[END] DOCTOR DEAR หมอมาร์คหลอกเด็ก [MarkBam] Ft. [Got7]

ตอนที่ 4 : DOCTOR DEAR - CHAPTER 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 253 ครั้ง
    3 ม.ค. 61

。SYDNEY♔

DOCTOR DEAR

|Doctor Dear 3|


 

          เสียงสวรรค์ของนักศึกษาปีหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเสียงท้องร้องของทั้งสามคน แบมแบมกวาดมือเก็บอุปกรณ์การเรียนพร้อมกับสะกิดเรียกจูเนียร์ที่เข้าสู่นิทราไปตั้งแต่10นาทีแรกที่อาจารย์เปิดปากสอน..ตั้งใจเรียนจนแบมแบมคาดไม่ถึงเลยแหละ ส่วนยูคยอมคงไม่ต้องสนใจ รายนั้นเรียนเก่งจนแค่ฟังเฉยๆก็เข้าใจแล้ว..อิจฉาจัง


 

          “วันนี้กินอะไรกันดี ยูคจูเนียร์”แบมแบมควงแขนเพื่อนทั้งสองพลางกระโดดๆไปตลอดทางจนยูคยอมต้องกดหัวไว้ให้อยู่นิ่งๆ..ที่นี่ไม่ใช่สวนในเทเลทับบี้นะเว้ย เดี๋ยวกูก็ส่งไปอยู่กับทวิงกี้ดิ๊บซี่ลาล่าโพเลยหนิ อันนี้คิดในใจนะต่อหน้าไม่กล้าพูดหรอก เดี๋ยวแม่งร้องไห้กูเนี่ยแหละจะเป็นคนไปอยู่ในสวนเทเลทับบี้แทน


 

          “เนียร์ว่าจะกินติ่มซำอะ คุณแบมจะกินอะไร”


 

          “คุณแบมอยากกินสเต็กหมู ยูคกินกับแบมไหม”เพื่อนตัวสูงที่สุดในกลุ่มพยักหน้ารับเพราะเขาเป็นคนง่ายๆสบายๆไม่ต้องเลือกอะไรให้มาก 


 

          ทั้งสามคนกอดคอเดินเข้าโรงอาหารที่เชื่อมระหว่างตึกคณะแพทย์และตึกคณะวิทยาศาสตร์ สายตาหลายคู่มองมายังคนที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่มก่อนจะหันไปซุบซิบๆจนยูคยอมต้องหันไปตวัดสายตาใส่อย่างไม่พอใจ..เพื่อนกูห้ามมอง!


 

          “คนเยอะจังเลยอะ นั่งตรงไหนดี”


 

          “ถ้าไม่มีที่ออกไปนั่งตรงม้านั่งข้างตึกก็ได้นะคุณแบม”ทั้งสามคนยืนถือถาดอาหารหันซ้ายหันขวาเล็งหาที่นั่งดีๆ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีจึงตัดสินใจเดินไปนั่งกินที่ข้างตึกแทน..กูหิวจนจะยืนกินได้แล้วเนี่ย 


 

          “น้องแบม!”เสียงห้าวตะโกนเรียกชื่อแบมแบมข้ามหัวฝูงชนนับสิบที่กินอาหารกันอยู่ แจ็คสันลุกขึ้นยืนกับเก้าอี้ก่อนจะป้องปากเรียกเด็กแก้มตุ่ยที่ยืนอึนๆอยู่กับเพื่อนอีก2คน 


 

          “น้องแบมมานั่งกับพวกพี่เร็ว!”


 

          แกร๊งๆๆๆ


 

          แจ็คสันเคาะส้อมลงกับโต๊ะสแตนเลสเสียงดังจนคนที่นั่งรอบๆหันมามองด้วยความระอา..ไม่ใช่อะไร ชินแล้ว ทุกวันต้องหาอะไรแปลกๆมาทำให้นักศึกษาคนอื่นๆตื่นตาตื่นใจตลอดด เจบีที่ทนเห็นท่าทางทุเรศทุรังไม่ไหวตบป้าบเข้าให้ที่หัวก่อนจะก้มลงกินข้าวในจานต่อ..ไม่อยากจะหันไปมองตรงนั้นเท่าไหร่ ก็ไอ้เด็กบ้าคนเมื่อวานนั่นมันจ้องเขาอยู่!


 

          “ไปนั่งตรงนั้นกันเถอะคุณแบมมมมม”จูเนียร์ลากแขนเพื่อนทั้งสองฝ่าฝูงชนเข้าไปนั่งโต๊ะเดียวกันกับกลุ่มของมาร์คก่อนจะแทรกตัวระหว่างแจ็คสันกับเจบี ข้อศอกขาวเท้าลงบนโต๊ะพลางขยิบตาอย่างเท่ๆส่งไปให้คนที่สูดเส้นก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อยไม่สนใจเขาเลย


 

          “มานั่งตรงนี้สิน้องแบม”ฮันบินเขยิบที่นั่งให้แบมแบมซึ่งอยู่ตรงข้ามกับมาร์คที่นั่งจิ้มผลไม้อยู่..ไม่ต้องถามว่าทำไมถึงต้องมานั่งจิ้มผลไม้กินแบบนี้ ก็โดนเด็กสั่งห้ามกินผักไง..เดี๋ยวเห็นขึ้นมาล่ะซวยเลย ส่วนยูคยอมที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่ก็ถูกดึงลงให้นั่งข้างๆเซฮุน


 

          “กินสเต็กเหรอครับ น่ารักจังเลยเนอะ”


 

          กินสเต็กมันน่ารักตรงไหนไม่ทราบวะ ไอ้ห่านี่ก็ชมเรื่อยเปื่อยจริงๆ


 

          “พี่แจ็คสันลองชิมไหม”แบมแบมเอ่ยถามอย่างมีน้ำใจ พลางตั้งใจตัดชิ้นเนื้อหมูกลิ่นหอมให้แจ็คสันที่พูดไม่หยุดอยู่คนเดียว 

 

          “ไม่เป็นไรดีกว่าครับ พี่มีผัดผักของพี่แล้วนี่ไง!”


 

          ผัดผัก! อีห่ารากแก้วรากฝอยรากอากาศ บรรลัยแล้วไง


 

          ยูคยอมกับจูเนียร์ประสานสายตากันอัตโนมัติ ไม่นะ..พี่แจ็คสันถ้ามึงยังไม่อยากเป็นบุคคลในรายชื่อแบล็คลิสต์ของแบมแบมมึงห้ามจิ้มแครอทสีส้มอันนั้นนะ ToT


 

          “พ..พี่แจ็คชอบกินผักแบบนี้เหรอ”น้องแบมรักษ์โลกถามเสียงสั่นจ้องมองบล็อกโคลี่ชิ้นโตกับแครอทอันใหญ่ในจานด้วยสายตาอาลัย ทุกคนในโต๊ะรู้สึกถึงอาการเปลี่ยนไปของแบมแบมยกเว้นแค่คนเดียว..


 

          “โอ๊ย ไอไลค์อิทเลยน้องเอ๊ย พี่กินทุกวันเมนูนี้อะ เนอะไอ้ฮุน”


 

          “ฮะ เออๆเห็นแดกทุกวันเลย”


 

          แต่ไม่รู้ว่าวันนี้มึงจะได้แดกอย่างอื่นแทนผักหรือเปล่านะ อาจจะเป็นตีนเพื่อนน้องแบมหรือไม่ก็ตีนน้องเขาเองก็เป็นได้..ไอ้สัสเคยสังเกตเหี้ยไรบ้างเนี่ย ทุกวันนี้กูก็สงสัยนะว่าใครแม่งเซ็นอนุมัติให้ไอ้ห่านี่เข้าเรียนแพทย์ได้ แม่งโครตจะเป็นผู้ปฏิวัติวงการแพทย์เลย เซละเครียด!


 

          “คุณแบมไปเก็บจานดีกว่าเนอะๆ พวกผมไปก่อนนะพี่”ยูคยอมรีบพูดแทรกอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้คนตัวเล็กช็อกไปมากกว่านี้ อีกอย่างเขาก็ไม่อยากเห็นแจ็คสันกลายเป็นจุดเด่นในโรงอาหารตอนนี้ด้วย 


 

          “อ้าวทำไมอะ ยังกินไม่หมดเลย”เซฮุนถามอย่างสงสัยในเมื่ออาหารในจานของแต่ละคนพร่องไปแค่นิดเดียว


 

          “ไปๆเหอะ เอาไอ้เด็กหน้าแมวนี่ไปด้วย”


 

          “พูดไม่เพราะเลยฮันนี่ จุ๊ๆ”


 

          “จุ๊บ้าจุ๊บออะไรกันห้ะ เลิกทำหน้าแบบนี้เลยไอ้เด็กบ้า!”เจบีชี้หน้าแมวของจูเนียร์ที่เก็กแมนจนหน้าเกร็งไปหมด เจบีดีดหน้าผากมนอย่างแรงจนคนแมนเมื่อครู่ร้องเสียงหลง..ฮันนี่มือวัวมือควายมากเลยอ่า


 

          “ไปกันเถอะ ไอ้เนียร์มึงลุกด่วน ปะคุณแบมไปกันนะ”


 

          “อือ ไป”แบมแบมพยักหน้าเนือยๆเหมือนคนหมดแรง พยุงร่างกายที่เหมือนถูกตัดครึ่งแบ่งไปพร้อมกับแครอทด้วยสองมือที่สั่นเทา..คุณแบมต้องอดทน นั่นเป็นเพื่อนใหม่ของคุณแบมนะ จะทำนิสัยเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้ มาร์คเองที่นั่งนิ่งอยู่ก็ได้แต่มองด้วยความเป็นห่วง..เป็นอะไรทำไมถึงได้สั่นแบบนั้น


 

          “น้องแบม! แล้วเจอกันนะครับ ง่ำ!”


 

          แจ็คสันโบกมือบ๊ายบายให้คนตัวเล็กที่กำลังจะเดินออกจากโรงอาหาร แบมแบมหันหน้ากลับมาเพื่อส่งยิ้มให้อีกฝ่ายหากแต่ดวงตาหวานต้องเบิกโพลงอย่างตกตะลึง..แครอทเข้าไปอยู่ในปากพี่แจ็คสันแล้ว! ฮึก คุณแครอท!


 

          “ฮึก น..นั่น แครอท”แบมแบมชี้นิ้วสั่นๆไปทางแจ็คสันที่กำลังเคี้ยวแครอทอย่างเอร็ดอร่อย..ช่างเป็นภาพที่เสียดแทงใจแบมแบมเหลือเกิน


 

          “ค..คุณแบม อย่านะ”


 

          จูเนียร์กับยูคยอมบอกเสียงสั่นพลางร่วมใจกันไว้อาลัยแด่แจ็คสันเป็นครั้งสุดท้าย..อาเมนนะพี่แจ็ค


 

          “ฆาตกร!!!”


 

          เสียงเล็กตะโกนใส่แจ็คสันที่หน้าเหวอไปเป็นที่เรียบร้อย กายเล็กหมุนตัวออกวิ่งไปยังประตูแคนทีนโดยไม่หันกลับมามองเหตุการณ์หลังจากนั้นอีก..ไม่สนเลยด้วยซ้ำว่าแจ็คสันช็อกจนแครอทร่วงจากปากไปแล้ว


 

          “ฆ..ฆาตกรเหรอ มึงน้องแบมว่ากูเป็นฆาตกร..”


 

          “อย่ามาใกล้กูไอ้แจ็คสกปรกไอ้เหี้ย!”เจบีผลักใบหน้าของเพื่อนที่กลายเป็นจุดเด่นให้ออกห่าง ปากแม่งยังมีเศษแครอทติดอยู่เลยแล้วจะเอาหน้าเข้ามาไถกูมันใช่เรื่องไหมเนี่ย


 

          “น้องแบมเป็นอะไรวะ ทำไมถึงได้ร้องไห้แล้วด่าไอ้แจ็คว่าเป็นฆาตกร”


 

          “โฮ อย่าย้ำ!หัวใจกูมันร้าวระบมไปหมดแล้ววว”ฆาตกรจำเป็นถึงกับปล่อยโฮอย่างเสียขวัญ(?)..แจ็คแจ็คตกใจมากนะที่น้องแบมหน้าหวานมาตะโกนด่าแจ็คแบบนี้ ทุกคนบนโต๊ะหัวเราะครืนกับท่าทางเสแสร้งของแจ็คสันยกเว้นคนเดียวที่เอาแต่มองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งหายไปในตึกวิทยาศาสตร์..รู้สึกเป็นห่วงแปลกๆแฮะ







 

          ยูคยอมนั่งมองเพื่อนตัวเล็กพลางถอนหายใจเสียงแผ่ว ใบหน้าหล่อคมสไตล์หนุ่มเอเชียซบลงกับโต๊ะไม่รู้จะทำยังไงดี..เขากับจูเนียร์รู้ว่าทำไมแบมแบมถึงได้เป็นขนาดนั้น มันอาจจะดูแปลกหรือแปลกมาสำหรับคนอื่น แต่กับจูเนียร์และยูคยอมที่อยู่กับแบมแบมมาทั้งชีวิตบอกได้คำเดียวว่า..ชิน


 

          “พี่แจ็คเขาไม่โกรธหรอก คุณแบมอย่าร้องไห้เลยนะ เนียร์จะร้องตามแล้วเนี่ย”


 

          จูเนียร์เองก็เช่นกัน ร่างบางทิ้งตัวนอนกับโต๊ะแล้วลูบไหล่เพื่อนเป็นเชิงปลอบใจ..แม้ว่าเพื่อนเขาจะทำเกินกว่าเหตุไปหน่อยแต่ยังไงนี่ก็เพื่อนรักเขานะเว้ย ต้องเข้าข้างไว้ก่อน


 

          “คุณแบมพยายามห้ามตัวเองแล้ว ฮึก แต่มันห้ามไม่ได้”


 

          “เนียร์เข้าใจๆ ของแบบนี้มันต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไป”


 

          แบมแบมก้มหน้าเช็ดน้ำตางุดๆเป็นที่น่าสงสารแก่ผู้พบเห็น ความจริงแล้วทุกคนคงอยากจะรู้ว่าทำไมแบมแบมคนน่ารักนุ่มนิ่มถึงได้แสดงกิริยามารยาทไม่งามแบบนั้นออกไป เขาจะเล่าให้ฟังเอง..


 

          แบมแบมเป็นเด็กที่ไม่ชอบกินผักแต่ดันชอบปลูกผักมากกกก ขอย้ำว่ามากๆ และสาเหตุที่ทำให้คนตัวเล็กไม่กินผักนั้นก็คือกลัวว่าผักจะตายถ้าโดนกิน =___= แบมแบมไม่ชอบเห็นใครกินผักต่อหน้า ยิ่งผักชิ้นใหญ่ๆแบบนั้นยิ่งคูณ10เข้าไปเลย ถ้าเป็นเศษผักชิ้นเล็กๆก็ยังจะพอทนได้อยู่ ตอนแรกที่เขากับยูคยอมรู้ก็แปลกใจแต่พออยู่ๆไปมันก็ชินไปเอง


 

          “คุณแบมพยายามตั้ง5ปีแล้วนะ แต่มันก็ไร้ความหมายอะ”


 

          “นี่คุณแบม เรื่องแบบนี้มันไม่ใช่ว่าจะหายกันได้ง่ายๆนะ ให้เวลาอีกซักหน่อยเชื่อเนียร์สิเดี๋ยวมันก็ต้องหาย”


 

          “อือ คุณแบมขอให้เป็นแบบนั้น”คนที่ร้องไห้อยู่ยกมือเช็ดน้ำตาอีกหนแล้วซุกหน้าลงกับหลังของจูเนียร์ที่นอนคว่ำอยู่บนโต๊ะ..จะทำยังไงดีตอนนั้นพี่มาร์คก็อยู่ด้วย แถมเรายังไปทำนิสัยแย่ๆแบบนั้นใส่พี่แจ็คสันอีก ต้องโดนเกลียดแน่ๆเลยแบมแบม เฮ้อ







 

          คนตัวเล็กเดินย่ำท้าไปตามฟุตบาทเรื่อยๆเพื่อกลับบ้านตามปกติ เพราะวันนี้แบมแบมกับจูเนียร์วัดสัดส่วนให้คุณเทอร์รี่และคุณเดซี่เสร็จไวถึงได้กลับก่อน ส่วนยูคยอมที่คุณเอลล่าโดนหนอนแทะก็ต้องอยู่ตัดแต่งใบไป แบมแบมเลยต้องเดินแกร่วกลับบ้านคนเดียวอย่างหงอยๆ..กระโดดไปที่ทางม้าลายให้รถชนเลยดีไหม


 

          ปี๊นๆ


 

          เสียงแตรรถดังลั่นทำให้แบมแบมเงยหน้าขึ้นไปยังต้นเสียงอย่างตกใจ รถออดี้สีดำจอดชิดฟุตบาทอีกฝั่งก่อนที่กระจกติดฟิล์มมืดจะค่อยๆเลื่อนลงจนเห็นใบหน้าของคนขับชัดเจน..มาร์คถอดแว่นกันแดดสีดำสนิทออกเผยให้เห็นตาเรียวคมกริบซึ่งกำลังมองมายังแบมแบม


 

          “มองแบมเหรอ?”แบมแบมจ้องคนที่นั่งเก็กอยู่ในรถอย่างไม่แน่ใจ มาร์คถอนหายใจน้อยๆแล้วกวักมือเรียกเด็กที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่ คนที่ถูกเรียกกระพริบตาปริบๆแต่ก็ยอมเดินข้ามถนนไปแต่โดยดี แบมแบมยืนบนฟุตบาทก่อนจะเคาะกระจกอีกฝั่ง


 

          “พี่มาร์คเรียกคุณแบมทำไม”แบมแบมชะโงกหน้าใสๆเข้าไปถามอย่างข้องใจ 


 

          “จะกลับบ้านไม่ใช่เหรอ ขึ้นมาสิ”เจ้าของรถเอ่ยชวนอย่างมีน้ำใจ ซึ่งแบมแบมก็ซึ้งกับคำชวนนั้นมากแต่ว่า..


 

          “ไม่เป็นไรเดี๋ยวคุณแบมเดินกลับเองดีกว่า”


 

          “ขึ้นมา จำกฏข้อแรกไม่ได้หรือไงว่าห้ามดื้อกับฉัน”มาร์คบอกเสียงดุๆเมื่อเด็กแก้มแดงเริ่มผิดกฏตั้งแต่วันแรก คนที่โดนดุยู่หน้าลงน้อยๆก่อนจะก้มมองกางเกงกับเสื้อเชิ้ตตัวเองที่เปื้อนไปด้วยเศษดินเศษหญ้า..ถ้าขึ้นไปมีหวังรถเปื้อนแน่ๆ ดูท่าน่าจะแพงมากเลยนะ คุณแบมคงต้องขายเค้กหลายกล่องมากถึงจะซื้อรถคันนี้ได้


 

          “แต่เสื้อผ้าคุณแบมเลอะดิน”สายตาคมกวาดมองรอบๆตัวคนหน้าหวานก่อนจะเอื้อมไปปลดล็อกประตูให้เปิดออกกว้างพร้อมกับทำสายตากดดันใส่แบมแบมเป็นเชิงว่าให้รีบขึ้นมาเสียที..อย่าให้พูดซ้ำอีกรอบ


 

          “ขอบคุณนะพี่มาร์ค”


 

          ร่างบางพยายามนั่งให้ตัวลีบที่สุดเพื่อจะได้ไม่เปื้อนเบาะหนังราคาแพงของมาร์ค สารถีจำเป็นเหลือบมองคนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งเกร็งก่อนจะจุดยิ้มมุมปากอย่างชอบใจกับการบังคับให้แบมแบมกลับบ้านกับตนได้..ทีนี้ก็ต้องไปที่บ้านเพื่อทำความรู้จักกับคนที่แบมแบมเคารพมากที่สุด

 

------------------------------------------------- 50% นะจ๊ะ

 

         กรุ๊งกริ๊ง


 

         “คุณแบมกลับมาแล้วคุณมาการ์เร็ต”แบมแบมผลักประตูเข้าไปในร้านเบาๆก่อนที่แขนแข็งแรงจะช่วยเปิดให้แทนพร้อมกับดันแผ่นหลังบางให้เดินเข้าไป หญิงชราที่กำลังตักพายอยู่วางมือลงแล้งเดินอ้อมมาหอมแก้มหลานชายสุดที่รักเหมือนอย่างทุกวันก่อนสายตาจะหันไปสบกับคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง


 

         “สวัสดีครับ ผมเป็นรุ่นพี่ของแบมแบมครับ ชื่อมาร์ค ต้วน”


 

         “สวัสดีจ้ะๆ เชิญตามสบายเลยนะ”คุณมาการ์เร็ตเอ่ยเสียงเมตตาให้พ่อหนุ่มรูปหล่ออย่างเป็นกันเอง รู้สึกดีใจที่คุณแบมพาเพื่อนคนอื่นนอกจากจูเนียร์กับยูคยอมมาบ้านได้ บางทีก็แอบคิดว่าหลานของตัวเองนิสัยไม่ดีหรือยังไงถึงมีเพื่อนกับเขาอยู่แค่2คน พอเห็นแบบนี้ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย


 

         “พี่มาร์คนั่งรอคุณแบมอยู่ตรงนี้นะ คุณแบมขอเข้าไปอาบน้ำแปปนึง”


 

         “อืม”มาร์คพยักหน้าตอบรับแล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาใกล้ๆเคาน์เตอร์คิดเงินที่คุณมาการ์เร็ตยืนอยู่ สายคมกวาดมองไปรอบๆอย่างสบายตาพร้อมกับสูดกลิ่นหอมของกาแฟและขนมหวานจนฉ่ำปอด..กลิ่นของแบมแบมคงติดมาจากในร้านสินะ มาร์คสั่งช็อกโกแลตร้อนกับทิรามิสุรสเข้มมาทานไปพลางๆเพื่อฆ่าเวลา


 

         “เรียนคณะเดียวกับคุณแบมที่มหาลัยเหรอพ่อหนุ่ม”


 

         “อ๋อเปล่าหรอกครับ ผมเรียนคณะแพทย์ ปี4 น่ะ”มาร์คตอบคำถามยิ้มๆอย่างมีมารยาทซึ่งคุณมาการ์เร็ตก็พยักหน้าเบาๆอย่างชื่นชม..เรียนแพทย์นี่แสดงว่าหัวดีมากสินะ ดีเลย คุณแบมยิ่งไม่ค่อยทันคนอื่นอยู่ด้วยถ้าได้มาร์คมาดูแลคงจะหายห่วงได้บ้าง


 

         “ฝากคุณแบมด้วยนะ รายนั้นเขาไม่ค่อยทันคนสักเท่าไหร่”


 

         “เต็มใจเป็นอย่างยิ่งครับ”มาร์คลอบยิ้มมุมปากอย่างเข้าทาง..คุณยายฝากฝังขนาดนี้แล้วเราก็ทางสะดวก ไม่นานนักร่างที่เปื้อนไปด้วยดินก็แปลงโฉมกลับมาสะอาดเอี่ยมในชุดเอี้ยมยีนกับเสื้อยืดสีขาว..ทำไมในสายตามาร์คต้วนมันดูน่ารักผิดปกตินะ


 

         “อร่อยไหม อันนี้คุณแบมช่วยคุณมาการ์เร็ตทำเลยนะ”


 

         “อร่อยดี นุ่มลิ้น”


 

         “เหรอ ดีใจจังที่พี่มาร์คชอบ เอาอีกไหมคเดี๋ยวคุณแบมหยิบให้”แบมแบมทำท่าจะลุกไปหยิบทิรามิสุให้มาร์คอีกถ้วยหากแต่มือหนากลับฉุดข้อมือเล็กไว้ให้นั่งลงตามเดิม 


 

         “ฉันอิ่มแล้ว นั่งคุยเฉยๆพอ”


 

         “พี่มาร์คจะคุยเรื่องอะไรเหรอ”แบมแบมเปิดทางให้ถามก่อนจะหันไปรับถ้วยนมสดร้อนมาจากพนักงานในร้าน มาร์ควางมือลงบนโต๊ะแล้วสบตาหวานที่มองมาเหมือนไม่เคยทำผิดเอาไว้


 

         “วันนี้ที่นายทำมันไม่ดีนะรู้ไหม ยังไงแจ็คสันมันก็เป็นพี่”มาร์คพยายามเตือนด้วยเสียงที่ตัวเองคิดว่าอ่อนโยนที่สุดแต่กับแบมแบมมันไม่ใช่ น้ำเสียงเข้มๆรวมถึงใบหน้านิ่งๆทำให้คนตัวเล็กคิดว่ามาร์คกำลังดุเขา มือน้อยที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่นอย่างรู้สึกผิด


 

         “คุณแบมขอโทษ ค..คุณแบมไม่ได้ตั้งใจ”


 

         “ทำไมถึงทำแบบนั้น”มาร์คลอบถามแบมแบมที่เอาแต่ก้มหน้า..เขารู้ว่าแบมแบมกำลังซ่อนน้ำตาหากแต่คนผิดก็คือคนผิด เขาไม่สามารถเข้าข้างหรือให้ท้ายได้ อีกอย่างเขาก็อยากรู้มากกว่าว่าทำไมเด็กน่ารักๆอย่างแบมแบมถึงได้กล้าตะโกนว่าไอ้แจ็คแบบนั้น


 

         “ค..คุณแบมไม่ชอบเห็นคนอื่นกินผัก มันน่าสงสาร”ใบหน้าหวานเงยขึ้นบอกมาร์คทั้งน้ำตา แพขนตาหนาชุ่มไปด้วยหยดน้ำตาวาว จมูกโด่งสวยแดงก่ำพร้อมกับน้ำมูกที่แบมแบมใช้มือเช็ดๆเหมือนเป็นเด็ก


 

         “นายเลยตั้งกฏไม่ให้ฉันกินผักสินะ”


 

         “อือๆ”มาร์คขมวดคิ้วกับความแปลกของแบมแบมหากแต่มันก็ไม่มากพอจะลบล้างความน่ารักในตัวอีกฝ่ายไปได้ ก็แค่ไม่กินผักเองทำไมมาร์คจะทำไม่ได้ล่ะ..แอบกินตอนแบมแบมไม่อยู่ก็จบแล้ว 


 

         “งั้นฉันกินเค้กแครอทได้ไหม”


 

         “หือ? กินได้สิเดี๋ยวคุณแบมหยิบให้”แบมแบมเบะปากลงพลางใช้มือขยี้ตา มาร์คเองเห็นแบบนั้นก็รู้สึกขัดตาแปลกๆ มือหนาล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเอื้อมไปซับคราบน้ำตาให้ คนขี้แยเกร็งตัวอย่างอัตโนมัติเมื่อได้รับการกระทำที่ตัวเองไม่คาดไม่ถึง


 

         “ด..เดี๋ยวคุณแบมไปหยิบเค้กก่อนดีกว่านะ”


 

         มาร์คเท้าคางยิ้มไปให้คุณมาการ์เร็ตที่ลอบมองอยู่ก่อนแล้ว..เจอคนที่สามารถกำราบคุณแบมได้แล้วสินะ คนตัวเล็กก้มลงหยิบเค้กแครอทออกมาจากตู้แช่แล้วเดินเอามาวางไว้ตรงหน้ามาร์ค แครอทที่ทำจากน้ำตาลถูกนิ้วเรียวยาวหยิบแล้วจ่อไปที่ริมฝีปากอิ่มของแบมแบม


 

         “กินสิแล้วคิดซะว่ามันเป็นแครอทจริงๆ”


 

         “มันเป็นน้ำตาล ไม่เหมือนกันซะหน่อย”แบมแบมส่ายหน้าน้อยๆพลางเบี่ยงหน้าหนีมือของมาร์ค คนตัวใหญ่เองก็ไม่ละความพยายาม ดันก้อนน้ำตาลไปตรงหน้าเด็กดื้ออีกครั้ง


 

         “หัดสิเวลากินของจริงจะได้กล้า”


 

         “คุณแบมไม่ชอบ”พึ่งรู้กับตัวว่าแบมแบมแท้จริงแล้วดื้อใช่เล่น มือที่ว่างอีกข้างของมาร์คบีบแก้มนุ่มจนเรียวปากแดงอ้าออกก่อนจะยัดแครอทน้ำตาลลงไปในปาก เด็กดื้อที่ปฏิเสธทนเคี้ยวอย่างฝืนๆ ถึงจะรู้ว่ามันเป็นน้ำตาลแต่มันก็เป็นรูปแครอทอะT^T


 

         “รู้ไหมว่ากินผักมันดีต่อสุขภาพ”มาร์คเหล่มองเด็กที่กินนมอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนจะล้างปากจากแครอท แบมแบมพยักหน้าเป็นเชิงว่ารู้แล้ว แต่คนมันไม่ชอบหนิจะมีประโยชน์หรือไม่ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวเลย เนื้อเค้กสีส้มถูกตักเข้าปากช้าๆจนสัมผัสได้ถึงรสชาติของแครอทหวานๆ..แล้วมาร์คก็คิดอะไรบางอย่างออก


 

          “กินเค้กแครอทได้ไหม”


 

          “ไม่ได้อะ”


 

          “ทำไม”แบมแบมผ่อนลมหายใจอย่างหนักใจกับเหตุผลของตัวเอง ก่อนจะตอบคำถามของมาร์ค


 

          “ก็รู้นี่นาว่ามันทำมาจากคุณแครอท คุณแบมไม่กล้ากินหรอก"


 

          งั้นแสดงว่าถ้าไม่รู้ก็กินได้สินะ..


 

          Rrrrrrr!


 

          เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นตัดบทสนทนาสั้นๆระหว่างมาร์คกับแบมแบม มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์ก่อนจะกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเซฮุนที่โทรเข้ามา


 

          “ว่าไง"


 

          ‘ไอ้มาร์ค อีก20นาทีราวด์วอร์ดแล้วเว้ย มึงรีบมาเลยรุ่นพี่เขาเรียกหามึงแล้วเนี่ย’เสียงทุ้มห้าวของเซฮุนบอกอย่างร้อนใจ ขนาดได้เวลาพวกปี4บางส่วนขึ้นราวด์วอร์ดแล้วไอ้มาร์คก็ยังไม่โผล่หัวมาอีก พวกรุ่นพี่ปี6แม่งเอาแต่ถามหามาร์คกันให้ขวัก..เดือดร้อนให้กูต้องโทรตามเนี่ย


 

          “เดี๋ยวกูไป อีก10นาที”มาร์คบอกเสียงเรียบแล้วกดวางสาย ใบหน้าคมคายหันกลับมามองเด็กแก้มตุ่ยที่ทำหน้าสงสัยว่ามาร์คคุยกับใครแต่ก็ไม่กล้าถาม กลัวจะรุกล้ำเรื่องส่วนตัวเกินไป


 

          “ต้องไปขึ้นวอร์ด"


 

          “อ๋อ อย่างงั้นเหรอ”แบมแบมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะลอบยิ้มบางๆ เพราะเป็นมาร์คเองที่ยอมบอกว่าจะทำอะไรโดยไม่ต้องถาม มาร์คลุกขึ้นเดินไปลาคุณมาการ์เร็ตอย่างนอบน้อม หญิงชราที่ถูกชะตากับมาร์คก็ยิ้มรับพร้อมกับยื่นถุงขนมปังไปให้


 

          “เอาไว้ทานเวลาหิวนะจ๊ะ"


 

          “อ่า ผมเกรงใจ..แต่ก็ขอบคุณมากครับ”


 

          มาร์ครับถุงขนมปังมาถือไว้ก่อนจะเดินไปหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆรถของเขา แบมแบมยกยิ้มหวานให้มาร์คพลางโบกมือลาน้อยๆ เจ้าของร่างโปร่งยิ้มรับก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งในรถคันหรู แบมแบมยืนรอให้รถของมาร์คขับออกไปก่อนค่อยเดินเข้ามาในร้าน หากแต่กระจกที่ติดฟิล์มทึบกลับเลื่อนลงช้าๆ


 

          “พรุ่งนี้จะมารับ”


 

          “เอ๊ะ! เอ่อ พ..พี่มาร์ค”พูดจบก็ขับรถออกไปทันทีไม่รอให้คนที่กำลังอึ้งอยู่ได้ค้านแม้แต่น้อย..เมื่อกี้แบมแบมฟังไม่ผิดใช่ไหม พี่มาร์คบอกว่าพรุ่งนี้จะมารับจริงๆเหรอ มือเล็กยกมือขึ้นทาบแก้มที่สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากใบหน้า


 

           ..พรุ่งนี้จะรีบตื่นแต่เช้าเลย ^_____^







 

          มาร์คเหยียบคันเร่งจนมาถึงโรงพยาบาลของมหาลัยภายในเวลา10นาที มือหนาเอื้อมไปหยิบเสื้อกาวน์แขนสั้นมาสวมลวกๆก่อนจะเสยผมขึ้นให้เรียบร้อย ช่วงขายาววิ่งไปยังวอร์ดเด็กก่อนจะตรงไปหากลุ่มนักศึกษาแพทย์ปี4(Clinic)ที่ยืนล้อมแพทย์ประจำบ้าน(Resident)อยู่


 

          “ไอ้ห่ากูนึกว่ามึงจะมาไม่ทันซะละ”เซฮุนตบไหล่ของเพื่อนอย่างโล่งอก ปกติไอ้มาร์คมันไม่เคยมาเส้นยาแดงผ่าแปดขนาดนี้ มาร์คผลักหัวเพื่อนแรงๆก่อนจะก้มหยิบเสต็ทออกมาจากกระเป๋าเสื้อเอาแขวนคอไว้เพื่อง่ายต่อการใช้


 

          “เอาละนักศึกษาแพทย์ทุกคน ราวด์วันนี้ตั้งแต่4โมงเย็นถึง5ทุ่ม ลงตรวจคนไข้สามเวลาตามเดิม”


 

          “นักศึกษาแพทย์มาร์คต้วนและโอเซฮุน เข้าไปตรวจสอบอาการที่แผนกฉุกเฉินกับพวกปี6(Extern)ด้วยนะ“เสียงถอนหายใจดังขึ้นหน่ายๆจากทั้งสองคน..แทนที่จะได้ลงตรวจสบายๆเหมือนเพื่อน ต้องไปช่วยพวกรุ่นพี่ปี6ตรวจอาการซะอย่างนั้น 


 

          มาร์คกับเซฮุนถูดจัดเวรราวด์วอร์ดให้อยู่ช่วงเวลาเดียวกัน ส่วนแจ็คสันกับเจบีถูกจัดให้อยู่ช่วง8โมงเช้าถึง4โมงเย็น มาร์คและเซฮุนถูกพวกรุ่นพี่เรียกตลอดจนบางครั้งก็ข้องใจว่าทำไมพวกเขาถึงต้องโดนเรียกบ่อยนัก..ทำอย่างกับเขาเรียนอยู่ปี6


 

          “ไอ้มาร์คมึงรู้ยังว่าอธิการมหาลัยอนุมัติให้คณะเราสร้างแล็ปกรอส(ร่างของอาจารย์ใหญ่)แล้วนะเว้ย”


 

          “แล้วจะไปสร้างตรงไหน มันขยายไม่ได้แล้วไม่ใช่รึไง”มาร์คถามอย่างสงสัยเพราะคณะของเขามันเต็มพื้นที่แล้ว ถ้าจะขยายก็ต้องกินที่ของคณะวิทยาศาสตร์


 

          “แปลงผักหลังตึกวิทย์อะ เขาจะให้ทุบทิ้งแล้วไปสร้างตรงนั้น”เซฮุนบอกแล้วยักคิ้วให้อย่างพอใจกับการตัดสินใจของอธิบการบดี แต่ไม่ใช่กับมาร์ค เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเจอเรื่องเดือดร้อนบางอย่างเข้าอย่างจัง แปลงผักหลังตึกวิดยา..นั่นมันเป็นแปลงผักของไอ้เด็กแก้มตุ่ยหนิ

 


------------------------------------------------------ ครบ!

 

 

 

 


ขอบอกเลยว่าตอนนี้เป็นตอนที่แต่งเองและขำเองมากที่สุด 5555 ไม่รู้ลีดเป็นป่าว
แต่งๆไปก็สงสารอิแจ็คนะแต่แบบคาแร็กเตอร์แกให้สุดๆแล้วอะ ยินดีด้วย
ถ้าสงสารคุณแครอทที่โดนอิหมอแจ็คหม่ำไปอย่าลืมติดแท็ก #หมอมาร์คหลอกเด็ก ในทวิต
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ทุกแท็กที่มีมาให้เขาอ่านเรื่อยๆนะคะ มีความสุขมากกกกก
-----------------------------------------
ขอสารภาพก่อนว่าถ้าเรื่องเกี่ยวกับหมอๆถ้ามันผิดพลาดต้องขออภัยด้วย
เพราะเขาเรียนพยาบาลมิใช่หมอ งือออ จะพยายามทำให้ดีที่สุดในฟิคอ่อนๆนี้ 55555
แล้วก็ขอบคุณสำหรับฟีดแบ็คที่ร่วมใจกันสงสารอิแจ็คอย่างล้นหลามนะคะ ขำมาก
ทุกแท็กทุกเม้นท์ทำให้เขามีกำลังใจในการแต่งมว๊าก ดีใจสุดๆคะ
ถูกใจกับการเต๊าะน้องอย่าลืมติดแท็ก  #หมอมาร์คหลอกเด็ก ในทวิตนะจ๊ะ
ปล. เขาเปิดพรีฟิคเรื่อง ABSOLUTE AMOUR แล้วนะ รายละเอียด 
http://goo.gl/forms/rtzjCZ8uXT

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 253 ครั้ง

3,570 ความคิดเห็น

  1. #3568 Bigapplenyc1982 (@Bigapplenyc1982) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 14:16
    ตายแล้วคุณแบมฉันแย่แน่ๆๆ แปลงผักจะโดนทุบ ไม่นะ!!!!
    #3568
    0
  2. #3550 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:36
    คุณเเบมมมมม ร้องไห้เเน่ๆเลย
    #3550
    0
  3. #3545 luk_kate86 (@luk_kate86) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 15:39
    ชอบเรื่องนี้จัง ตลกอะ นั่งขำนานมากก ขอบคุณไรท์มากๆๆ
    #3545
    0
  4. #3519 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 21:54
    ลูกๆคุณแบม ไม่นะ อย่าทุบ
    #3519
    0
  5. #3470 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 01:46
    ถ้าน้องแบมรู้จะเป็นไงเนี่ย
    #3470
    0
  6. #3453 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 11:20
    หนูเป็นเด็กที่แปลกดีนะแบมแบม
    #3453
    0
  7. #3415 nichamon_ncm (@nichamon_ncm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 22:27
    โอ้ยยยย ถ้าทุบไป แบมใจขาดแน่ๆ
    #3415
    0
  8. #3413 PinkYug07 (@pinkkiepie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 20:05
    อยากอ่านต่อมาก ไรท์มาเปิดให้อ่านไวๆนะคะ
    #3413
    0
  9. #3408 PT4444 (@PT4444) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 04:11
    ไรท์จ๋า รอให้เปิดให้อ่านต่อน้าาา สงสารรีดเถอะ จะลงแดงแล้ว
    #3408
    0
  10. #3368 lLadadee (@lLadadee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 14:03
    ขำตอนฆาตกรหนักมากกก5555555555
    #3368
    0
  11. #3333 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 13:15
    ขำแจ็ค ตอนกินผัก คุณแบมสงสารผัก แจ็ตกลายเป็นฆาตกรไปแล้ว ตลกกกกกกก งานเข้าแน่ๆ จะเอาแปลงผักคุณแบมออก
    #3333
    0
  12. #3311 @fujinoii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 18:05
    บอกตรงๆว่าตอนที่อ่านถึงช่วงที่อิพี่แจ็คโดนน้องด่านี่กำลังกินขนมอยู่ขำมาก พรืดเดียวขนมพุ่งออกจากปาก น่าสงสารพี่แจ็คไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้าเลย
    #3311
    0
  13. #3303 nattap18 (@nattap18) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 11:52
    โอ้ยคุณแบมม  ทำไมน่ารักขนาดนั้นนน
    #3303
    0
  14. #3273 Ploy_shineeworld (@ploy_nrs) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 22:17
    น้องแบมรักษ์โลกกก แปลงผักของเด็กแก้มตุ่ย555555555
    #3273
    0
  15. #3270 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 21:49
    แปลงผักเด็กแก้มตุ่ย
    me: กริ๊สเบาๆ5555
    #3270
    0
  16. #3250 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 02:21
    หนูแบมเอ๊ย555
    #3250
    0
  17. #3228 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 00:00
    อย่างนี้งานจะเข้าพี่มาร์คมั้ยล่ะเนี่ยยย
    #3228
    0
  18. #3211 Arisara Punphon (@lovevoxx011) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 22:29
    ฆาตรกร!!!55555555
    #3211
    0
  19. #3183 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 00:08
    น้องแบมน่ารัก
    #3183
    0
  20. #3175 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 01:29
    เออ.....ขอไว้อาลัยให้ฆาตกร ฆ่าผักแป๊ปปปป 55555555
    #3175
    0
  21. #3155 m_sseob (@milkzazzz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 15:45
    แจ็คช็อคค่ะช็อค 5555555555555555555555555
    #3155
    0
  22. #3143 annar_junior (@annar_junior) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 13:42
    คุณแครอทททททท 55555
    #3143
    0
  23. #3126 ELFstyle (@clazy13forever) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 00:41
    เจอคำว่า ฆาตกร ผมนี่หัวเราะจนพ่อเปิดประตูมาด่าเลยครับ 55555 ตายๆพี่มาร์คจะช่วยคุณเทอรี่ของน้องแบมได้มั้ยล่ะนั่น 5555
    #3126
    0
  24. #3086 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:13
    น้องแบมแปลกจิง ตอนอ่านอาการไม่กินผักแล้วดันไปด่าแจคอีกนี่แบบ โถวลูก เอ๊นดูว แต่สงสารแจค แต่ขำมากกว่า 555555555 

    พี่มาร์คน่าจะช่วยเปลี่ยนน้องได้นะ แต่ว่าถ้าแปลงโดนรื้อนี่แบมจะเป็นไงล่ะเนี่ย 
    #3086
    0
  25. #3068 FANTACHII (@FANTACHII) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 22:27
    สงสารพี่แจ๊ค55555555555555 แต่คุณแบมก็ไม่ได้ตั้งใจจ เอ็นดูเป็นคนที่ใสซื่อมากน่ารักสุดๆ
    #3068
    0