทนาด้วยตลอดเวลา

ยิ่งฟังก็ยิ่งเจ็บปวด แต่ต้องทนฟังให้จบ เพื่อจะได้หาทางออกและข้อสรุปของเรื่องนี้

มันคือเรื่องร้ายแรงมากสำหรับแบมแบม และเขาก็ปวดหัวมากด้วย ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง แต่ก็ได้รับรู้แล้วว่าคุณจินยองกลับมาเพราะมีเหตุผล และเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขาตัดสินใจได้ง่ายขึ้นมากว่าควรจะทำยังไงต่อไปดี

ลี่จูและมาร์คพากันชะงัก เงียบเสียงลง แบมแบมเอนตัวพิงโซฟา วางศอกกับพนักวางแขนโซฟา มือกุมขมับ เวียนหัวจนอยากจะอาเจียนออกมา ร่างกายเขาเพลียจนเริ่มไม่ไหวแล้ว

 มาดามมองแบมแบมที่ท่าทางไม่สบายด้วยความเป็นห่วง ก่อนหันไปจ้องลูกชายด้วยความไม่พอใจ

เธอไม่ยอมให้จินยองกลับเข้ามาในชีวิตมาร์คอีกแน่ สะใภ้ของเธอมีเพียงแบมแบมคนเดียวเท่านั้น!

เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นมาเธอล่ะกลัวใจแบมแบมจริงๆ

ตั้งแต่แบมแบมเป็นสะใภ้เธอมาหลายเดือน เธอยังคาดเดาสิ่งที่เด็กคนนี้คิดไม่ออกเลย ถึงยองแจจะบอกเธอว่าแบมแบมรักมาร์คก็เถอะ แต่เจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้รักมากแค่ไหนก็ไป

แบมแบมต้องไปจากมาร์คแน่ๆ และเธอจะไม่ยอมให้มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด!!

“แม่ขอเตือนแกไว้เลยนะมาร์คว่าอย่าให้คนเก่ามันกลับมาทำร้ายคนใหม่เด็ดขาด ในเมื่อแกกับจินยองเลิกกันไปตั้งนานแล้ว จบก็คือจบ แกเริ่มต้นใหม่กับคนที่พร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุข และรักแกไปแล้ว แกเองก็ควรจะทำตัวให้สมกับความรักที่แบมแบมมีให้กับแกด้วย ถึงแกจะลังเลหรือไม่มั่นใจอะไรก็ตาม แกควรตัดใจไปซะ ถ่านไฟเก่ามันจะไม่คุขึ้นมาหรอกถ้าแกหนักแน่นมากพอ

คนในอดีตมันก็คืออดีต แกอาจจะยังลืมจินยองไม่ได้ แต่ก่อนแกจะทำอะไรลงไป แกต้องให้เกียรติคนที่ได้ชื่อว่าภรรยาของแกด้วย อย่าให้ความรักและความทรงจำเก่าๆ มันย้อนกลับมาทำลายความรู้สึกของคนที่มาทีหลัง เพราะเรื่องนี้มันไม่ใช่ความผิดของแบมแบมเลย มันอยู่ที่ใจแกทั้งนั้นว่าจะทำให้เรื่องมันไปทางไหน อย่าให้แบมแบมต้องมาเสียน้ำตาและความรู้สึกให้กับรักที่เป็นเพียงอดีตไปแล้วของแก และที่สำคัญคือไม่ควรลังเลด้วย อย่าคิดถึงความสัมพันธ์ที่มันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว แกจะมามัวโกรธแม่ที่เคยทำร้ายแกไปไม่ได้หรอกนะ แม่ทำร้ายแกและแม่ก็ทำร้ายแบมแบมไปด้วย เรื่องนี้แม่เองก็ผิด แม่ขอโทษ แต่ถ้าแกไม่มั่นคง ทุกอย่างมันจะเลวร้ายกว่านี้มากนะมาร์ค”

ในความรู้สึกของคนเป็นภรรยาเหมือนกัน เธอเข้าใจดีว่าตอนนี้สภาพจิตใจของสะใภ้แย่มากแค่ไหน

เธอพูดไปขนาดนี้ หวังว่ามาร์คมันจะสะกิดใจและคิดได้บ้างนะ อย่าโง่นักเลย

“เรื่องนี้ฉันเห็นด้วยกับแม่นะพี่มาร์ค พี่จะช่วยเขาเรื่องค่ารักษาก็ช่วยไป แต่ไม่ควรเอาตัวเองไปข้องเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว”

“แต่พี่กับจินยองตกลงกันแล้วว่าจะเป็นแค่เพื่อนนะยองแจ”

“พี่มาร์ค ไม่มีใครที่เลิกกันแล้วกลับมาเป็นเพื่อนกันได้หรอก แม้แต่จากกันด้วยดีก็ทำไม่ได้ มันจะมีสายสัมพันธ์ มีความห่วงหาอาทรเดิมๆ ที่เคยมีให้กัน และสักวันมันก็อาจจะหวนคืนได้ ความรู้สึกที่พี่มีให้กับจินยองและแบมบี้น่ะพี่เองก็น่าจะรู้นะว่ามันต่างหรือเหมือนกัน”

ยองแจพยายามพูดอ้อมๆ ไม่บอกว่าพี่ชายตนนั้นรักจินยองมากกว่าพี่สะใภ้ กลัวว่าจะกระทบกระเทือนจิตใจแบมแบม

“พี่” มาร์คเองก็ไม่กล้าพูดว่าเขารู้สึกกับแบมแบมยังไง

เขายังรู้สึกดีใจที่จินยองและลูกกลับมาอยู่เลย

มาดามเห็นท่าทางลังเลของลูกแล้วใจไม่ดี กลัวว่ามาร์คจะอยากกลับไปหาจินยอง

“มาร์ค..คิดให้ดีนะ แบมแบมเรื่องนี้แม่ให้หนูเป็นคนตัดสินใจนะว่าจะเอายังไง”

มาดามเคารพการตัดสินใจของแบมแบม เพราะเขาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของมาร์ค

แม้จะกลัวว่าแบมแบมอาจจะทำตัวเป็นคนดีเกินไป แต่เธอก็ต้องให้แบมแบมจัดการเอง เธอเป็นแค่แม่ จะเข้าไปยุ่งด้วยเต็มตัวก็ไม่ได้

แต่เรื่องจัดการกับจินยอง เธอจะแอบช่วยเขาอีกแรง เพราะแบมแบมท่าทางจะไม่ลงมือจัดการอะไรเลยแน่ๆ

            “แบมบี้..ตัวเองโอเคไหม ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ ตัวเองจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงล่ะ ตัวเองบอกเค้าหน่อยสิ”

            ยองแจถามเสียงเบา เป็นห่วง แบมแบมหันไปมองหน้ายองแจ สีหน้าแบมแบมไม่ดีเลย และหน้าก็ซีดมาก

“น้องแบมไหวไหมลูก ขึ้นไปพักก่อนไหม”

มาดามเป็นห่วงลูกสะใภ้มาก สภาพแบมแบมตอนนี้น่าสงสารมากจริงๆ แกดูไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน

อย่าว่าแต่คนบอบบางอย่างแบมแบมเลย ต่อให้เป็นคนอย่างเธอ เมื่อเจอเรื่องสามีของตัวเองมีลูกกับคนรักเก่าเข้าไป เธอก็ยืนไม่ไหวเหมือนกัน

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณแม่ เพราะยังไงเรื่องก็เกิดขึ้นแล้วคุณจินยองเองก็มีเหตุผล แบมเองก็เป็นแค่ภรรยาที่คุณแม่เลือกมา ความรักที่คุณมาร์คมีต่อแบมกับคุณจินยองย่อมไม่เท่ากันอยู่แล้ว เรื่องนั้นแบมรู้ดี และแบมคงตัดสินใจอะไรแทนคุณมาร์คไม่ได้ ไม่ว่าน้องพริมโรสจะเป็นลูกของคุณมาร์คจริงหรือเปล่า ตราบใดที่ยังไม่ได้พิสูจน์เราก็คงต้องถือว่าแกเป็นทายาทตระกูลต้วนคนหนึ่งไปก่อน และแบมก็เชื่อว่าแกเป็นลูกของคุณมาร์คกับคุณจินยองจริงๆ ไม่มีเหตุผลอะไรที่คุณจินยองต้องโกหก คุณจินยองท่าทางเป็นคนฉลาด เขาน่าจะรู้ว่าถึงโกหก ถ้าเราจะพิสูจน์กันจริงๆ เรื่องก็ต้องแตกอยู่ดี

คุณแม่อนุญาตให้คุณมาร์คได้ดูแลน้องพริมโรสอย่างดีที่สุดเถอะครับ ถ้าแกเป็นลูกคุณมาร์ค ก็ถือว่าเป็นหลานคุณแม่ด้วย ถึงจะไม่ใช่ลูกของแบม แต่ถ้าแกรักษาหายจนกลับมาแข็งแรงได้ใหม่..แกก็เหมาะที่จะเป็นทายาทต่อจากคุณมาร์คนะครับ เรื่องของแบมกับคุณมาร์คจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ อย่ายึดทะเบียนสมรสให้เป็นข้อผูกมัดเลย มันไม่ยุติธรรมกับคุณมาร์คเท่าไร ตอนนี้น้องพริมโรสสำคัญที่สุดครับ การรักษาแกมันรอเวลาไม่ได้ แกกำลังทรมานอยู่ เรื่องของผู้ใหญ่เอาไว้ทีหลังเถอะนะครับ”

คนที่นั่งเงียบมาเป็นชั่วโมงเอ่ยออกมาอย่างที่ทุกคนต้องการ และสิ่งที่ยองแจกับมาดามกลัวก็กำลังเกิดขึ้นแล้วจริงๆ

มาดามอึ้งกับการตัดสินใจที่เด็ดขาดในช่วงเวลาที่ถือว่าเลวร้ายมากสำหรับแบมแบม แกไม่สบายแต่ก็ยังมีสติที่จะตัดสินใจ และเรียงความสำคัญด้วยว่าควรจะทำอะไรก่อนในเวลาแบบนี้

แบมแบมทำให้เธอรู้สึกว่าเธอก็ตัดสินใจได้ดีมากที่ได้เขามาเป็นสะใภ้

“ทำไมแบมพูดแบบนั้นล่ะ เรื่องของแบมบี้กับพี่จะเป็นยังไงก็ได้งั้นเหรอ หมายความว่ายังไง!

ยองแจฉุดแขนพี่สะใภ้ ถามเสียงดังอย่างลืมตัว น้ำตาคลอ ทั้งอึดอัดและไม่พอใจกับการตัดสินใจของแบมแบม

ทำไมพี่สะใภ้ของเขาถึงทำเหมือนไม่สนใจอะไรเลย กำลังห่วงใยเอ็นดูลูกคนอื่นอย่างนั้นเหรอ เขาเองก็ไม่ได้ใจดำขนาดจะไม่นึกสงสารพริมโรส แต่ถ้าแบมแบมคิดว่าเด็กพริมโรสคือลูกพี่มาร์ค เขาก็มีสิทธิ์คิดในแง่ร้ายได้เหมือนกันว่าแกไม่ใช่ลูกของพี่ชาย

พี่สะใภ้จะเชื่อจินยองก็ได้ แต่เขาไม่เชื่อ!

แบมแบมหลับตาลง นิ่วหน้าน้อยๆ เพราะเสียงแหลมเสียดหูจากยองแจ

“ไม่รู้..เรายังไม่ได้ตัดสินใจไงยองแจ..

มาดามหันไปมองหน้าลูกชายทันที มาร์คยืนอึ้ง 

ทั้งที่เขาควรดีใจที่แบมแบมใจกว้างยอมให้เขาไปดูแลพริมโรสได้ แต่เขากลับรู้สึกหน่วงๆ หนักๆ ในอกเมื่อแบมแบมพูดเหมือนไม่สนใจเรื่องระหว่างเขาและแบมแบมเลย

รักเขาไม่ใช่เหรอ?

คิดว่ากำลังจะมีลูกกับเขาไม่ใช่หรือไง?

แล้วทำไมแบมแบมถึง

ยังไม่ได้ตัดสินใจมันหมายถึงอะไร..

ทำไมถึงกลับไปเรียกเขาว่า คุณ อีกแล้วล่ะ

“แบมปวดหัวมากเลย ขอตัวไปนอนก่อนได้ไหมครับ..

            แบมแบมขออนุญาตทุกคนแต่เขาก็ยันมือกับพนักวางแขนเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นแล้ว มาร์คขยับจะเข้าไปช่วยประคองแต่แบมแบมยกมือห้าม มาร์คหน้าเสียที่ถูกแบมแบมห้ามไม่ให้แตะตัว

             แบมแบมฝืนก้าวทั้งที่เวียนหัวมากและรู้สึกเหมือนจะเป็นลม วันนี้เขาเดินไปมากเท่าไรก็ไม่รู้..

            แต่ฝืนได้ไม่กี่ก้าว ร่างบางก็ทรุดลงล้มไปกับพื้นแล้วหมดสติโดยที่ทุกคนไม่คาดคิด

“แบมแบม! เป็นอะไรไปน่ะแบมแบม!!

มาร์คก้าวไปถึงตัวแบมแบมก่อน เขารีบพลิกตัวแบมแบมแล้วประคองคนที่ไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียกของเขาขึ้นแนบอก

มาดามวิ่งมาทรุดลงนั่งข้างแบมแบมตบแก้มนวลเบาๆ เพื่อเรียกสติ

“ยองแจไปตามใครก็ได้ให้เอารถออกเลย แม่จะพาแบมแบมไปโรงพยาบาล!

ยองแจรีบวิ่งออกจากห้องนั่งเล่นไปตามพี่แทคยอนทั้งที่กำลังตกใจเมื่อจู่ๆ พี่สะใภ้ก็สลบไป

มาดามผลักอกลูกชายออกไป รวบตัวแบมแบมมากอดไว้แทน มองลูกด้วยสายตาดุดัน

“แกห้ามแตะตัวสะใภ้ของฉันจนกว่าฉันจะอนุญาต เมื่อไม่ถนอมเขาก็ไม่ต้องมาสนใจ”

มาดามโกรธมากที่วันนี้แบมแบมกลับบ้านมาคนเดียวทั้งที่เมื่อเช้าออกไปพร้อมมาร์ค และแบมแบมก็ไม่ได้ขับรถมาร์คกลับมาด้วย ไม่ได้โทรให้จุนฮเวไปรับ แบมแบมกลับบ้านเองคนเดียว

ถึงแบมแบมไม่พูด จากนิสัยของมาร์คเธอก็เดาได้ว่ามาร์คต้องสนใจจินยองมากกว่าแบมแบม

“แม่..

“ในเมื่อสนใจจินยองนักก็ไปดูแลกันให้พอ ฉันเลือกแบมแบมมา ฉันจะดูแลสะใภ้ของฉันเอง!

 

 

TBC.

***

อย่าเพิ่งหนีไปไหนกันนนน ไม่ม่ามากนะ นะเตง สัญญา *เกี่ยวก้อย

ไม่มีอะไรหนักกว่านี้แล้วล่ะ ถ้าเราผิดสัญญา ไปเรียกคยอมมาตบเราด้วยปากได้เลย #เอ๊ะ

ต่อจากนี้แบมแบมจะตั้งหลักได้แล้ว และพี่มาร์คจะต้องหนาว #แอร์เย็น #ท่ดๆ (ใช่เวลาเล่นมั้ย?!)

บีไอแบม และ บีแบม กำลังจะมา บอกแค่นี้ *สปอยล์หนักมาก

เม้นแต่ละคนโหดมากเลย เค้ากลัว *หลบหลังบังเกอร์

#ทีมมาดาม #ทีมเยอบีร่า #ทีมพี่มาร์ค เชิญเลือกตามต้องการ ติดแท็กในคอมเม้นของท่าน 555

บอกแล้วว่าจินยองไม่ร้ายๆ ไม่เชื่อเราเลย เชื่อหน่อยเหอะ เราทำใจให้พี่เนียร์ร้ายไม่ได้หรอก -3-

อย่าเกลียดพระเอกเรา นางหล่อนะ ให้อภัยเพราะความหล่อนางเถอะ  

(เหมือนเคยพูดคำนี้ในวุ่นนักไปแล้ว 555)

ยังไม่ได้อีดิทคำผิด ใครเจอบอกเราด้วยนะ คนอ่านที่ติงคำผิดตอนที่แล้วมา เราแก้ไขให้แล้วนะคะ

 ขอบคุณมากเลยน้า คนอ่านเค้าน่ารักมากจริงๆ >3< จุ้บบบบบบบบบ





***

นึกไม่ถึงกันล่ะซี่ ฮี่ฮี่ *วิ่งหลบรองเท้ารีดเดอร์

เราเปิดตัวพริมโรสก่อนจินยองอีก จำกันได้ไหม?

ฉากที่แฟลตในแมนฮัตตัน โรสที่จินยองถามกับคาร่า โรสที่อยู่กับเพื่อนบ้านอัลเบิร์ตก็คือเด็กคนนี้

คนที่พี่บี๋อยากคุยด้วย เธอ ที่พี่บี๋รักมาก หมั่นโทรไปหาก็คนนี้แหละ

พี่มาร์คอยากได้ลูกสาว ได้สมใจเลยป้ะล่ะ

ขอสิบเม้น อิอิ ไม่รับระเบิดนะเธอ อยากด่าเราก็ระบายลงคอมเม้น 555555

ยังไม่อีดิทคำผิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 452 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,150 ความคิดเห็น

  1. #13141 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 02:07
    สงสารน้อง เกลียดมาร์คมากกกก
    #13,141
    0
  2. #13126 lek0868909108 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 10:56
    ร้องไห้สงสารแบมทุกครั้งที่อ่าน /ลังเลไปเถอะมาร์ค เสียแบมไปจะรู้สึก/และยังไงก็เกลียดจินยองไม่ลง
    #13,126
    0
  3. #13104 lek0868909108 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 07:06

    แบมตัดสินใจดี มาร์คถ้าลังเลรอรับความเจ็บได้เลย /เราก็เกลียดจินยองไม่ลง

    #13,104
    0
  4. #13088 thiyadanook-1234 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 21:52
    ให้จินยองมาร้ายยังเจ็บน้อยกว่าดีแบบนี้เลยยㅠㅠ
    #13,088
    0
  5. #13063 lek0868909108 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 20:28

    แบมพูดได้ดีมาก มาร์คถ้าลังเล รอรับการสูญเสียได้เลย ไหนรักแบม แต่พอเจอนยองกลับดีใจหลงลืมแบม ตามบายเลยแล้วจะรู้สึก/จินยอง มีเจบีนี่ เอาให้เคลียร์

    #13,063
    0
  6. #13026 0948760391 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 17:29

    รักคุณเเม่ของพี่มาร์คที่สุดเลยยย
    #13,026
    0
  7. #13014 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 00:26

    ร้องตามแบมอีกแล้ว แบมกลับบ้านเถอะ เดี่ยวเราช่วยเลี้ยงลูก????????????????..ฮรือ มาร์คถ้าลังเลอย่ามาแตะน้อง..เชอะ

    #13,014
    0
  8. #13004 พิมมณี (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 22:12

    อ่านมาถึงตอนนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องมาร์คแบมแล้วล่ะ ถ้าจะให้มาคู่กันเราก็คงไม่อิน

    #13,004
    0
  9. #12962 ploylaksi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 18:12
    ลูกมาร์คจริงๆชะมะ ฮือออออ
    #12,962
    0
  10. #12961 namneau (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:48
    ทุกคนล้วนมีเหตุผล
    #12,961
    0
  11. #12939 Faye V. Charlotte (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 09:33
    แบมไปแน่ จินยองจะกลับมาทำไมกลับมาทำลายครอบครัวคนอื่น ไม่เห็นใจใครเลยสินะแม้แต่คนที่รักแกอย่างแจบอม มาร์คก็โง่รอวันเสียแบมไปเหอะ
    #12,939
    0
  12. #12924 GOT-MarkBam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 13:16
    เ_ี้ยจริงด้วยมาร์ค ถ้าจะลังเลก็ไม่ต้องมารักน้อง!!
    #12,924
    0
  13. #12917 YanisaCH (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 22:21
    อย่าเป็นอะไรนะแบม...
    #12,917
    0
  14. #12910 Nini_Sa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 17:15
    ร้องทุกตอนที่น้องเสียใจ ปวดตาเลย
    #12,910
    0
  15. #12878 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 11:44
    จิตใจต้องเข้มแข็งขนาดไหนถึงจะอ่านตอนต่อไปได้
    #12,878
    0
  16. #12873 jeab-mtbb9397 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 00:53

    น้ำตาร่วงไหลเป็นทาง
    #12,873
    0
  17. #12858 duranta_988 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:28

    ตอนนี้ทำเราร้องไห้สงสารแบมเลยอ่าาา
    #12,858
    0
  18. #12844 Spices_smile (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 21:37
    โอยยย เขื่อนเเตกช่วยด้วย
    #12,844
    0
  19. #12814 llllovellll (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 05:21
    นยองไม่โกหกใช่มั้ย ลูกพี่มาร์คจริงๆรึเปล่า แบมหย่าเถอะ ออกมานะ เดี๋ยวเราดูแลแบมเอง
    #12,814
    0
  20. #12784 LFRANCE (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 23:54
    มาดามก็ใจร้ายไปบ้างนะ
    #12,784
    0
  21. #12768 Mr.B_4237 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 00:43
    พริมโรสนี่ลูกของแจบอมกับจินยองรึป่าวว ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมจินยองต้องพยายามหนีแจบอมตลอดอ่ะ รึว่าฉันคิดมากไปเอง
    #12,768
    0
  22. #12745 jm2611 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 14:02
    อ่านตอนนี้ไปก็หน่วงไป มันบรรยายออกมาไม่ถูกอ่ะ ฮื่ออออ ทุกคนต่างมีเหตุผลที่ทำให้ต้องเจ็บงัย แต่น้องเราเจ็บที่สุดเลยยยย
    #12,745
    0
  23. #12715 MayKamon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 14:05

    มาดามต้วนสุดยอด

    #12,715
    0
  24. #12697 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 18:09
    เชื่อเหมือนยองแจว่าพริมโรสอาจจะไม่ใช่ลูกมาร์ค จินยองร้ายเกินไปแล้ว สาปแช่งในใจเป็นหมื่นล้านคำ
    #12,697
    0
  25. #12674 มยองซูอู้ว~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 23:06
    น้ำตาจะไหลสงสารแบม..
    #12,674
    0