[END] DOCTOR DEAR หมอมาร์คหลอกเด็ก [MarkBam] Ft. [Got7]

ตอนที่ 16 : DOCTOR DEAR - CHAPTER 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 165 ครั้ง
    10 ม.ค. 61

。SYDNEY♔

DOCTOR DEAR

|Doctor Dear 14|





มือเล็กที่ถูกผันด้วยผ้าก็อตสีขาวยกช้อนสแตนเลทที่มีไอติมโป๊ะอยู่เข้าริมฝีปากอิมก่อนจะยิ้มแผละออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงความหวานเย็นของขนมหวาน คนตัวสูงที่ไม่ค่อยชอบทานของหวานก็ได้แต่นั่งเท้าคางมองเด็กตัวเล็กที่เอาแต่ตักเอาๆอาจมีบางครั้งที่แบมแบมยื่นช้อนมาทางเขาเหมือนบังคับให้ลองชิม 




“รสวนิลาแอลมอนด์ไหมพี่มาร์ค”




ใบหน้าคมพยักรับน้อยๆเพื่อไม่ให้แบมแบมเสียอารณ์ในการทานถึงแม้ว่าแม้จริงแล้วเขาจะโครตไม่ชอบไอ้ของหวานรสชาติเลี่ยนนี้เลย ตาคมมองมือเล็กที่จับช้อนด้วยท่าทางประหลาดๆก่อนจะถอนหายใจแล้วแย่งช้อนมาถือไว้เอง




“เอ๊ะ พี่มาร์คมาแย่งช้อนคุณแบมทำไมอะ”




“จะป้อน มือเจ็บอยู่แบบนั้นมันถือลำบาก”




“แฮะๆ ถ้าไม่รบกวนพี่มาร์ค”คนตัวเล็กยิ้มแผละจนแก้มป่องๆทั้งสองข้ามดันเป็นก้อนกลมๆ หน้าที่ในการตักไอติมเข้าปากจึงกลายเป็นของมาร์คโดยปริยาย จนไอติมหลายลูกเริ่มพร่องลงไปจนเกือบหมดแบมแบมจะยู่หน้าแล้วส่ายหน้าบอกเป็นเชิงว่าตัวเองอิ่มแล้ว




“อิ่มแล้วก็เช็ดปากด้วยกินเลอะหมดแล้ว”




“ก็พี่มาร์คป้อนคุณแบมคำใหญ่นิ”




“แล้วใครบอกว่าให้ตักใหญ่ๆเลยจะได้ไม่ต้องตักบ่อยๆ”มือเล็กยกขึ้นปิดปากตัวเองด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าที่มาร์คพูดมามันถูกต้องทั้งหมด ริมฝีปากหยักคมยกยิ้มอย่างเผลอไผลยามเห็นใบหน้าเล็กๆนั้นมีความสุขก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปเช็ดคราบไอติมที่เปื้อนมุมปากออก




“โอ๊ะ! พี่มาร์คคุณแบมลืมเรื่องที่จะบอกพี่มาร์คไปเลย”




“เรื่องอะไร”มาร์คเลิกคิ้วถาม




“กฏที่เราตั้งกันมันยังไม่ครบเลยนะ คุณแบมไม่ลืมด้วย”




“ไม่ได้ลืมแต่ยังอยากเก็บไว้ก่อน เหลืออีกแค่2ข้อก็ต้องใช้ให้คุ้มสิ”คนตัวเล็กงุ้มปากลงเมื่อแผนการหลอกล่อให้มาร์คตั้งกฏไม่สำเร็จ




“ขี้งกอะ จะเก็บไว้ทำไมใช้เลยสิๆ”




“จะเอาไว้ใช้ตอนที่เด็กดื้อมากๆ ตอนนี้ยังเป็นเด็กดีอยู่เลยไม่อยาก”มาร์คขยี้ผมนิ่มก่อนจะเลื่อนลงมาบีบปลายจมูกโด่งมนอย่างหมั่นเขี้ยว คนตัวเล็กที่ได้ยินแบบนั้นก็เริ่มคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างเขินอาย




“พูดแบบนี้แล้วจะให้ทำไงต่อละ”




แบมแบมไม่เคยชนะมาร์คได้เลยสักครั้งไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม..









แบมแบมกำลังช็อกและอึ้งถึงขีดสุดเพราะสิ่งที่ได้ยินเมื่อไม่กี่นาทีก่อน




เนียร์ว่าจะไปขอฮันนี่เป็นแฟน..คุณแบมคิดว่าไง




คนตัวเล็กแค่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของจูเนียร์ เพราะถึงแม้ว่าจูเนียร์จะแสดงออกไปเหมือนคนกล้าหาญแต่แท้จริงแล้วจูเนียร์นั้นเป็นคนอ่อนไหวและเก่งแต่ปาก แบมแบมอยากถามเพื่อนคนนี้ให้ชัดเจนไปเลยว่าสาเหตุที่แท้จริงของการขอเป็นแฟนคืออะไร 




“จะเอาจริงเหรอเนียร์ คิดดีแล้วแน่นะ”




“เราคิดดีแล้ว ถามไปตรงๆก็ดีกว่ามานั่งคิดไปเองใช่ไหมละ”




“แล้วบอกยูคหรือยัง”




“ยังเลย บอกไปมันก็ด่าอีกค่อยบอกตอนหลังดีกว่า”ถึงแบมแบมจะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจแบบนี้ีของจูเนียร์แต่ก็คงต้องปล่อยเลยตามเลยเพราะรู้ว่ายังไงก็คงห้ามไม่ได้ อีกทั้งแบมแบมยังสงสารจูเนียร์ที่ต้องคอยตามเจบีอยู่ตลอดเวลาด้วย..เป็นฝ่ายตามมันทรมานมากกว่าฝ่ายถูกตามนะ




“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นอย่าลืมว่าคุณแบมกับยูครักเนียร์มากที่สุดในโลกนะ”




“ไม่มีวันลืมหรอกน่า”ใบหน้าสวยแย้มยิ้มกว้างให้เพื่อนตัวเล็กเหมือนจะบอกว่าตัวเองนั้นเข้มแข็งมากเพียงใด หากแต่แท้จริงแล้วตัวเขาเองนั้นไม่สามารถนิยามคำว่าเข้มแข็งของตัวเองได้เลย









กังวล ตื่นเต้น ประหม่า คงเป็นความรู้สึกที่จูเนียร์รู้สึกได้ในเวลานี้




ร่างเล็กที่หยุดยืนนิ่งอยู่หลังกำแพงตึกแพทย์ได้แต่สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเหมือนรวบรวมความกล้าของตัวเอง ดวงตากลมสวยหลุบมองกระถางต้นไม้ในมือพลางยกยิ้มจางๆ..นี่คงเป็นประวัติศาสตร์ของการขอใครสักคนเป็นแฟนเลยละมั้ง เอาต้นไม้โง่ๆไปให้เขาเนี่ยนะ ตลกจังเลยจูเนียร์




“เอาน่า อย่าเก่งแต่ปากสิจูเนียร์”




มือเล็กตบอกตัวเองอย่างแมนๆอีกครั้งก่อนจะโผล่ซีกหน้าไปแอบดูบริเวณบันไดว่านักศึกษาแพทย์เลิกเซคกันหรือยัง แล้วเรียวสีหวานก็ต้องยกยิ้มอย่างดีใจเมื่อปรากฏร่างของคนที่อยู่ในห้วงความคิดมาทั้งวัน ปลายเท้าเล็กก้าวมั่นคงไปยังกลุ่มของเจบีที่เดินลงมาจนถึงหน้าตึก จูเนียร์ค่อยๆเดินเข้าไปจนหยุดอยู่ตรงหน้าของเจบีพร้อมกับใบหน้าหวานที่ยกยิ้มหวานอย่างเป็นประจำ




“ฮันนี่ ว่างไหมเรามีเรื่องสำคัญจะบอก”เสียงหวานบอกพลางช้อนสายตาขึ้นมองอย่างประหม่า หากแต่สายตาที่ร่างสูงมองกลับมามันช่างดูว่างเปล่าเสียจนจูเนียร์หน้าชา เพื่อนๆในกลุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังได้แต่มองจูเนียร์อย่างให้กำลังใจเพราะพวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้เพื่อนคนนี้มันเป็นอะไร




“เจบี คลาร่าเสร็จแล้วเราไปเดทกันได้หรือยัง”




เดท? หมายถึงเดทกันแบบคนรักนะเหรอ




“มีอะไรจะพูดไม่ใช่เหรอพูดมาสิ”เสียงทุ้มห้าวเอ่ยบอกอนุญาติพลางยกมือโอบเอวบางของเพื่อนสาวคนสวย นัยน์ตาหวานใสสั่นระริกก่อนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแดงกล่ำคลายคนที่กำลังจะร้องไห้ ฝ่ามือที่ประคองกระถางสั่นระริกหากแต่ก็พยายามประคองมันไว้ให้ดีที่สุด




นี่ต้นไม้ที่เรากับฮันนี่ช่วยกันปลูกนะ..




“เราอยากคุยกับฮันนี่แค่2คนไปคุยกับเราตรงนั้นได้ไหม”จูเนียร์บอกเสียงสะท้านจนมาร์คคนที่เฉยชาที่สุดในกลุ่มยังต้องเบี่ยงหน้าหนีเพราะความสงสาร หากแต่ไม่ใช่กับเจบี..ไม่ใช่กับคนที่ไม่เคยมีจูเนียร์อยู่ในสายตาเลย




“ถ้าอยากคุยก็คุยตรงนี้ฉันไม่มีเวลาในนายมากมายหรอกนะ”




คนตัวเล็ดสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเหมือนต้องการให้น้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอไหลย้อนกลับไป จูเนียร์คลี่ยิ้มบางๆอย่างให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของคนที่ตัวเองเฝ้ามองมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา 




“เป็นแฟนกับเรานะฮันนี่”




คนตัวเล็กกลั้นใจบอกออกไปเสียงดังก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อรอคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ ริมฝีปากบางเม้มแน่นด้วยความลุ้น..ในใจขอแค่เพียงให้แจบอมยอมรับความรู้สึกในใจสักนิดก็เพียงพอแล้ว แขนเรียวยืดสุดแขนเพื่อมอบกระถางต้นไม้ให้คนตรงหน้า




“ฮึ”




หากแต่เสียงหัวเราะที่เหมือนกำลังเยาะเย้ยอะไรบางอย่างทำให้จูเนียร์ต้องเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจแกมสงสัย ใบหน้าคมคายที่เรียบเฉยดุจรูปปั้นกระตุกยิ้มหยันพลางปรายตามองร่างเล็กเหมือนกำลังสมเพช




“ฮันนี่หัวเราะอะไรเราเหรอ”




“นายเป็นใครถึงกล้ามาขอฉันเป็นแฟนนะ เป็นแค่เด็กบื้อๆคิดอะไรเพ้อฝันกล้ามาขอฉันเป็นแฟนได้ยังไง”




“ร..เรา”กลีบปากสีหวานเปล่งคำพูดออกมาได้เพียงแค่นั้นมันรู้สึกตื้อไปหมดเหมือนใครเอาค้อนปอนด์หนักๆมาทุบหัวจนสมองพร่าเบลอ 




“ฉันไม่ตกลงแล้วก็เลิกเรียกชื่อฉันว่าฮันนี้สักที ฉันรำคาญเต็มทน”ยิ่งฟังสิ่งที่ร่างสูงพูดออกมาหัวใจดวงน้อยก็เหมือนถูกมือปริศนามาบีบรัดเสียจนทรมานไปหมด ใบหน้าหวานชะงักค้างไปเหมือนโดนชัตดาวน์ภายในหัวกลมๆคิดหาเหตุผลว่าเพราะเหตุใดถึงได้รับคำตอบนี้มา




ซื้อบื่อ เพ้อฝัน ขี้มโน หน้าด้าน จูเนียร์โดนว่ามาหมดแล้ว..




ไม่น่ารัก น่าเบื่อ น่ารำคาญ เขาก็เป็นแบบนั้นจริงๆ..




“นั้นสิเนอะ เราเป็นแบบที่ฮ..เจบีบอกจริงๆด้วย”กรอบหน้าคมหันกลับมามองใบหน้าหวานอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง..ปากเป็นคนบอกให้เขาเรียกเลิกแต่พอเขาเลิกเรียกจริงๆกับรู้สึกหน่วงไปทั้งหัวใจ..ทำไมครั้งนี้ถึงยอมง่ายนักละ




“ไปเถอะคะเจบีปล่อยเด็กนี้ให้เพ้อเจ้อต่อไปเถอะ”




ใบหน้าหวานพยายามคลี่ยิ้มที่คิดว่าดีที่สุดให้เจบีทว่าดวงตาหวานมันกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง..มันทั้งเศร้าและดูรวดร้าว คนตัวเล็กกลั้นเสียงอึกอักไว้ในลำคอเหมือนจะข่มก้อนสะอื้นไว้ก่อนจะเปล่งคำพูดที่เจบีคิดว่ามันช่างมีอิทธิพลกับหัวใจตัวเองออกมา




“ขอโทษที่ทำให้เจบีลำบากมาตลอดนะ เราแค่ชอบเจบีมากจริงๆ”




กายแกร่งสั่นน้อยๆเหมือนกำลังจะทนกับความน่าสงสารตรงหน้าไม่ไหว จูเนียร์ไม่ร้องไห้ไม่มีแม้แต่น้ำตาสักหยดคนตัวเล็กยังคงยิ้มถึงแม้ว่ามันจะเป็นยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยที่สุดก็ตาม มือเล็กดึงกระถางต้นไม้เข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้งก่อนจะหันหลังให้ความเจ็บปวดตรงนั้น หยาดน้ำตาที่ตัวเองคิดว่าจะไม่ไหลเพียงเมื่อได้ห่างจากสายตาเมินเฉยก็หยดแหมะลงมาทันที ไหล่บางสั่นสะท้านพร้อมกับเรียวขาที่วิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว




พอได้แล้วจูเนียร์..ความเจ็บปวดแบบนี้นายควรพอได้แล้ว








มาร์คหลุบสายตาต่ำลงเหมือนกำลังไม่พอใจกับการกระทำแย่ๆแบบนั้นของเจบีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง ไม่ใช่เพราะเขาโกรธที่มันทำแบบนั้นแต่เขาโกรธที่มันกล้าทรยศความรู้สึกของตัวเอง ทุกคนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ด้านหลังได้แต่จ้องแผ่นหลังกว้างของเจบีที่นิ่งเหมือนถูกแช่แข็งไว้ก่อนที่แขนแกร่งจะค่อยๆถูกดึงออกจากมือเรียวสวย




“ผมไม่ว่างแล้วละเอาไว้วันอื่นละกัน”




“อ้าว ก็ไหน..”




“ไม่ว่างแล้ว ไม่อยากกิน!”เสียงทุ้มตวาดบอกด้วยน้ำเสียงน่ากลัวก่อนจะสะบัดตัวเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว ทิ้งให้เพื่อนทั้ง3มองตามไปอย่างเดาอารมณ์ไม่ถูก..ไล่เขาไปแล้วจะมาอารมณ์เสียทำห่าไรวะ 




“ถ้ามันมาขอความช่วยเหลือกูคนนึงที่จะกระทืบมันซ้ำ”แจ็คสันบอกเสียงหงุดหงิดพลางปรายตามองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินหายไปลิบๆ..เขารู้สึกว่าคราวนี้ไอ้เจบีมันทำเกินไปหน่อยก็เท่านั้น



-------------------------------------------------------- 50%



          แบมแบมและยูคยอมกำลังเครียด..อยู่ดีๆจูเนียร์ก็หายเงียบไป โทรหาก็ไม่รับสาย พอไปหาที่บ้านก็ให้คุณมี๊ออกมารับหน้าแทน จนทั้งแบมแบมและยูคยอมไม่ได้เจอหน้ามาเกือบอาทิตย์แล้ว ขนาดไอติมรสหวานที่แบมแบมชอบทานบัดนี้รสชาติมันกลับฝืดเฝื่อนซะเหลือเกิน




“ติดต่อไม่ได้เลยเหรอ”รุ่นพี่หนุ่มสุดหล่อที่พวงตำแหน่งแฟนของแบมแบมถามเสียงวิตกไม่แพ้กัน เพื่อนทั้งสองที่ห่วงเพื่อนหน้าแมวส่ายศรีษะเบาๆเหมือนกำลังหมดหวังอย่างเต็มที่




“คุณแบมไม่รู้อะไรเลยตั้งแต่วันนั้นที่จูเนียร์มาคุยด้วย”




“คุยกันเรื่องอะไรคุณแบม”ยูคยอมขมวดคิ้วถามเสียงต่ำซึ่งคนตัวเล็กที่พูดออกไปก็มองตอบกลับมาอย่างงงๆ




“เรื่องที่เนียร์บอกว่าจะไปสารภาพรักกับพี่เจบีไง..เนียร์ยังไม่ได้บอกยูคอีกเหรอ”




“เฮอะ บอกอะไรกัน”เพื่อนตัวใหญ่พ่นลมหายใจขึ้นจมูกพลางสะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์..มันไม่บอกอะไรเขาเลยด้วยซ้ำปล่อยให้เขาเป็นเหมือนคนที่ไม่รู้อะไรเลย 




“คุณแบมนึกว่าเนียร์จะบอกยูคไปแล้วเลยไม่ได้พูดถึง”




“ช่างมันเถอะ ตอนนี้เรื่องไอ้เนียร์หลบหน้าเรามันสำคัญกว่า”ยูคยอมบอกปัดก่อนจะหันกลับมาคุยเรื่องของจูเนียร์ต่อ มาร์คที่นั่งอยู่ตรงข้ามทั้งสองขมวดคิ้วเข้มๆเป็นปมก่อนจะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเจบีและจูเนียร์เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว




“บางทีอาจเป็นเพราะจูเนียร์ต้องการเวลาทำใจ”




“เวลาทำใจ? พี่เจบีมันทำอะไรเพื่อนผม”




มาร์คถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องคราวๆให้ฟังโดยที่ไม่เล่าลงรายละเอียดอะไรมากนะ เพราะไม่อย่างนั้นไอ้เจบีคงได้โดนทั้ง2คนเกลียดจนเข้าหน้าไม่ติดแน่ๆ มือทั้ง2ข้างของยูคยอมกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนเมื่อฟังทุกสิ่งที่มาร์คพูดจบ..ไม่ได้ชอบเพื่อนเขาเลยอย่างงั้นเหรอ




“แล้วแม่งมาให้ความหวังเพื่อนผมทำไมวะ ทำไมไม่ปฏิเสธไปตั้งแต่แรกว่าไม่ชอบ! คนรอมันก็มีความหวังปะวะแล้วที่งี้เสือกมาพูดว่าไม่ชอบแถมยังมาว่าเพื่อนผมอีก แม่งเอ๊ย”




“ยูคใจเย็นนะ ฟังเหตุผลของทั้ง2คนก่อนสิ”แบมแบมลูบแขนเพื่อนเพื่อให้คนที่กำลังร้อนเย็นลงแม้ว่ามันจะทำได้ยากซะเหลือเกิน ยูคยอมพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างฉุนเฉียวพยายามเย็นลงตามที่แบมแบมบอก




“ไอ้เจบีมันผิดจริง..แต่ตอนนี้มันอาจจะยังไม่มั่นใจอะไรหลายๆอย่าง”




“ไม่มั่นใจอะไรวะ พี่ไม่เห็นเพื่อนผมเหรอมันตามแต่เพื่อนพี่อะ..มันชอบของมันทำทุกอย่างให้เพื่อนพี่คนเดียว”




ทำทุกอย่าง..ให้ทุกอย่าง แบมแบมกระตุกไปนิดนึงกับคำพูดเหล่านั้นก่อนที่จะนึกไปถึงคืนวันนั้นที่จูเนียร์พูดเรื่องทุกอย่างออกมาด้วยตัวเอง คนตัวเล็กเม้มปากแน่นเพราะไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกที่สงสารเพื่อนไปทั้งหัวใจออกมาอย่างไร มาร์คที่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของคนรักลอบมองเงียบๆก่อนจะเลื่อนมือไปกุมฝ่ามือบางไว้



“เป็นอะไรไป?”




“ไม่มีอะไรฮะ คุณแบมแค่ห่วงเนียร์เฉยๆ”แบมแบมฝืนยิ้มแกนๆส่งไปให้มาร์คที่มองมาอย่างเป็นกังวล 




“ถ้าอย่างนั้นก็ไปบ้านจูเนียร์กััน”มาร์คตัดสินใจพูดออกมาแน่วแน่




“พวกเราไปมาแล้วแต่จูเนียร์ให้คุณมี๊ออกมาบอกว่าไม่อยากเจอ”




“ถ้าเข้าหน้าบ้านไม่ได้ก็เข้าทางอื่นซะสิ”




แบมแบมกับยูคยอมหันมองหน้ากันอย่างฉงนก่อนจะหันไปมองมาร์คที่ยักคิ้วบอกพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาซึ่งเป็นรอยยิ้มที่แบมแบมคิดว่ามันช่างดูร้ายกาจ แต่ก็เอาเถอะ..นี่คงเป็นทางเดียวที่แบมแบมและยูคยอมจะได้เจอกับจูเนียร์นี่น่าต่อให้ต้องปีนหลังคาบ้านเขาก็คงต้องทำ..









“เอาจริงเหรอพี่มาร์คถ้าตกลงมาไม่ตายก็พิการนะพี่”ยูคยอมพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่คอยเห็นด้วยกับความเฮ้วของมาร์คที่คิดจะให้พวกเราปีนกำแพงด้านข้างบ้านเข้าไป..ไม่คิดว่านักศึกษาแพทย์สุดขรึมจะคิดอะไรแบบนี้เป็น




“กลัวไร..ตกลงมาอย่างมากก็แค่ขาหัก ไหล่หลุด เข่าแตก”




“(‘ ‘ ) พี่มาร์คพูดจริงเหรอ”




“ใครจะปล่อยให้นายตกลงมากัน..ฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะ”แก้มป่องพองลมขึ้นอย่างขวยเขินลืมซึ่งความกังวลตรงหน้าไปซะหมด บางทียูคยอมก็อยากถามว่านี่มันใช่เวลาที่ทั้งสองจะมาสวีทหวานมองตากันไหมวะ กูละไม่เข้าใจพวกมีความรักเลยจริงๆ ฮึ =^=




“เหยียบหลังฉัน”




“ห๊ะ! ไม่เอาคุณแบมตัวหนักนะพี่มาร์ค”ศรีษะเล็กส่ายดิกพลางก้าวถอยหลังเหมือนไม่อยากทำตามคำสั่งนั้น มาร์คจิ๊ปากขัดใจก่อนจะดึงแขนเล็กเข้ามาใกล้




“ฉันอุตส่าแลกเวรกับเพื่อนมาด้วยความยากลำบากนะ จะทำให้มันเสียเปล่าหรือไง”




“แต่ว่า..”




“งั้นผมเหยียบเองก็ได้พี่”ยูคยอมที่เอือมระอากับคู่รักที่ทะเลาะกันอยู่เดินแทรกกายระหว่างคนทั้งคู่พลางเอ่ยเสนอตัวออกมา หากแต่แขนแกร่งของมาร์คที่ดันร่างสูงใหญ่ของยูคยอมไว้ทำให้ไม่สามารถทำได้อย่างใจคิด




“นายต้องใช้ฉันเหยียบ..เพราะนายเป็นคนสุดท้าย”




“โหย ไรอะพี่ที่คุณแบมยังเหยียบพี่ได้เลย”




“ดูขนาดตัวด้วยฉันได้หลังหักจริงๆแน่”ยูคยอมเบ้ปากลงงอนๆก่อนจะก้าวถอยกลับมายังที่เดิม มาร์คที่ดึงแขนเล็กไว้อยู่กดดันคนตัวเล็กผ่านสายตาคมดุเป็นเชิงบอกให้ขึ้นมาได้แล้ว..ถ้าใครมาเห็นเข้าเดี๋ยวได้เป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ เด็กแก้มตุ่ยกัดริมฝีปากบางไว้แน่นก่อนจะตัดสินใจเหยียบหลังแกร่งของมาร์คพร้อมกับยูคยอมที่ช่วยจับเอวเล็กไว้แน่น




“ค่อยๆปีนขึ้นไปแล้วนั่งรอฉันบนกำแพงก่อน”




มาร์คบอกแล้วค่อยๆยืดตัวขึ้นเพื่อส่งให้แบมแบมปีนขึ้นไปนั่งยังกำแพงบ้าน ร่างเล็กที่ปีนกำแพงปูนด้วยความทุลักทุเลเหยียบขอบกำแพงได้แล้วมาร์คจึงยืดตัวจนสุดความสูงก่อนจะเป็นฝ่ายเหยียบหลังยูคยอมขึ้นไปอย่างชำนาญ..รวดเร็วประดุจโจรย่องเบาทำอย่างกับปีนกำแพงบ้านเล่นบ่อยๆ




“พี่แล้วผมอะ จะขึ้นไปยังไง”




“ปีนขึ้นมาเองสิตัวนายออกจะสูง”




=_____= รู้สึกเหมือนโดนใช้แล้วทิ้ง..แม่ง เป็นเพื่อนเคะที่ไรกูโดนเอารัดเอาเปรียบตลอดอะ 




“เร็วๆสิยูคเดี๋ยวก็มีคนผ่านมาหรอก”




“จ้าๆ คุณแม่”ไอ้เพื่อนตัวร้าย..ใช่ซี้มีแฟนแล้วนิเพื่อนคนนี้มันก็กลายเป็นหมาหัวเน่าทันที คิดบ้างไหมว่ากูเป็นคนไม่ใช่ลิงใช่ค่างที่ไหนจะได้กระโดดไต่กำแพงเปลือยๆที่ไม่มีแม้แต่อะไรใช้ยัดพื้นรองเท้า แต่บ่นไปก็เท่านั้นเพราะยูคยอมคนนี้สามารถทำทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้..ด้วยความยากลำบาก




“ฮึบๆ”




“ขึ้นมาได้ไหมเนี่ย”หนุ่มสุดขรึมว่าที่คุณหมอถามขำๆเมื่อเห็นสภาพของยูคยอมที่พยายามกระเสือกกระสนขึ้นมายังกำแพง ยูคยอมที่ใช้แขนทั้ง2ยันร่างตัวเองขึ้นมาทำเพียงพ่นเสียงเฮอะในลำคอใส่มาร์คและแบมแบม และความพยายามร่วม10นาทีของยูคยอมก็สำเร็จเมื่อปีนขึ้นมายังขอบกำแพงได้




“เดี๋ยวฉันกระโดดลงไปก่อนแล้วให้แบมแบมกระโดดตามมา..ส่วนนายลงคนสุดท้ายเหมือนเดิม”




“อีกแล้วเหรอ!”




“ฉันต้องลงไปรับแบมแบมข้างล่าง”มาร์คบอกยูคยอมที่ทำหน้าเหมือนจะตายก่อนจะกระโดดลงไปยังพื้นสนามหญ้าภายในบริเวณสวนหย่อม ร่างเล็กที่เก้ๆกังๆอยู่บนของกำแพงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะกลั้นใจทิ้งตัวไปยังอ้อมแขนของมาร์คที่กำลังรอรับอยู่




ฟุบ!




“ขาแทบแตก”ยูคยอมบ่นอุบพลางปัดกางเกงบอลของตัวเองที่เปื้อนหญ้าออก ทั้ง3คนยืนหลบหลังพุ่มไม้หนาโผล่เพียงแค่ใบหน้าออกไปส่องดูภายในบริเวณบ้านว่ามีใครอยู่หรือเปล่า..นั้นไง ไม่มีใครอยู่เลย =____=




“หายไปไหนกันหมดอะ แปลกจัง”




“ไฟในบ้านก็เปิดไว้นะแต่เอ๊ะ..ห้องเนียร์ไม่ได้เปิดไฟไว้นิ”แบมแบมกับยูคยอมหันมองหน้ากันด้วยความสงสัยเพราะตอนนี้เป็นเวลาเกือบ2ทุ่มแล้วหรือจูเนียร์จะหลับไปแล้วนะ?




“เข้าไปกันเถอะ ฉันรู้สึกแปลกๆอะ”




ทั้งสามย้ำเท้าไปตามทางที่ปูด้วยหญ้าอย่างเงียบเฉียบพลางส่องสายตาสอดส่องไปทั่วๆทำเหมือนกับโจรย่องเบา ประตูบานเลื่อนที่ติดกับสวนหย่อมก็ถูกเปิดค้างไว้เหมือนจงใจให้คนที่คิดจะแอบย่องเข้าไปทำได้อย่างสะดวกใจ..มันดูเข้ามาง่ายจนน่าแปลกใจพิลึก




“เข้ามาทางหน้าบ้านดีกว่าไหมลูก”




เฮือก!




เสียงที่แบมแบมและยูคยอมคุ้นเคยดังออกจากห้องครัวที่อยู่ติดกับห้องรับแขก ก่อนที่ร่างของคุณมี๊จะเดินเช็ดมือออกมาพร้อมกับรอยยิ้มล้อเลียน ทั้งสามที่แอบลอบเข้าบ้านคนอื่นยามวิกาลมองหน้ากันเหลอหลาก่อนจะก้มหัวให้เจ้าของบ้านเป็นเชิงขอโทษที่เสียมารยาท




“ขอโทษนะฮะคุณมี๊ที่แอบเข้ามาโดยพลการ”




“ไม่เป็นไรหรอกลูก มี๊เห็นพวกเราตั้งแต่ยืนกันอยู่ตรงข้างกำแพงด้านนอกแล้ว”




“ห..เห็นตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเหรอครับ?”




ยูคยอมถามเสียงงงๆก่อนจะร้องอ๋อเบาๆในใจเมื่อคุณมี๊ชี้ไปที่กล้องวงจรปิดซึ่งติดไว้ทุกแห่งทั่วบ้าน มาร์คยิ้มแกนๆให้คุณนายปาร์คแล้วก้มหัวให้อีกครั้ง..ลืมนึกไปเลยว่าบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้คงมีระบบป้องกันดีเป็นเลิศอยู่แล้ว ทำไงได้ก็ตอนนั้นเขาเอาแต่คิดเพียงอย่างเดียวว่าทำยังไงก็ได้ให้แบมแบมหายเครียดเรื่องของจูเนียร์สักที




“มี๊ไม่ถือสาหรอกลูก เป็นห่วงจูจูกันใช่ไหม”




“ครับ นี่ก็จะเป็นอาทิตย์แล้วพวกผมยังไม่ได้คุยกับเนียร์เลย”




“มี๊เองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรเหมือนกัน เอาแต่ซึมกะทือเหมือนหุ่นถามอะไรไปก็ไม่ตอบมี๊เลย”คุณนายปาร์คบอกเสียงระโหยพลางยิ้มเศร้าเมื่อนึกถึงอาการของลูกชายตัวเล็กของเธอที่อยู่ๆก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน 




“แล้วตอนนี้เนียร์อยู่ไหนครับมี๊”ยูคยอมถามอย่างร้อนใจเพราะบริเวณด้านล่างตัวบ้านไม่มีใครอยู่เลยนอกเสียจากคุณมี๊และสาวใช้อีก2คน หรือว่าเนียร์จะอยู่ข้างบนกันนะ




“จูจูไม่อยู่ลูก..บินไปฮ่องกงกับคุณป๊าเมื่อเช้านีี้เอง”




“อะไรนะฮะ/อะไรนะครับ!”




“พวกหนูไม่รู้กันเหรอ มี๊คิดว่าจูจูบอกพวกเราไปแล้วเสียอีก”




คุณมี๊ถามด้วยความสงสัยเพราะคิดจริงๆว่าจูเนียร์ลูกชายของเธอนั้นได้บอกเพื่อนๆไปแล้วว่าจะบินไปฮ่องกงกับคุณป๊า แบมแบมเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะระบายความอึดอัดที่มีอยู่ทั่วทั้งร่างกายออกไป เช่นเดียวกับยูคยอมที่เอาแต่ขมวดคิ้วมุ่นไม่เข้าใจถึงเหตุผลของจูเนียร์ที่อยู่ๆก็คิดจะไปฮ่องกง




“แล้วจูเนียร์จะกลับมาตอนไหน คุณมี๊รู้ไหมครับ”




“มี๊ก็ไม่แน่ใจนะลูกแต่คงไม่นานเท่าไหร่นัก”




“อ๋อ จูจูฝากข้อความเสียงไว้ให้พวกหนูด้วย เอาไปฟังกันนะจ๊ะ”คุณมี๊ยื่นเครื่องอันเสียงอันเล็กมาให้จากใต้เก๊ะก่อนจะยื่นให้ยูคยอม ทั้ง3เดินออกจากบ้านด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง..น้อยใจที่ทำไมเวลามีอะไรถึงไม่บอกกัน กังวลว่าจะเป็นอะไรมากไหม เจ็บใจที่ไม่สามารถแบ่งเบาความเสียใจนั้นได้เลย







“ขอโทษที่ทำแบบนี้นะคุณแบม ยูคยอม..เราขอเวลาหนีไปทำใจแปปเดียว แค่แปปเดียวจริงๆ เรารู้ว่ามันแย่มากแค่ไหนที่หนีปัญหาแบบนี้แต่เราทนเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดแบบนั้นไม่ไหวหรอก ฮึก อย่าบอกใครว่าเราไปไหนนะ เราขออยู่คนเดียวสักพักแล้วเราจะกลับไปเป็นจูเนียร์คนเดิมแน่ๆ ขอโทษจริงๆนะที่ไม่ได้บอกไว้ก่อน ฮึก อย่าโกรธเราเลยนะคุณแบม ยูคยอม ”






ติ๊ด!




“พี่ได้ยินแล้วใช่ไหมพี่มาร์คว่าจูเนียร์ขอร้องไว้ว่าอย่าบอกใคร”




“อืม”




แบมแบมกัดปากแน่นคิดเคืองเจบีขึ้นมาสุดหัวใจ..โกรธที่ทำให้เพื่อนรักของตัวเองต้องเจ็บปวดแบบนี้ แบมแบมไม่ได้ว่าอะไรเลยถ้าหากเจบีปฏิเสธจูเนียร์แต่ทำไม..ถ้าไม่รักกันแล้วทำไมถึงทำกับเพื่อนของเขาแบบนั้น ดวงตากลมโตปิดลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่ร่วงกระทบฝ่ามือบาง




“เดี๋ยวจูเนียร์ก็กลับมา เขาแค่ต้องการเวลาเท่านั้น”มาร์คกุมมือเล็กไว้ในอุ้งมือหนาของตัวเองก่อนจะใช้มืออีกข้างดึงศรีษะเล็กให้ซุกอกตัวเองพลางพูดปลอบประโลมด้วยความไม่สบายใจ 




“อย่าร้องไห้เลยนะแบมแบม”ยิ่งพูดแบบนั้นเสียงสะอื้นกลับยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าหวานซุกกับอกกว้างก่อนจะปล่อยเสียงร้องไห้หอบสะท้านออกมา..สงสารเหลือเกิน แบมแบมสงสารจูเนียร์จนเจ็บไปหมดแล้ว




------------------------------------------------------ ทะลุ100%





ใครที่ยังไม่ได้ไปจับจอง รีบๆกันนะฮับ รายละเอียด >> http://goo.gl/forms/y7UlFj9MUn




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 165 ครั้ง

3,570 ความคิดเห็น

  1. #3561 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:32
    สงสารจูจู
    #3561
    0
  2. #3543 GOT-MarkBam (@Angle-2358) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 10:59
    โกรธพี่บีมากง่ะ นิสัยไม่ดีสุด
    #3543
    0
  3. #3530 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 16:41
    จะตีเจบีให้เจ็บๆไปเลย
    #3530
    0
  4. #3481 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 03:33
    อยากตีหมอบีมาก ไม่เคยอยากตีเมนตัวเองเท่านี้มาก่อน อยากอ่านพาร์ทหมอบี
    #3481
    0
  5. #3447 nichamon_ncm (@nichamon_ncm) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 22:30
    จูเนียร์สู้ๆนะ
    #3447
    0
  6. #3344 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 10:13
    สงสารเนียร์มากกก บีใจร้ายเกินไปจริงๆ อย่ามาง้อเนียร์นะ แค่นี้ก็สงสารจะแย่
    #3344
    0
  7. #3325 @fujinoii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 17:47
    อื้ออออออ (ร้องไห้แล้วน้าาาา)สงสารจูจู ทำไมอิพี่เจบีถึงเป็นคนแบบนี้เกลียดแล้ว
    #3325
    0
  8. #3293 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 22:03
    T^Tจูจูของช้านนนน เกลียดพี่บีง่ะ ฮือออออ
    #3293
    0
  9. #3284 Ploy_shineeworld (@ploy_nrs) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 00:26
    สงสารจูเนียร์อ่ะแง้
    #3284
    0
  10. #3265 nupororo (@nupororo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 07:14
    พี่บีโหดร้ายยยยย T^T ทำไม่ทำอย่างงี้ จูจูถ้าเค้ามาง้อก็อย่าหายงอลเร็วนะ จัดเต็มเรยยย คนปากเเข็งต้องโดยซะบ้าง ชิชิ
    #3265
    0
  11. #3239 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 19:48
    จัดพี่บีให้หนักๆเลยค่ะ หมั้นใส้แรง เชอะ =*=
    #3239
    0
  12. #3217 Arisara Punphon (@lovevoxx011) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 16:59
    พี่บีนะพี่บี เนียร์กลับมาครั้งนี้ไม่ง้อให้รู้ไป!!!
    #3217
    0
  13. #3194 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 01:41
    สงสารจูเนียร์อ่า พี่บีนะพี่บี อย่าให้เห็นว่ากลับมาง้อเนียร์นะ
    #3194
    0
  14. #3178 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 02:54
    อื่อ ฮื่อ!!!!!!!  เกลียจอิพี่บีอย่างแรง เนียร์ให้ทั้งใจทั้งกายมันยังบอกว่าไม่รัก
    กลับมาจากฮองกงต้องเอาคืน ยั่วแล้วก็นัวคนอื่นให้อิพี่บีมันเห็น ให้มันอกแตกตายไป
    #โกรธอิคนชิค
    #3178
    0
  15. #3166 m_sseob (@milkzazzz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 19:52
    เจบีใจร้ายกับเนียร์เกินไปแล้วววววววววววววววว 
    #3166
    0
  16. #3098 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:45
    ยุให้จูเนียร์มีผู้ชายอื่นซะดีมั้ยคะ เบื่อคนปากไม่ตรงกับใจละเกิน ปฏิเสธไม่พอยังไปว่าเนียร์ต่อหน้าหญิงอื่นอีก เห็นละอยากจะกระโดดก้านคอซักรอบ โทดฐานทำร้ายเพื่อนคุณแบมของป้า =~= ชิ
    #3098
    0
  17. #3060 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 15:47
    สงสารจูเนียร์ แงๆๆๆ TT
    #3060
    0
  18. #3049 Gyeommy1997 (@momay05) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 07:26
    ถ้านี่เป็นเนียร์กระถางในมือนี่อยู่บนหัวเจบีละ #รุนแรงงงง
    #3049
    0
  19. #3038 แบมเด็กก้อน (@MBTKB) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 17:49
    เราก็สงสารจินยองมากๆ เลย ฮือออออออออออ
    #3038
    0
  20. #3017 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 10:09
    เจ็บแทนจูจูอ่ะ เจ็บมากกก ฮือจะย้องไห้แย้วววววววงือ
    #3017
    0
  21. #2995 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 01:57
    เนียร์กลับมาเร็วๆน่ะ
    เอาให้บีกระอัก
    #2995
    0
  22. #2971 Maichibi (@ginkr) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 22:23
    เอาให้หราบจำเลยค้า
    #2971
    0
  23. #2938 am_rattharika (@tuan_kim_min) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 11:10
    ถ้าเป็นเนียร์จะโดดเตะ พี่บีเลย --' คนอะไร ใจร้ายชะมัดดด :(
    #2938
    0
  24. #2914 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 00:35
    สงสารเนียร์มาก ร้องไห้ตามเลย ฮื้อออออ บี๋ใจร้ายมาก ถ้ายังไม่รู้ใจตัวเองก็ไม่รู้ตอบไปอะดีแล้ว ไม่ยกเนียร์ให้แล่ว ฮรึกกก
    #2914
    0
  25. #2876 Minni Baby (@leepatelf) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 16:38
    พี่บีใจร้ายนักต้องโดนเอาคืน
    #2876
    0