MyHero นายแผ่นดินไหว

ตอนที่ 5 : ตอน เปิดเรียนวันแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 253 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

ตอนที่ 4 เปิดเรียนวันแรก 

ก้อก!! ก้อก!! ก้อก!! 

    “ครับ” 
  ใครไม่รู้มาเคาะประตุผมเลยต้องออกไปดู ปรากฏเป็น ออลไมท์ ใส่สูทสีเหลืองมายืนอยู่หน้าห้อง 
    “มีอะไรรึเปล่าครับเนี้ย ถึงอุตส่สห์มาหา”  

    “ชั้นจะมาแจ้งผลสอบให้เธอได้ฟังยังไงล่ะ มันเป็นหน้าที่ ที่ต้องบอกกันต่อหน้าล่ะนะ”  ออลไมท์ ยิ้มแล้วชูนิ้วโป้งให้  “ยินดีด้วยนะ เธอสอบผ่านได้คะแนนอันดับ1” 

    “ห๊ะ?” จะเป็นอันดับ1ได้ไง ก็คะแนนคำนวนแล้วนี่ว่าประมาณ60ไม่ถึง70 

    “เธอมีคะแนนกำจัดวิลเลิน69คะแนน และคะแนนที่ฝ่ายอาจารย์มอบให้คือคะแนนช่วยเหลือ อีก26คะแนน รวมเป็น 95คะแนนสูงที่สุดในการสอบครั้งนี้”  ออลไมท์พูดและปรบมือยินดีกับผมเบาๆ  “เอาล่ะชั้นมาบอกแค่นี้แหละ เดียวต้องไป ถ่ายทอดสดกับนักเรียนคนอื่นด้วย ไว้เจอกันวันเปิดภาคเรียนนะ หนุ่มน้อยยู” 

  แล้วก็กลับเข้าห้องปิดประตู แต่สักพักนึงก็มีเสียงคนเคาะประตูอีกครั้ง 

    “คราวนี้ใครอีกล่ะ” คราวนี้เปิดมาเป็น คุณน้า นานาโกะ 

    “ไงยู สบายดีใช่มั้ย เธอดูเปลี่ยนไปนะ” น้าสาวทัก มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า “เรื่องการสอบยินดีด้วยนะที่ได้ที่1” 

    “เข้ามาข้างใน ก่อนมั้ยครับ” แล้วคุณน้าก็เดินตามเข้ามานั่งข้างในห้อง “แล้วมีอะไรรึเปล่าครับถึงมาหา ถึงที่เนี้ย” 

    “แหม่ ให้น้าคิดถึงหลานหน่อยไม่ได้หรอ”  น้าก็ทำหน้าบูตแต่ก็ยังดู น่ารัก ถ้าผมอายุเท่าน้าและไม่ได้เกี่ยวทางสายเลือดล่ะก็คงขอแต่งงานไปแล้ว “แต่ความจริงก็ น้าเป็นห่วงว่าเธอจะอยู่สบาย กินดีอยู่ดีรึเปล่า แต่คงสบายใจได้แล้วล่ะ” 

    “ยังเป็น คุณน้าที่ใจดีเหมือนเดิมนะครับ” หลับตานึกถึงเรื่องในอดีต ไม่ว่าผมจะเจออะไรมาแย่แค่ไหน ตลอดมาก็ได้คุณน้าเนี้ยแหละมาคอยปลอบใจและคอยให้กำลังใจได้ตลอด ตอนเด็กๆผมถึงอยากเป็น ฮีโร่เพื่อที่จะคอยปกป้องรอยยิ้มของคุณน้าไว้ 

    “สีหน้า ดูดีขึ้นเยอะเลยนะ เมื่อก่อนตอนเกิดเหตุการณ์นั้น เธอสีหน้าดูย้ำแย่มากเลยล่ะ” น้าเองก็หลับตา ย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อ9ปีก่อน ตอนที่รู้ว่าอัตลักษณ์ผมทำอะไรได้ และมันทำอะไรไว้ 

    “เลิกคิดถึงเรื่องนั้นเถอะครับ” ผมหันหน้าหนี ถึงอาการจะดีขึ้นแต่ความรู้สึกผิดยังไม่เคยจากหายไปจากหัวใจ 

    “งั้นเปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ น้ามีของมาฝากด้วยล่ะ” น้าพูดแล้วลุกขึ้นเดินออกไปหยิบถุงอะไรต่อมิอะไรจากนอกห้องเข้ามา 

    “มันคือ?” ผมมองสิ่งที่อยู่ในถุงอย่างไม่วางสายตา เพราะมันคือ 

    “น้า ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เลยไม่รู้ว่าจะถูกใจเธอรึเปล่านะ” ที่น้ายื่นให้คือ กล่อง เครื่องเกมส์ เพลย์สเตชั่น4 รุ่นปาตี้อิดิชั่น นี่มันดีแล้วล่ะ เพราะห้องที่ยูเอย์ เตรียมไว้ให้ถึงจะมีคอมอยู่ก็จริงมีทีวีให้ก็จริง แต่สิ่งนึ่งที่ไม่มีและอยากได้สุดๆคือ เครื่องเกมส์เพลย์นี้แหละ  'อ้า สวรรค์ของเหล่านีส ครบแล้ว เครื่องเล่น บลูเรย์ พีซีคอม เครื่องเล่นPs4 สมบูรณ์แบบ' 

    “ขอบคุณครับ จะรักษาและเล่นอย่างถนุดถนอมเลยครับ” ก้มหัวขอบคุณให้ น้าสาวก็ยิ้มแห้งๆให้ 

    “ที่เหลือเป็นขนมกับของไว้กินเล่นนะ” แล้วก็ยื่นถุงอีกหลายถุงมาให้ และตอนนั้นก็ มีไอซาว่าเข้ามาขัดจังหวะพอดี 

    “ขอโทษนะที่ขัดตอนสนุก แต่ยู!! เลยเวลาฝึกแล้วนะ” ไอซาว่าพูดกดเสียงลงต่ำแลดูน่ากลัว 

    “ตายจริง น้าขอโทษนะ ยูไว้เดียวว่างๆน้ามาหาใหม่นะ” และน้า นานาโกะก็รีบลุกแล้วเดินออกจากห้องผมไปเลย  

    “วันนี้ ใครรับเคราะห์ล่ะ” ตอนนี้ผมเริ่มโกรธหน่อยๆ แล้วเพราะโดยขัดเวลาแห่งความสุขเพียง1เดียวที่มี และร้องหาว่าใครเป็นคู่ซ้อมในวันนี้ 

    “เอ็กโตพลาสซึ่ม วันนี้ฝึกหาวิธีรับมือหากโดนวิลเลินรุมโจมตี” แล้วไอซาว่าก็เดินออกไป ผมก็หยิบผ้าสำหรับจับกุมวิลเลินแล้วเดินตามไอซาว่าไป 



  และก็มาถึง วันเปิดภาคเรียน  
  เพราะห้องพักของผมอยู่ใน โรงเรียนทำให้ไม่ต้องรีบ ที่จะเข้าห้องเรียนเลยมีเวลาว่างมานั่งเก็บเลเวลเกมส์ที่เล่นค้างไว้นิดหน่อยก่อนไป 
    “อืม เวลากำลังดี” แล้วก็ลุกแต่งตังใส่ชุดพละ แทนที่จะใส่ชุดนักเรียน เพราะไอซ์ว่าบอกจะทดสอบอัตลักษณ์ แล้วออกจากห้องตรงไปที่ห้องเรียนทันที 

ปี 1 ห้อง A

  พอเข้าห้องไปปุบ คนในห้องต่างก็มองมาที่ผม 
    “ฮิเดมูระ ยู ยินดีที่ได้รู้จัก” แนะนำตัวแล้วก็เดินไปที่ที่นั่งตัวเอง ที่อยู่ท้ายสุดริมหน้าต่าง 'สมกับเป็นอาจารย์ เลือกที่นั่งได้ดี'  

    “เน่ นายมันคนเมื่อตอนสอบเข้านี่น่า ตอนนายทำลายหุ่น0คะแนนนั้นน่ะเท่สุดๆไปเลย!!”  คนผมสีเหลืองแซมดำ เข้ามาทักเมื่อผมนั่งลงที่เก้าอี้นั่งของตัวเอง 

    “เออ นาย เป็นใครอ่ะ” ถามไปงง เพราะจู่ๆก็เข้ามาทักเฉย 

    “ชั้น คามินาริ เดนกิ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฮิเดมูระ”  อืม สกิวการตีสนิทให้เต็ม10 ต่างจากยู ที่จะไม่เข้าไปคุยก่อนเด็ดขาด หากไม่เข้ามาก็จะไม่คุยด้วยเลย หรือถ้าไม่มีเรื่องจำเป็น 

    “อ่า” ตอบไปสั้นๆ คนผมแดงอีกคนก็เข้ามาหาด้วย 

    “ส่วนชั้น คิริชิม่า เอย์จิโร่ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” 

    “อ่า” คนนี้ก็ตอบไปสั้นๆเหมือนกัน 

    “แล้วทำไม นายใส่ชุดพละล่ะ นี่วันเปิดเรียนวันแรกนะ” คิริชิม่าเปิดประเด็นถามเรื่องการแต่งกายของผม 

    “เดียวก็รู้” พูดไป คามินิริกับคิริชิม่าก็มองหน้ากันไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมสื่อ 

    “เดียวเถอะ!! อย่าเอาขามาวางบนโต๊ะสิ ไม่ใช่แค่กับรุ่นพี่นะนายไม่รู้สึกผิดบ้างเลยรึไง” ที่โต๊ะข้างๆ คนสวนแว่นดูเป็นคนเจ้าระเบียบยืนต่อว่า คนหัวสีฟางท่าทางนักเลง ที่เอาขามาพาดโต๊ะ 

    “ไม่เลยเว้ย ว่าแต่แกมาจาก ม.ต้นไหนเนี้ยไอ้ตัวประกอบ”  คนผมสีฟาง ต่อกลับไป คนใส่แว่นนึกได้ยังไม่ได้แนะนำตัวก็เริ่มแนะนำให้รู้จัก 

    “ชั้นมาจาก ม.ต้นเอกชนโซเมย์ ชื่อ อีดะ เทนยะ”  อีดะแนะนำตัว คนหัวฟางก็มองด้วยสายตากวนๆชวนหาเรื่อง 

    “หา? โซเมย์หรอ? งั้นค่อยคู่ควรให้เชือดทิ้งหน่อย” คนผมฟางพูด ผมก็มองไปที่โต๊ะเค้าที่มีชื่อแปะไว้ ชื่อของเค้าคือ บาคุโกว คัตสึกิ 

    “เชือด โหดร้าย นี่นายตั้งใจจะเป็นฮีโร่จริงๆป่ะเนี้ย” อีดะพูด บาคิโกวก็ทำหน้าแบบ ไอ้นี่ไม่รับมุขเลย  และพอทั้งอีดะ และบาคุโกวมองไปที่ประตู ก็พากันมองตามทั้งห้องเลย มีชายผมสีเขียวหยิกท่าทางดูปอดๆ ยืนอยู่หน้าห้อง อีดะก็เดินเข้าไปหาทันที  “ชั้นมาจาก ม.ต้นเอกชน—” 

    “อือ ได้ยินแล้วล่ะ ชั้นชื่อ มิโดริยะ อิสึคุ ฝากตัวด้วยนะอีดะคุง” มิโดริยะแนะนำตัวเองเสร็จก็มี ผู้หญิงผมน้ำตาลท่าทางดูร่าเริงเขเาไปทักมิโดริยะ 

    “อ่านายหัวหยิกนี่น่า สอบผ่านได้จริงๆด้วย ก็แหงอยู่แล้วหมัดนั้นนะเจ๋งสุดๆไปเลย”  เธอพูดอย่างร่าเริงแล้วเหวี่ยง แขนไปมา “วันเนี้ย จะมีแค่ปฐมนิเทศรึเปล่า และอาจารย์จะเป็นคนแบบไหนกันนะ” เธอพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น 

    “ถ้าจะเล่นเป็นเพื่อนกัน ก็ไปเล่นที่อื่นโน่น” เสียงของไอซาว่าดังขึ้นคนในห้องมองไปก็ไม่เจอใคร แต่พอมองลงมาก็เห็นคนอยู่ในถุงนอนสีเหลือง “ที่นี่คือแผนกฮีโร่นะ แล้วกว่าจะเงียบกันได้ใช้เวลาไปตั้ง8วิ พวกเธอยังขาดสามัญสำนึกเรื่องความเหมาะสมอยู่นะ” 

  ไอซาว่าลุกขึ้นมา ทั้งห้องก็คิดแบบเดียวกัน 'ตัวอะไรออกมาด้วย' ผมเห็นไอซาว่าลุกขึ้นมา ผมก็เดินออกสวนออกไป 


    “เดียวไปรอนะครับ” บอกไปแล้วเดินตรงไปรอที่สนามก่อนเลยเพราะรู้อยู่แล้ว 

    “เออ พวกเธอทุกคน ชั้นชื่อ ไอซาว่า โชตะ เป็นครูประจำชั้น ถึงจะกระทันหันไปหน่อย แต่สวมนี่และไปเจอกันที่สนามซะ” ไอซาว่าตอบยู แล้วหันไปบอกพวกนักเรียนที่อยู่ในห้อง 

  และทุกคนก็พากันไปเปลี่ยนเป็นชุดพละ และเดินไปที่สนาม ที่ยูยืนรออยู่ก่อนแล้ว แล้วคิริชิม่ากับคามินาริก็เข้าใจแล้วว่าทำไมยูถึงพูดแบบนั้นกับพวกเค้า 


    “ทดสอบอัตลักษณ์หรอ!!!!” ทั้งห้องยกเว้น ยู โทโดโรกิ ยาโอโยโรสุ และบาคุโกว ร้องลั้นดังเมื่อได้ยินที่ไอซาว่าบอก 

    “แล้วปฐมนิเทศล่ะคะ” อุรารากะ โอชาโกะ สาวผมน้ำตาลร่าเริงนั้นแหละ พูดขึ้นถามไอซาว่า 

    “ถ้าจะเป็นฮีโร่ ชั้นไม่มีเวลาให้เรื่อง พรรณนั้นหรอกนะ” ไอซาว่าพูดนักเรียนส่วนใหญ่ก็อึ้งกับคำพูด  “ยูเอย์น่ะ ดป็นโรงเรียนที่มีอิสระเป็น สโลแกน แน่นอนพวกอาจารย์ก็ไม่ต่างกัน เรยทำมาแล้วใช่มั้ยล่ะ การทดสอบร่างกายโดยไม่ใช้อัตลักษณ์น่ะ” แล้วไอซาว่าก็ชูเครื่องที่ แสดงรายการของเมนูที่จะใช้ฝึกในวันนี้  “ประเทศเรามันก็เอาแต่ เก็บสถิติแบบเดิมๆ เพื่อจะเอาค่าเฉลี่ยเท่าๆกัน ไม่เห็นเหมาะสมสักนิด  ยูออกมานี่หน่อย”

  ไอซาว่าเรียกผมก็เดินออกไปหาเค้า แช้วก็มีนักเรียนบางส่วนที่สงสัยทำไมอาจารย์เรียกชื่อจริงผม 

    “ครับ” 

    “เธอจบ ม.ต้นก่อนมาฝึกกับชั้นสินะ ตอนเรียนนั้นเธอขว้างบอลได้เท่าไหร่ล่ะ”  ไอซาว่าถาม ผมก็ติดไม่ค่อยอยากจะตอบเท่าไหร่ เพราะตอนเรียนไม่ค่อยได้สนใจอะไรแบบนี้ด้วย 

    “58 เมตร” ยังไงก็ต้องบอกตามความจริง 

    “งั้นลองใช้ อัตลักษณ์แล้วขว้างดู” ไอซาว่าบอกแล้วชร้ไปที่วงกลมที่กลางสนาม “ขว้างยังไงก็ได้ แต่ห้ามออกจากวงนั้น เร็วๆด้วยล่ะ” 
 
    “ช่วยไม่ได้นะ” ว่าแล้วก็ ขว้างไปทันทีไม่ต้องยืดเส้นไม่ต้องวางท่าทาง ขว้างไปเฉยๆเลย แล้วใช้แรงสั่นสะเทือนจากแขนเป็นแรงส่งแค่นั้นเอง 

ปิ้บ!!   เครื่องวัด จับการตกกระทบของลูกได้ ไอซาว่าก็โชวมันให้นักเรียนในห้องดู 

    “ก่อนอื่น ก็รู้จักขีดจำกัดของตัวเอง นั้นแหละคือ วิธีสร้างพื้นฐานฮีโร่” ไอซาว่าโชวเครื่องวัด มันขึ้นตัวเลข 702.5เมตร 

    “โห้!!!” นักเรียนเห็นต่างก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็น 

    “700เมตร บ้าไปแล้ว” คามินาริพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น 

    “แบบนี่จะได้ใช่อัตลักษณ์แบบเต็มที่เลยสินะ” คนที่ศอกเป็นเหมือนตัวปล่อยเทป เซโร่ ฮันตะ 

    “อะไรเนี้ย น่าสนุกจักเลย”  ผู้หญิงที่ทั้งตัวเป็นสีชมพู  อาชิโด้ มินะ พูดท่าทางตื่นเต้น ไม่เก็บอาการ 

  ไอซาว่าที่ยืนฟังมานาน ก็คิ้วกระตุกกับคำว่า น่าสนุกจังเลย ของอาชิโด้ 

    “น่าสนุกหรอ? ช่วงเวลา3ปีในการเป็นฮีโร่ คิดจะผ่านไปด้วยความคิดแบบนั้นหรอ? ก็เอาซี้ งั้นคนที่คะแนนต่ำสุด จะถูกลบออก จากทะเบียนนักเรียนไปเลย” ไอซาว่าพูดกดเสียงลงต่ำ และเสยผมขึ้นทำหน้าให้ดูน่ากลัว  “ยินดีต้อนรับ นี่แหละคือ ยูเอย์แผนกฮีโร่ล่ะ” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 253 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67 ความคิดเห็น

  1. #9 mrwogame (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 18:41

    อัพเร็วๆนะครับ

    #9
    0