MyHero นายแผ่นดินไหว

ตอนที่ 11 : ตอน จบเหตุการณ์ด้วยดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    30 มี.ค. 62

ตอนที่ 10 จบเหตุการณ์ด้วยดี


  ร่างกายรู้สึกแปลกๆ มันทั้งร้อน แและหนาวในเวลาเดียวกัน แถมยังไม่รู้สึกถึงอะไรด้วย มองไม่เห็น ไม่ได้ยิน กลิ่นก็ไม่ได้ ไร้ความรู้สึก 

:อยากได้ พลังรึเปล่า: 

'พลัง พลังอะไร' 

:ตอบมาเถอะ อยากได้รึเปล่า: 

'ถ้ามัน สามารถปกป้องคนที่ผมรักได้ ก็ขอรับมันไว้' 

:เลือกได้ดี ใช้พลังของชั้นให้คุ้มนะ:

  เสียงภายในความทรงจำ ส่วนเล็กๆก่อนเกิดเหตุการณ์ถล่มโรงบาลเมื่อ9ปีก่อน ทำให้ผมเริ่มได้สติหลังจากเผลอหมดสติไปในตอนแรก  และความรู้สึกต่างๆก็ค่อยๆกลับมา 

  ยูค่อยๆลืมตาขึ้นมา ภาพตรงหน้าเค้าคือ ออลไมท์ที่กำลังโดน โนมุที่ถูกวาร์ปมาข้างหลัง และบีบที่แผลของออลไมท์เอาไว้อยู่ 
และรู้สึกเหมือนตัวเองถูกแบกไว้อยู่ เป็นมิโดริยะที่แบกผมเอาไว้ที่หลัง ส่วนไอซาว่า อาซุยกับมิเนตะช่วยกันแบกไป 

    “มิโดริยะคุง” เสียงอันแผ่วเบาของยูดังขึ้น มิโดริยะ อาซุยและมิเนตะทีรได้ยินก็ดีใจที่ผมไม่เป็นอะไร 

    “ฮิเดมูระจัง ยังเจ็บตรงไหนอยู่มั้ย” อาซุยถามอาการ 

    “ไม่เป็นไรหรอก แค่ซี่โครงร้าวนิดหน่อย กับแขนขวาหักจนขยับไม่ได้เอง” พูดไปมิเนตะก็โวยวายขึ้นมา 

    “ไม่เป็นไรตรงไหน เป็นชั้นคงตายไปแล้วนะเฟ้ย” 'แค่นี้ไม่ตายหรอกนะ' 

    “ตอนนี้เรากำลังจะหนีไปตามที่ออลไมท์บอก แต่ว่า” มิโดริยะพูดแล้วมองภาพตรงหน้าที่อลลไมท์กำลังสู้อย่างเสียเปรียบ และเหมือนจะตัดสินใจบางอย่างได้ “ฮิเดมูระคุง ยืนเองไหวใช่มั้ย” 

    “อา จะไปก็รีบไปซะ” ผมบอกไปแล้วกระซิบให้มิโดริยะได้ยินคนเดียว เพราะคิดว่า มิโดริยะนี้แหละลูกศิษย์ของออลไมท์ที่เคยเล่าให้ฟังตอนอยู่กับผอ. 'เวลาของเค้าจะหมดแล้วเร็วๆเข้า'  มิโดริยะเบิกตากว้างก่อนพยักหน้า แล้ววิ่งไปหาออลไมท์ 'ฮิเดมูระคุง รู้เรื่องของออลไมท์ด้วยหรอ' ความคิดของมิโดริยะก่อนจะออกตัววิ่ง 

  มิโดริยะวิ่งพุ่งไปแล้วหมดกำลังจะปะทะโนมุ แต่ทันใดนั้นคุโรกิริ ก็มาขวางมิโดริยะไว้ แล้วเปิดวาร์ป  
  ขณะที่มิโดริยะกำลังปะทะคุโรกิรินั้นเอง บาคุโกวก็โผล่มาแล้วอัดระเบิดใส่คุโรกิริและจับกดกับพื้นเอาไว้ ส่วนทางโนมุก็มีน้ำแข็งวิ่งไปแช่ร่างของโนมุไว้ทำให้ออลไมท์หลุดออกจากการจับของโนมุได้  และคิริชิม่าที่เข้าไปโจมตีใส่ชิการากิแต่หมอนั้นหลบได้ คิริชิม่าเลยถอยออกมาตั้งหลัก

    “โทโดโรกิ บาคุโกว” มิเนตะมองภาพของคนที่เข้ามาช่วยออลไมท์เอาไว้ 

    “คิริชิม่าจังก็ด้วย” อาซุย 

    “แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ชั้นเองก็—” ยูลุกขึ้นแล้วค่อยๆเดินไปหาออลไมท์แน่นอนว่ามิเนตะและอาซุยห้ามแล้วแต่ไม่ได้ผล แต่ยูเองก็ล้มลงก่อนที่จะได้เดินไปไหน มิเนตะจึงพยายามแบก'ลาก' ร่างของยูแล้วตามอาซุยที่แบกไอซาว่าไว้  มุ่งหน้าไปหาเพื่อนร่วมชั้นที่นออยู่ที่บริเวณประตูทางเข้า 

    “เฮ้!! เฮ้!!” คนที่ส่งเสียงเรียกคืออุรารากะที่อยู่แถวประตูทางเข้า 

    “นั้นโอชาโกะจังนี่” อาซุยพูดแล้วชี้ไปทางอุรารากะ มิเนตะก็มองตามที่อาซุยชี้ไป แล้วเห็นว่ามีพวกซาโต้และโซจิอยู่ด้วย 

    “มาช่วยกันหน่อยสิ หนักโว้ย!!” มิเนตะตะโกนเรียก ทั้งซาโต้ และโซจิต่างโดดลงมาแล้วแบกไอซาว่ากับยูแทนอาซุยและมิเนตะ อุรารากะก็ลงมาเพื่อใช้อัตลักษณ์ให้ยูและไอซาว่าเบาลงจะได้แบกขึ้นบันไดได้ง่าย 

ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! 

  พอมาถึงก็ได้ยินเหมือนเสียงระเบิดอย่างรุนแรง แต่มันไม่ใช่ ยูมองไปที่ที่ออลไมท์สู้อยู่กับ โนมุ แล้วต่างฝ่ายต่างแลกหมัดให้กันแต่ทางออลไมท์จะได้เปรียบมากกว่า

ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! 

  ออลไมท์พูดอะไรอยู่ไม่รู้เลย ได้ยินแต่เสียงหมัดที่ปะทะกัน แต่ก็ได้ยินเสียงที่ออลไมท์ตะโกนด้วยเหมือนกันในช่วงท้าย
    “ก้าวไปให้เหนือกว่า PLUST ULTRA!!!” แล้วออลไมท์ก็ต่อยส่งโนมุ ลอยออกนอกโดมของUSJไป 

    “สุดยอด” ซาโต้ตะลึงในพลังของออลไมท์ที่ส่งโนมัลอยออกไปนอกโดมได้ 

    “เนี้ยนะหรอ พลังจริงๆของ ออลไมท์” ยูมองด้วยความตะลึกแต่พอมองกับมาที่ออลไมท์แล้วสภาพในตอนนี้ของเค้าดูไม่สู้ดีนัก เพราะตั้งแต่เมื่อกี้เค้าไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังมีควันออกมาตามตัวแล้วด้วย 'หมดเวลาแล้วหรอ' 
  ออลไมท์ดูเหมือนจะพูดอะไรกับชิการากิด้วย ไปๆมาๆ ชิการากิก็พุ่งเข้าโจมตีใส่ออลไมท์ มิโดริยะเองก็พุ่งไปโจมตีใส่ชิการากิอีก แต่ในวินาทีนั้น สไนป์ยิงปืนไปที่ขาของชิการากิ แล้วก็ระดมกระสุนไปอีกสามนัด ก่อนที่ชิการากิจะวาร์ปด้วยคุโรกิริหนีไป 

    “รีบแยกย้ายกันไปช่วยพวกนักเรียนก่อน” เนสุสั่งการเหล่าอาจารย์ที่มา พวกเค้าก็แยกกันไปตามจุดต่างๆของUSJ เพื่อเข้าช่วยเหลือเหล่านักเรียน 

  พวกอาจารย์ ตำรวจ ต่างพากันมา ณ ที่เกิดเหตุ และก็ได้นำรถพยาบาลมารับร่างของคนที่บาดเจ็บสาหัสอย่าง ไอซาว่า หมายเลข13 ยู ออลไมท์ และมิโดริยะที่ไปขาหักเอาตอนพุ่งไปช่วยออลไมท์  ไปที่ห้องพยาบาลของ รีโควเวอร์รี่ เกิร์ล 


ทางด้านฝั่ง วิลเลิน 

    “ถูกยิง ทั้งแขนทั้งขา ชั้นพ่ายแพ้ โนมุพ่ายแพ้ ลูกสมุนถูกจัดการ จับตัวเจ้านั้นมาไม่ได้ สัญลักษณ์แห่งสันติภาพรอดตาย ล้มเหลวทุกอย่าง!!! ไม่เหมือนที่คุณพูดไว้เลยนี้อาจารย์” ชิการากิ โทมุระ พูดอย่างหัวเสีย เพราะทุกอย่างล้มเหลว กับทีวีเครื่องนึง ในที่ๆเหมือนบาร์เหล้า

   “ไม่หรอก เธอยังเตรียมตัวได้ไม่ดีพอ” เสียงฟังดูเคร่งขรึมดูน่าดลัวจากใน ทีวิที่เปิดคุย น่าจะเป็นคนที่ถูกเรียกว่าอาจารย์

    “ดีนะที่ใช้ชื่อสมาพันธ์วิลเลินกระจอกๆ ไม่งั้นเราคงเสียหน้าน่าดู” และอีกเสียงนึง ดูเป็นเสียงที่ฟังดูเจ้าเล่ห์ “ว่าแต่ โนมุผลงานของชั้นกับอาจารย์ล่ะ”

    “ไม่ได้เอากลับมาหรอ” เสียงของคนที่เป็นอาจารย์ 

    “ถูกอัดกระเด็นไปแล้วครับ และเราไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนต่อให้ใช้วาร์ปของผมก็คงหาไม่เจอ ไม่มีเวลามากพอที่จะทำแบบนั้นครับ”คุโรกิริพูดอย่างเจ็บใจกับทีวีเครื่องนั้น 

    “อุตส่าห์สร้าง ให้มีพลังพอๆกับออลไมท์แล้วแท้ๆ” เสียงคนเจ้าเล่ห์พูดอย่างอารมณ์เสีย 

    “ช่วยไม่ได้นะ” เสียงของอาจารย์ฟังดูชิวๆเหมือนไม่คิดอะไรมาก “โชคร้ายจริงๆ” 

    “พลัง? ไอ้คนที่คุณให้ไปจับตัวน่ะ มันมีพลังมากกว่าที่คิดซะอีก มันต่อยโนมุหมัดเดียวกระเด็นเลยนะ” ชิการากิพูดอย่างหัวเสีย “แถมยัง มีไอ้เด็กเวรอีกคน ที่มีพลังและความเร็วพอๆกับออลไมท์เลย และถ้ามันไม่เข้ามาขวางไว้คงฆ่าออลไมท์ไว้ได้แล้วแท้ๆ!!” 

    “โห้ แน่นอนว่าเธอต้องเสียใจ แต่ใช่ว่ามันจะเปล่าประโยชน์ รวบรวมหัวกะทิ และใช้เวลาทั้งหมดได้เลย ถึงพวกเราจะเคลื่อนไหวอย่างอิสระไม่ได้เพราะอย่างนั้น ถึงต้องมีสัญลักษณ์อย่างนาย ชิการากิโทมุระ ครั้งต่อไป จงแสดงให้โลกเห็นซะว่าเธอน่ากลังขนาดไหน” เสียงอาจารย์จากในทีวีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วขนลุก 

ตัดมาทางฝั่งนักเรียนบ้าง

    “16 17 18 19 นอกจากหัวหน้าห้องที่สาหัส กับคนที่ขาหักแล้วอยู่กันครบเลยสินะ แต่ยังไงก็พากลับบ้านก่อนเถอะ” สารวัตรพูดกับตำรวจยศน้อยกว่าข้างๆ 

    “คุณสารวันตร แล้วอาจารย์ไอซาว่า กับฮิเดมูระจังล่ะคะ” อาซุยถามอาการของออจารย์และเพื่องร่วมชั้นกับ สารวัตรที่เธอให้ปากคำด้วย 

    “แขนสองข้างและใบหน้าแตกละเอียด กระโหลกร้าวแต่โชคดีที่ไม่ได้รับผลกระทบทางสมอง ส่วนฮิเดมูระคุง แขนหักแชะซี่โครงร้าวตอนนี้ได้รับการรักษากับรีโควเวอร์รี่เกิร์ลแล้วปลอดภัยดี” สารวัตรบอกและอาชิโด้ก็เข้ามาถามอาการของ หมายเลข13 “ส่วนหมายเลข13ได้รับการรักษาแล้ว หลังของเคเานั้นสาหัสก็จริงแต่ตอนนี้หายห่วงแล้ว” 

    “แล้วมิโดริยะคุงล่ะครับ” อีดะถามถึงอาการของเพื่องสนิททันที 

    “มิโดริยะ อ่อเพื่อนของฮิเดมูระคุงสินะ เค้าเองก็แค่รักษากับรีโคงเวอร์รี่เกิร์ลเหมือนกันหายห่วงได้” ถ้าถามว่าทำไม สารวัตรถึงรู้จักยูได้ล่ะก็ ต้องบอกว่าเค้ารู้จักกันตอนที่สารวัตรมาคุยเรื่องคดีกันที่ยูเอย์ และยูก็อยู่ในห้องที่พวกเค้าคุยเรื่องคดีด้วย เพราะ ผอ.อยากให้เค้ามีประสบการณ์ต่างๆให้มากที่สุด 

  แล้วพวกนักเรียนก็ทีใจที่พวกเพื่อนๆและอาจารย์ต่างปลอดภัยดี แล้วนั่งรถบัสเพื่อกลับไปที่ห้องเรียนเพื่อเปลี่ยนชุดแล้วกลับบ้าน 

  ที่ห้องพยาบาล มิโดริยะ ออลไมท์และ ยูนอนอยู่ที่เตียงคนไข้ และนอนฟังคำบ่นของ รีโรวเวอร์รี่เกิร์ลอยู่ 


    “ครั้งนี้มันดันเป็นแบบนี้ ชั้นว่าคงไม่ได้จริงๆ” รีโควเวอร์รี่เกิร์ล 

    “บางที ผมรู้สึกว่าเวลาของผมมันสั้นลงไปอีก น่าจะได้ราวๆ1ชั่วโมงแล้ว” ออลไมท์ พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ 

    “ออลไมท์” มิโดริยะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ยูก็นอนฟังแบบเงียบๆ 

    “ช่วยไม่ได้ล่ะนะ” ออลไมท์บุกขึ้นนั่งลูบแผลที่อยู่ตรงสีข้าง 

 ครืด~ 

  เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมปรากฆร่างของตำรวจคนนึง สารวัตรที่สอบปากคำเหล่านักเรียนนั้นแหละ 

    “ไงคุณออลไมท์ ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ ฮิเดมูระคุงก็ด้วย” เค้าเดินเข้ามาแล้วเอ่ยทักทายออลไมท์และยู 

    “สึคาอุจะคุง อยู่ด้วยหรอ” ออลไมท์ 

    “ดีครับ” ยูนอนเอ่ยเบาๆ และไม่คิดที่จะลุกขึ้นมา เพราะอยู่ๆในใจก็รู้สึกผิดเหมือนตอนเกิดเหตุการณ์ เมื่อ9ปีก่อน อาจเป็นเพราะตอนนี้ไม่มีพลังพอที่จะปกป้องทุกคนได้ 

    “ออลไมท์ จะดีหรอครับร่างนั้น” มิโดริจะตื่นตระหนกเพราะร่างนี้ของออลไมท์เป็นความลับที่รู้เฉพาะคนกลุ่มนึง

    “ไม่เป็นไรหรอก ทำไมน่ะหรอ เพราะสึคาอุจิ นาโอมาสะ เป็นเพื่อสนิทที่สุดของชั้นไงล่ะ” ออลไมท์อธิบายให้มิโดริยะฟุง สึคาอุจิก็เดินมรข้างเตียงออลไมท์แล้ว 

    “อะไรน่ะ การแนะนำแบบนั้น ขอโทษที่ขัดจังหวะนะแต่อยากถามเรื่องวิลเลิน—” สึคาอุจิกำลังถามแต่ออลไมท์ ก็เอ่ยแทรกขึ้นมา 

    “เรื่องนั้นไว้ก่อน พวกเด็กๆล่ะ อาการของพวกอาจารย์เป็นไงบ้าง” ออลไมท์แทรกถาม

    “นอกจาก เด็กคนนั้นกับฮิเดมูระคุงแล้ว นักเรียนคนอื่นๆไม่เป็นอะไรมากเลย ส่วนพวกอาจารย์ได้รับการรักษาแล้วอาการหายห่วงได้” สึคาอุจิว่ามา ออลไมท์ มิโดริยะ และยูก็โล่งอก ที่พวกเค้าไม่ได้เป็นอะไรมาก “ถ้าพวกเค้าไม่เสี่ยงชีวิต พวกนักเรียนคงไม่รอดแล้วล่ะ” 

    “ผิดแล้วล่ะ สึคาอุจิคุง” ออลไมท์พูดสึคาอุจิก็มองออลไมท์อย่างงงๆ “พวกนักเรียนก็สู้ด้วยเหมือนกัน แบบเสี่ยงชีวิตด้วย ได้รับประสบการณ์ต่อสู้จริง ตั้งแต่ปี1 และรอดชีวิต ไม่รู้ว่านักเรียนปี1คนไหนจะมีแบบนี้อีก พวกวิลเลินมันทำเรื่องโง่ๆไปซะแล้วสิ นักเรียนห้องนี้แข็งแกร่ง จะต้องเป็นฮีโร่ที่แข็งแกร่งได้แน่ ชั้นมั่นใจเลยล่ะ” ออลไมท์พูดทุกคนก็ยิ้มออกมา เห็นด้วยกับออลไมท์ 

'เราเองก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่จะปกป้องทุกคน ให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม' 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67 ความคิดเห็น

  1. #36 acrez (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 21:33
    ทำไมนึกถึงหนวดขาว
    #36
    0
  2. #35 acrez (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 21:33
    ทำไมนึกถึงหนวกขาว
    #35
    0
  3. #21 ไก่ป่าสายจิก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 18:05
    ข้าต้องการให้พลังตื่น
    #21
    0
  4. #20 0892648312 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 16:39
    รอๆๆๆๆๆ
    #20
    0