ระบบร้าย (yaoi)

ตอนที่ 39 : ARCIV : Degenerate-7-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    4 ก.พ. 63



บทที่7


คลาสขนมหวานยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางบรรยากาศหวานแหววของคู่พระนาย ซึ่งถ้าสังเกตดูลึกๆเข้าไปแล้วจะพบว่าอาจจะมีแค่นายเอกตัวน้อยคนเดียวที่หวานแหววกับบรรยากาศ ส่วนพระเอกน่ะเหรอ นั่งกระดิกเท้ามองเหม่อออกนอกหน้าต่างตั้งแต่เจอประโยคเรามาพยายามด้วยกันเถอะของเมิ่งอันถิงเข้าไป


จ้าวอวี้ละความสนใจต่อฉากพระนายแล้วหันกลับมาตั้งหน้าตั้งตาปาดหน้าเค้กของตัวเองต่อ เสี่ยวหลันที่ช่วงนี้ดูจะพูดเขาน้อยกว่าปกติก็รีบเอาตัวกลมมาจ่อตรงหน้าเขาจนเสียสมาธิในการทำขนม


“มีอะไรหืม”โชคดีหน่อยที่คู่ของเขากำลังวุ่นวายกับคู่คนอื่นไปทั้วห้อง ทำให้โต๊ะของคู่จ้าวอวี้เหลือเพียงเขา


“สถานการณ์แบบนี้เอียนจะต้องทำอะไรสักอย่างแล้วนะครับโฮสต์”


“แล้วทำอะไรล่ะ ตามเนื้อเรื่องมีบอกไว้รึไง”


“ตามเนื้อเรื่องบรีฟมาแค่การเข้าไประราน ระบบไม่สามารถจำกัดกรอบของคำว่าระรานได้ครับ”


“เฮ้อ บางทีก็แอบคิดนะว่าผู้สร้างโลกเริ่มสร้างตัวร้ายเกรดบีเยอะเกินไปแล้ว จะให้ไปด่าคนอื่นต่อหน้าคนเป็นสิบเนี่ยนะคิดอะไรอยู่ แถมครูก็ยืนโด่อยู่ตรงหน้าชั้น เฮ้อ ไร้ศิลปะ ไร้ศิลปะ”จ้าวอวี้ถอนหายใจและพึมพำออกมา


“เอาเถอะครับโฮสต์แค่เดินไปด่าประโยคสองประโยคให้นายเอกน้ำตาไหลเปาะแปะก็พอแล้ว”


“หึ แล้วผมไม่ทำได้ด้วยเหรอ”จ้าวอวี้วางพายปาดเค้กในมือลง “เอาเถอะบ่นไปก็เท่านั้น เจอกันอีกทีตอนสำนักงานระบบแม่วอดไปด้วยไฟแล้วกัน”คนอย่างเขาพูดจริงทำจริงนะจะบอกให้!


จ้าวอวี้สาวเท้าไปยังโต๊ะของคู่พระนาย ก่อนจะกระชากข้อมือเล็กของเมิ่งอันถิงขึ้นมา


“แหม อยู่กับผู้ชายของคนอื่นนี่ระริกระรี้ขึ้นมาเลยนะ ไอ้โอเมก้าชั้นต่ำ”เขาเอ่ยเสียงแข็ง พร้อมกับเหยียดยิ้มเย้ยหยัน


“คุณเป็นอะไรเนี่ย ผมยังไม่ได้ไปทำอะไรคุณเลยนะ”เมิ่งอันถิงเอ่ย ร่างเล็กพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมของจ้าวอวี้


“ฉันเห็นตั้งแต่เริ่มคลาสแล้วนะ พยายามจะอ่อยไบรอันสินะ เหอะ แสดงเก่งดีเหมือนกัน ทำตัวใสๆไร้สมองเพื่อผู้ให้ชายสนใจ แต่ขอโทษเถอะ ไม่มีใครเขาอยากจับคู่กับโอเมก้าชั้นต่ำแบบแกหรอก!


โอ้โห คำพูดคำจาตัวร้ายเกรดบีสุดๆไปเลยจ้าวอวี้ นายทำได้! นายกลายเป็นพวกชอบเหยียดไปแล้ว!


จ้าวอวี้ยิ้มกริ่มเอ่ยชื่นชมตัวเองในใจ สมแล้วที่เขาเคยเป็นนักแสดงมาก่อนแม้บทจะขัดใจแค่ไหน เขาก็จะต้องแสดงออกมาให้เนียนที่สุด


...อ่า ว่าแต่เขาเคยเป็นนักแสดงจริงๆน่ะเหรอ


“ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น แล้วทำไมคุณจะต้องว่าผมด้วย คุณเองก็เป็นโอเมก้าเหมือนกับผมไม่ใช่เหรอ คุณน่าจะเข้าใจผมมากที่สุดไม่ใช่เหรอครับ หรือว่าที่คุณกำลังระแวงเกี่ยวกับคุณไบรอันอยู่แบบนี้เป็นเพราะคุณกำลังรู้สึกว่าคุณไบรอันกำลังทิ้งคุณไปล่ะครับคุณเอียน เรื่องนี้ผมไม่เกี่ยวด้วยซักหน่อย”


“นี่แก!”วาจาเจ็บแสบ! จงใจพูดต่อหน้าทุกคนเพื่อหักหน้าเขาว่าเป็นได้แค่คู่นอนที่ไบรอันจะทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ “มองอะไร ไม่มีอะไรให้ทำรึไง อย่ามาแส่เรื่องของคนอื่น”จ้าวอวี้หันไปด่าบุคคลรอบกายให้สมบทบาท


“คุณเอียนครับ คนอื่นไม่เกี่ยวอะไรด้วยนะครับ ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นลูกของคนมีอำนาจแต่พวกเราทุกคนก็มีศักดิ์ศรี คุณจะมาด่ากราดกดคนอื่นแบบนี้ไม่ได้ คุณไม่เห็นใจคนอื่นที่ต้องมาคอยรองรับอารมณ์ร้ายๆของคุณบ้างเหรอครับ”


“แกเป็นใครกล้ามาสั่งสอนฉัน ฉันจะกดใครก็ได้! เพราะฉันมีอำนาจ แม้แต่พวกอัลฟ่าหรือเบต้าก็ไม่สิทธิ์มาวิจารณ์ฉัน แล้วแกเป็นใคร!”จ้าวอวี้ใช้มืออีกข้างบีบคางเล็กอย่างแรง จนเมิ่งอันถิงร้องอุทานออกมา


เขาเหลือบไปมองสายตาของคนทั้งห้อง แววตาที่ทุกคนใช้มองเขาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเพราะคำพูดของนายเอก จงใจใช้คำพูดเพื่อให้เขาด่ากราดคนทั้งห้องแล้วตัวเองกลายเป็นตัวเอกที่ปกป้องเพื่อนทุกคน


ก็นับว่าฝีมือพอใช้


แต่ประโยคพวกนี้ง่ายต่อการพลิกดำเป็นขาว จ้าวอวี้คิดว่าตัวเองสามารถทำให้ตัวเองกลายเป็นฝ่ายถูกได้แต่ด้วยเพราะตัวเขายังอยู่ในเงื่อนไขของเอียนตัวร้ายที่ห้ามฉลาดกว่านายเอก เขาถึงทำได้แค่ตามน้ำและถูกนายเอกปั่นหัวสมใจอยาก


ตุบ!


เสียงของอะไรหนักๆหล่นลงพื้นทำให้จ้าวอวี้และเมิ่งอันถิงที่ฟาดฟันสายตากันอยู่หันไปสนใจ สิ่งที่ปรากฎให้เห็นคือร่างของไบรอันที่กองอยู่กับพื้น สีหน้าของพระเอกเต็มไปด้วยความงัวเงียที่บ่งบอกว่าเพิ่งตื่น


“โทษที เมื่อคืนดูบอลหนักไปน่ะ”


ไอ้! เวร! เอ๊ย!


นี่เขากำลังจะตบกับคนอื่นเพื่อแย่งไอ้หน้าโง่นี่จริงเหรอวะ จ้าวอวี้ถามตัวเองในใจเป็นครั้งที่ล้าน ในขณะที่เขาพยายามต่อบทแทบตาย อยู่ๆพระเอกจะหลับหนีและตื่นมาหน้ามึนแบบนี้เนี่ยนะ! ถามจริง!


“ฝากไว้ก่อนเถอะแก”จ้าวอวี้อวี้สะบัดแขนของนายเอก จนร่างเล็กลงไปกองบนพื้นเป็นเพื่อนไบรอัน เขารีบเดินกลับโต๊ะของตัวเองเพราะกลัวว่าจะเผลอโมโหจนวิ่งไปข่วนหน้าพระเอก


สถานการณ์ทุกอย่างเริ่มกลับมาเป็นปกติ ตอนนี้ครูกำลังเรียกขานชื่อและคู่ของแต่ละคนเพื่อให้นำเค้กไปจัดแสดงหน้าชั้น ในตอนที่ชื่อของนายเอกและพระเอกถูกเรียก เสี่ยวหลันก็เริ่มทำตัวเป็นนกกระจิบกระซิบข้างหู


“โฮสต์ครับ ใช้จังหวะนี้ยื่นขาให้นายเอกล้มหน้าทิ่มเค้กเลยสิครับ”จ้าวอวี้เหลือบตามองระบบคู่ใจ เขากำลังคิดว่าผู้สร้างยัดอะไรเอาไว้ในหัวของระบบน้อยนี่กันแน่


“นายนี่มันตัวพ่อเรื่องน้ำเน่าจริงๆเสี่ยวหลัน”


“แต่ระบบเป็นตัวเมียนะครับ-_-


“ห้ะ”จ้าวอวี้เบิกตากว้าง เสียหลักจนทำของตกแต่งหน้าเค้กหก


“ล้อเล่นครับ-___-”เสี่ยวหลันทำหน้าเฉยชา ไม่คิดว่าโฮสต์จะหลงเชื่อจริงๆ “ระบบเป็นระบบไม่จำเป็นต้องมีเพศสักหน่อยครับ”


“เดี๋ยวจะโดนบีบ กล้ามาหลอกกันได้”จ้าวอวี้พึมพำงุบงิบ


ทันทีที่ร่างของนายเอกกำลังผ่านไป จ้าวอวี้ก็ตัดสินใจใช้วิธีของเสี่ยวหลัน ช่วยไม่ได้ก็เขาเป็นตัวร้ายของเรื่องนี่เนอะ ท่องเอาไว้เผื่อจะได้มีพักร้อนเหมือนกับคนอื่นเขาบ้าง


ทว่าในตอนที่เมิ่งอันถิงสะดุดขาของเขาที่ยื่นออกไปอย่างแรง แทนที่นายเอกจะล้มหน้าทิ่มพื้นแบบที่เสี่ยวหลันไซโคไว้


แผละ


ก้อนเค้กที่เต็มไปด้วยครีมขาวกลับโป๊ะลงบนหัวของจ้าวอวี้จนเกิดเสียงอื้ออึงไปทั้งห้อง เขาใช้มือสั่นๆของตัวเองปาดครีมที่ไหลย้อยมาโดนหน้า


แบบนี้มันจะมากเกินไปแล้วนะ!


จ้าวอวี้กัดฟันกรอด นี่มันไม่มีในบทนี่! ไหนบอกให้เขาไประรานนายเอกไง! ไม่เห็นมีบอกเอาไว้เลยว่านายเอกจะมาทำเขากลับแบบนี้


ไอ้เนื้อเรื่องเวรเอ๊ย!


______________________50%_____________________



แม้ว่าจะอยากรีบออกจากห้องไปล้างหัวล้างตัวมากแค่ไหน แต่จ้าวอวี้ก็ยังคงต้องดำเนินบทบาทของตัวเองต่อไป เขายืนขึ้นพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างตบลงที่โต๊ะจนเสียงดัง


“แก! แกจงใจใช่ไหม”จ้าวอวี้แผดเสียง มองไปทางนายเอกด้วยสายตาอาฆาต


“ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมสะดุดขาของคุณ เรื่องนี้มันเป็นแค่อุบัติเหตุนะครับ”เมิ่งอันถิงทำหน้าสลดอธิบายกับเขาเสียงสั่น “ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ให้ผมรับผิดชอบนะครับ”อีกฝ่ายรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาก่อนจะยื่นมันให้กับจ้าวอวี้


จ้าวอวี้กดสายตาลงไปมองผ้าเช็ดหน้าในมือของนายเอก ก่อนจะปัดมันทิ้งลงที่พื้นแล้วซ้ำด้วยการใช้ปลายเท้าขยี้


“คิดว่าของสกปรกนี่จะมารับผิดชอบอะไรได้จริงๆน่ะเหรอ หึ คนอย่างแกจะเอาปัญญาอะไรมารับผิดชอบ แค่ค่าเสื้อของฉัน ต่อให้แกรวมเงินที่แกหามาทั้งชีวิตก็ไม่พอชดใช้หรอก!


“ผม...ผมขอโทษจริงๆนะครับ”


“โฮสต์ครับใช้จังหวะนี้สั่งให้นายเอกเลียเท้าขอโทษเลยสิครับ”จ้าวอวี้หันขวับไปทางระบบตัวร้ายของตน ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความตกใจ


ระบบแม่เอาอะไรมายัดใส่หัวของนายเสี่ยวหลัน ตอบ!


“โฮสต์ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวพระเอกก็จะปกป้องนายเอกเองตามสัญชาตญาณ”เสี่ยวหลันเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ จ้าวอวี้เหลือบสายตาไปมองพระเอกที่กอดอกมองเหตุการณ์ระหว่างเขากับนายเอก ก่อนที่จ้าวอวี้จะตัดสินใจวางเดิมพันเพื่อดูท่าทีของพระเอก


“แกอยากรับผิดชอบสินะ”จ้าวอวี้กอดอกถาม


“ถ้า...ถ้าผมพอจะทำได้”


“งั้นเลียเท้าฉันสิ”สิ้นคำของจ้าวอวี้ก็เกิดเสียงอื้ออึงของเพื่อนทั้งห้องที่มุงดูเหตุการณ์ เมิ่งอันถิงนิ่งไปดวงตากลมของอีกฝ่ายวูบไหว


“มันไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ”


“ก็ไหนบอกว่าอยากจะรับผิดชอบไง เอาสิ ถ้าแกเลียฉันจะมองข้ามเรื่องนี้ไป...แต่ถ้าแกไม่ทำ ฉันจะให้ครอบครัวของแกเป็นคนรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดแทน!


“คุณอย่ายุ่งกับครอบครัวของผมนะ”


“เลียสิ!”จ้าวอวี้ยื่นเท้าที่สวมรองเท้าหนังไปด้านหน้า น้ำตาเม็ดใสไหลลงอาบใบหน้าของนายเอก ร่างเล็กค่อยๆทรุดลงกับพื้นช้าๆ


อ่า ฉากเรียกความสงสารนี้ เชื่อเลยว่าทุกคนในห้องจะต้องมองเมิ่งอันถิงเปลี่ยนไป จากโอเมก้าไร้ตัวตนคอยรองมือรองเท้าคนอื่นกลายเป็นโอเมก้าบอบบาง อ่อนโยน รักครอบครัวที่กำลังถูกคนเลวๆใช้อำนาจบีบบังคับ


นี่มันฉากตกคนในห้องของนายเอกชัดๆ


“พอได้แล้ว”เสียงทุ้มของไบรอันดังขึ้น ร่างสูงกระชากตัวของเมิ่งอันถิงให้ยืนขึ้น สายตาของพระเอกราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ได้ “เอียน ออกไปจัดการตัวเอง”


“ไบรอัน! นี่นายเข้าข้างมันเหรอ”จ้าวอวี้หวีดเสียงสูง ในใจของเขาพลันรู้สึกโล่งอก ตั้งแต่เริ่มเรื่องเขาไม่เคยเห็นพระเอกสนใจนายเอกเลย อย่างน้อยวันนี้พระเอกก็กลับมาทำตามบทบาทของตัวเองสักที


“ฮึก...ฮือ”ร่างเล็กใช้กายสูงของไบรอันในการพยุงตัวเอง ใบหน้าของเมิ่งอันถิงซบลงกับอกของพระเอก ร่างของนายเอกสั่นระริกเพราะแรงสะอื้น


“คอยดูเถอะ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่”ว่าจบจ้าวอวี้ก็เดินกระทืบเท้าออกไป


ปิดฉากบทตัวร้ายเกรดบีกับนายเอกผู้ถูกรังแกลงอย่างสวยงาม

 



เมิ่งอันถิงที่ซุกหน้าร้องไห้อยู่กับอกของพระเอกถูกสะบัดออกไปทันทีที่ลับร่างของจ้าวอวี้ ร่างเล็กเงยหน้ามองพระเอกที่ปกป้องก่อนหน้านี้อย่าไม่เข้าใจ


“ขอบคุณนะครับที่ช่วยผมไว้”เขาเอ่ยด้วยสีหน้าเขินอายเล็กน้อย


“ฉันไม่ได้ช่วยนาย แล้วใครก็ตามที่เห็นเหตุการณ์เมื่อกี้เงียบปากซะ ถ้าฉันรู้ว่ามีใครเอาไปพูดต่อจะไม่มีการไว้หน้าใดๆทั้งนั้น อย่าทำให้ชื่อเสียงของเพื่อนฉันต้องเสียหาย จำเอาไว้”ไบรอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เขากวาดสายตาคมกริบไปทั่วทั้งห้องก่อนจะหยุดลงที่ร่างของนายเอก


“อย่าทำตัวมีปัญหาให้มาก น่ารำคาญ”เอ่ยจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินออกไป


เมิ่งอันถิงอึ้งกับคำพูดของพระเอก มันไม่ควรเป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ ทำไมพระเอกถึงปกป้องตัวร้าย! มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ เขาทำพลาดตรงไหน หรือว่าเจ้าหน้าที่คนนั้นทำให้พระเอกกลายเป็นพวกเดียวกับตัวเองไปแล้ว


ร่างเล็กบดกรามแน่น สองมือจิกเข้าหากันแน่น เขาไม่ยอม! เขาไม่ยอมให้มันมีความสุขในโลกนี้แน่!


“นาย...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”เพื่อนนักเรียนที่อยู่ในเหตุการณ์ค่อยๆเดินเข้ามาถามด้วยความห่วงใย เมิ่งอันถิงเก็บสีหน้าของตัวเองได้อย่างแนบเนียน


เขาส่งยิ้มหยีให้กับทุกคนแล้วบอกว่าไม่เป็นอะไรทั้งที่ใบหน้ายังอาบไปด้วยน้ำตา การพยายามที่จะเข้มแข็งของเขาได้ผล มันทำให้คนทั้งห้องพร้อมที่จะอยู่ข้างเขา


หวังว่าพวกหน้าโง่พวกนี้จะมีประโยชน์กับเขานะ J



 


“อะไร มองแบบนั้นทำไม ไม่เคยเห็นคนหล่อรึไง”ไบรอันกอดอกถาม จ้าวอวี้ที่มองอีกฝ่ายผ่านทางกระจกห้องน้ำเบ้ปาก มือของเขาพยายามสางเนื้อเค้กออกจากเส้นผม


นายเอกทำกับเขาได้เจ็บแสบจริงๆ


“เหอะ มายืนทำไมตรงนี้ล่ะ ทำไมไม่ไปปกป้องไอ้โอเมก้าชั้นต่ำนั่น”ประชดเล็กๆให้รู้ว่ามีใจ(ปลอมๆ)


“ที่ฉันทำก็เพื่อนายทั้งนั้น”


“เหรอ เหรอ เหรอ”จ้าวอวี้ลากเสียงยาวอย่างไม่เชื่อ


“เคยเตือนแล้วใช่ไหมว่าให้ระวังเรื่องในที่สาธารณะให้มาก ยิ่งพ่อของนายกำลังลงเล่นการเมือง มันมีผลต่อฐานคะแนนเสียงเขามากรู้ไหม”


“พ่อฉันกำลังลงเล่นการเมืองเหรอ”จ้าวอวี้ถาม มือก็ยังคงล้างหัวต่อไป


“นี่นายเคยรู้อะไรบ้างเนี่ย”


“อะไรที่ไม่ใช่เรื่องของนายฉันไม่สนใจหรอก”จ้าวอวี้หันตัวกลับไปสบตากับพระเอก ก่อนจะเดินเข้าไปเขย่งจุ๊บที่ปลายคางของร่างสูง “นายคือที่หนึ่งของฉันเสมอ”...จะอ้วก


“เอียน”พระเอกเอ่ยชื่อของตัวร้ายออกมาเบาๆเมื่อจ้าวอวี้สวมกอดไบรอันอย่างแนบแน่น


“หืม”


“หัวเหม็นว่ะ”


__________100%___________

สรุปเรื่องนี้ใครเป็นพระเอกเนี่ย พระเอกที่เป็นพระเอกหรือพระเอกที่เป็นหมา5555

ถึงตอนนี้จะไม่มีบท แต่ตอนหน้าบทน้องหมาจุกแน่จ้า

___________________________


---น้องทำหน้าอุ๋งๆรออยู่ที่บ้าน เพราะบทน้อยมาก---


"คราวหน้าไม่รับงานตัวร้ายเกรดบีแล้วนะ!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

835 ความคิดเห็น

  1. #725 bellaw2633 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:55
    ชอบไบรอันอ่ะะะะ
    #725
    0
  2. #724 N\'noey Butter (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:41
    ไบรอันนือมีความพระเอกหนักมากแล้วนะ ตอนเน้
    #724
    0
  3. #723 PK9407 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:44
    พระเอกของน้องคือน้องหมาอยู่ใช่ไหม ฉันเริ่มแอบปั่นใจเล็กๆ ให้พระเอกโลกนี้แล้วนะ
    #723
    0
  4. #722 เต่าน้ำ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:24
    นี่มัน นี่มัน พระเอกที่แท้ทรู!! ส่วนหมาที่บ้านหรอ...ก็เป็นแค่น้องหมาล่ะน่า
    #722
    0
  5. #721 Say. (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:23
    ขำอ่ะ หัวเหม็นนะ 5555555555555
    #721
    0
  6. #719 ku_ro (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:24
    เเม้ตอนนี้น้องงจะเป็นตัวร้ายเกรดบี เเต่เชียร์น้องนะเด้อออ ฮื้อออ /น้องงงหมาป่าตะเร่กตะน้อยยหายไปไหนน
    #719
    0
  7. #718 ku_ro (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:24
    เเม้ตอนนี้น้องงจะเป็นตัวร้ายเกรดบี เเต่เชียร์น้องนะเด้อออ ฮื้อออ /น้องงงหมาป่าตะเร่กตะน้อยยหายไปไหนน
    #718
    0
  8. #717 N\'noey Butter (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:26
    นายเอกฉลาดจังลูกกก ฮา5555555555 สู้ๆ นะน้อนน
    #717
    0
  9. #716 1612254 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:29

    อยากตบอีนายเอกกกก!!!!!

    #716
    0