ตอนที่ 6 : ✿ Chapter six

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    15 ม.ค. 62

#ราชาไอติม

6




เสียงฝนเทลงมาอย่างไม่ขาดสายสลับกับเสียงฟ้าร้องไม่ได้ทำให้ร่างเล็กรู้สึกตกใจอะไร กลับกันเสียอีก ร่างเล็กอ้าปากหาวหวอดๆเพราะเริ่มง่วงกับบรรยากาศอันแสนน่านอนนี้ เปลือกตาสีมุกค่อยๆปิดลงทว่าพอในหัวคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปไม่นานนี้ดวงตาใสก็เลิกโพลงขึ้นมาทันที



พี่ราชาเรียกผมว่าเด็กดื้อ



ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือพี่เขาเรียกชื่อผม พี่เราเรียกชื่อไอติม ฮือออออออ หัวใจมันเต้นแรงจนเจ็บไปหมด หน้าก็พลันแดงระเรื่อลุกลามไปถึงใบหู คนตัวเล็กต้องกัดริมฝีปากสีเชอร์รี่ไว้เพราะกลัวพี่เขาจะเห็นว่าคนๆนี้กำลังยิ้มกว้างมากแค่ไหน



สำหรับคนที่แอบชอบการถูกเรียกชื่อนี่เป็นอะไรที่ดีสุดๆ



ผมมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบว่าฝนซาลงเล็กน้อย แต่ก็ยังตกปรอยๆอยู่ บนท้องถนนยามค่ำคืนที่ฝนตกแบบนี้ทำให้มีรถมากมายที่ติดอยู่ แต่ถึงแม้รถจะเยอะแต่มันก็ยังไม่แย่นักเพราะรถก็ยังสามารถไหลไปได้เรื่อยๆ


คนตัวเล็กที่ไม่มีอะไรทำนอกจากนั่งมองการจราจรภายนอกนั่นหันมามองเสี้ยวหน้าคนขับเล็กน้อยก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้โทรศัพท์คืนเลย


            พี่ราชา ผมขอโทรศัพท์คืนได้ไหมครับว่าจะไลน์ไปหาไอ้อาทิตย์มันสักหน่อย เพราะวันนี้จู่ๆพี่ราชาก็ไล่มันกลับไปซะอย่างงั้น ไม่ใช่อะไรหรอกกลัวมันโกรธ


            อืมพอพี่เขายื่นคืนผมก็กดเปิดหน้าจอทันทีทว่ามันกลับเปิดไม่ติด...แล้วพี่เขากดปิดเครื่องทำไมเนี่ย

 


NongI-Tim: ไอ้ทิตย์ อยู่ห้องแล้วใช่มะ


ARTHIT: เออกูอยู่ห้อง


ARTHIT: แล้วมึงอยู่ไหน


ARTHIT: ละทำไมเมื่อเย็นพี่เขาถึงมาใช้โทรศัพท์มึงได้


NongI-Tim: ใจเย็นนะเพื่อน


NongI-Tim: คือกูเจอพี่เขาที่ร้านพอดีอะ ละจู่ๆพี่เขาก็ให้กูกลับพร้อมพี่เขาเลย กูก็ยังงงๆอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ใกล้จะถึงคอนโดละ ไว้เดี๋ยวกูเล่าให้ฟังน้า


ARTHIT: เออๆ ถึงแล้วก็ไลน์บอกกูด้วยละกัน



ผมคุยอะไรเรื่อยเปื่อยกับอาทิตย์อีกนิดหน่อยก่อนจะพบว่าด้านหน้าเป็นทางเข้าคอนโดของเขาแล้ว ทีแรกก็ว่าจะขึ้นไปพร้อมกับพี่ราชานะแต่มานึกขึ้นได้ว่าบนห้องเขาตอนนี้ไม่มีของสดไว้ทำอาหารอะไรเลยสักอย่างเดียว ปกติไอ้อาทิตย์จะเป็นคนซื้อติดมือมาให้เวลามันมาห้องผม เพราะงั้นผมเลยว่าจะไปซื้อมาเก็บไว้สักหน่อย ไหนๆตอนนี้ฝนก็หยุดตกแล้วด้วย


            พี่จอดให้ผมลงตรงใต้คอนโดได้ไหมครับใต้คอนโดจะมีเซเว่นกับมินิบิ๊กซี ความจริงก่อนถึงคอนโดผมมันจะมีห้างอยู่แต่ผมมัวแต่คุยกับอาทิตย์เพลินไปหน่อย รู้ตัวอีกทีก็เลยไปแล้ว ซึ่งคนขี้เกียจอย่างผมคงไม่ถ่อเดินกลับไปให้เหนื่อยแน่ๆ พี่ราชาหันมามองนิ่งๆ นิ่งเกินไปจนผมกลัว พี่เขามีสีหน้าอื่นบ้างไหมนะ


จะไปไหนปากก็ถามนะแต่คือตอนนี้พี่เขาขับเลยไปแล้ว ไม่ยอมจอดให้ผมลง ฮือออออ ถ้าเป็นแบบนี้คืนนี้ผมจะกินอะไรอะ สงสัยต้องเป็นมาม่าอีกแล้วสินะ


ผมจะลงไปซื้อของเข้าตู้เย็นอ่า แต่ไม่ทันแล้วก็ไม่เป็นอะไรครับ…” แอบพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ สายตาก็มองตามตาละห้อยจนสุดท้ายมินิบิ๊กซีก็หายลับตาไปเพราะตอนนี้พี่ราชาขับรถเข้ามาในลานจอดรถใต้คอนโดแล้ว



อ้าว พี่จะไปไหนครับผมถามออกไปเพราะหลังจากลงจากรถพี่เขาก็เดินไปอีกทาง ไม่ได้เดินเข้าคอนโด แล้วผมควรจะไปไหนเนี่ย ถ้าเดินตามไปจะโดนดุไหมอะ


มานี่” ไม่ได้กวักมือเรียก ไม่ได้พยักหน้า ไม่ได้ขยับอะไรเลยนะครับ ทำเพียงแค่หันมามองนิ่งๆกับน้ำเสียงเรียบเฉยเท่านั้น ถึงอย่างนั้นขาทั้งสองข้างของผมก็ขยับทันที จะเชื่อฟังเกินไปแล้วนะ!


ไปไหนครับใบหน้าเฉยเมยไม่ยอมปริปากพูดอะไรเหมือนเคย ทำไมพี่เขาไม่ชอบคุยกับผมเนี่ยไม่สิพี่เขาไม่คุยกับใครเลยต่างหาก คิดได้แบบนั้นก็สบายใจขึ้นมาหน่อย มัวแต่คิดอะไรเพลินๆก็เพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เดินเข้าบิ๊กซีมาแล้ว


พี่จะซื้อของหรอครับผมพูดอะไรผิดหรอ ทำไมทำหน้าเหมือนอยากบีบคอผมอย่างนั้นล่ะ มึงจะซื้อของไม่ใช่หรอไงคิดว่าพูดแค่นี้ไอติมจะเขินหรอไง



คิดถูกแล้วแหละ



ฮือออออ เก่งนักนะ เรื่องที่ทำให้ไอติมเขินเนี่ย



            จะซื้อก็ไปหยิบ


            ..ครับ


ผมเดินดูของสดแล้วก็ขนมนิดหน่อย แต่ไม่ได้หยิบอาหารกึ่งสำเร็จรูปมาเพราะพี่ราชาไม่ให้หยิบ แต่พอจะไปคิดเงินก็โดนลากมาโซนผักก่อนซะได้ สงสัยพี่ราชาจะซื้อผักไปตุนบนห้องเหมือนกัน แต่ผมไม่ซื้อหรอกเพราะผมไม่ชอบกินผัก มันขมอะ เลยยืนรอข้างหลังมองพี่เขาเลือกผักเงียบๆ


            มึงกินผักกาดขาวไหม


            “ไม่ครับ ผมไม่กินผัก


            “ต้องกิน กูเอาไปให้แล้ว


            “ห๊ะ ผมไม่กิก็ได้คับอะไรกันเนี่ย จู่ก็มาบังคับให้ผมกินผัก ฮือ ไอติมไม่กินมาทั้งชีวิตจะมายอมกินเพียงเพราะพี่ราชาเลือกให้ไม่ได้นะ


            เอาตะกร้ามาผมทำหน้าสงสัยแต่ไม่ได้ถามอะไร แค่ยื่นตะกร้าในมือไปให้ ความจริงมันค่อนข้างหนักเพราะตอนนี้มือผมเริ่มแดงแล้ว ตอนแรกพี่เขาก็ไม่ได้มายุ่งอะไรแค่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามหลังผมมาเงียบๆ พอจะไปคิดเงินเท่านั้นแหละ ลากผมมาซื้อผักทันทีเลย


ผมยืนรอพนักงานคิดเงินอยู่แต่พอจะยื่นมือไปจ่ายเงินก็มีมือของคนข้างๆยื่นแบงค์พันตัดหน้าผมไปก่อน มิหนำซ้ำยังหยิบถุงทั้งหมดไปถือเองคนเดียวอีกต่างหาก


            ผมช่วยถือครับ เดี๋ยวผมจ่ายคืนนะพี่เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่ก็ยอมให้ผมช่วยถือถึงแม้มันจะเป็นถุงที่ใส่ขนมเบาๆก็เถอะ


            ชั้นไหน ห้องอะไร


            “ชั้น9 ห้อง902ครับพี่เขาทำหน้าแปลกใจนิดหน่อยแต่ไม่ได้พูดอะไร น่าจะเพราะเพิ่งรู้ว่าเราอยู่ชั้นเดียวกันน่ะครับ พี่เขาห้อง916 อยู่คนละฝั่งกับห้องผม แต่ก็ไม่ได้ไกลกันขนาดนั้น ผมเดินตามพี่เขาเข้าลิฟต์จนในที่สุดก็มาถึงชั้น9 แต่ห้องผมอยู่ฝั่งซ้าย ส่วนห้องพี่เขาอยู่ฝั่งขวา ผมเลยตั้งใจว่าจะหันไปขอของมาถือเองจะได้แยกกันตรงนี้ ไม่อยากรบกวนพี่เขาอีก ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไรพี่เขาก็เดินนำไปฝั่งซ้ายแล้ว


            เดี๋ยวผมถือเองก็ได้ครับ


            “เปิดประตูนอกจากจะไม่สนคำพูดผมแล้วยังสั่งอีกต่างหาก ผมที่ทำอะไรไม่ได้เลยยอมหยิบคีย์การ์ดมาแตะที่ประตู


ร่างสูงผลักประตูเข้าไปก่อนจะนำของที่เพิ่งซื้อมาไปวางที่เคาน์เตอร์ในครัว สายตาเรียบนิ่งกวาดมองโซนครัวนิดหน่อย มือหนาค้นของที่เพิ่งซื้อมาในถุงแล้วจัดการหยิบอุปกรณ์ครัวขึ้นมาใช้โดยไม่ได้เอ่ยปากขอเจ้าของห้องเลยแม้แต่คำเดียว


            เอ่อพี่จะทำอะไรครับ


            “ทำอาหาร


            “ทำอาหาร?”


            “มึงต้องกินข้าวก่อนกินยาริมฝีปากหยักขยับพูดตอบผมแต่ทว่าสายตากลับจับจ้องไปที่มือของตัวเองในตอนที่กำลังเตรียมวัตถุดิบต่างๆ ทิ้งให้ตัวเล็กยืนทำตัวไม่ถูกอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ในตอนนี้เจ้าของห้องตัวจริงกำลังรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง ไอติมรู้สึกประหม่าไปหมด สุดท้ายเลยออกไปนั่งรอที่โซฟาแทน



ผ่านไปแค่สิบนาทีผมก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาเตะจมูกผม จากที่ไม่หิวก็ได้ยินเสียงท้องร้องประท้วงความหิวของผมทันที ความจริงผมก็อยากจะนั่งมองพี่เขาทำอาหารแต่ใจมันกลับไม่กล้า


ดึกแล้ว เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็กินยาแล้วรีบนอน เข้าใจไหม?” พี่ราชายกสปาเก็ตตี้มาวางลงบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้าผมก่อนจะนำยาและน้ำมาวางคู่กัน แน่นอนว่าผมก็รีบหยิบจานสปาเก็ตตี้มาถือทันที


นี่มันฝีมือของคนที่เขาแอบชอบเชียวนะ


เขาเพิ่งสังเกตว่าพี่ราชาทำอาหารเก่งมาก ครั้งที่แล้วเขาก็ได้กินข้าวผัดฝีมือพี่เขา แต่ยังไม่ทันได้อวยอะไรก็ต้องรีบไปก่อนเพราะกลัวไปเรียนไม่ทัน


            กูถามว่าเข้าใจไหม?”


            “เข้าใจคับตอบช้าก็โดนดุ ไอติมจะเสียใจจริงๆแล้วนะเนี่ย แต่ว่าสปาเก็ตตี้ฝีมือพี่ราชาอร่อยมากจริงๆนะ พี่ไม่กินหรอครับผมที่กำลังดูดเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปากอย่างสบายใจก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย ก็พี่เขาเล่นมายืนจ้องกันแบบนี้ ผมก็ทำตัวไม่ถูกอะดิ


             ไม่” แต่ว่าผมยังไม่เห็นพี่เขากินข้าวเลยสักมื้อนะ กว่าจะทำงานเสร็จก็ตั้งหลายชั่วโมงแหนะ



พี่มากินด้วยกันสิครับนะครับ



            “กูบอกว่า…”



            นะ


               #ราชาไอติม


ร่างของคนโดนอ้อนหยุดชะงักไปวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ พี่ราชามองผมด้วยสายตาที่ไม่สามารถคาดเดาได้ ผมจะไม่รู้สึกประหม่าอะไรเลยถ้าผมไม่เห็นว่านัยน์ตาสีเข้มจ้องมองมาด้วยแววตาประหลาดแบบนั้น



ผมเริ่มกังวลแล้วว่าผมทำอะไรผิดไปรึเปล่า



ในตอนที่ผมกำลังงุนงงพี่เขาก็หันหลังเดินออกไปที่ห้องครัวซะอย่างงั้น ผมมองตามแผ่นหลังกว้างไปจนลับสายตา ผ่านไปแค่ชั่วครู่พี่เขาก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับจานสปาเก็ตตี้ในมือ?



            ขยับไป



            “..ครับผมขยับไปนั่งริมโซฟาเพื่อให้พี่เขาสามารถนั่งได้ ทว่านอกจากจะไม่ยอมนั่งแล้วยังขมวดคิ้วแน่นเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่างอีก


            กูหมายถึงขยับไอ้ตัวเหี้ยนี่ผมมองตามสายตาเรียบนิ่งนั่นก็พบว่าพี่เขามองน้องตุ๊กตาหมีสามตัวของผมอยู่ มันเป็นหมีสีน้ำตาลทั้งสามตัว ตัวนึงใส่สูท อีกตัวใส่ผ้าพันคอสีเขียว และตัวสุดท้ายมีโบว์สีฟ้าตรงคอ ผมได้พวกมันมาจากคุณแม่ของผม ท่านซื้อให้ผมในวันเกิดเมื่อสามปีที่แล้ว จนถึงตอนนี้ผมยังนอนกอดมันอยู่เลย


ผมรักมันมาก มันมีชื่อด้วยนะ ที ไอ เอ็ม ย่อมาจากติม ชื่อผมนั่นเอง แต่อาทิตย์บอกว่าชื่อมันโง่เหมือนเจ้าของซึ่งอันนี้ผมไม่เถียง ก็ผมตั้งชื่อไม่เก่งจริงๆนั่นแหละ


ประเด็นคือมันเป็นหมีนะ พี่เขามาเรียกว่าตัวเหี้ยได้ยังไงอะ


            พวกมันไม่ใช่ตัวเหี้ยสักหน่อย…” ก็ได้แค่บ่นเบาๆเท่านั้นแหละเพราะสุดท้ายก็จัดการดันน้องทั้งสามตัวไปไว้ริมแล้วขยับเข้ามานั่งด้านในแทน พี่เขาเลยยอมทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างผมก่อนจะเริ่มกินสปาเก็ตตี้ในจานตัวเองเงียบๆ


            มองอะไรนักหนา


            “ปล่าวครับ…” ก็อยากจะถามอยู่หรอกนะว่าทำไมถึงเปลี่ยนใจทั้งๆที่ตอนแรกคิดว่ายังไงก็ไม่น่าจะฟังคำพูดของผมอยู่แล้วแท้ๆ แต่ก็รู้แหละว่าถามไปก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดีเลยเลือกที่จะไม่ถามดีกว่า


            ดูทีวีไหมครับผมหันไปถามร่างสูงข้างๆตัวเองเพราะรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเราสองคนตอนนี้มันชักจะเงียบเกินไปแล้ว


            ไม่ เดี๋ยวกูจะกลับแล้ว


            “โอเคครับ


คุยไปได้แค่ไม่กี่ประโยคก็กลับมาเงียบกันอีกแล้ว ไอติมอยากจะร้องไห้ ทำไมมันอึดอัดขนาดนี้เนี่ย ฮืออออออออ



ครืนนนนนนนน



            ฝนจะตกอีกแล้ว..” ผมที่ได้ยินเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั่วหันออกไปมองนอกหน้าต่างก่อนจะพบเพียงท้องฟ้าอันมืดมิดที่ตอนนี้มีเพียงแสงของฟ้าแลบเป็นบางช่วงเท่านั้น ตอนนี้เป็นหน้าฝนสินะ ฝนถึงได้ตกบ่อยขนาดนี้ แต่ผมก็ชอบนะยิ่งตกตอนมืดอากาศยิ่งเย็นสบาย น่านอนไปอีก


ผ่านไปราวสิบนาทีได้เราทั้งสองคนก็กินเสร็จผมเลยอาสาเป็นคนไปล้างจานเองเพราะพี่เขาอุตส่าห์ทำให้กิน ผมยกจานไปวางในซิงค์แล้วนำผ้าชุบน้ำไปเช็ดโต๊ะให้สะอาด แต่พอจะกลับมาล้างจานก็พบกับปัญหาใหญ่คือ….



น้ำไม่ไหล



ผมเริ่มใจเสีย เลยลองเปิดดูอีกรอบก็พบว่าน้ำยังไม่ไหลเหมือนเดิม เดินไปเปิดฝักบัวในห้องน้ำก็ยังไม่ไหลเหมือนกัน ผมขมวดคิ้วแน่น แล้วแบบนี้จะอาบน้ำยังไงอะ


            มีอะไรพี่ราชาที่ตอนแรกนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาลุกมาถามผมที่ยืนทำหน้าเครียดอยู่หน้าห้องนอน สงสัยพี่เขากำลังจะกลับห้องแล้ว


            “น้ำไม่ไหลครับ ผมตอบไปตามจริง พี่ราชาเลยเดินไปเปิดเช็คดูอีกทีก็พบว่าน้ำไม่ไหลจริงๆ สงสัยคงต้องโทรไปแจ้งกับทางคอนโด เห้อ วุ่นวายจริงๆ


            ท่ออาจจะตัน


            “เดี๋ยวผมโทรไปแจ้งพนักงานก่อนพี่เขาไม่ได้ตอบอะไรผมเลยติดต่อไปพนักงานด้านล่างทันที เขาบอกว่าจะเข้ามาซ่อมให้ในวันพรุ่งนี้ตอนสิบโมงเช้า แล้วแบบนี้ผมก็จะต้องทนไม่อาบน้ำ ไม่ล้างหน้า ไม่แปรงฟันแบบนี้จนถึงพรุ่งนี้สิบโมงเลยหรอ


            เขาจะมาซ่อมให้ตอนสิบโมงน่ะครับ


            “อืม


            “พี่จะกลับแล้วใช่ไหมครับ เดี๋ยวผมไปส่งหน้าห้อง


            “มึงไปนอนห้องกู


            “ครัห๊ะ!” ผมที่ตอนนี้กำลังจะเดินนำไปเปิดประตูกะว่าจะออกไปส่งพี่เขาก็ต้องชะงักตัวหันขวับมามองหน้าพี่ราชาทันที พี่เขาชวนไปนอน


            หรือมึงจะนอนตัวเน่าแบบนี้ก็เรื่องของมึง


            “..ไป ผมไปด้วย พี่รอผมแปปนึงผมพูดตะกุกตะกักนิดหน่อย จู่ๆใบหน้าก็พลันร้อนขึ้นมา เขารีบวิ่งเข้าห้องนอนไปเก็บของกลัวพี่เขาเปลี่ยนใจไม่ให้ไปนอนด้วยซะก่อน อีกอย่างก็คือกลัวพี่เขาจะเห็นว่าตอนนี้ใบหน้าของผมมันแดงมากแค่ไหน ฮื่อ


ผมหยิบชุดนอนของคืนนี้กับชุดนักศึกษาของวันพรุ่งนี้ไปด้วย เพราะพรุ่งนี้ผมต้องไปมหาลัยตอนเก้าโมงครึ่ง พนักงานมาซ่อมท่อตอนสิบโมง ถ้ารอเขาซ่อมเสร็จยังไงก็ไปไม่ทัน


            มึงนอนคืนเดียวไม่ใช่หนึ่งอาทิตย์น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทำผมสะดุ้งเล็กน้อย ใครให้เข้าห้องนอนไอติมเนี่ยยยย


            พี่ไปรอข้างนอกก็ได้ครับ ผมจะเสร็จแล้วนอกจากจะไม่ฟังแล้วยังเดินไปรอบๆห้องนอนผมอีก นัยน์ตาคมเข้มสอดส่องไปทั่วห้อง ผมล้มเลิกความคิดที่จะให้พี่เขาออกไปแล้วหันมาจัดของต่อแทน


            เสร็จรึยัง


            “ไปคับ เสร็จแล้ว


เราสองคนเดินออกมาจากห้องนอนเตรียมที่จะไปห้องพี่ราชาแต่ทว่าผมกลับนึกขึ้นได้ว่าผมติดการนอนกอดมากๆ ดังนั้นน้องหมีทีไอเต็มจึงเป็นสิ่งที่ผมเอามากอดเป็นประจำ อย่างน้อยก็ต้องมีหนึ่งตัวอะที่ผมจะขนไปไหนมาไหนด้วย


            พี่ราชา ผมฝากถือน้องหน่อยได้ไหมอะพี่เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย ผมเลยพูดแก้อีกที หมายถึงตุ๊กตาหมีน่ะครับใบหน้าสงสัยเมื่อครู่เปลี่ยนมาเป็นเอือมแทน


            งั้นฝากถือเสื้อผ้าได้ไหมคับ


ผมเห็นพี่เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆอย่างรำคาญใจ ก่อนจะยอมยื่นมามารับเสื้อผ้าของผมไปถือ ผมเลยรวบตุ๊กตาทั้งสามตัวมาไว้ในอ้อมแขนแล้วก็เตรียมเดินไปทว่าแขนแกร่งกลับรั้งข้อมือผมเอาไว้ก่อน


            ตัวเดียว


            “แต่ว่า…”


            “ไม่งั้นไม่ต้องเอาไป


            “...ก็ได้คับผมยืนลังเลอยู่นานก่อนจะเลือก น้องที มา ซึ่งก็คือตัวที่ใส่สูทนั่นแหละ กว่าจะได้ไปห้องพี่เขาก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มแล้ว ผมเดินตามพี่เขาเข้ามาที่ห้องที่แสนคุ้นเคย ผมเคยมาแล้วครั้งนึงแต่เพิ่งจะมีเวลามาสังเกตดีๆก็ครั้งนี้เนี่ยแหละ ห้องเหมือนผมเลยเพียงแต่เป็นโทนสีเทาดำส่วนห้องของผมจะออกโทนขาวมากกว่า


            ไปอาบน้ำ


            “คับ



พอผมอาบน้ำสระผมเสร็จก็ออกมาพร้อมกับเสื้อยืดสีขาวตัวโปรดของผมที่ตอนนี้มันยืดไปหมดแล้วจากการที่ใส่บ่อยที่สุดกับกางเกงขายาวสีฟ้าอ่อน ตอนนี้กลิ่นหอมของสบู่ฟุ้งไปทั่วห้องน้ำ กลิ่นนี้หอมดีจัง ไว้เดี๋ยวแอบไปซื้อตามดีกว่า


            เสร็จแล้วคับผมเดินออกมาบอกพี่เขาที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะเบาๆ คนตัวสูงเลยหันมามองเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้น เดาว่าน่าจะไปอาบน้ำนั่นแหละ


พอพี่ราชาเดินเข้าห้องน้ำไปผมก็นั่งลงที่ปลายเตียง ผมเพิ่งสระผมมาตอนนี้เลยเปียกไปหมด ลืมเอาผมเช็ดผมมาด้วยสิ ขอยืมได้ไหมอะ จะว่าไปผมก็ยังไม่คืนเสื้อผ้าที่พี่เขาให้ยืมครั้งก่อนเลยนี่นา แต่ก็ขี้เกียจเดินกลับไปเอาแล้วอะ เก็บไว้ก่อนแล้วกันนะ


            พี่ครับ ผมขอยืมผ้าเช็ดผมนะผมเดินไปบอกพี่เขาหน้าห้องน้ำ ยืนรอพักนึงแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับอะไรกลับมา งั้นผมจะถือว่าพี่เขาอนุญาตแล้วละกันนะ ผมเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจากตู้เสื้อผ้าก่อนจะยีที่หัวเบาๆแล้วก็วางพาดคอไว้อย่างนั้น เอาจริงผมก็ไม่ชอบเช็ดผมหรอก ชอบปล่อยให้มันแห้งไปเองมากกว่า ดังนั้นตอนนี้ผมเลยเลือกที่จะเล่นเกมแทนการเช็ดผม



แกร่ก


            ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้ง


            “งื้อ ทำไมขายแพงจังเนี่ย…” ร้านนี้โคตรขี้งกอะ ผมขอซื้อวัวมาเลี้ยงที่ฟาร์มแค่ตัวเดียวราคาตั้งพันสี่ ผมมีตังแค่เก้าร้อยเองเหอะ


            “กูถาม


            “ทำไมแพงทุกร้านเลยเนี่ยทุกร้านขายพันกว่าหมดเลยอะ ไอติมเสียใจ ฮือ


ร่างสูงขมวดคิ้วจ้องมองมายังร่างเล็กที่ตอนนี้มัวแต่เล่นเกมปัญญาอ่อนนั่นทั้งๆที่ผมก็ยังเปียก น้ำที่หยดจากเส้นผมตอนนี้ไหลลงเสื้อขาวจนเห็นทะลุไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ผ้าที่ขอเขามาไม่ได้ถูกใช้งานแต่กลับนำมาพาดคอไว้เท่านั้น เขาเดินไปประชิดตัวไอ้เด็กนี่แล้วมันยังไม่รู้ตัวเลย มันแต่บ่นงุ้งงิ้งอะไรกับตัวเองก็ไม่รู้ แววตาดุเริ่มขุ่นเคือง ทำไมไม่ระวังตัวเลย


            ไอติมน้ำเสียงดุดันทำให้คนตัวเล็กเริ่มรู้ตัวเลยยอมวางโทรศัพท์ในมือลงก่อนจะหันมามองร่างสูงด้วยสายตาสงสัย ใบหน้าน่ารักนั่นเอียงหัวมองมาที่คนหน้าดุอย่างงุนงง



ตอนแรกก็ว่าจะดุอยู่หรอกนะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงดุไม่ลงแล้วก็ไม่รู้



#ราชาไอติม

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Talk

เขาเข้าห้องกันและกันแล้วค่าา คนโดนอ้อนจะว่ายังไงน้าาา จะใจอ่อนได้รึยังน้อ

ขอใช้คำว่าครับเป็น คับ บ้างบางประโยคนะคะ เพื่อความน่ารักของน้อง555555555555

ช่วงนี้น่าจะลงช้าหน่อย ยิ่งจะเปิดเทอมแล้วด้วย น่าจะมีเวลาลงน้อยกว่าเดิมอีก TT

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥


Contact me

Twitter : @lovethismm

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #114 loocbomb (@loocbomb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:54

    น้องน่ารักไง

    #114
    0
  2. #81 Wincts1245 (@Wincts1245) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 00:41
    น่ารักมากกกก น้องติม!!! เดี๋ยวก็โดนดุอีกหรอก
    #81
    0
  3. #28 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 01:19
    มีความดุไม่ลง
    #28
    0
  4. #21 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 11:42
    หลงงงน้อองงงงงง
    #21
    0
  5. #20 Mayly110245 (@Mayly110245) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 08:24
    น้องงวว
    #20
    0
  6. #19 04694 (@04694) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 04:58
    โอ๊ยยยยยยใจหนู
    #19
    0
  7. #18 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 08:30
    ใจอ่อนนนนนน ระทวยเรยมั้ย
    #18
    0
  8. #17 Mayly110245 (@Mayly110245) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 08:07
    น้องน่ารักกกก
    #17
    0