[END] DOCTOR DEAR หมอมาร์คหลอกเด็ก [MarkBam] Ft. [Got7]

ตอนที่ 7 : DOCTOR DEAR - CHAPTER 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 248 ครั้ง
    3 ม.ค. 61

。SYDNEY♔

DOCTOR DEAR

|Doctor Dear 6|



 

        เสียงกลองที่ดังไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยรวมถึงเสียงตะโกนของบรรดานักศึกษาชั้นปีต่างๆทำให้นิทรรศการที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีดูครึกครื้นมากกว่าปกติ ในแต่ละปีก็จะมีนักเรียนจากไฮสคูลต่างๆแวะเวียนเขามาเยี่ยมชมเพื่อศึกษารายละเอียดในการเข้าศึกษาต่อและปีนี้ก็คงเป็นดังเช่นทุกปีที่ผ่านมา..ซุ่มคณะแพทย์เป็นซุ่มที่มีเด็กๆให้ความสนใจมากที่สุด ไม่รู้ว่าสนใจคณะหรือสนใจที่คนเรียนกันแน่


 

        “สำหรับน้องๆที่สนใจคณะนี้นะครับลองเข้ามาสอบถามพี่เซฮุนได้เลย”


 

        “แต่ถ้าใครอยากคุยเรื่องไม่มีสาระเดินมาทางพี่แจ็คได้เลยนะครับ!”ฮันบินผายมือไปทางเซฮุนที่โบกมือให้น้องๆทุกคนก่อนจะเปลี่ยนที่ทางอีกด้านที่มีแจ็คสันยืนกินไก่ทอดอยู่ =____=  กูอุตส่าห์บอกไปแล้วนะว่าขอวันนี้วันเดียวที่มึงจะเป็นปกติเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขา


 

        “แก๊ พี่คนนั่นที่นั่งต่อโมเดลอยู่หล่อมากเลยอะ”


 

        “จริงด้วยอะ ฮู้ย ลุคคุณหมอชัดๆเลยอะ นิ่งๆ ขรึมๆ”


 

        เสียงของเด็กสาวหลายคนดังขึ้นพร้อมกับสายตาที่จ้องไปยังร่างสูงที่นั่งต่อโมเดลอยู่หลังซุ้มคณะ คนที่ถูกกล่าวถึงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองรอบๆกายตัวเอง นัยน์ตาคมหลุบมองโมเดลเหมือนกำลังจดจ่อกับก้อนหัวใจพลาสติกเพียงอย่างเดียว


 

        “ไอ้มาร์คมึงออกไปหน่อยดิวะ น้องๆเขาเอาแต่พูดถึงมึงกันเนี่ย”


 

        “กูไม่ว่าง”


 

        “ไม่ว่างส้นตีนไหมละ ออกไปเลยมึงช่วยกันทำมาหากินหน่อยเถอะ”เจบีตีไหล่แกร่งดังพลักพร้อมกับดังเพื่อนที่นั่งแข็งทื่อเป็นต้นไม้ให้เดินออกไปด้านหน้าซุ้ม มาร์คถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้ววางชิ้นโมเดลลงกับโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย..จะอะไรกันนักหนาก็ไม่รู้


 

        “นี่พี่มาร์คนะครับ อยู่ปีเดียวกับพวกพี่แต่มันได้ไปเรียนกับพวกเด็กปี6บ่อยๆ”


 

        “ว้าว เก่งจังเลยนะคะเนี่ย”มาร์คทำเพียงพยักหน้าแล้วเค้นยิ้มจางๆให้เด็กนักเรียนสาว อันที่จริงแล้วมาร์คไม่ค่อยชอบทำให้ตัวเองเป็นจุดสนใจเท่าไหร่ แต่เพราะด้วยรูปร่างหน้าตารวมถึงบุคลิกของเขามันดันไปถูกใจคนอื่นบ่อยๆทำให้มาร์คต้องอดทนมาจนถึงทุกวันนี้


 

        “พี่มาร์คช่วยแนะนำอะไรน้องๆที่อยากจะเรียนต่อคณะแพทย์หน่อยครับ”


 

        “ตั้งใจอ่านหนังสือก็สอบได้แล้วครับ”เจ้าของใบหน้านื่งขรึมบอกสั้นๆไม่มากความก่อนจะขอหลบฉากกลับมานั่งที่เดิม เพื่อนๆในคณะที่ยืนอยู่หน้าซุ้มได้แต่แยกเขี้ยวใส่ไอ้หล่อที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง..มาร์คก็แค่ไม่อยากอยู่ท่ามกลางสายตาที่เชิญชวนมาอย่างปิดไม่มิดเท่านั้น เขาเข้าใจนะว่าที่นี่มันเป็นเมืองเสรีแต่การที่เด็กผู้หญิงอายุ16ปีหรือวัยรุ่นพวกนี้จะกล้าถึงขนาดมายืนส่งสายตาฉ่ำเยิ้มให้เขา


 

        “ไอ้มาร์คไปซุ้มวิดยากันไหมวะเห็นคนมุงเต็มเลย”ฟิลิปเพื่อนอีกคนในคณะหันมาถามพร้อมกับยักคิ้วเจ้าเล่ห์ให้..ปกติซุ้มวิดยาไม่ค่อยได้รับความสนใจเท่าไหร่แต่ปีนี้แม่งแปลก เด็กๆเอาแต่เดินเข้าเดินออกกันเยอะแยะไปหมด


 

        “คนเยอะเหรอวะ..?”


 

        “เออดิ นี่กูอยากไปดูว่าแม่งมุงอะไรกันต้องเด็ดแน่ๆ”คิ้วหนาขมวดกันเป็นปมก่อนจะลุกขึ้นเดินนำเพื่อนตัวสูงแบบชาวตะวันตกไปยังฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นซุ้มของคณะวิทยาศาสตร์ สายตาคมกวาดไปทั่วเพื่อหาสาขาสิ่งแวดล้อมก่อนที่ตาคมจะหยุดอยู่บริเวณที่มีเด็กยืนบังหน้าซุ้มจนมิด


 

        “หันมาปลูกผักกันเยอะๆนะเด็กๆ”


 

        “พี่สนใจมาปลูกต้นรักกับพวกผมไหมคร้าบ ฮิ้วววว”


 

        “ถ้าบ้านผมปลูกไม่ขึ้นขอไปปลูกที่บ้านพี่แทนได้ไหมครับ”


 

        เสียงแซวรวมทั้งเสียงผิวปากดังจนคนที่ยืนอยู่ด้านหลังขมวดคิ้วแน่น และเหมือนจะเริ่มแน่นขึ้นเรื่อยๆเมื่อเห็นว่าคนที่โดนแซวคือใคร..เด็กหนุ่มหน้าหวานที่สวมหมวกลูกพีชกับเด็กแก้มตุ่ยที่สวมหมวกแครอทสีส้ม แบมแบมยืนยิ้มแกนๆได้แต่มองทางนั้นทีทางนี้ทีอย่างไม่รู้จะตอบอะไร


 

        “ไปปลูกบ้านพี่ไหมละน้อง จะได้ฝังลงดินไปพร้อมกับต้นไม้แม่งเลย!”


 

        ยูคยอมบอกเสียงเข้มพลางส่งสายตาเชือดเฉือนไปให้เด็กหนุ่มไฮสคูลที่เอาแต่แซวแบมแบมและจินยอง เพื่อนตัวใหญ่ดันให้2ผักเข้าไปนั่งหลังซุ้มก่อนจะเป็นคนออกมารับหน้าแทน


 

        “โหวแม่ง เอาพี่ลูกพีชกับพี่แครอทไปเก็บทำไมวะ”


 

        “เห็นแบบนี้แล้วโคตรอยากเรียนคณะนี้เลยว่ะ พี่แครอทอย่างน่ากินอะ”


 

        นัยน์ตาคมที่เย็นชาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วบัดนี้ยิ่งเย็นลงกว่าเดิมจนคนที่เผลอหันมาสบตาถึงกับขนลุกซู่..มาร์คไม่ชอบให้ใครมาพูดถึงแครอทของเขาแบบนี้ ช่วงขายาวก้าวผ่านฝูงชนเข้าไปภายในซุ้มไม่สนสายตาของใครทั้งนั้น ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาอยากจะทำมากที่สุดคือพาเด็กแก้มตุ่ยไปในที่ที่ไม่มีใครเห็น จะได้เลิกมองกันซะที..ขัดลูกตา


 

         แบมแบมที่นั่งใช้กระดาษพัดใบหน้าแดงระเรื่ออยู่รีบผุดลุกขึ้นอย่างตกใจเมื่อสายตาสะท้อนให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกาวน์แขนสั้น ดวงตากลมกระพริบปริบๆอย่างสงสัยว่าทำไมมาร์คถึงได้มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่


 

         “พ..พี่มาร์คมาทำอะไรที่นี่อะ”


 

         “บังเอิญเดินผ่านมา”


 

         จินยองเบ้ปากลงอย่างหมั่นไส้..บังเอิญเดินมาซะลึกเชียวนะ =____=


 

         “อ่า เหรอครับ”แบมแบมเกาท้ายทอยแก้เก้อไม่รู้จะขุดบทสนทนาไหนขึ้นมาคุยกับมาร์คดี ท่ามกลางความอึดอัดระหว่างคนสองคนยังมีจูเนียร์ที่นั่งขยับตัวยุกยิกอยู่..รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ผิดที่ผิดทางอะ เหมือนเป็นก้อนอึที่ลอยอยู่ท่ามกลางฝูงปลาการ์ตูน


 

         “คุณแบมงั้นเนียร์ไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ”


 

         “อือๆ เดี๋ยวคุณแบมเฝ้าเอง”ใบหน้าหวานพยักหงึกหงักก่อนจะก้มลงมองมือที่กุมอยู่บริเวณหน้าตัก รู้สึกประหม่ากับสายตาคมๆที่จ้องมองอยู่นิ่งๆ แบมแบมสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวบรวมความกล้าหากแต่เสียงทุ้มกลับแทรกขึ้นมาเสียก่อน


 

         “ไปเดินดูซุ้มกันไหม”








 

         คนตัวเล็กที่กำมือแน่นได้แต่เดินก้มหน้าก้มตาตามหลังร่างสูงโปร่งไปเรื่อยๆ ใบหน้าใสยังคงความร้อนผ่าวที่ผิวแก้มจนตัวเองเริ่มรู้สึกรำคาญ..จะแดงอะไรกันนักหนานะ ก็แค่พี่มาร์คชวนมาเดินเล่นด้วยเท่านั้นเอง


 

         “โอ๊ะ! ขอโทษนะฮะ”ไหล่เล็กถูกชนอย่างแรงจนร่างบอบบางเซไปหลายก้าว ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองคู่กรณีอย่างตกใจก่อนจะรีบขอโทษขอโพยยกใหญ่ ร่างสูงที่โดดเด่นท่ามกลางนักศึกษาหลายคนหันขวับกลับมามองคนที่ก้มๆเงยๆอยู่แบบนั้น


 

         “มองอะไรอยู่ เดินดีๆสิ”


 

         ฝ่ามือกว้างคว้ามือนิ่มไปกุมไว้แล้วออกแรงดึงให้เขยิบเข้ามายืนชิดตัวเอง คนตัวเล็กก้มมองฝ่ามือทั้งสองที่กอบกุมกันไว้แน่นพลางยิ้มจางๆอย่างเขินอาย..ความสั่นไหวที่หน้าอกข้างซ้ายมันเต้นถี่เสียจนคุณแบมต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ 


 

         แบมแบมไม่เคยเห็น..ไม่เคยสัมผัสได้ถึงเสียงหัวเราะของมาร์คจนกระทั่งวันนี้ ร่างสูงที่ย่อเข่าลงกับพื้นกำลังลูบศรีษะเด็กตัวน้อยที่เล่นสนุกอยู่กับของเล่นสีสันสดใส ใบหน้าคมที่มักจะนิ่งขรึมกลับแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างซึ่งแบมแบมคิดว่ามันดูอบอุ่นและใจดีมากๆ 


 

         “พี่สุดหล่อเป็นคุณหมอเหรอคะ”เด็กสาวตัวน้อยถามมาร์คด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะเสื้อกาวน์สีขาวที่มาร์คสวมอยู่มันเหมือนกับของคุณหมอที่โรงพยาบาล


 

         “ไม่ใช่ค่ะ ต้องรออีก2ปีพี่ถึงจะได้เป็นคุณหมอ”


 

         “งั้นพี่สุดหล่อต้องมาดูแลจีมินด้วยน๊า”มาร์คหัวเราะเสียงแผ่วก่อนจะวางมือลงบนศรีษะกลมๆพลางเหลือบมองคนตัวเล็กที่ถูกเกาะแกะจากเด็กๆจำนวนไม่น้อย คนตัวสูงยืดกายขึ้นแล้วก้าวไปหาแบมแบม..เรียวปากหยักกดยิ้มเมื่อได้ยินแบมแบมกำลังพูดถึงเรื่องผักที่ตัวเองปลูกให้เด็กๆฟัง


 

         “ที่บ้านคุณแบมมีแปลงผักด้วยนะ ชื่อคุณเทอร์รี่1ส่วนคุณเทอร์รี่2ตายไปแล้ว”ใบหน้าที่กำลังยิ้มแย้มสลดลงเมื่อพูดถึงคุณเทอร์รี่2ที่ถูกถอนทิ้งไปแล้ว เด็กๆเมื่อเห็นแบมแบมทำหน้าเศร้าก็ต่างพากันกอดปลอบเสียยกใหญ่..ดูมะรุมมะตุ้มจนมาร์คต้องเดินเข้าไปช่วยแกะออก


 

         “ร้องไห้อีกแล้ว”มาร์คดุคนที่กำลังขยี้ตาแล้วดึงเข้ามาใกล้ คนตัวสูงย่อตัวลงให้ใบหน้าเสมอกับแบมแบมแล้วยกยิ้มอ่อนโยนให้พร้อมกับลูบกลุ่มผมสีอ่อนอย่างปลอบประโลม


 

         “คุณแบมเปล่านะ”


 

         “เฮ้อ อยากกินไอติมไหม”ถอนหายใจเสียงดังพลางดึงมือเล็กมากุมไว้แน่น มาร์คไม่ชอบเห็นใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มต้องเปื้อนคราบน้ำตา หากเป็นไปได้เขาอยากจะให้แบมแบมเป็นเด็กที่สดใสอยู่ตลอดไปเลยด้วยซ้ำ นัยน์ตาหวานช้อนมองก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักไปให้..ไอติม คุณแบมชอบกินที่สุดเลย


 

         “งั้นก็หยุดร้องไห้ก่อน เดี๋ยวจะพาไปซื้อ”เปลือกตาสีหวานปิดลงช้าๆเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมปาดน้ำตาที่เกาะอยู่ที่แพขนตาหนา มือหนาละจากใบหน้าใสก่อนจะเลื่อนไปกุมฝ่ามือบางพร้อมกับจ้องเข้าไปในดวงตากลมที่แดงอยู่น้อยๆ..จะผิดไหมถ้ามาร์คขอสารภาพว่าเขาอยากทำแบบนี้กับแบมแบมมาตลอด






 

 

         สายลมอ่อนๆที่พัดเคลียผิวแก้มใสทำให้รู้สึกสดชื่นซะจนคนที่กินไอติมอยู่ต้องหลับตาพริ้มรอรับสัมผัสเย็นสบาย คนที่นั่งสูดบรรยากาศดีๆก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองใบหน้ากลมใสที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง..พอได้ไอติมก็อารมณ์ดีขึ้นมาเลยนะ 


 

         “ขอบคุณสำหรับไอติมนะพี่มาร์ค”คนตัวเล็กเงยหน้าบอกเสียงใสก่อนจะหันไปมองวิวด้านหน้าต่อ มาร์คพยักหน้ารับคำขอบคุณนั้นก่อนจะเอนกายลงนอนกับพื้นหญ้าเพื่อผ่อนคลายร่างกายที่เหนื่อยล้ามาหลายวัน..เขามีเวลาอยู่กับแบมแบมอีกแค่3ชั่วโมงเพราะอีกเดี๋ยวก็ต้องไปขึ้นวอร์ดแล้ว 


 

         “แบมแบม”


 

         “หือ?”คนที่ถูกเรียกขานรับเบาๆพร้อมกับหันมาหา มาร์คพรูลมหายใจทิ้งเฮือกใหญ่..เขาเป็นคนพูดไม่เก่งแถมยังไม่มีความโรแมนติกเอาเสียเลย ขนาดจะจีบคนที่ตัวเองชอบก็ยังไม่ชัดเจน 


 

         “ในโลกนี้มีใครที่นายรักบ้าง”นี่เป็นคำถามที่มาร์คอยากรู้ที่สุด เพราะแบมแบมเคยพูดว่าโลกของตัวเองมีเพียงแค่จูเนียร์ ยูคยอมและคุณมาการ์เร็ตเท่านั้น แต่มาร์คก็ยังอยากฟังคำตอบอีกสักครั้งว่าช่วงเวลา1เดือนที่ผ่านมา..ในโลกของแบมแบมมันมีเขาเข้าไปอยู่หรือยัง


 

         “อืม..ในโลกของคุณแบมมีคนที่คุณแบมรักมากๆไม่กี่คนหรอก”คนตัวเล็กตอบเสียงเบาพลางยกยิ้มน้อยๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาเรียวคมที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว มาร์คยันกายลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องลึกไปภายในดวงตาหวาน


 

         “บอกฉันได้ไหม”



         คนตัวเล็กเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนผ่อนลมหายใจออกมาพร้อมกับตอบคำถามที่มาร์คคาใจ



 

         “มีคุณมาการ์เร็ต จูเนียร์ ยูคยอม แล้วก็..”มาร์ครอฟังด้วยความตื่นเต้นเสียจนแสดงออกทางสีหน้า แบมแบมเอี้ยวหน้ามามองมาร์คตรงๆก่อนจะยกยิ้มอ่อนหวานให้


 

         “มีพี่มาร์คด้วย”


 

         มาร์คไม่รู้ว่าตอนนี้มุมปากของตัวเองฉีกไปถึงใบหูแล้วหรือยัง รู้เพียงแค่ว่าเขามีความสุขมากเสียจนหุบยิ้มไม่ได้ คนตัวเล็กที่ทำใจกล้าพูดออกไปก็เอาแต่ก้มหลบหน้าหลบตา..อายจนแทบจะมุดลงดิน ความเงียบที่ปกคลุมชั่วอึดใจช่วยให้แก้มที่แดงระเรื่อค่อยๆกลับสู่สภาวะเดิมก่อนที่มันจะกลับมาแดงอีกรอบอย่างรวดเร็ว


 

         “ขอบคุณ..เพราะโลกของฉันมันก็มีนายอยู่เหมือนกัน”


 

-------------------------------------------------------- 50%นะฮับ



         เปาะแปะๆ




=________=  กำลังโรแมนติกอยู่ปะวะ ฝนห่าของแท้เลยจริงๆ




“ไปหลบฝนข้างใต้ตึกก่อนเร็ว”มาร์คฉุดแบมแบมให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะพากันวิ่งไปหลบฝนใต้ตึก เสื้อยืดสีฟ้าอ่อนที่โดนน้ำฝนไปเต็มๆทำให้ผิวกายขาวผ่องของแบมแบมปรากฏออกมาท่ามกลางสายตาหลายคู่ มาร์คขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจกับสายตาของผู้ชายบางคนที่มองแบมแบมเหมือนจะเข้ามาขย้ำอยู่แล้ว




ฟุบ




“เอ๊ะ? พี่มาร์ค”




“เอาคลุมไว้เดี๋ยวเป็นหวัดอีก”มาร์คถอดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดออกแล้วคลุมทับกายเล็กของแบมแบมที่ยืนสั่นกึกๆ เด็กแก้มตุ่ยกระชับเสื้อกาวน์กลิ่นหอมพลางอมยิ้มเขินๆ..เสื้อของพี่มาร์คอุ่นมากเลย สายฝนที่โปรยปรายด้านนอกไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆ ผู้คนเริ่มบางตาลงไปเหลือเพียงไม่กี่คนที่ยืนรอให้ฝนซา




“คลุมไว้อย่าให้เปียก”มาร์คดึงเสื้อกาวน์ขึ้นคลุมศรีษะเล็กให้มิดชิดที่สุด




“(‘ ‘ )?”




มาร์คไม่สนใจใบหน้าที่แสดงถึงความงงงวยของเด็กแก้มตุ่ยอีก แขนหนารัดเอวคอดเข้ามาชิดจนใบหน้าหวานแนบลงกับแผงอกแกร่ง ฝ่ามือหยาบกดศรีษะของแบมแบมให้ต่ำลงเพื่อหลบเม็ดฝนก่อนจะพาคนตัวเล็กวิ่งไปยังลานจอดรถที่ไกลอยู่พอสมควร คนที่ตัวเกร็งอยู่ในอ้อมแขนได้แต่วิ่งไปตามการบังคับของมาร์ค ช้อนนัยน์ตากลมมองเสี้ยวหน้าคมอย่างอบอุ่นไปทั้งหัวใจ..เรา2คนอยู่ใกล้กันจนได้ยินถึงเสียงลมหายใจ




“คลุมด้วยกันนะฮะพี่มาร์ค”แบมแบมขืนกายออกเล็กน้อยท่ามกลางสายฝนแล้วกางเสื้อออกเพื่อแบ่งปันที่กันฝนชั่วคราวให้มาร์ค กลายเป็นว่าเสื้อกาวน์ในมือของแบมแบมถูกย้ายมาอยู่ในมือมาร์คพร้อมกับกางออกเพื่อบังร่างทั้งสอง เรียวตาคมเหลือบมองเด็กตัวเล็กที่ยกยิ้มทั่วใบหน้าเช่นเดียวกับเขาในตอนนี้




“กลับบ้านดีๆนะพี่มาร์ค”




“อืม”




มาร์คพยักหน้าให้ก่อนจะปลดล็อกรถให้แบมแบมเข้าไปในร้านเสียที สายฝนด้านนอกซาลงไปมากแล้ว แบมแบมจึงไม่ต้องรีบวิ่งลงมา เด็กแก้มตุ่ยเปิดประตูรถก่อนจะก้าวลงไปหากแต่คำพูดสุดท้ายของคนบนรถกลับทำให้ร่างเล็กชะงัก 




“ฝันดีนะ..แบมแบม”เรียวปากสีหวานยกยิ้มบางๆพลางยกมือกุมอกที่สั่นระรัวแน่น แบมแบมไม่รู้ว่าคนที่พูดคำว่าฝันดีออกมาจะแสดงสีหน้าอย่างไร แต่กับตัวเขาเอง..มันยิ้มกว้างเสียจนไม่รู้จะกว้างยังไงแล้ว








มาร์คสายมากแล้ว ตอนนี้เป็นเวลา1ทุ่มครึ่งซึ่งเลยเวลาเข้าวอร์ดเขามาเกือบ3ชั่วโมง แถมเสื้อกาวน์ที่มีเพียงตัวเดียวของเขายังลืมไว้กับแบมแบมอีก..อะไรจะซวยแบบนี้วะ เนื้อตัวก็เปียกปอนไปหมดถ้าอาจารย์หมอเห็นเข้าต้องโดนตัดคะแนนแน่ๆ ช่วงขายาววิ่งเต็มสปีดไปยังวอร์ดเด็กก่อนจะเบรกจนตัวโก่งเมื่อเห็นอาจารย์หมอที่ยืนรออยู่ เยื้องไปทางด้านหลังก็เห็นไอ้เซฮุนยืนทำหน้าเป็นหมาหงอย




“นักศึกษาแพทย์มาร์คต้วน ตามผมมาที่ห้องรับรอง เดี๋ยวนี้!”พูดจบก็สะบัดตูดเดินไปทันที ทิ้งให้คนที่โดดวอร์ดยืนขยี้หัวอย่างเบื่อๆ เซฮุนที่โดนอาจารย์หมอกถามเรื่องมาร์คได้แต่เดินส่ายหัวมาตบไหล่เพื่อนปุๆ




“ไปไหนของมึงวะ กูโทรไปก็ไม่ติด”




“ติดฝนอยู่มหาลัย”มาร์คพูดเสียงเครียดแล้วเหวี่ยงกระเป๋าลงบนโซฟาก่อนจะกระแทกตัวนั่งอย่างหงุดหงิด..ก็แค่มาช้าจะอะไรนักหนาวะ เขามาเข้าวอร์ดแทนพวกรุ่นพี่บ่อยๆไม่คิดถึงตรงนี้บ้างหรือไง คนเรามันก็ต้องมีเรื่องด่วนเรื่องสำคัญกันบ้าง 




“มึงก็มีรถปะวะ ติดฝนเหี้ยไร”




“กูต้องไปส่งแบมแบมที่บ้านด้วย”




“ต๊ายย เดี๋ยวนี้มีไปส่งเด็กที่บ้านเหรอมึง ชักจะเกินหน้าเกินตากูไปละ”เซฮุนจีบปากจีบคอพูดแขวะเพื่อนหน้าหล่อ..แม่งอุตส่าห์ยอมมาสายเพราะไปส่งน้องแบมเนี่ยนะเหลือเชื่อชะมัด คนอย่างมาร์คต้วนที่ไม่เคยสนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมกลับยอมโดนด่าเพียงเพราะเรื่องไร้สาระแบบนี้




“ไม่ใช่เด็กกู”เพราะกูจะให้เป็นมากกว่านั้นอีก..




“อ๋อเหรออ ฮึ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่”เซฮุนหัวเราะขึ้นลำคอเหมือนไม่เชื่อกับสิ่งที่มาร์คบอกก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังด้านในห้องที่เรียงรายไปด้วยเตียงคนไข้ ทิ้งให้มาร์คถอนหายใจแล้วพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ กายสูงลุกขึ้นยืนแล้วปรับสีหน้าให้ดูนิ่งที่สุดก่อนจะเดินไปยังห้องรับรอง




ก็อกๆ




“ขออนุญาติครับ”มาร์คผลักประตูเข้าไปก่อนจะทรุดตัวนั่งลงตรงข้ามอาจารย์แพทย์ที่ดูแลกลุ่มของเขาอยู่ ใบหน้าคมคายเย็นชาเสียจนคนที่จะเรียกเข้ามาว่าถึงกับพูดไม่ออก




“ทำไมถึงมาสาย ไม่รู้หรือยังไงว่าวันนี้มีให้คะแนน”




“ผมขอโทษครับอาจารย์ พอดีผมมีธุระสำคัญ”




“ธุระอะไรถึงได้ไม่ยอมโทรบอกใครเลย แล้วนี่เสื้อกาวน์หายไปไหน!”มาร์คส่ายหัวอย่างหนักใจ กำลังภาวนาไม่ให้โดนเฉ่งเรื่องนี้แต่ก็โดนจนได้ คนถูกสอบสวนเม้มปากก่อนจะตอบคำถามทั้งหมดออกไป




“ผมช่วยเด็กหลงทางน่ะครับ แล้วฝนมันก็ตกอาจารย์จะให้ผมทิ้งไปหรือไง”ตอบหน้าตายแต่ที่พูดไปเขาก็ไม่ได้โกหกนะ..แบมแบมเป็นเด็กหลงทางจริงๆนี่




“ส่วนเสื้อกาวน์..ผมให้น้องเขาไปไว้กันฝนคงไม่ได้คืนแล้วครับ”มาร์คตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไรจนคนที่เดือดอยู่ยิ่งทวีความโกรธเพิ่มไปอีก รู้ว่าเป็นเด็กมีพรสวรรค์ไม่เคยเกเรมาก่อนแต่ทำแบบนี้เพราะคิดว่าตัวเองเลิศเลอกว่าคนอื่นก็ไม่ใช่สิ่งที่สมควรหรือเปล่า




“เฮ้อ เอาล่ะ ในฐานะที่เป็นความผิดครั้งแรกผมจะยังไม่ตัดคะแนนคุณแต่ก็คงต้องลงโทษตามระเบียบวินัย”




“…”




“วันพรุ่งนี้มาเข้าเวรเปลแทนลุงชาร์กาฟที่เดิม!”




จากใบหน้าที่นิ่งดุจน้ำแข็งขั้วโลกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดเสียจนอาจารย์สังเกตเห็น..ไอ้เด็กพวกนี้น่ะต่อให้เก่งมาจากไหนก็แพ้เรื่องลี้ลับกันทั้งนั้นแหละ มาร์คโค้งให้อาจารย์เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปจากห้องรับรอง พรูลมหายใจออกเฮือกใหญ่อย่างหนักใจและ..หวาดหวั่น มันคงจะไม่เป็นอะไรเลยถ้าเวรที่เขาไปเข้ามันไม่ใช่..ห้องดับจิต








วันนี้มาร์คโทรมาบอกแบมแบมว่าติดธุระคงไปรับไม่ได้ คนตัวเล็กจึงต้องมามหาลัยเองดังเช่นทุกครั้งเหมือนเดิม เมื่อเดินมาถึงตึกคณะแพทย์ก็อดที่จะมองบางสิ่งบางอย่างที่นอนแหมะอยู่ในกระเป๋าไม่ได้..เสื้อกาวน์ของพี่มาร์ค เดี๋ยวเรียนเสร็จค่อยเดินเอามาให้ก็แล้วกัน




“แบมมม เรามีข่าวดีมาบอกแหละ”นาตาชาเพื่อนสาวในคณะเดินมาแตะไหล่บางแล้วบอกเสียงดีอกดีใจ 




“ข่าวอะไรเหรอ?”




“แปลงผักเราที่ถูกรื้อไปน่ะ อธิการบดีเขากำลังหาที่ทำแปลงใหม่ให้อยู่นะ”




“จริงเหรอ! ดีจังเลย”คนตัวเล็กร้องถามเสียงดีใจพร้อมกับกระโดดไปมา..นึกว่าแปลงผักของคณะเราต้องหายไปแล้วเสียอีก พอได้ยินแบบนี้ก็มีความสุขขึ้นมาเยอะเลย




“จริงสิ ฉันได้ยินอาจารย์ที่คณะพูดกันอยู่ สบายใจได้แล้วนะแบมแบม”นาตาชาหยิกแก้มนิ่มของเด็กแก้มตุ่ยแล้วเดินเข้าตึกทิ้งให้แบมแบมยืนยิ้มอยู่คนเดียว เฮ้อ ถึงคุณเทอร์รี่2จะไม่อยู่แล้วแต่คุณแบมก็จะไม่งอแง ต่อไปนี้คุณแบมจะไม่ทำนิสัยเอาแต่ใจกับคนอื่นอีก สัญญาเลย =^=




เป็นเวลาบ่าย2โมงกว่าๆพอดีที่เลิกเรียนแบมแบมบ๊ายบายจูเนียร์แล้วขอตัวไปทำธุระ ส่วนยูคยอมรายนั้นไม่ได้มาโรงเรียนเพราะต้องไปช่วยงานคุณมี๊ที่เมืองข้างๆ คนตัวเล็กเดินข้ามสะพานไปยังอาณาเขตของคณะแพทย์ศาสตร์ก่อนจะสอดส่องไปทั่วบริเวณเพื่อหาคนที่พอจะรู้จัก..แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เจอ โทรไปหาพี่มาร์คก็ไม่รับสาย..เป็นอะไรหรือเปล่านะ




“มายืนน่ารักอะไรตรงนี้!”




“เฮือก! พี่แจ็คสัน ตกใจหมดเลย”แจ็คสันกุมท้องหัวเราะเด็กตัวเล็กที่สะดุ้งสุดตัวอย่างขำๆ..เขาเห็นแบมแบมตั้งแต่เดินข้ามสะพานมาแล้วแต่อยากรู้ว่าคนตัวเล็กมาทำอะไรถึงได้นั่งแอบอยู่ แบมแบมยู่ปากงอนๆแล้วสะบัดหน้าหนี




“ขอโทษครับๆแล้วมาทำอะไรตรงนี้เห็นยืนนานแล้ว”




“เอ่อ คุณแบมเอาเสื้อกาวน์มาคืนพี่มาร์ค”มือเล็กล้วงเสื้อสีขาวสะอาดออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้แจ็คสันดู แจ็คสันที่ได้ยินชื่อมาร์คก็ต้องทำหน้าสลดใจทันทีจนแบมแบมที่มองอยู่ถึงกับหน้าเสีย




“ไอ้มาร์คมันไม่อยู่ที่นี่หรอกแบม”




“แล้วพี่มาร์คอยู่ไหน ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย”




“เรื่องมันเศร้า โธ่ เพื่อนรักพี่”คนตัวหนาแสร้งบีบน้ำตาเหมือนสาวน้อยที่ถูกหักอกมาหมาดๆ ยิ่งแสดงออกถึงความเสียใจมากเท่าไหร่เด็กที่ยืนกอดเสื้อกาวน์อยู่ก็ยิ่งหน้าเสียมากขึ้นเท่านั้น ใบหน้าหวานส่ายไปมาเหมือนไม่อยากจะเชื่อสิ่งตัวเองคิดอยู่ในหัว..ไม่นะมันต้องไม่ใช่แบบที่คุณแบมคิดสิ




“พ..พี่แจ็คฮะ พี่มาร์คเป็นอะไร”




“เมื่อคืนหลังจากที่มันเข้าวอร์ดเสร็จ มันเครียดมากเรื่องที่อาจารย์ว่ามันไปช้าแถมยังไม่มีเสื้อกาวน์อีก”




แจ็คสันบอกเสียงเครือแสดงสีหน้าปวดร้าวออกมาอย่างเห็นได้ชัด แบมแบมที่ตั้งใจฟังยกมือที่สั่นระริกของตัวเองขึ้นกุมริมฝีปากไว้แน่น อวัยวะใต้อกข้างซ้ายชาหนึบคล้ายจะหยุดเต้นลงเสียดื้อๆ




“ถนนลื่นมากไอ้มาร์คมันก็ขับเร็ว”




“ม..ไม่จริง เมื่อวานพี่มาร์คยังมาส่งคุณแบมอยู่เลย ก..โกหกคุณแบมใช่ไหม”คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมาเหมือนไม่อยากจะฟังอะไรต่ออีก นัยน์ตากลมเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจและรู้สึกผิด..ถ้าพี่มาร์คไม่มาส่งเขา ถ้าพี่มาร์คไม่ยอมสละเสื้อกาวน์มาให้เขา ก็คงไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น 




“ไปโรงพยาบาลกับพี่ ไปหามันเถอะน้องแบม”แจ็คสันลูบไหล่เหล็กที่สั่นสะท้านเหมือนต้องการให้กำลังใจและปลอบประโลม เด็กแก้มตุ่ยที่บัดนี้เอาแต่นั่งย่อเข่าลงกับพื้นร้องไห้โฮเหมือนคนหมดแรง..ชาไปหมดทุกสัดส่วนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแหลกสลายไปพร้อมกับคำพูดที่ทำร้ายจิตใจ 




“ฮึก พี่มาร์ค คุณแบมขอโทษ”



---------------------------------------------------- ครบแล้วค่า



ยังไม่ได้รีไรท์ใหม่นะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 248 ครั้ง

3,570 ความคิดเห็น

  1. #3553 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 18:01
    เเจ็ค.......
    #3553
    0
  2. #3540 Ppchat (@pepsii123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:19

    เเจคสั้นคนเลววววว555555
    #3540
    0
  3. #3539 Ppchat (@pepsii123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:09

    เเจคสั้นคนเลววววว555555
    #3539
    0
  4. #3535 oilyujung (@oilyujung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 15:20
    RIPเฮียจั๋นของน้อง5555
    #3535
    0
  5. #3522 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 12:50
    แจ็คนิสัยไม่ดี
    #3522
    0
  6. #3513 R_Jummar (@0810640880) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 17:26
    พี่แจ๊คร้ายอ่ะ แกล้งหนูแบม
    #3513
    0
  7. #3507 Jane_MTBB (@Jane_MTBB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 21:10
    พี่แจ็คอย่าแกล้งน้องงงงง
    #3507
    0
  8. #3503 KevinMBGOT7 (@KevinMBGOT7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 17:11
    555 ว้อยยย แจ็ค พูดให้จบดิ พูดสองแง่สองง่ามอยู่นั้นและ5555
    #3503
    0
  9. #3499 มยองซูอู้ว~ (@jammy_maj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 20:00
    ทำไมตลกกก แจ๊คแกล้งน้องไม่ดีนะ 5555
    #3499
    0
  10. #3498 Shiroha-Chan (@Shiroha-Chan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 22:33
    พี่แจ็คสัน นิสัยไม่ดีแกล้งน้องทำไม = =;
    #3498
    0
  11. #3473 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 02:20
    พี่แจ๊คสันแกล้งน้องทำไม
    #3473
    0
  12. #3456 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 16:42
    โถ่ววว อิเฮียแกล้งน้องอ่ะ
    #3456
    0
  13. #3424 --11-- (@--11--) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 20:51
    เฮียยย อย่าแกล้งน้องงงงง
    #3424
    0
  14. #3421 nichamon_ncm (@nichamon_ncm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 11:01
    โอ้ยยยยย555555แจ็คจะบิ้วทำไม
    #3421
    0
  15. #3414 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 21:12
    อิแจ้คข่นเลวววว
    #3414
    0
  16. #3364 ming_alioun (@ming_alioun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 22:15
    เล่นใหญ่ตลอดเลยน้ะจั๋นนน555
    #3364
    0
  17. #3363 honeyy94 (@honeybrll4794) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 14:04
    แจ็ตสันคนเล๊ววว แกล้งน้อง555
    #3363
    0
  18. #3356 ตะหนูเอง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 09:40
    จั๋นนน ไปแกล้งน้องทำมายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย โอ้ยยยย 555
    #3356
    0
  19. #3336 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 23:00
    แจ็คไปแกล้งน้องงงงงงง เดี๋ยวโดนมาร์คจัดการ
    #3336
    0
  20. #3316 @fujinoii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 08:49
    อิพี่แจ็คมันร้าย แต่ไม่ทันมาร์คร้ายกว่าประทับตรามาร์ค ต้วนที่ยอดอกเลยจ้าาาาา ยัยน้องก็น้าซื่อบื้อจริงๆ
    #3316
    0
  21. #3306 nattap18 (@nattap18) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 15:20
    เกลียดตาแจ็คคคคคคค  จะแกล้งน้องทำไมคะ5555
    #3306
    0
  22. #3277 Ploy_shineeworld (@ploy_nrs) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 15:22
    เกลียดดดดด แจ็คสัน5555555555555
    #3277
    0
  23. #3276 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 08:39
    แจ็นสันแกมันร้ายยยยย5555555555555
    #3276
    0
  24. #3253 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 03:00
    แจ็คนี่นะ555
    #3253
    0
  25. #3245 Keng Nam (@keng13jang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 19:15
    เหมือนจริงมากอ่ะ .. แจ๊คสันอย่างฮา
    #3245
    0