[END] DOCTOR DEAR หมอมาร์คหลอกเด็ก [MarkBam] Ft. [Got7]

ตอนที่ 3 : DOCTOR DEAR - CHAPTER 2 [ลงใหม่]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 283 ครั้ง
    2 ม.ค. 61

。SYDNEY♔

DOCTOR DEAR

|Doctor Dear 2|


 

        กิจวัตรอย่างหนึ่งของแบมแบมในตอนเช้าก็คือการดูแลแปลงผักหลังบ้านซึ่งจริงๆแล้วอาจารย์บังคับให้ทำ มือเล็กรดน้ำให้กับต้นกล้าอ่อนๆพลางเปิดเพลงให้พวกมันฟังไปด้วยจะได้โตไวๆ เสียงเพลงบัลลาดเบาๆแต่เพราะบ้านหลังที่อยู่ติดกันอย่างยูคยอมทำให้ได้ยินชัดเจน


 

        “ตื่นเช้าจังเลยนะคุณแบม”


 

        “อ้าว ยูคยอมทำไมตื่นเร็วนักล่ะ สงสัยวันนี้พายุเข้าแน่เลย”เพื่อนตัวใหญ่แยกเขี้ยวให้คนตัวเล็กที่หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ยูคยอมปีนกำแพงข้ามมายังบริเวณบ้านของแบมแบมอย่างง่ายดายเพราะอาศัยทักษะการปีนที่มีมามากกว่า10ปี..เรียกได้ว่าเขาปีนบ้านแบมแบมตั้งตัวเองอายุแค่9ขวบเองมั้ง


 

        “ยูคยอมไปรดน้ำให้ลูกๆหรือยัง วันนี้แดดจัดนะต้องรดน้ำเยอะๆ”


 

        “โอ๊ย ปล่อยมันไปเถอะเดี๋ยวร้อนมากมันก็หลบแดดกันเองแหละ”ยูคยอมพูดเหมือนไม่ใส่ใจอะไรกับไอ้ต้นไม้พวกนั้นก่อนจะทรุดนั่งลงบนเปลสานทิ้งให้แบมแบมยู่หน้าไม่พอใจกับคำพูดของเพื่อนตัวโต


 

        “ทำไมทำแบบนั้นล่ะ ถ้ามันตายขึ้นมาจะทำยังไง นิสัยไม่ดีเลย”


 

        แบมแบมบ่นพึมพำแล้วเดินไปที่กำแพงทำท่าเหมือจะปีนข้ามฝั่งไป ยูคยอมรีบผุดลุกขึ้นอย่างไวเพราะกลัวเพื่อนตัวเล็กจะกลิ้งตกจากกำแพง..ตัวก็เตี้ยแค่นั้นยังจะกระแดะขึ้นไปอีก


 

       “ลงมานะคุณแบม! ถ้าตกลงมาคุณมาการ์เร็ตฆ่าฉันตายแน่”


 

       “ไม่เอา คุณแบมจะไปรดน้ำต้นไม้ให้คุณเอลล่า”


 

        ไม่ต้องตกใจว่า ‘คุณเอลล่า’ คือใคร..ชื่อต้นไม้ที่บ้านยูคยอมเองแหละ ส่วนต้นไม้บ้านคุณแบมชื่อ ‘คุณเทอร์รี่’..ถามว่าปวดกบาลมากไหมกับการเอาเวลามานั่งตั้งชื่อต้นไม้ แถมยังต้องคอยดูแลมันเหมือนลูกอีก ยูคยอมจับเอวเล็กไว้แน่นก่อนจะประคองให้แบมแบมลงไปยังรั้วบ้านของเขาโดยไม่มีอะไรแตกเสียหาย


 

       “สงสารคุณเอลล่ามากเลยที่ต้องมาอยู่ในความดูแลของยูคยอม”


 

       “เฮ้ คุณแบม มันก็เป็นแค่ต้นไม้น่าจะอะไรนักหนา”ยูคยอมพูดเสียงห้วนใส่แบมแบมที่กำลังเติมน้ำใส่บัวรดน้ำ ชิบหาย..ลืมไปซะสนิทว่าแบมแบมมันไม่เหมือนคนอื่น 


 

        ..ลืมไปว่านี่มันแบมแบมรักษ์โลก อีห่าราก! ตบปากตัวเองด่วนเลยอียูค


 

       “คุณแบม ย..อย่าทำหน้าแบบนั้น ยูคผิดไปแล้ว”หมดคราบคนปากเก่งเมื่อครู่เหลือแต่อียูคคนหน้าหงอยที่กำลังกล้ำกลืนกับสถานการณ์ตรงหน้า ใบหน้าหวานของเพื่อนแดงก่ำขึ้นก่อนจะจะเบ้ลงเหมือนจะร้องไห้..อย่านะ เวลาแบมร้องไห้ทีไรกูโดนมี๊ตีตลอดเลย


 

       “ฮึกๆ ยูคไม่รักคุณเอลล่าก็เอามาให้คุณแบมเลี้ยง ฮึก คนใจหยาบ”


 

       สัด! ด่าเบาๆแต่อย่างเจ็บ 


 

       “คุณแบม ยูุคผิดไปแล้ว สัญญาว่าต่อจากนี้ไปจะดูแลคุณเอลล่าอย่างดี นะๆToT”


 

       แทบจะถลาเข้าไปกอดเข่าเพื่อนแล้วเย็บตะเข็บที่ปริตรงก้นให้ แบมแบมยู่ปากไม่สนใจคนใจร้ายก่อนจะเดินไปยังแปลงผักหลังบ้านของยูคยอม..เฮ้อ แสดงว่าหายโกรธแล้วค่อยโล่งอกอีคยอมคนนี้ไปที แม่งมีเพื่อนหรือมีแม่กันแน่กลัวมันร้องไห้ยิ่งกว่ากลัวโดนยึดบัตรเครดิตอีก


 

       “เดี๋ยวยูคช่วยรดนะครับคุณแบม”


 

       “อือ!”แบมแบมพยักหน้าส่งๆ ยูคยอมวิ่งกลับไปหยิบบัวรดน้ำสีฟ้าเพื่อเอาไปเติมน้ำแล้วเดินกลับไปยังแปลงผักอีกครั้ง แสงแดดจัดๆในช่วงหน้าร้อนแม้ว่าจะไม่ได้ทำให้แสบผิวแต่ก็ระคายผิวได้มากอยู่ ยูคยอมเดินไปหยิบหมวกใส่ให้เพื่อตัวน้อยที่ย้ายไปพรวนดินอย่างขะมักเขม้น


 

      “คุณแบมเดี๋ยวยูคทำเอง มือแดงหมดแล้ว”


 

      “แต่คุณแบมอยากทำเองนี่ ให้คุณแบมทำเถอะนะ”


 

      “เฮ้อ แค่แปลงนี้พอนะแล้วกลับบ้านไปได้แล้ว”ยูคยอมถอนหายใจเฮือกใหญ่กับความเอาแต่ใจของแบมแบม ทุกคนอาจจะสงสัยว่าทำไมทั้งเขาและจูเนียร์ถึงได้หวงและห่วงแบมแบมขนาดนี้ เรื่องมันมีอยู่ว่า..





 

 

ย้อนกลับไปเมื่อ 14 ปีที่แล้ว


 

       “เอากาต๋างเลาคืนมาน๊า”ร่างกลมๆเล็กๆวิ่งไปทั่วสนามเด็กเล่นเพื่อตามเอากระถางต้นไม้ของตัวเองคืนมา ดวงตากลมฉ่ำน้ำมองแต่กระถางที่ไปอยู่ในมือของเพื่อนร่วมห้องจอมเกเร 


 

      “มัยหั้ย เดกขี้แย แบมแบมเปนตุ่ด”


 

      “ฮึก เลาป่าวยะ เลามัยด้ายเปนตุ่ด”ริมฝีปากอิ่มเล็กเม้มขึ้นอย่างไม่พอใจ ใบหน้าหวานบึ้งตึงก่อนจะวิ่งถลาไปกระโดดแย่งกระถางมา หากแต่ร่างที่เล็กมากกว่าเด็กทั่วไปทำให้มือป้อมๆของเด็กชายตัวโตผลักอกเล็กจนกระเด็นไปกองที่พื้น

 

      “แง~ ฮึกๆ”ความเจ็บที่ก้นและฝ่ามือทำให้ร่างเล็กแผดเสียงจ้า แบมแบมร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะแรงของไอ้เด็กฝรั่งตัวจ้ำม่ำ ยกมือเล็กขยี้ตาไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี


 

      “ทำไยแบมแบมหะ”เงาดำทาบทับผ่านร่างเล็กๆของแบมแบมจนมิด นัยน์ตากลมมองแผ่นหลังของเพื่อนสนิททั้งสองคนที่ยืนจังก้าพร้อมกับถกแขนเสื้อเหมือนต้องการหาเรื่องเต็มที่..จูเยียกับยูยอม


 

       “อัยเดกตุ่ดย้มเองน๊า”


 

       “ฮึก ม่ายชิง เก๊าผักคุงแบมจนย้มแย้วเอากาต๋างคุงแบมไปตาหาก”


 

       “นาย! ก้าแก้งคุงแบมหย๋อ”ยูคยอมเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของเด็กหัวโจกอย่างแรงเพราะส่วนสูงที่มากกว่าทำให้ยูคยอมกล้าหือใส่เด็กทุกคนที่ชอบแกล้งแบมแบม ส่วนจูเนียร์ก็เดินมาช่วยพยุงแบมแบมให้ยืนขึ้นพลางปัดฝุ่นที่เปื้อนกางเกงสีตุ่นๆ


 

       “ล..เลาขอโต้ด”


 

       “ห้ามมาแก้งคุงแบมอีกน๊า!”เด็กฝรั่งที่เคยกร่างเมื่อครู่รีบขอโทษแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ยูคยอมเบ้ปากใส่ก่อนจะหันมาหาเพื่อนตัวเล็กที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ยูคยอมใช้เสื้อเช็ดน้ำตาให้แบมแบมก่อนจะพาเดินกลับไปเอากระถางต้นไม้อันใหม่พร้อมกับจูเนียร์


 

       ..คงต้องบอกว่าทั้งเขาและจูเนียร์ต่างก็เป็นผู้พิทักษ์ของแบมแบมมาตั้งแต่เด็ก





 

 

       แบมแบมกลับมาอาบน้ำที่บ้านเพราะช่วงเจ็ดโมงเช้าเขาต้องปั่นจักรยานไปส่งขนมเค้กที่บล็อกข้างๆรวมถึงลูกค้าที่สั่งซื้อเค้กทางโทรศัพท์ มือเล็กผลักประตูกระจกเข้าไปภายในร้านคาเฟ่ที่เชื่อมกับตัวบ้าน ก่อนจะหยิบตระกร้ามาวางไว้บนเคาน์เตอร์บาร์แล้วค่อยๆเรียงชิฟฟอนเค้กอย่างเป็นระเบียบ


 

       “คุณแบมปั่นจักรยานดีๆนะ”


 

       “ไม่ต้องห่วงนะคุณมาการ์เร็ต คุณแบมจะปั่นดีๆเลย”


 

       แบมแบมโบกมือหยอยๆให้คุณยายที่กำลังเตรียมเปิดร้าน เท้าเล็กถีบจักรยานไปตามทางฟุตบาทอย่างระมัดระวังเพราะเป็นเส้นทางที่ตัวเองไม่ค่อยได้ไปนัก..ก็เมื่อวานมีลูกค้าจากบล็อก8โทรมาสั่งขนมเค้กร้านคุณแบมตั้งหลายกล่อง ถึงแม้จะอยู่ห่างจากบ้านคุณแบมมากๆแต่ก็ต้องปั่นไปส่งอยู่ดี อ่า บ้านคุณแบมอยู่บล็อก2นะ


 

       แบมแบมเริ่มกดกริ่งไปตามบ้านเรื่อยๆพอมีคนมาเปิดก็จะยื่นกล่องเค้กให้พร้อมกับรอยยิ้มน่ารักๆจนบางครั้งก็ได้กล่องนมหรือของกินอย่างอื่นติดมือกลับมาด้วย เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามกรอบหน้าหวานจนคนปั่นต้องเอื้อมมือปาดไม่ให้ไหลเข้าตา..และในที่สุดก็ถึงบ้านหลังสุดท้าย


 

        กริ๊งงงงง


 

       “เอาขนมเค้กร้านคุณมาการ์เร็ตมาส่งฮะ”เด็กชายแก้มป่องป้องปากบอกคนที่อยู่ภายในบ้าน นัยน์ตาหวานมองบ้านหลังใหญ่ที่ตกแต่งตามแบบฉบับอังกฤษได้อย่างสวยงาม คนตัวเล็กยืนถือกล่องรอให้ประตูเปิดแต่จนแล้วจนเล่าก็มีแต่ความเงียบสนิท


 

       “เอ่อ มีคนอยู่ไหมฮะ เอาขนมเค้กมาส่ง”


 

       แอ๊ด


 

       เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นทำให้ใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อเพราะไอแดดยามเช้าเงยขึ้นอย่างรวดเร็ว..นึกว่าวันนี้ต้องยืนรออยู่หน้าบ้านจนตัวแข็งซะแล้ว แต่คนตัวเล็กก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเจอคนที่เดินมาเปิดประตู..ใบหน้าหล่อเหลาและทรงผมสีน้ำตาลแดงที่ชี้โด่ชี้เด่เหมือนเพิ่งตื่น


 

       ..คุณคนนั้นที่ทำให้คุณแบมใจสั่นเหมือนเป็นโรคหัวใจนี่น่า


 

       “อ..เอ่อ คนที่สั่งขนมเค้กร้านคุณมาการ์เร็ตใช่ไหม”


 

       “อืม”มาร์คพยักหน้าเล็กๆแล้วเป็นฝ่ายฉวยเอาถุงเค้กไปถือเสียเอง แบมแบมกัดปากแน่นรู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ทั่วท้อง หน้าก็รู้สึกร้อนผ่าวไปหมด คนตัวเล็กกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ก่อนจะหันไปค้นบิลในตะกร้าเพื่อคิดเงิน


 

       “เค้ก4กล่องทั้งหมด 74$ ฮะ”ใบหน้าหวานเงยบอกก่อนจะก้มหลบสายตาอีกครั้งอย่างประหม่าจนมาร์คต้องเอียงคอมองเหมือนกำลังข้องใจกับท่าทางของแบมแบม มือหนาล้วงหยิบเงินในกระเป๋าเสื้อให้อย่างไม่สนใจอะไร คนที่เขินอยู่ฝ่ายเดียวรับเงินมือสั่น


 

       “ง..งั้นคุณแบมไปก่อนนะ”แบมแบมรีบคร่อมจักรยานคันเล็กของตัวเองอย่างเก้ๆกังๆ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ปั่นออกไปเสียงทุ้มห้าวที่แบมแบมยังไม่ค่อยคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน


 

       “อยู่กินเค้กเป็นเพื่อนหน่อยสิ”ดวงตาหวานใสกระพริบปริบๆเหมือนกำลังเช็คว่าตัวเองฝันไปหรือเปล่า..ผู้ชายคนนั้นชวนเขาเข้าไปกินเค้กในบ้านเนี่ยนะ กรอบหน้าเล็กหันขวับกลับมามองเจ้าของเสียงอย่างไม่อยากจะเชื่อ นิ้วเล็กชี้เข้าหาตัวเองเหมือนต้องการจะถามย้ำว่าคุยกับเขาหรือเปล่า


 

       “นายนั่นแหละ..แบมแบม”


 

       ตึกตักๆ .. เรียกชื่อคุณแบมด้วย อ่า แล้วทำไมต้องยิ้มด้วยเนี่ย





 

 

       ร่างเล็กนั่งเกร็งอยู่บนโซฟาสุดหรูที่กว่าแบมแบมจะกล้าหย่อนก้นนั่งก็กินเวลาไปหลายนาที นัยน์ตาสีดำสนิทกวาดมองรอบๆตัวบ้านอย่างอึ้งๆ..สมกับเป็นบ้านครอบครัวหมอจริงๆ ดูสะอาดเรียบร้อยแล้วก็มีกลิ่นหอมๆลอยอยู่เต็มไปหมด เจ้าของบ้านที่หายเข้าไปในครัวเดินกลับมาพร้อมกับจานที่วางเค้กไว้2ชิ้น มาร์คเลื่อนจานเค้กไปตรงหน้าแบมแบมก่อนจะพยักหน้าให้


 

       “ฮะ? งือ”แบมแบมรีบพยักหน้ากลับให้เพราะไม่เข้าใจสิ่งที่มาร์คจะบอก คนที่นิ่งมาทั้งชีวิตผ่อนลมหายใจเสียงเบากับความอึนแบบน่ารักๆของแบมแบม


 

       “กินสิ”


 

       “แต่นี่ของคุณนะ กินไม่ได้”แบมแบมส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน ถ้าคุณมาการ์เร็ตรู้ล่ะก็เขาต้องโดนงดของหวานไปหลายวันแน่ๆ เพราะฉะนั้นห้ามกินเค้กของลูกค้าเด็ดขาด!


 

       “ฉันชื่อมาร์ค คณะแพทย์ ปี4 นายควรเรียกฉันว่าพี่”มาร์คบอกเสียงเรียบไม่ได้สนใจคำพูดก่อนหน้าของแบมแบม คนที่กำลังประมวลผลอยู่มองใบหน้าเรียวคมอย่างไม่อยากจะเชื่อ..จะให้คุณแบมเรียกว่าพี่มาร์คเหรอ งุ้ย แบบนั้นมันดูสนิทกันมากเลยนะ >///<

 

--------------------------------------- ตัดฉับอย่างกวนตีน ฮ่าๆ

 

       “..พี่มาร์คกินเถอะ คุณแบมกินไม่ได้แบมแบมผลักจานเค้กกลับไปอย่างเสียดาย ไม่ได้แบมแบมตั้งสติๆ นั่นมันเค้กของลูกค้านะห้ามวอแวเด็ดขาด! มาร์คขมวดคิ้วเข้มอย่างไม่เข้าใจ..ที่ไปสืบมารู้สึกว่าจะชอบกินเค้กมากเลยไม่ใช่เหรอ?


            “ทำไมไม่กินล่ะ




            “คุณมาการ์เร็ตบอกว่าห้ามกินเค้กของลูกค้าแบมแบมบอกเสียงขึงขังพยายามสะกดจิตตัวเองไม่ให้หันไปมองเค้กก้อนขาวๆที่มีสตอเบอร์รี่ลูกใหญ่วางแหมะอยู่ นึกถึงคำพูดของคุณมาการ์เร็ตทีไรรู้สึกสยองขึ้นมาทุกที..ห้ามกินเค้กเด็ดขาดนะคุณแบม!



            “กินได้ ฉันอนุญาติแล้ว”



            “กินได้จริงเหรอ..คนตัวเล็กที่เอาแต่มองเค้กจนน้ำลายจะไหลหันกลับมาถามเสียงอ่อยๆ มาร์คกระตุกยิ้มมุมปากน้อยๆเมื่อเห็นท่าทางน่าเอ็นดูของแบมแบมก่อนจะพยักหน้ายืนยัน


 

            “อืม ตามสบายเลย



            “งั้นทานแล้วนะ!”



            มือเล็กรีบจับส้อมแล้วจิ้มสตอเบอร์รี่กินเป็นอย่างแรกทันที ดวงตาหวานลุกวาวขึ้นเหมือนลูกกระต่ายที่เจอผลไม้แสนหวาน มันน่ารักเสียจนมาร์คต้องเท้าคางมองตาแทบไม่กระพริบ..น่าลักมาไว้ที่บ้านจริงๆเลย ใช้เวลาแค่แปปเดียวเค้กทั้งสองก้อนก็หายไปในพริบตา เรียวปากสีหวานยกยิ้มขึ้นเหมือนชอบใจกับขนมตรงหน้ามากเหลือเกิน



            “เอาอีกไหม



            “ได้เหรอ?”มาร์คกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพยักหน้า ซึ่งแบมแบมก็พร้อมตอบรับความมีน้ำใจของเจ้าของบ้านแทบจะทันที กล่องเค้กที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ห้องครัวถูกย้ายมาตั้งที่โต๊ะทานอาหารอย่างบริการสุดฤทธิ์ ความจริงแล้วมาร์คเป็นคนที่ไม่ชอบกินเค้กสุดๆแต่เพราะอะไรถึงสั่งมาตอนนี้ก็น่าจะรู้แล้วนะ..



            “เนี่ยคุณมาการ์เร็ตไม่ยอมให้คุณแบมกินขนมเค้กที่ร้านเลย แถมยังสั่งให้คุณแบมงดของหวานอีก คุณมาการ์เร็ตบอกว่าคุณแบมอะอ้วนแล้ว ยืดแก้มได้ขนาดนี้เลยด้วย



            แบมแบมเผลอพูดมากเพราะกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งขนมหวาน พร้อมกับนิ้วมือเล็กที่จับแก้มนิ่มของตัวเองยืดโชว์ออกเหมือนหมากฝรั่ง คนเจ้าแผนการที่นั่งมองอยู่กดยิ้มมุมปากอย่างชอบใจกับการกระทำที่แสนจะน่าฟัดนั้นก่อนจะแกล้งถามนู่นถามนี่ไปเรื่อยโดยที่คนถูกถามก็เต็มใจตอบอย่างยิ่ง



            “หือ ไม่มีหรอก จูเนียร์กับยูคยอมไม่ให้คุณแบมมีแฟนพูดไปพลางเลียส้อมไปด้วย



            “ทำไมล่ะว่าที่คุณหมอหนุ่มลอบถามคนตัวเล็กซึ่งแบมแบมก็ไม่ได้เอะใจอะไร แก้มอิ่มดันเค้กไว้เต็มกระพุ้งแก้มก่อนจะตอบคำถามข้อที่ร้อยของมาร์ค



            “ไม่รู้สิ..เพราะจูเนียร์กับยูคยอมกลัวคุณแบมโดนแกล้งมั้ง



            “โดนแกล้งเหรอ แกล้งยังไง



            “เฮ้อ ก็ตั้งแต่เด็กแล้วมีแต่เพื่อนชอบแกล้งคุณแบม จูเนียร์กับยูคยอมเลยไม่ให้คนอื่นมายุ่งหรือเข้าใกล้คุณแบมเลย ตอนนี้ชีวิตของคุณแบมก็มีแค่จูเนียร์ ยูคยอม แล้วก็คุณมาการ์เร็ตคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันน้อยๆก่อนจะประมวลคำพูดของคนที่นังจิ้มเค้กทานอยู่..จูเนียร์กับยูคยอมนี่ดูมีอิทธิพลกับแบมแบมจังเลยแฮะ



            “นายต้องมีเพื่อนคนอื่นๆบ้างสิ



            “ไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับคุณแบมหรอก



            =_____= ก็มีแต่คนเขาอยากจะเป็นมากกว่านั้นไง..นี่ก็เจียมตัวเหลือเกิน



            “นายอยากกินเค้กทุกวันไหม” ปฏิบัติการหลอกเด็กขั้นที่1เริ่มต้นขึ้นทันที มาร์คถามเด็กแก้มตุ่ยพลางเลื่อนเค้กอีกก้อนไปให้ ซึ่งคำตอบของแบมแบมก็คงหนีไม่พ้น



            “อยากสิ



            “เป็นเพื่อนกับฉันสิ เดี๋ยวให้กินทุกวันเลย



            “จริงเหรอ! เป็นสิ *_*”ตาใสลุกวาวยังกับเจอขุมสมบัติกองโต ศรีษะเล็กพยักรัวๆอย่างชอบใจซึ่งมาร์คก็เหยียดยิ้มพอใจกับท่าทางน่ารักนั้น หลอกเด็กแบมนี่มันง่ายจริงๆเลย..



            “งั้นเรามาตั้งกฏการเป็นเพื่อนกันก่อนดีไหม



            “ต้องมีกฏด้วยเหรอ? ตอนคุณแบมเป็นเพื่อนกับจูเนียร์กับยูคยอมไม่เห็นมีกฏเลยนะ




            มาร์คไม่ตอบอะไรเพียงแค่เดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านก่อนจะลงมาพร้อมกับกระดานไวท์บอร์ดในมือ คนตัวเล็กที่อิ่มกับเค้กครึ่งโหลลุกขึ้นหยิบจานไปเก็บแล้วเดินกลับมานั่งที่เดิมเพื่อรอเจ้าของบ้านตัวจริง มาร์ควางไวท์บอร์ดลงตรงหน้าระหว่างแบมแบมกับตัวเองแล้วยื่นปากกาไปให้แบมแบมแท่งนึง



            “เขียนคนละ5ข้อตามใจตัวเอง ห้ามขัด ห้ามปฏิเสธ โอเคไหม



            “อือ โอเคแบมแบมพยักหน้ารับก่อนจะนั่งคิดกฏที่ตัวเองอยากจะเขียนลงไป



            “นายเขียนก่อนแล้วฉันค่อยเขียน สลับกันมาร์คอธิบายแล้วลงมือเขียนกฏของตัวเองสลับกับแบมแบมทันที ท่าทางน่าเอ็นดูของแบมแบมเวลาขบคิดกับเรื่องบางอย่างทำเอามาร์คถึงกับละสายตาออกไปไม่ได้ คนแก้มแดงคิดไปก็ยิ้มไปอย่างมีความสุข..อยู่กับพี่มาร์คแล้วสนุกจัง



            “ข้อแรกพี่มาร์คต้องไม่กินผักแบมแบมเขียนยิกๆลงไปในไวท์บอร์ดทันทีไม่ได้สนใจใครอีกคนที่หน้าเหวอ..ไม่ให้เขากินผักเนี่ยนะ จะบ้าเหรอเป็นหมอแต่ไม่กินผักเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว



            “ทำไมต้องห้ามกินผัก



            “ไม่ได้นะ ถ้าพี่มาร์คกินผักคุณแบมจะไม่ชอบมากๆเลยคนไม่กินผักบอกเสียงจริงจังรวมถึงใบหน้าหวานที่เบะลงเหมือนจะร้องไห้ มาร์คที่เคยแข็งกับคนอื่นมาตลอดจำต้องอ่อนลงให้แบมแบมอย่างเสียไม่ได้..อย่าทำหน้าแบบนี้ได้ไหมล่ะ มันน่าฟัดเป็นบ้าเลยนะ



            “โอเคๆไม่กิน งั้นข้อแรกของฉันคือนายต้องห้ามดื้อและห้ามเถียงฉัน



            “งึ แล้วถ้าพี่มาร์คทำไม่ถูกล่ะ คุณแบมก็ต้องเถียงได้สิ



            “อันนั้นต้องรอดูก่อนมาร์คไม่สนใจอาการต่อต้านน้อยๆของแบมแบมแต่กลับเลื่อนไวท์บอร์ดไปไว้ตรงหน้าคนที่อมลมจนแก้มป่องเพื่อให้เขียนข้อต่อไป



            “ข้อสองพี่มาร์คต้องช่วยคุณแบมดูแลคุณเทอร์รี่



            คุณเทอร์รี่? ตัวอะไรวะชื่อโครตมุ้งมิ้ง



            “ตัวอะไร ฉันแพ้ขนหมานะแบมแบมส่ายหน้าดิกก่อนจะล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยื่นรูปให้มาร์คดู แล้วความจริงก็กระจ่าง =_________= ต้นไม้เหรอ?



            “นี่มันต้นไม้?"



            “มันชื่อว่าคุณเทอร์รี่ เป็นต้นไม้ที่คุณแบมปลูกไว้ที่บ้านกับที่มหาลัย คุณเทอร์รี่1คือที่บ้าน ส่วนคุณเทอร์รี่2คือที่มหาลัยคนอายุมากกว่าหลับตาลงช้าๆพร้อมกับยกมือกุมขมับอย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ..เทอร์รี่1เทอร์รี่2อะไรพี่ตื้อไปหมดแล้วแบมแบม


 

            “ข้ามไปเถอะ ของฉันข้อสอง..นายต้องห้ามทำหน้าตาบ้องแบ๊วแบบนี้ใส่ใคร



            “คุณแบมเปล่าทำนะ O_oคนที่บอกว่าตัวเองไม่ได้ทำปฏิเสธพลางทำตาโต..แต่เจ้าตัวจะรู้ไหมว่าไอ้การทำตาโตแบบนี้มันยิ่งเพิ่มความแบ๊วที่เจ้าตัวปฏิเสธไป มาร์คเลื่อนฝ่ามือไปลูบกลุ่มผมนิ่มเหมือนทนกับความน่ารักของคนตรงหน้าไม่ไหว คนที่โดนสัมผัสสะดุ้งน้อยๆช้อนตากลมมองมาร์คที่ประสานตากลับมา



            “ไอ้ท่าทางแบบนี้แหละที่บอกว่าอย่าไปทำให้คนอื่นเห็นแบมแบมคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าประโยคนี้ของมาร์คมันฟังดูอ่อนโยนมากที่สุดตั้งแต่คุยกันมา..แบมแบมจะทนความสั่นระรัวที่หน้าอกไม่ไหวแล้วนะ



            “..คุณแบมกลับบ้านก่อนนะ ป่านนี้คุณมาการ์เร็ตรอแล้ว




            แบมแบมรีบลุกขึ้นจากโซฟาวิ่งออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดความแดงที่ฉายชัดบนใบหน้าจนมาร์คส่งเสียงเรียกไว้ไมทัน ..วิ่งไวอย่างกับลูกแมว ฮึ


 

            “ยังเหลือกฏอีกคนละตั้งสามข้อนะคุณแบมแบม



            มาร์คยังไม่ปล่อยไปไหนจนกว่าจะครบหรอก..



 

            แบมแบมมามหาวิทยาลัยด้วยความเหม่อลอยพร้อมกับยูคยอม เพราะอยู่บ้านใกล้กันแถมยังเรียนคณะเดียวกันอีก เพื่อนตัวสูงเหลือบมองด้านข้างใบหน้าหวานที่เดี๋ยวขมวดเดี๋ยวยิ้ม..แม่งกินขนมหวานจนเพี้ยนไปแล้วหรือไงวะ



            “เป็นอะไรของคุณแบมเนี่ย ทำไมหลายอารมณ์เหลือเกิน



            “หือ ไม่มีอะไรหรอก”คนตัวเล็กส่ายศรีษะแล้วหันไปจดจ่อกับถนนเบื้องหน้าพร้อมกับกระชับเสื้อกั๊กสีเหลืองเพื่อกั้นลมเย็นๆที่ปะทะกับผิวแก้มใส ยูคยอมไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อเพราะรู้ว่าแบมแบมคงไม่มีอะไรจริงๆ..คุณแบมไม่เคยโกหกเขากับจูเนียร์หรอกเชื่อได้



            “วันนี้อาจารย์บอกว่าให้ลงแปลงไปดูคุณเทอร์รี่ด้วยนะคุณแบม เดี๋ยวยูคจะไปดูคุณเอลล่าเหมือนกัน



            “ห๊ะ คุณเทอร์รี่ไม่สบายเหรอยูค ทำไมต้องไปดูด้วยคุณแม่ของเหล่าลูกๆต้นไม้ถามเสียงเครียด ลืมเรื่องอื่นไปอย่างกะทันหัน..ตอนนี้เขาห่วงคุณเทอร์รี่2มากกว่า


 

            “อาจารย์ให้ไปวัดการเจริญเติบโตเฉยๆ จะตื่นเต้นทำไมเนี่ย



            “ก็คุณแบมตกใจหนิแบมแบมลูบอกตัวเอง ปล่อยลมหายใจออกมาอย่างโล่งใจ..ถ้าคุณเทอร์รี่เป็นอะไรไปหัวใจของคุณแบมคงแตกสลายแน่ๆ T^T



            “ครับๆ เข้าใจแล้ว คุณแม่แบมแค่กลัวว่าลูกๆจะเหี่ยวแห้งตายกลายเป็นปุ๋ย



            “ยูคยอม! ถ้าคุณเอลล่าตายยูคก็จะต้องเสียใจ



            =______= หึ เสียใจบ้าบออะไรล่ะถ้าตายก็ปลูกใหม่เซ่ นี่เพื่อนกูมันซื่อหรือปัญญาอ่อนกันแน่


 

            “โอเคๆ รีบเดินเถอะไอ้เนียร์รออยู่เดี๋ยวมันจะงอนซะ



            ยูคยอมจูงมือเล็กแล้วออกแรงดึงให้วิ่งไปด้วยกันเพราะเสียงตะดึ๋งๆมันสั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงจนกูแทบจะเต้นฮาเร็มเชคอยู่แล้ว อย่าให้เจอหน้านะไอ้แมว จะดึงหนวดให้หลุดแล้วเอาไปแหย่รูจมูกให้ จะไลน์มาทำหอยอะไรนักหนาไม่รู้ ระหว่างที่วิ่งหน้าตั้งเพื่อไปยังคณะวิทยาศาสตร์ของตัวเองแบมแบมก็อดที่จะมองตึกที่หรูหราที่สุดในมหาลัยไม่ได้..ตึกเรียนของพี่มาร์ค



            “คุณแบมรีบเร็วเป้ายูคสั่นไปหมดแล้วเนี่ย



            “ฮ่าๆ รีบแล้วเนี่ยแบมแบมหันกลับมาสนใจเพื่อนที่ทำหน้ามุ่ยอยู่ ก่อนจะออกแรงวิ่งไปยังตึกเรียนของตัวเอง ใบหน้าหวานใสเอี้ยวมองตึกคณะแพทย์ศาสตร์อีกครั้งแล้วยิ้มออกมาบางๆ..วันนี้จะได้เจอพี่มาร์คไหมนะ

 

            

 

            

 

 

 

 


ถ้าเอ็นดูคุณแบมอย่าลืม #หมอมาร์คหลอกเด็ก ในทวิตนะฮ้าาาา
ขอสารภาพว่ามีความสุขกับการแต่งอะไรที่ปัญญาอ่อน มุ้มมิ้ง กุ๊กกิ๊ก น่ารักอิ๊อ๊ะ มาก
แต่แต่งๆไปรู้สึกเหมือนตัวเองจะบ้าไปตามคุณแบมและ 555555 #ไปตั้งชื่อต้นไม้แปป
ขอบคุณทุกแท็กทุกคอมเม้นที่ช่วยกันส่งมาให้เด้อออ แฮปปี้มว๊ากกกก
ติดตามกันแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆนะ อย่าทิ้งเขาไปไหน เย้! 
------------------------------------------
กลับมาอ่านอีกรอบเร็ววววว เด็กดีมันมีปัญหาบ่อยอะ โครตจะเซงเลยคะ
แล้วก็ถ้ามันเด้งบ่อยไม่ต้องสงสัยนะมีไรท์2คนนะคะ
ไรท์แตงกวาจะเป็นคนแต่งคะ ส่วนไรท์สองจะช่วยดิทคำผิด พล็อตก็ช่วยๆกันคิดไป
ชอบก็อย่าลืมไปแท็กหาคุณแบมกัน #หมอมาร์คหลอกเด็ก ในทวิตนะคะ




 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 283 ครั้ง

3,570 ความคิดเห็น

  1. #3570 khimmark (@khimmark) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 17:36
    เอ็นดูววววว
    #3570
    0
  2. #3567 Bigapplenyc1982 (@Bigapplenyc1982) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 14:03
    คุณแบมทำไมน่ารัก ใสซื่อ ขนาดนี้ลูกน่ารักที่สุด >\\\\<
    #3567
    0
  3. #3549 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:24
    เเหมะะะ น่ารักจังน๊าคุณเเบม
    #3549
    0
  4. #3518 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 19:31
    ลูกๆไปอีก
    #3518
    0
  5. #3502 KevinMBGOT7 (@KevinMBGOT7) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 16:12
    เอ็นดูคุณแบม
    #3502
    0
  6. #3491 impraan17 (@impraan17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 17:58
    แผนสั่งซื้อเค้ก นี่คืออยากเจอน้อง อยากคุยกะน้อง ว่างั้น
    #3491
    0
  7. #3487 130143m (@130143m) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 22:38
    ชอบฟิคแนวแบบนี้....
    #3487
    0
  8. #3469 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 01:29
    พี่มาร์คต้องไม่กินผัก 55555 หนูลูกพี่เขาเป็นหมอไม่ให้กินผักได้ไงคับลูก
    #3469
    0
  9. #3452 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 10:54
    มุ้งมิ้งมาก
    #3452
    0
  10. #3411 nichamon_ncm (@nichamon_ncm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 09:12
    คุณแบมนี่มุ้งมิ้งจริงๆเลย
    #3411
    0
  11. วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:28
    เป้ายูคสั่นไปหมดแล้ว ฮ่า ๆ เอ็นดู
    #3406
    0
  12. #3403 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 20:39
    ไรต์จะรวมเล่มขายมั้ย นี่เล่มแรกที่อยากซื้อ55
    #3403
    0
  13. #3398 MildlyKs (@MildlyKs) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 18:44
    คิดถึงเรื่องนี้ที่สุดเลย รออยู่นะ
    อ่านกี่ครั้งก็สนุก ยิ่งตอนที่มาร์คทะเลาะกับแบมนะ นี่ก็อินจนร้องตามอ่ะ กลับมาปลดล็อคเร็วๆนะคะรออ่านอยู่&#128536;
    #3398
    0
  14. #3397 MildlyKs (@MildlyKs) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 18:44
    คิดถึงเรื่องนี้ที่สุดเลย รออยู่นะ
    อ่านกี่ครั้งก็สนุก ยิ่งตอนที่มาร์คทะเลาะกับแบมนะ นี่ก็อินจนร้องตามอ่ะ กลับมาปลดล็อคเร็วๆนะคะรออ่านอยู่&#128536;
    #3397
    0
  15. #3371 numewy (@myid-irawan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 18:25
    หนูแบมถูกเลี้ยงมายังไงลูก
    ใสได้อีก บางทีนึกว่าเด็กประถม5555
    แต่ชอบค่ะ พี่มาร์คฟัดน้องเบาๆนะค่ะ
    #3371
    0
  16. #3366 yammeieiei (@yammeieiei) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 18:00
    ชอบมากๆๆๆ อ่านเรื่องนี้เหนภาพเลย
    #3366
    0
  17. #3355 ตะหนูเอง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 22:55
    ความมาร์ค ดีๆ คึคึ โอ้ยยยหลงยัยอ้วนนนน หน้าจับหยิกแก้มมม
    #3355
    0
  18. #3332 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 12:55
    พี่มาร์คร้ายยย หลอกล่อน้องด้วยเค้ก ขำกฎของคุณแบมห้ามกินผัก 5555555
    #3332
    0
  19. #3310 @fujinoii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 15:55
    55555555 ชอบใจอิตาผู้ใหญ่หลอกเด็ก หลอกด้วยเค็ก เฮ้ออออ เด็กหนอเด็ก ดูเหมือนเด็กจะเต็มใจให้หลอกด้วย
    #3310
    0
  20. #3302 nattap18 (@nattap18) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 17:57
    คุณแบมนี่ใสซื่อมากกก5555
    #3302
    0
  21. #3272 Ploy_shineeworld (@ploy_nrs) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 22:01
    น่าร้ากกกก เอ็นดูคุณแบมมมม
    #3272
    0
  22. #3264 MmewW123 (@mewmewes) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 21:49
    เป็นการทะเลาะที่ มุ้งมิ้ง มว้ากกกกกกกกกกกกกก เอิ่มพี่หมอค่ะ นั่นมันออกแนวหวงแล้วนะคะ ใจเยนน
    #3264
    0
  23. #3249 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 02:11
    แผนการเริ่มแล้ว
    #3249
    0
  24. #3227 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 23:38
    พี่มาร์คมันร้ายยยย ล่อลวงเด็กมาจนได้สินะ >< กฏแต่จะข้อของแบมนี่ยอมใจจริงๆ 55555555
    #3227
    0
  25. #3210 Arisara Punphon (@lovevoxx011) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 22:13
    ล่อลวงได้แบบว่าาาา~~~
    #3210
    0