ตอนที่ 9 : ✿ Chapter nine

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    12 ม.ค. 62

#ราชาไอติม

9







            กูจะทำอะไรใครแล้วมึงมาเสือกอะไรด้วย” หมอกกัดฟันพูดพลางมองราชาด้วยสายตาอาฆาตแค้น ทว่าก็ต้องชะงักตัวไปเมื่อมือหนายื่นมากระชากคอเสื้อแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

 



            พอดีว่าคำว่าใครที่มึงว่ามันคือคนของกู

 



ไม่ใช่แค่หมอกที่ตกใจแต่ร่างเล็กที่กำลังเดินเข้ามาก็ชะงักไปด้วยเพราะความตกใจเช่นกัน

 


            อ...ไอติมคือคนของมึง...” ความจริงหมอกรู้ตัวว่าตัวเองกลัวทว่ากลับต้องทำเป็นไม่รู้สึกอะไรเพราะกลัวเสียหน้า มือหนาแอบสั่นเทาเบาๆพยายามดึงมือราชาออก แต่นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วยังกำแน่นขึ้นอีกต่างหาก เดาว่าตอนนี้คอของหมอกน่าจะเป็นรอยแดงจากแรงรัดของขอบเสื้อแล้ว

 

            แล้วยังไง! ถ้ากูจะเอาแล้วมึงจะทำอะไรกู...อั่ก!” ร่างของหมอกถูกหมัดของราชากระแทกไปอีกสองทีก่อนที่หมอกจะทรุดตัวลงไปที่พื้นอย่างแรง

 


หมับ

 


            พี่ราชา...พอแล้ว” ร่างสูงชะงักกึกเมื่อรู้สึกถึงแรงดึงที่ปลายเสื้อ สายตาวาวโรจน์หันไปมองร่างเล็กที่ส่ายหน้ารัวๆ แก้มขาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก

 

เท่านั้นก็ทำให้ราชาอารมณ์ปะทุขึ้นมาอีกรอบ บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก ขาแกร่งก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่ทรุดตัวอยู่บนพื้นแต่ก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อมือเล็กสอดเข้ามากระชับมือหนาแล้วบีบเบาๆ

 


            พอแล้วนะครับ...ติมขอ”

 


            “...



            “นะครับ



            “...อืม



มือใหญ่กระชับตอบแน่น หัวใจดวงน้อยสั่นระรัว รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

 



ไอติมรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้พี่ราชา





ตอนนี้ผมกับพี่ราชาเดินออกมาจากRB9แล้ว ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียวมีเพียงมือใหญ่ที่เกาะกุมมือผมไว้แน่น ตั้งแต่ออกมาจากห้องพี่เขาก็ไม่ปล่อยมือผมให้เป็นอิสระเลย มันอบอุ่นเสียจนผมไม่อยากให้สัมผัสนี้หายไป


ความกลัวที่เกินขึ้นก็พลันหายไปด้วย ตอนนี้ผมสร่างเมาแล้วถึงแม้จะหนักหัวอยู่หน่อยๆก็เถอะ แต่พอเจอสถานการณ์น่ากลัวเมื่อกี๊เข้าไปผมก็สร่างเลย


จะว่าไปพี่หมอกเขาจะเป็นยังไงบ้างนะ ไม่ใช่ว่าเป็นห่วงหรอก แต่ผมกลัวพี่เขาตายอะ สภาพพี่เขาดูไม่ได้เลย ก่อนเดินออกมาผมเห็นพี่ราชาโทรศัพท์หาใครไม่รู้ แถมยังทำหน้าเหมือนอยากฆ่าใครเลย


            พี่เอามอเตอร์ไซค์มาหรอ…” ผมมองมอเตอร์ไซค์คันใหญ่สีดำที่จอดอยู่พลางเงยหน้าไปมองคนข้างกายที่มีใบหน้าเรียบเฉยอย่างงุนงง ทำไมไม่เอารถใหญ่มาล่ะคับ


            “มอเตอร์ไซค์มันเร็วกว่า


            “แล้ว…”


            “เลิกถาม กลับรถมึงละกัน กูไม่ได้เอาหมวกกันน็อคมามือใหญ่ออกแรงดึงเบาๆผมเลยต้องก้าวเดินตามไปอย่างช่วยไม่ได้


            “อ้าว แล้วรถพี่…”


            “ฝากไว้ก่อน นี่ร้านเพื่อนกูไม่น่าล่ะ ถึงได้เข้าออกห้องได้สบายมาก คราวหลังถ้าจะไปให้ไปZEROแทน เข้าใจไหมผมชะงักตัวทันที ก็ร้านZEROนั่นมันเป็นร้านของพี่ราชา


ใช่แล้วครับ เป็นร้านของพี่เขา ร้านเหล้าเนี่ยแหละ ผมเคยไปกับอาทิตย์อยู่สองครั้งได้ ที่นี่จะดูไม่น่ากลัวเท่าRB9 ออกจะเป็นแนวนั่งดื่มชิวๆเสียมากกว่า มีแต่ผู้ดีทั้งนั้น ก็ร้านเหล้าแพงนี่


พี่ราชาทั้งเรียนแล้วก็ทำงานไปพร้อมๆกัน นี่เลยเป็นสาเหตุที่ไม่ค่อยเจอพี่เขาที่มหาลัยสักเท่าไหร่ นอกจากจะเป็นเจ้าของร้านเหล้าแล้วยังเป็นหุ้นส่วนรายใหญ่ของมหาลัยที่เราเรียนอยู่อีกต่างหาก ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ใช่ไหมครับว่าพี่เขารวยมากแค่ไหน แต่ผมไม่ค่อยได้ยินเรื่องครอบครัวของพี่เขาเสียเท่าไหร่ รู้แค่ว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวมากๆแล้วพี่เขาก็ไม่ชอบให้ใครมาถามเรื่องครอบครัวด้วย 


ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากรู้อดีตของพี่เขานะ อดีตที่ทำให้พี่เขาเป็นคนเย็นชาแบบนี้ ผมจำได้ว่าพี่พายุเคยบอกว่าความจริงพี่ราชาไม่ใช่คนที่นิ่งแบบนี้มาตั้งแต่แรก แต่พี่เขาก็ไม่ได้เล่าให้ฟังว่าเป็นเพราะอะไร


ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่เซ้าซี้หรอก เรื่องทุกเรื่องมันต้องมีสาเหตุอยู่แล้ว เพียงแต่ผมอยากฟังสาเหตุนั้นจากปากพี่ราชาเองมากกว่า


            กูถามว่าเข้าใจไหมคนตัวสูงข้างกายหันมามอง คิ้วเข้มหมวดมุ่นทำให้ผมรู้ว่าพี่เขาเริ่มจะหงุดหงิดแล้ว


            เข้าใจคับ


            “เอากุญแจมาสัมผัสอุ่นที่มือหายไปแล้ว พร้อมก้มหน้ามองที่มือนิดหน่อยก่อนจะส่งกุญแจรถที่มีพวงกุญแจตุ๊กตาไอติมช็อคโกแลตอันใหญ่ห้อยอยู่ให้



รถสีขาวเคลื่อนไปตามท้องถนน ในยามค่ำคืนที่มืดมิดมีรถเพียงไม่กี่คันเท่านั้นที่ยังคงวิ่งอยู่  บรรยากาศในรถเงียบสนิท พี่ราชาไม่พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว ใบหน้าดุยังคงเรียบเฉยทำให้คนตัวเล็กก็ไม่กล้าถามอะไร รถยังคงเคลื่อนที่ไปตามทางมีเพียงเสียงเพลงเบาๆที่ทำให้ความอึดอัดเหล่านี้ลดน้อยลงบ้าง


            “…พี่รู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นั่นเสียงหวานเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ


            มีคนโทรบอกกูว่ามึงโดนมอมน้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที


แล้วทำไมผมต้องสะดุ้งด้วยอะ เหมือนผมทำอะไรผิดเลย


            ทำไมไปคนเดียว ก็รู้ว่าดูแลตัวเองไม่ได้


คนที่นั่งตัวเกร็งค่อยๆหันไปมองหน้าคนที่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วก็ต้องสะดุ้งอีกคราเมื่อนัยน์ตาดุเบนสายตามามองผม มองเพียงครู่เดียวก็หันกลับไปมองท้องถนนด้านหน้าเหมือนเดิม แต่ผมก็รับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ขุ่นมัวของคนตัวสูง


            คือผมโดนหลอก พี่หมอกบอกว่าให้ผมไปงานวันเกิดน้องพี่เขาอะครับ ผมคิดว่าจะไปแค่แปปเดียวแล้วจะขอกลับ แต่ไม่คิดว่าพี่เขาจะ…” ผมเงียบไปเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ รู้สึกผิดหวังมากๆ ผมอุตส่าห์ไว้ใจพี่เขาเพราะพี่เขาเป็นเพื่อนกับพี่รหัสผม ผมนับถือพี่หมอกเหมือนพี่ชายของผม แต่หลังจากนี้ผมคงจะมองพี่เขาเหมือนเดิมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว


            มึงมันโง่


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่เขาว่าผมหรอกนะ แต่ไม่รู้ทำไมครั้งนี้มันถึงเจ็บ


อาจจะเป็นเพราะผมเพิ่งเจอเรื่องแย่ๆมาพอมาโดนคนที่ชอบว่าด้วยใบหน้าเรียบเฉยนั่นแล้วมันเลยรู้สึกเจ็บ ขอบตาร้อนขึ้นมากะทันหัน


จะมาขี้แงตอนนี้ไม่ได้นะไอติม ฮึบเดี๋ยวนี้


คนตัวเล็กเบือนหน้าไปทางหน้าต่างเพื่อนหลีกเลี่ยงการพูด ผมไม่รู้หรอกนะว่าคนอื่นเป็นเหมือนผมหรือเปล่า เมื่อไหร่ที่อยู่ในช่วงที่อ่อนไหว จิตใจมันก็อ่อนแอทุกที


            เอาโทรศัพท์มาน้ำเสียงที่ดูอ่อนลงนั่นไม่ได้ทำให้ผมหันกลับไป เพราะถ้าหันไปตอนนี้ก็กลัวว่าจะไปขี้แงใส่พี่เขาน่ะสิ


            ไอติมพี่ราชาพูดเสียงดุ สุดท้ายผมก็เลยสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะยอมหยิบโทรศัพท์ที่เอาคืนมาจากพี่หมอกส่งให้ เจ้าของใบหน้าเรียบเฉยรับมันไว้พลางกดอะไรบนโทรศัพท์ของเขาก็ไม่รู้ จะชะโงกหน้าไปดูก็ไม่กล้า


ครู่เดียวมือหนาก็ส่งโทรศัพท์มาคืนผมพลางกลับไปสนใจท้องถนนด้านหน้าอีกครั้ง


            มีปัญหาอะไรก็โทรมาคนตัวเล็กก้มไปมองบนจอโทรศัพท์ตัวเองก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าพี่เขาเมมเบอร์โทรศัพท์ตัวเองลงบนเครื่องผม


แต่เมมว่า ราชา เนี่ยนะ! ผมลอบมองใบหน้าหล่อเหลานั่นก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น พี่ราชา ใหม่แทน ผมไม่ใช่เพื่อนพี่เขาสักหน่อย



            ขอโทษที่บอกว่ามึงโง่



            “...พี่



            “กูแค่เป็นห่วง




#ราชาไอติม



ผมขึ้นลิฟต์มาพร้อมกับพี่ราชา ตั้งแต่พี่เขาบอกว่าเป็นห่วงก็ไม่มีใครพูดอะไรต่ออีกเลย จู่ๆไอติมก็รู้สึกอยากให้พี่เขาเป็นใบ้ขึ้นมาจริงๆเสียอย่างนั้น จะได้ไม่ต้องทำใครหวั่นไหวอีก ฮืออออออ



ติ๊ง



เสียงลิฟต์เปิดออก ผมรอให้พี่ราชาเดินออกไปก่อนแล้วค่อยเดินตามไปช้าๆ ไม่กล้าสบตาพี่เขาแล้ว กลัวไปทำแก้มแดงใส่ เดี๋ยวพี่เขารู้ว่าเขิน


ตอนนี้ผมกับพี่ราชายืนอยู่หน้าลิฟต์เพราะห้องของเราอยู่คนละทางกัน ต้องแยกกันตรงนี้ ซึ่งมันก็ดีแล้วแหละ หัวใจของไอติมต้องการการพักผ่อน ช่วงนี้มันทำงานหนักเกินไปแล้ว


            ผมกลับห้องก่อนนะคับ แล้วก็ขอบคุณที่ไปช่วยผม…”


            “มันทำอะไร


            “ห๊ะ…”


            “มันทำอะไรมึงบ้างทำไมจู่ๆน้ำเสียงทุ้มต่ำนั่นก็เย็นเยียบขึ้นมาล่ะ นัยน์ตาสีเข้มปรายตามามองผมที่กำลังทำหน้างุนงงอยู่


            ก็ที่คอ…” พูดออกไปแค่นั้นนัยน์ตาคมก็เบนสายตาไปหยุดอยู่ที่คอผมทันที จู่ๆบรรยากาศก็หนักอึ้งขึ้นมาซะงั้น แววตาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความมาคุอยู่ไม่น้อย


               แต่ว่านอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วนะคับไอติมไม่ได้ทำอะไรผิดแล้วเสียงจะสั่นทำไมเนี่ย!


ดวงตาใสหลุบตาลงมองพื้นเพราะทนสู้สายตาของอีกฝ่ายไม่ไหว ทว่าร่างเล็กก็ต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆร่างสูงก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่หลังคอขาว สัมผัสอุ่นๆทำให้คนตัวเล็กหดคอลงเล็กน้อย


            คือ…” เสียงหวานหายไปในลำคออีกครั้งเมื่อสบสายตาเข้ากับนัยน์ตาดุ ก่อนที่สายตานั้นจะจ้องไปที่ลำคอระหง มองไล่ไปตามใบหน้าหวานก่อนที่สายตาแปลกๆนั่นจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสีเชอร์รี่ ไอติมกัดเม้มริมฝีปากล่างของตัวเองทันที ใบหน้าขาวเนียนเริ่มแดงระเรื่อ


นิ้วเรียวไล่เกลี่ยที่ลำคอของคนตัวเล็กเบาๆ เกลี่ยนวนไปมาอยู่อย่างนั้นจนอีกฝ่ายอึกอักทำตัวไม่ถูก


            อะ!” จากที่ตอนแรกเป็นสัมผัสเบาบางตอนนี้กลับรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาเล็กน้อย ไอติมได้ยินเสียงพ่นลมหายใจแรงๆของพี่ราชาเลยเงยหน้าขึ้นไปมอง คิ้วเข้มหมวดแน่นอีกเหมือนเคย พี่ราชาขมวดคิ้วทุกครั้งที่รู้สึกไม่พอใจ



ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เอาเล็บมาขูดคอไอติมทำไมเนี่ย ฮืออออออออ



            คราวหลังจะไปไหนให้บอกกู


            “ห๊ะ


            “เข้าใจไหม


            “คือ…”


            “อย่าให้กูพูดซ้ำ


            “เข้าใจคับ



ให้ตายเถอะ ไอติมไม่เคยทนสู้สายตาของพี่ราชาได้เลยสักครั้ง



            ไปอาบน้ำแล้วมานอน


            “…มานอน?” หมายความว่าอะไรอะ ทำไมเป็นมานอน มันต้องเป็นไปนอนไม่ใช่หรอ...


            ห้องกูใบหน้าเรียบเฉยนั่นจ้องมองผมนิ่งๆ แต่คำพูดของพี่เขาทำให้ใจของผมไม่นิ่งอีกต่อไปแล้ว ฮือออออออ



หัวใจของผมมันเคยเต้นแรงเพราะพี่ราชายังไง มันก็ยังคงเต้นจังหวะเดิมอยู่อย่างนั้น



           “ทำไมถึงให้ผมไปนอนด้วยล่ะคับ


           “กูให้มาก็มา


           ผมโอเคแล้วคับ ผมนอนห้องตัวเองก็ได้ผมอ้อมแอ้มตอบเสียงเบา


แต่กูไม่โอเค


          ทำไมไม่อื้อ!” ผมเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆมือหนาก็ยื่นมาบีบแก้มผมด้วยมือข้างเดียวจนผมต้องทำปากจู๋ สายตาที่จ้องมาด้วยแววตาแปลกๆนั่นทำผมรู้สึกร้อนไปหมด


            “ถามเก่งนักนะมึงอะ กูพูดก็ฟัง เข้าใจไหม


            อื้อออออ เอ้าใออั๊บ!”



พี่ราชาจับหน้าผมส่ายไปมาก่อนจะยอมคลายมือลง ถ้ามองไม่ผิดผมว่าผมเห็นมุมปากนั่นกระตุกยิ้มด้วยความพอใจก่อนจะกลับไปทำหน้าเรียบเฉยเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินออกไป



ผมมองถามแผ่นหลังกว้างนั่นแล้วยกมือขึ้นมากอบกุมแก้มร้อนๆของตัวเองเบาๆ



ไม่แฟร์เลย มาทำให้คนอื่นหวั่นไหวแล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง ฮื่อ




ผมอาบน้ำเสร็จมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว และตอนนี้ก็ยืนอยู่หน้าห้องพี่ราชามาเกือบห้านาทีแล้วเช่นกัน


ทำยังไงดีอะ จะทำหน้ายังไงดี จู่ๆเข้าไปแล้วก็ขึ้นเตียงไปนอนเลยเนี่ยนะ ไม่ได้ๆๆๆ ไอติมต้องทำตัวปกติสิ เดินเข้าไปนิ่งๆ แต่มันจะนิ่งยังไงไหวอะ แง้


ทะเลาะกับตัวเองในหัวก่อนจะเดินวนไปมากระทั่งเสียงประตูดังขึ้นทำให้คนที่กำลังทำหน้ากังวลชะงักตัวหยุดนิ่งทันที


            จะอยู่ข้างนอกอีกนานไหม พี่ราชาที่อยู่ในเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นเท่าเข่าสีเทาเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าติดรำคาญ



ดวงตาเรียวเบิกกว้างทันที หมายความพี่เขารู้หรอว่าไอติมยืนอยู่ตรงนี้นานแล้ว ใบหน้าหวานหมวดคิ้ว เม้มปากแน่นพลางมองไปที่ประตูก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า



ประตูมีตาแมว




ฮืออออออ ทำไมไอติมโง่ขนาดนี้เนี่ยๆๆๆ น่าอายจริงๆเลย วิ่งกลับห้องตอนนี้ทันไหมนะ



            มึงจะนอนตรงนั้นใช่ไหมพอได้ยินน้ำเสียงดุนั่นขาเล็กก็รีบก้าวเข้าห้องทันที


            พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมง


            “เก้าโมงคับ


            “อืม แปดโมงปลุกกูพูดจบพี่เขาก็ปิดไฟแล้วล้มตัวลงบนเตียงทันที ทิ้งให้เด็กโง่คนนี้ยืนทำหน้างงอยู่ปลายเตียงท่ามกลางความมืด 



           ไอติม มานอน



            “คับ!” พอได้ยินชื่อตัวเองจากปากพี่ราชาทีไรหัวใจก้พลันเต้นแรงทุกทีเลย ทำไมเป็นแบบนี้ตลอดเลยเนี่ย หรือเขาจะเป็นโรคหัวใจ งือ ไปตรวจหน่อยดีไหมนะ




#ราชาไอติม

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Talk

พี่เขาเป็นห่วงเฉยๆน้าาาา  อิอิ

ช่วงวันหยุดมีเวลาว่างเลยรีบปั่นก่อน กลัวไม่ว่าง55555555555555

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Contact me

Twitter : @lovethismm

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #120 xxbdxNG (@xxbdxNG) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 03:52
    ไม่ชอบคับแบบนี้เลย อยากให้เปลี่ยนเป็นครับมากกว่า เห็นแล้วขัดใจนิดหน่อย
    #120
    0
  2. #84 Wincts1245 (@Wincts1245) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 00:56
    กูเป็นห่วง!!! เป็นห่วงอ่ะเข้าใจมั้ย!!!
    #84
    0
  3. #48 04694 (@04694) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 06:24
    ไอติมของน้องงงงงง
    #48
    0
  4. #47 Mayly110245 (@Mayly110245) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 22:38
    น่ารักจังงวว
    #47
    0
  5. #46 b0461cy_ (@b0461cy_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 22:03
    มันทำน้องตรงไหนพี่ต้องทำคืนน้าาาา55
    #46
    0
  6. #45 hanakochannal (@hanakochannal) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 19:14

    งื้อออออ ละลายยยยย อบอุ่นมากกพี่ราชา


    #45
    0
  7. #44 Nicol_11 (@Nicol_11) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:19

    เนี้ยยย อบอุ่นเกินไปแล้ววว
    #44
    0
  8. #42 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:20
    เป้นห่วงงงงงงงงง งุ้ยยยยยยยย
    #42
    0
  9. #41 04694 (@04694) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:19
    งื้ออออพี่ราชาาาา
    #41
    0
  10. #40 SureeratPamutha (@SureeratPamutha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 17:49
    งื้อออออออออ อบอุ่นจังอ่ะพี่ราชาเนี่ย
    #40
    0