ระบบร้าย (yaoi)

ตอนที่ 38 : ARCIV : Degenerate-6-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    2 ก.พ. 63


ใครลืมเนื้อเรื่องกลับไปอ่านได้นะคะ (ทางนี้ก็ลืมและต้องกลับไปอ่านเช่นกัน)

ใครที่ขี้เกียจกลับไปอ่านจะสรุปเนื้อเรื่อง6ตอนที่แล้วสั้นๆให้นะครับ

[จ้าวอวี้เข้ามาในโลกโอเมก้าเวิร์ส ส่วนเจ้าบัคไปอยู่ในร่างหมาป่า(มนุษย์หมาป่า)

สถานะปัจจุบันของพวกเขาคือเจ้าของและสัตว์เลี้ยง(น่างสารเค้านะคะ)

ส่วนทางเนื้อเรื่องเกี่ยวกับพระเอกนายเอก:พระเอกเป็นลูกหลานพวกมาเฟีย นายเอกคือคนที่กลับมาเข้าร่างตัวเองหลังจากที่ถูกตัวร้ายฆ่าตายเมื่อชาติที่แล้ว(เข้าใจผิดว่าพระเอกฆ่า)เลยต้องการแก้แค้น 

1.จู่ๆพระเอกก็เกิดรัทขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

2.ความจริงแล้วในร่างเมิ่งอันถิง(นายเอก) มีคนของระบบแม่(ตัวร้ายตัวจริงคนเดียวกับเจ้าหน้าที่เลวๆเมื่อภาคที่แล้ว)

3.ความจริงแล้วเจ้าหน้าที่คนนั้นเป็นแค่เด็กใหม่อวดดี

4.พระเอกนัวเนียกับจ้าวอวี้ ถูกเห็นโดยนายเอก พระเอกควรมีท่าทีต่อนายเอก แต่ไม่มี ]

ที่จำได้คร่าวจากการอ่านก็ประมาณนี้นะคะ(ไม่แน่ใจว่าลืมเรื่องสำคัญอะไรไปอีกรึเปล่า) 

ใครอ่านแล้วมึนกว่าเดิมขออภัยจริงๆค่ะTT



บทที่6


และแล้ววันที่จ้าวอวี้ไม่อยากให้มาถึงก็เกิดขึ้นจนได้ วันนั้นเป็นเช้าที่แสนสดใส จ้าวอวี้มาโรงเรียนแต่เช้าหลังจากฟัดน้องก่อนออกมาจากบ้านสมใจ ทันทีที่ก้าวขาเข้ามาภายในโรงเรียนบทบาทของเอียนก็ถูกสวมมาในตัวจ้าวอวี้ ดวงตาคมมองไปยังแผ่นหลังที่คุ้นเคย


“ที่รัก!”จ้าวอวี้วิ่งดุ๊กๆไปกอดแขนของพ่อพระเอก อีกฝ่ายมองลงมาที่เขาเล็กน้อยก่อนจะเดินต่อ


“อย่ามาเมินกันนะ”เขาทำเสียงกระเง้ากระงอด มือเล็กยังคงจับแขนของคนตัวโตแน่น


“แล้วจะให้พูดว่าอะไร สวัสดีที่รักงี้เหรอ โคตรปลอม”ไบรอันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยชา จ้าวอวี้เบ้ปากออกมาน้อยๆ ทำอย่างกับว่าเขาอยากจะมาทำตัวปัญญาอ่อนแบบนี้นักแหละ


“นายไม่เข้าใจ เช้าที่สดใสแบบนี้เหมาะกับการสวีทกันจะตาย”


“ไม่อยากสวีท อยาก...”


พลั่ก!


จู่ๆร่างของพระเอกก็ถูกชนจนเซ จ้าวอวี้ที่ไม่ทันได้ตั้งตัวกลับเป็นคนล้มลงพื้นไปเสียเอง เขาเงยหน้าขึ้นไปมองตัวการที่ทำให้เขาก้นทิ่มดินแต่เช้า ก่อนจะพบว่าคนๆนั้นคือนายเอกของเรื่องนั่นเอง


เมิ่งอันถิงเบิกตาโต มีท่าทีตกใจทำอะไรไม่ถูก จ้าวอวี้คิดว่าสิ่งที่เขาต้องทำคงแค่มองฉากเปิดตัวพระเอกนายเอกอย่างเป็นทางการเท่านั้น...แต่บทบาทไม่ได้ปราณีเขาขนาดนั้น


“โฮสต์ครับ ตามบทโฮสต์ต้องเข้าไปตบหน้านายเอกนะครับ”


ห้ะ? จ้าวอวี้เผลออุทานออกมาแบบไร้เสียง สายตาของเขากวาดไปมองบุคคลอื่นๆที่กำลังมองเหตุการณ์ของพวกเขาอยู่ ตามบทตัวร้ายคิดอะไรถึงไปตบนายเอกต่อหน้าสาธารณชน


ถ้าจะตบก็ต้องทำที่ลับตาคนสิ! เป็นการทำร้ายคนที่ไม่มีศิลปะเอาเสียเลย


จ้าวอวี้กัดฟัน ต่อให้ด่าทอระบบแม่หรือเนื้อเรื่องมากแค่ไหน สุดท้ายคนที่oocไม่ได้ก็จำต้องลุกขึ้นยืนปัดเศษดินที่ติดตามกางเกง ก่อนจะตวัดสายตาไปมองพ่อกวางน้อยตาใส


“แกกล้าดียังไงมาทำให้ฉันเจ็บตัว ไอ้โอเมก้าชั้นต่ำ!


“ผม...ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้พวกคุณทั้งสองคนเจ็บตัว”คนตัวเล็กกว่าเอ่ยตอบเสียงเครือ


เพี้ยะ


จ้าวอวี้ตบลงที่ใบหน้าขาวนวลอย่างแรง จนแก้มของอีกฝ่ายปรากฏริ้วแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ชั่วขณะหนึ่งที่เมิ่งอันถิงหันกลับมา สายตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเคียดแค้นยามที่จ้องมองมาที่เขา


สายตาแบบนี้ ไม่ใช่ของเมิ่งอันถิงคนเก่า


...แสดงว่าเมิ่งอันถิงกลับมาเข้าร่างตัวเองแล้วสินะ


“จำเอาไว้ว่าคนชั้นต่ำแบบแกไม่มีสิทธิ์มาทำให้ร่างกายของฉันต้องเจ็บ แล้วก็อย่าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีก”


“ฮึก”เสียงสะอื้นดังลอดออกมาให้ได้ยินแม้ว่าเมิ่งอันถิงจะพยายามกลั้นเอาไว้ จ้าวอวี้หันกลับไปมองดูปฏิกิริยาของพ่อพระเอก ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายยืนปิดปากหาวหวอดอยู่ด้วยท่าทางเกียจคร้าน


มันไม่ควรเป็นแบบนี้รึเปล่านะ...เขาเก็บงันความสงสัยเอาไว้ในใจ


จ้าวอวี้เดินกลับไปกอดแขนพระเอกอีกครั้ง แล้วพากันเดินออกไปจากสายตาของเด็กคนอื่นๆ ทิ้งไว้เพียงเมิ่งอันถิงที่ยืนร้องไห้อยู่กลางวง


“ไม่รู้สึกอะไรหน่อยเหรอ”จ้าวอวี้เอ่ยถาม ยามที่พวกเขามาถึงห้องพยาบาลอันเป็นสถานที่กบดานของพระเอก


“ไม่ แต่ก็เพลาๆเรื่องทำร้ายคนบ้างเถอะ”ไบรอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระอา


“โห คำพูดนี้ไม่ควรได้ยินจากปากนายหรอกนะ”จ้าวอวี้เอ่ยกระแนะกระแหน


“หมายถึงในที่สาธารณะ นายก็รู้ว่าเดี๋ยวนี้โลกอินเทอร์เน็ตมันไปไวแค่ไหน มันมีผลต่อหน้าตาและชื่อเสียงของพวกเรา”


“เหอะ ไม่อยากให้นายมาสั่งสอนหรอกนะ”


“แค่เตือน เห็นว่าเป็นเพื่อน”คำพูดของพระเอกทำให้จ้าวอวี้ยกยิ้ม ก็ถือว่าเป็นคนที่ชัดเจนดีเหมาะจะคบหาเป็นเพื่อนได้


“แล้วถ้าอยากเป็นเมียล่ะ”แม้ในใจจะอยากเป็นเพื่อน แต่ดูเหมือนเอียนจะไม่เข้าใจ เขาเดินเข้าไปใกล้ไบรอันก่อนจะนั่งคร่อมตักอีกฝ่ายอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ


“ฝันเอาเถอะนะ”ว่าจบอีกฝ่ายก็ฝังใบหน้าลงบนซอกคอของจ้าวอวี้ จ้าวอวี้กลอกตามองบน


จ้า แล้วแต่พ่อพระเอกเลยจ้า


“ว่าแต่นายไม่รู้สึกอะไรกับเด็กนั่นจริงๆเหรอ แบบห่วงหวงเห็นใจสงสารอะไรแบบนั้นอ่ะ”


“ไม่ หน้าฉันเหมือนพ่อพระขนาดนั้นเลยเหรอ”


“...”


“ตั้งแต่คราวนั้นแล้วนะ นายเป็นอะไรกับเด็กนั่น ทำไมถึงต้องสนใจขนาดนั้น”


“คนที่แปลกคือนายไม่ใช่ฉันหรอก เหอะ”จ้าวอวี้เอ่ยแค่นั้น ก่อนจะแงะมือพระเอกออกจากร่างกาย “ไปเข้าเรียนกันเถอะ”


“ขัดอีกแล้วนะ ช่วงนี้เป็นอะไร”


“ก็บอกว่าฮีทไง”


“หึ เห็นฉันหน้าโง่มากรึไง ฮีทนานเกินไปจนดูปลอมแล้วนะ”อ้อ ก็หน้าโง่พอควรอยู่นะ


จ้าวอวี้ไม่สาวความยืดกับไบรอันอีก เขาลุกขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องพยาบาลไป ดูเหมือนเขาจะต้องจับตาดูพ่อพระเอกหน้าโง่นี่เป็นพิเศษแล้วสินะ


...จะใช่เจ้าบัคตัวป่วนนั่นรึเปล่านะ

 




พอเสียงออดดังเป็นสัญญาณของการพักกลางวัน จ้าวอวี้ก็รีบเดินออกจากห้องไปทันที ต่อให้เขาจะคิดจับตามองไบรอันแต่การใช้เวลาช่วงพักกับอีกฝ่ายสองต่อสองเป็นการกระทำที่โง่มาก


จ้าวอวี้ขึ้นมาบนชั้นดาดฟ้าของโรงเรียนที่ถูกสั่งห้ามขึ้นไป เขาคิดจะใช้ที่นี่เป็นที่หลบซ่อนตัวเองจากพ่อพระเอก ทำให้ที่นี่กลายเป็นแหล่งกบดานของเขา


แต่ทันทีที่จ้าวอวี้เปิดประตูดาดฟ้า เขาก็พบว่ามีใครบางคนมาจับจองมันก่อนเขาแล้ว


...เบลซ


ความทรงจำของเอียนบอกกับเขาว่าคนๆนี้ชื่อว่าเบลซ อ่า คนนี้สินะตัวร้ายลำดับสองที่หลงรักเอียนจนลงมือฆ่าเมิ่งอันถิง จ้าวอวี้มองสำรวจอีกฝ่ายที่ยังไม่รู้ถึงการมีตัวตนของเขา


เบลซยืนนิ่ง ดวงตาของเขาหลุบมองไปยังเบื้องล่าง สีหน้าของอีกฝ่ายเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ได้


“นายมาทำอะไรที่นี่”จ้าวอวี้ตัดสินใจเอ่ยถาม หากอีกฝ่ายเป็นตัวร้ายลำดับที่สองคงมีประโยชน์ไว้ให้เขาใช้งานไม่น้อย...ขอแค่ไม่ใช่เจ้าบัคนั่นน่ะนะ


ร่างสูงหันกลับมามองตามเสียง ก่อนที่ดวงตาหม่นหมองจะเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่ทันที่จ้าวอวี้จะได้พูดอะไรต่อ ร่างของเบลซก็เดินผ่านเขาไปราวกับต้องการจะหนี


เกิดอะไรขึ้นกันแน่!


จ้าวอวี้มั่นใจว่าตามบทบาทตัวร้ายลำดับที่สองไม่มีทางทำกับเขาแบบนี้ ในความทรงจำของเอียนเบลซเชื่องอย่างกับอะไร ไม่มีทางที่อีกฝ่ายเห็นเอียนแล้วจะวิ่งหนีแบบนี้


“เกิดอะไรขึ้นกันแน่เสี่ยวหลัน”จ้าวอวี้เอ่ยเสียงเครียดถามระบบของตน เสี่ยวหลันส่ายตัวกลมๆของมันเป็นคำตอบว่าไม่รู้


“ทำไมมาอยู่ที่นี่”เสียงเรียบติดเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นด้านหลังของจ้าวอวี้ เขาหันกลับไปมองก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงก็คือคนที่เขากำลังหนีอยู่ในตอนนี้


จ้าวอวี้ทำหน้าเหม็นเบื่อ ก่อนจะรีบเปลี่ยนมาเป็นยิ้มหวานหยด


“อยากขึ้นมาสูดอากาศบนนี้บ้าง แล้วนายล่ะ”


“ไม่รู้ อยู่ๆก็อยากเดินมา มีปัญหาอะไรไหม”


“หึ นึกว่าทนคิดถึงฉันไม่ไหวเสียอีก”จ้าวอวี้กอดอก ยกยิ้มเหนือกว่า


“โคตรหลงตัวเองเลยว่ะ”ปากก็ด่า แต่ขายาวๆนั่นก็เดินเข้ามาประชิดกายจ้าวอวี้อย่างที่ชอบทำประจำ


“ทำไมกลิ่นของนายถึงหอมขนาดนี้”ไบรอันเอ่ยพร้อมกับฝังจมูกลงบนซอกคอของเขา “เมื่อเช้าไม่ใช่กลิ่นนี้”


“กลิ่น? กลิ่นอะไร ฉันไม่มีกลิ่นนะ”


“กลิ่นอ่อนๆหอมมาก กลิ่นเดียวกับตอนที่รัทตอนนั้น”อีกฝ่ายเอ่ยพร้อมกับทำจมูกฟุดฟิด จ้าวอวี้นิ่งไปกับคำตอบของร่างสูง


“ฉันว่านายคงจมูกบอดแล้วล่ะ”


“งั้นมั้ง”





 

หมดช่วงพัก พวกเขาก็ต้องหอบตัวเองกลับมาเข้าคลาส เป็นคลาสทำอาหารซึ่งมีไว้สำหรับเชื่อมสัมพันธ์ของพระนาย ครูที่ยืนอยู่ด้านหน้าเอ่ยบอกกติกาของการเข้าเรียนจากนั้นก็ให้นักเรียนในคลาสจับฉลากเพื่อเลือกคู่ แน่นอนว่าพระเอกก็ต้องได้คู่กับนายเอก


ส่วนจ้าวอวี้ที่เป็นตัวร้ายก็จำต้องตวัดสายตามาดร้ายไปให้นายเอกทุกๆ5นาที เล่นเอาเขาปวดกระบอกตาขึ้นมาครามครัน


“ไม่ได้นะครับ ใส่แป้งโดยที่ไม่ร่อนไม่ได้”เมิ่งอันถิงเบิกตาโตๆของตัวเอง ก่อนจะใช้มือเล็กยั้งแขนของไบรอันเอาไว้ พ่อพระเอกชักสีหน้าก่อนจะกระแทกถุงแป้งลงที่โต๊ะจนแป้งเค้กฟุ้งไปทั่วบริเวณนั้น


“คือ...คือผมแค่อยากให้เค้กออกมาดีๆ เรามาพยายามด้วยกันเถอะนะครับ”นายเอกตัวน้อยเหมือนจะมองไม่เห็นอารมณ์ของไบรอัน ถึงได้ฉวยมือทั้งสองข้างของพระเอกขึ้นมาเขย่าพร้อมกับเอ่ยประโยคการ์ตูนสาวน้อยออกมา


สมัยนี้ยังมีคนใช้ประโยคแบบนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย!...เรามาพยายามด้วยกันนะครับ!


แค่ได้ยินจ้าวอวี้ก็คันยุบยิบไปทั้งหู เขาพยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ ขนาดเสี่ยวหลันที่เป็นระบบหน้าโง่นิสัยน้ำเน่ายังหลุดหัวเราะออกมา คิดดูแล้วกัน


ว่าแต่คุณนายเอกไปอ่านการ์ตูนตาหวานเรื่องไหนมากันนะ?



_______________________100%_______________________

เย่!

ในที่สุดก็จัดการพล็อตของโลกนี้เสร็จเรียบร้อย โลกนี้เขียนพล็อตจบแล้ว(ดีใจ)

จากวันนี้จะกลับมาลงทุกวันจนจบภาค ก่อนจะขอหายไปอีกสองเดือนนะคะ

แอแงงงงงง เตรียมสอบไม่ทันแล้ววววว555

____________________________________________________


----สวยมาก ควีนมาก ชอบมากค่ะ!------


----น้องที่อยากเอาหัวซุกหน้าพี่ แต่พี่เอนหนีเพราะน้องยังไม่ได้อาบน้ำแปรงขน----


______________________

อวดๆๆๆๆ แฟนอาร์ตน่ารักมากกกกกกกกกกกก แอแงงง

ขอบคุณคุณ @__nijuichinichiด้วยนะคะ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

835 ความคิดเห็น

  1. #825 Radenfiallus (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 19:04
    ฉันว่าฉันรู้แล้วว่าใครคือคู่ไบรอัน
    #825
    0
  2. #733 puenyimm (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:43
    อย่าบอกนะว่าเบลซกับไบรอันจะ 0.0
    #733
    0
  3. #715 lonelylogo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:07
    กลับมาแล้ววว อ่านสรุปทีเดียวจำได้เลยค่ะ55555
    #715
    0
  4. #714 ku_ro (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:19
    คิดถึงไรท์ เเละน้องหมาอ่ะ ฮื้ออออ
    #714
    0
  5. #713 chemo2 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:55
    รอคอยเสมอนะค่ะ
    #713
    0
  6. #712 1612254 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:09

    คิดถึงมากค่ะ ไรท์กลับมาสักที บัคนี่น่าจะเป็น

    นายเอกนะ(มั้ง)

    #712
    0
  7. #711 N\'noey Butter (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:39
    ไรท์เขียนสรุปไม่งงค้าบบ นี่อ่านๆ แล้วก็เข้าใจแล้วจำพล็อตได้อ่ะ รอเลย!
    #711
    0
  8. #710 Sujinda14 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:06
    คิดถึงนะคะ
    #710
    0
  9. #709 Manoods (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:47

    รอค้าา
    #709
    0