Just You (Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,080 Views

  • 134 Comments

  • 595 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    332

    Overall
    13,080

ตอนที่ 5 : ✿ Chapter five

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    15 ม.ค. 62

#ราชาไอติม

5




            โทษทีมึง พอดีกูเจอน้องเลยแวะทักนิดหน่อยเจ้าของน้ำเสียงนุ่มนวลหันไปตอบร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างผมโดยไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าตอนนี้เพื่อนตัวเองกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน มึงไปรอข้างบนก่อน เดี๋ยวกูไปเอาคอมที่รถแปปนึงพูดจบพี่พายุก็ยืนขึ้น ทว่าก่อนจะเดินออกไปพี่เขากลับยื่นมือหนามาลูบหัวผมเบาๆเสียก่อน แล้วทำไมผมต้องเหลือบมองพี่ราชาด้วยเนี่ย! ร่างกายมันทำไปเองโดยอัตโนมัติอะ ฮื่อ


            พี่ไปก่อนนะครับ พี่ยังยืนยันว่าเรากินเค้กช็อคโกแลตได้ฟรีนะรอยยิ้มแสนอบอุ่นกับแววตาอ่อนโยนนั่นทำให้ริมฝีปากผมต้องยกยิ้มตอบกลับไปอย่างช่วยไม่ได้ ผมชอบให้คนรอบตัวผมยิ้มจริงๆนะ มองแล้วมันรู้สึกมีความสุขมากจนขนาดพี่เขาเดินออกจากร้านไปแล้วผมยังยิ้มกว้างอยู่เลย


หมับ


            อื้อ!”


            ยิ้มเหี้ยไรอยู่ได้คนที่ตอนนี้ใบหน้าบึ้งตึงยื่นมือใหญ่มาบีบสันกรามผมไว้ด้วยมือเดียวด้วยแรงที่ไม่มากนักจนปากผมบู้บี้ไปหมด เพราะแก้มผมเยอะนิ้วพี่ราชาเลยแทบจมหายไปในแก้มแหนะ


            อี้อาอาอ่อยอ๋มมมมมือเรียวสวยพยายามแงะมือหนาที่แข็งแรงราวกับคีมเหล็กออกทว่านอกจากจะไม่ช่วยอะไรเลยแล้วยังทำให้รู้สึกเจ็บอีกต่างหาก


            มึงนี่มัน…”


            “…”


พอถูกปล่อยคนตัวเล็กก็รีบนวดแก้มตัวเองไม่หยุดพร้อมกับเงยหน้าไปมองอีกฝ่ายที่ตอนนี้หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น เสียงทุ้มต่ำในลำคอและแววตาดุดันนั่นก็บ่งบอกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ปกตินัก


            กลับหอไปได้แล้วอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นของคนตัวสูงทำเอาผมรู้สึกเกร็งไปหมด แล้วเสียงแข็งๆนั่นมันอะไรกัน เห้อ ไอติมไม่เคยทำอะไรถูกใจพี่เขาหรอก ขนาดยังไม่ทันพูดอะไรยังโดนอารมณ์เสียใส่ขนาดนี้เลย...


            ผมรอเพื่อนอยู่ครับ…” เสียงหวานค่อยๆเบาลงเมื่อดวงตาสวยเลื่อนไปสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่มีประกายแข็งกล้าจนสุดท้ายก็ต้องหลุบตามองพื้นแทนเพราะทนสู้สายตานั้นไม่ไหว


            “ผมนัดเพื่อนเอาไว้อ่าหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวบรวมความกล้าอีกครั้งก่อนจะพังทลายลงไปทันทีเมื่อคนตัวสูงไม่ได้สนใจสิ่งที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย


            “ยกเลิกไป


            ..แต่…”


Rrrrrrrrrrrrrr


คนตัวเล็กมองหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นการขออนุญาตทั้งๆที่ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ ก่อนจะทึกทักเอาเองว่าพี่เขาไม่ได้ว่าอะไรเลยกดรับสายจากเพื่อนรักตัวเองไป


            (ตอนนี้มึงอยู่ที่ร้านปะ กูจะถึงละ)


            “ใช่ กูอยู่ในร้านอะ!” ยังไม่ทันได้พูดให้จบประโยคคนๆเดิมก็กระชากโทรศัพท์เขาไปอย่างแรง ทำไมชอบรุนแรงกับโทรศัพท์จังเนี่ย ถ้ามันตกจะทำยังไง ไอติมไม่มีเงินซื้อใหม่หรอกนะ ฮือ


            มึงไม่ต้องมาแล้ว เด็กนี่จะกลับกับกูดวงตาเรียวเบิกโพลงอย่างตกใจกับคำพูดที่แสนเอาแต่ใจเช่นนั้น หัวใจดวงน้อยก็พลันเต้นแรงไปด้วย ความร้อนแผ่กระจายไปทั่วใบหน้าจนแก้มขาวแดงปลั่งไปถึงใบหู


ถึงแม้เจ้าตัวจะกดวางสายไปแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมคืนโทรศัพท์ให้ผม มิหนำซ้ำยังเอาไปใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองแทนซะงั้น


            ลุกคำสั่งที่ออกจากปากคนตัวสูงทำให้ร่างเล็กทำตามอย่างว่าง่าย ถึงแม้ใบหน้าหวานจะมีแต่ความสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรออกไปเพราะกลัวว่าตัวเองจะโดนดุอีกรอบ เดินตามแผ่นหลังกว้างไปเรื่อยๆจนตอนนี้เขาสองคนมาหยุดอยู่ที่โต๊ะด้านบนชั้นสองของร้าน


ชั้นสองสงบกว่าชั้นล่างจริงๆนั่นแหละ เพราะด้านบนไม่มีคนเลย ใบหน้าหวานกวาดมองรอบๆร้านก็ไม่พบใคร มีเพียงกองชีทอะไรไม่รู้วางอยู่ที่โต๊ะๆนึงมุมร้าน ซึ่งเขาเดาว่านี่ก็คงเป็นของของพี่ราชานั่นแหละ ก็เจ้าตัวเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะนี้นี่นา


สงสัยพี่ราชากับเพื่อนคงจะนัดกันมาทำงานที่นี่แน่เลย


แล้วเขาจะเสนอหน้ามาทำอะไรเนี่ย


            “เอ่อ..ถ้างั้นผมขอ…”


            “มึงไปนั่งรอตรงนั้นมองตามสายตาที่พยักพเยิดไปทางมุมเบาะสีชมพูที่มีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่สีครีมตั้งอยู่เป็นเชิงว่าจะให้เขานั่งรอตรงนั้นจนกว่าพี่เขาจะให้กลับ


            ครับ..” ก็ต้องทำตามอย่างช่วยไม่ได้ คิดแล้วก็เดินคอตกไปทางตุ๊กตาหมียักษ์อย่างหงอยเหงา แล้วไอติมจะทำอะไรอะ โทรศัพท์ก็ถูกยึดไปแล้วด้วย ฮื่อ


คนเล็กเล็กเอาหน้าลงไปซุกกับลำตัวของตุ๊กตาหมียักษ์ที่นุ่มนิ่มก่อนจะหลับตาลงอย่างคนที่ไม่มีอะไรทำ จนกระทั่งได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งใกล้ๆเลยเงยหน้าขึ้นไปมอง


            ขออนุญาตนะคะ เค้กช็อคโกแลตที่สั่งได้แล้วค่ะผมก้มมองเค้กช็อคโกแลตที่วางอยู่ตรงหน้าผมก่อนจะทำหน้างุนงง


            ผมไม่ได้สั่งนะครับพี่พนักงานยิ้มรับก่อนก่อนจะมองไปทางพี่ราชาที่นั่งอยู่อีกมุมของร้าน คุณผู้ชายตรงนั้นเขาสั่งไว้แล้วบอกให้มาเสิร์ฟโต๊ะนี้น่ะค่ะ ยังไงก็ทานให้อร่อยนะคะ


ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมองเค้กสลับกับพี่ราชาสองสามที แล้วพี่เขาจะมาสั่งให้ผมทำไมอะ


หยุดเลยนะ! หยุดเต้น! หมายถึงหัวใจไอติมเนี่ย...


หยุดเต้นแรงเดี๋ยวนี้เลยนะ ฮืออออออออ


#ราชาไอติม


            อ้าว ไอติม เรามาทำอะไรข้างบนเนี่ย พี่นึกว่าเรากลับไปแล้วซะอีกพี่พายุเดินเข้ามาพร้อมกับคอมในมือ พอเจ้าตัวเห็นผมก็ทำหน้าแปลกใจนิดหน่อยแต่ก็กลับมายิ้มบางๆเหมือนเดิม


            คือ..” ผมทำสายตาล่อกแล่ก มองไปทางพี่ราชาก็เห็นว่าพี่ไม่ได้หันมาสนใจทางนี้เลยแม้แต่น้อย


            มันกลับกับกูผมกำลังพยายามหาคำตอบว่าควรจะบอกพี่พายุยังไงไม่ให้งง กลัวพี่เขาสงสัยว่าจู่ๆผมมาทำอะไรที่นี่เพราะพี่พายุยังไม่รู้ว่าผมรู้จักพี่ราชา แต่ก็นั่นแหละสุดท้ายผมก็ต้องเงียบปากไป ไม่ใช่แค่ผมหรอก พี่พายุก็เงียบ


            มึงรู้จักน้องด้วยหรอวะ ตอนนี้สายตาของพี่พายุเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจ ก็แน่ล่ะ จู่ๆมาบอกว่าผมกลับกับพี่ราชา ใครจะไม่สงสัยบ้าง พี่ราชานี่ก็เหลือเกิน พูดให้คนเขาสงสัยแล้วไม่คิดจะอธิบายอะไรเลยสักอย่าง


            คือ..เคยเจอกันครั้งนึงน่ะครับ..” พูดจบก็เกาหัวพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ รู้สึกได้ว่าบรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นมาทันที


            โอเคครับ แล้วเราอยากกินอะไรอีกไหม เดี๋ยวพี่ไปสั่งให้นิสัยพี่ชายเริ่มออกมาอีกครั้ง ความจริงผมเคยคุยกับพี่เขาก่อนหน้านี้แล้วแหละ พี่พายุบอกว่าเขาอยากมีน้องชายมากๆ พี่เขาชอบดูแลคน แล้วมาเจอผมที่เป็นรุ่นน้องแถมยังเข้ากันได้ดีอีก ผมเลยคิดว่านี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่เขาเอ็นดูผมเป็นพิเศษ


            ไม่เอาคอมมาให้กูพรุ่งนี้เลยล่ะน้ำเสียงกระแทกกระทั้นนี่มันอะไรกั๊นนนน ผมเพิ่งรู้ว่าพี่ราชาขี้แซะขนาดนี้ แต่พี่พายุก็ไม่ได้ดูเดือดร้อนอะไร แค่ยักไหล่แล้วเดินเอาคอมไปวางที่โต๊ะให้เท่านั้น


ผ่านไปไม่นานผมที่เพิ่งกินเค้กช็อคโกแลตหมดก็ต้องมาถอนหายใจอีกครั้งเพราะเริ่มเบื่อ หรือเขาควรลองขอโทรศัพท์คืนดีอะ ถึงจะกลัวแต่ถ้าไม่ขอเขาคงต้องนั่งแห้งตายตรงนี้แน่ๆ สุดท้ายก็ทำใจกล้าลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปทางโต๊ะที่มีคนสองคนนั่งอยู่ช้าๆ


            พี่ราชา..ผมขอโทรศัพท์คืน..” พอแววตาว่างเปล่าหันมาสบตากับผม ผมก็เม้มปากแน่นทันที อิที่นั่งทำใจมาตั้งนานพังลงภายในไม่กี่วิได้ยังไง ฮือออออออ


แต่แทนที่จะได้โทรศัพท์ไอโฟนX เคสสีชมพูอ่อนของผมคืนมา กลับได้โทรศัพท์รุ่นเดียวกันแต่เป็นเคทสีดำมาแทน


            นี่ไม่ใช่…”


            “กูจะให้เล่นเครื่องนี้พูดขนาดนี้แล้วผมจะโวยวายอะไรได้เล่า สิ่งที่ทำได้คือรับโทรศัพท์มาแล้วไปนั่งกับคุณหมีแทน ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเล่นแหละน่า..


แต่คิดๆดูแล้ว..เรื่องเหนือความคาดหมายแบบนี้มัน


เกินไปแล้วนะ



พี่เขาจะมีอิทธิพลต่อหัวใจของผมเกินไปแล้ว



ว่าไงมึง พวกกูอยู่ร้าน…” เสียงพี่พายุคุยโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนที่พี่เขาจะลุกออกไปคุยที่ระเบียงร้านด้านนอก ผมมองตามนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร ก้มลงมองโทรศัพท์ในมือ พอกดที่ปุ่มโฮมก็พบว่าไม่ได้ใส่รหัส ไม่มีเกม แอพก็มีแค่อินสตาแกรม เฟซบุ๊ก และกูเกิลเท่านั้นเครื่องโล่งเกินไปไหมเนี่ย


ผมหันไปมองพี่เขาอีกทีก่อนจะตัดสินใจถามออกไป พี่ครับ ผมโหลดเกมได้ไหมอะพี่เขาเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงตอบกลับมาเบาๆ อืม


ผมยกยิ้มเล็กน้อยแล้วกดโหลดเกมทันที ซึ่งก็เป็นเกมประเภทปลูกผักนั่นแหละ


ผ่านไปยี่สิบนาทีก็มีเสียงโวยวายดังมาจากข้างนอก เดาว่าน่าจะเป็นลูกค้าสักกลุ่มนั่นแหละ ผมเห็นว่าพวกเขาเป็นผู้ชายประมาณสามคนเดินเข้ามา..ที่โต๊ะพี่ราชา?


            น้องไอติมปะครับ


            “พี่ธาม? สวัสดีครับผมยกมือไหว้ทันทีที่เห็นหน้าคนที่เดินเข้ามาทัก สงสัยจะเป็นงานกลุ่มสินะ  รอกลับพร้อมไอ้ชาหรอครับคำถามก็ปกตินะ แต่ทำไมต้องทำหน้ากรุ้มกริ่มแบบนั้นด้วยอะ


            ..ครับเสียงผมก็พลอยตะกุกตะกักไปด้วยเลยเนี่ย จะทำไหมงานอะ อย่าลีลาเสียงคนดุช่วยชีวิตผมไว้ พี่ธามเลยยอมเดินกลับไปแต่ยังไม่วายส่งสายแบบเดิมมาให้ผมกระอักกระอ่วนใจอีกครา


ผมนั่งรอก็แล้ว เล่นเกมส์รอก็แล้ว ดูหนังรอก็แล้ว พี่เขาก็ยังทำงานไม่เสร็จกันเสียที พอกดโทรศัพท์ดูเวลาก็พบว่าตอนนี้ใกล้จะหนึ่งทุ่มแล้ว มีอย่างเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือนอนแล้วแหละ….


คนตัวเล็กพ่นลมหายใจออกมาเบาๆก่อนจะฟุบตัวลงที่ตัวตุ๊กตาหมีอีกครั้ง


งีบสักหน่อยแล้วกัน เผื่อไอ้อาการปวดหัวน้อยๆนี่จะหายไป ความจริงตัวเขาก็หายร้อนแล้วแหละ ถึงจะยังอุ่นๆอยู่นิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้รู้สึกป่วยอะไรขนาดเมื่อวานแล้ว ที่ปวดหัวก็เพราะจ้องโทรศัพท์นานๆเนี่ยแหละ



19:20 .


ร่างสูงละมือจากการพิมพ์รายงานไปครู่หนึ่งเพราะเกิดอาการเมื่อยล้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองร่างเล็กที่ตอนนี้ฟุบลงนอนทับตุ๊กตาหมีหน้าโง่นั่นอย่างสบายใจ


            “ไอ้ชา มึงกลับก่อนมะ เด็กมึงหลับปุ๋ยไปแล้วน่ะเสียงของธามทำให้ทุกสายตาหันมาจ้องราชาทันที เออ ยังไงส่วนของมึงก็เสร็จแล้วอะพายุพูดขึ้นแม้เจ้าตัวจะมีคำถามมากมายแค่ไหน แต่เขาก็รู้ตัวดีว่านิสัยอย่างมันถึงจะถามไปมันก็ไม่ตอบอยู่ดีเลยเลือกที่จะเก็บไว้แทน


ราชาไม่ได้พูดอะไรแต่สายตากลับจับจ้องไปที่คนที่นอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยอยู่มุมร้าน ร่างสูงถอนหายใจเบาๆเพื่อไล่ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงานเป็นเวลาหลายชั่วโมง แววตาว่างเปล่าหันไปมองนอกหน้าต่างเงียบๆก่อนจะหันมาตอบรับเพื่อน


            อืม กูกลับละ ฝากที่เหลือด้วยเขาลุกขึ้นก่อนจะหันไปมองคนตัวเล็กอีกทีพร้อมๆกับที่มีสายตาของคนตรงข้ามมองไปที่คนตัวเล็กเหมือนกัน


            เดี๋ยวกูปลุกไอติมให้ก็ได้นะคนที่ยืนอยู่ไม่ได้หันไปมองต้นเสียงเลยแม้แต่น้อย ขาแกร่งเดินตรงไปที่ร่างเล็กช้าๆ 


ไม่จำเป็นเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยนั่งลงข้างกายเล็ก จ้องเพียงชั่วครู่


            ตื่นมือหนาเขย่าต้นแขนเล็กเพียงสองสามทีคนขี้เซาก็ตื่นทันที ใบหน้าหวานเริ่มปรือตาช้าๆ กะพริบเปลือกตาปริบๆ ก่อนจะมองมาที่ร่างสูงอย่างตกใจ


            เสร็จแล้วหรอครับ


            “อืมมือหนาเอื้อมไปดึงมือเล็กที่กำลังถูขอบตาไปมาจนมันเริ่มแดง อย่าขยี้ตาน้ำเสียงที่ติดจะดุพูดออกมาไม่ดังนักแต่ก็ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกกลัวหน่อยๆอยู่ดี


            กลับได้แล้วเราทั้งสองลุกยืนขึ้นก่อนที่ผมจะหันไปลารุ่นพี่ทุกคนแล้วรีบเดินออกมา เพราะพี่ราชาเดินไม่รอเลยแม้แต่น้อย ผมกลัวพี่เขาทิ้งผมไว้ที่นี่


เดินลงมาจากชั้นสองไม่เท่าไหร่ฝนก็เทลงมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ทำเอาทั้งสองคนต้องหยุดอยู่ตรงประตูร้าน ใบหน้าหวานจ้องมองไปนอกประตูใสก็พบว่าฝนยังคงเทลงมาเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด


            เราจะทำยังไงดีครับพี่ราชาไม่ได้ตอบแล้วก็ไม่ได้หันมามองด้วย มือหนาเอื้อมไปเปิดประตูจนฝนสาดเข้ามานิดหน่อยแต่ไม่ได้เปียกอะไรเพราะพี่ราชายืนบังอยู่


พี่เขาจะวิ่งออกไปหรอ


พอร่างสูงเดินไปได้สองก้าวก็ต้องหยุดชะงักเพราะคนตัวเล็กด้านหลังเขาดันก้าวตามมาด้วย จนสุดท้ายขาแกร่งก็ต้องก้าวกลับเข้ามาในร้านอีกครั้ง พ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด มึงไม่ต้องตามมา กูจะไปเอารถ


ถ้าไม่บอกไอ้เด็กนี่คงจะวิ่งตามมาด้วยสินะ


            ผมไปด้วยคิ้วเข้มขมวดเป็นปมทันทีที่ได้ประโยคนี้ กูให้รอในนี้ก็รอ มึงไม่สบายอยู่ อยากตายหรอไงไอติมเงียบไปทันที ริมฝีปากบางถูกเม้มเข้าหากันราวกับว่ามันจะช่วยคลายความขัดเขินที่เกิดขึ้นได้


            เห้ยไอ้ชา อย่าเพิ่งไปๆเป็นพี่ธามนั่นเองที่วิ่งมาหา ในมือก็ถือร่มมาคันหนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะยื่นให้พี่ราชา 


               มึงเอาร่มไป กูเอาติดมาพอดี กว่าพวกกูจะกลับฝนก็คงหยุดตกแล้วอะ


            “เออขอบใจ


            “กลับดีๆล่ะมึง น้องไอติมด้วยนะครับ


ผมพยักหน้าน้อยๆมองพี่ธามที่วิ่งกลับขึ้นไปด้านบนเหมือนเดิม ก่อนจะสะดุ้งเมื่อพี่ราชายัดร่มมาใส่มือผม


เดี๋ยวกูไปเอารถแล้วมึงค่อยกางร่มออกมา


พี่ก็เอาร่มไปสิครับ


ถ้ากูเอาไปมึงก็ต้องเปียก


งั้นเราไปพร้อมกัน…” ใบหน้าเรียบเฉยเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดุดันอีกครั้งจนเสียงของผมเริ่มหายเข้าไปในลำคอ ทว่าจู่ๆใบหน้าขาวก็กลับกลายเป็นสีแดงระเรื่อ ความร้อนลุกลามไปทั่วใบหน้าใสเพียงเพราะคำพูดของคนๆเดียว ที่มันมีอิทธิพลต่อหัวใจดวงน้อยๆดวงนี้เหลือเกิน



อย่าดื้อกับกู ไอติม



คนที่เป็นเจ้าของหัวใจของเขา...



#ราชาไอติม

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Talk

มาแล้ววววว ยัยน้องหวั่นไหวจนไม่รู้จะหวั่นไหวยังไงแล้ว

ฝากเอ็นดูน้องด้วยน้าาาา

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥


Contact me

Twitter : @lovethismm

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #88 minkjungza123 (@minkjungza123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:03

    โหดเกินไปไหมเฮียสงสารน้องอ่าาคนคุมน้องต้องทำใจ555+

    #88
    0
  2. #71 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:04
    จ้าโหดเก่งพี่ราชา
    #71
    0
  3. #16 uchuen (@uchuen) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 20:43
    งื้อออ..เก๋าไม่ได้ดื่อน๊าแต่เก๋าค้างอ่าไรท์ รอๆๆๆๆๆ
    #16
    0
  4. #11 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 21:02
    แบดบอยจังเลยอ่ะค่ะ คุณพี่ ระวังน้องชอบแบบละมุนๆน้าาา / แต่ใจเต้นแรงไปแล้วเนี่ย...
    #11
    0
  5. #10 Mayly110245 (@Mayly110245) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 19:52
    อ่อยโยนกับน้องหน่อยยย
    #10
    0