ระบบร้าย (yaoi)

ตอนที่ 37 : ARCIV : Degenerate-5-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 375 ครั้ง
    25 ธ.ค. 62


บทที่5


หวังเฉิงชุนกำลังนอนเลียขนสีเทาเงางามของตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ ข้างๆของเขามีเจียนกั่วที่มีสีหน้ารับไม่ได้กับสภาพของเขาในตอนนี้


“นายท่านครับ รอนายหญิงมาอาบน้ำให้ไม่ดีกว่าเหรอครับ”ระบบสีดำทำใจไม่ได้ที่นายของมันปรับตัวกับการเป็นหมาได้รวดเร็วเหลือเกิน ขนาดมันที่คอยอยู่ข้างๆยังทำใจไม่ได้เลย ยิ่งตอนที่นายของมันแบะพุงออกมาให้นายหญิงเกามันก็แทบไม่อยากจะมอง


“...”หวังเฉิงชุนไม่ตอบเจียนกั่ว ดวงตาคมของหมาป่าเลื่อนไปมองตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกา รอคอยว่าเมื่อไหร่คนรักของตนจะกลับมา จู่ๆเจียนกั่วที่เงียบไปก็โพล่งขึ้นมา เรียกความสนใจของหวังเฉิงชุนอีกครั้ง


“นายท่าน มีข้อความลับส่งมาให้นายท่าน จากนายท่านไห่ครับ”


“มีอะไร”เขาถาม เจียนกั่วเบิกตากว้าง


“นายท่านพูดได้! แล้วทำไมนายท่านไม่พูดกับระบบตั้งแต่แรก”


“พี่ติดต่อมาว่ายังไง”


“เป็นรหัสครับ ระบบจะแสดงเป็นโฮโลแกรมขึ้นมา”ว่าจบ หน้าจอสีฟ้าโปร่งใสก็ปรากฏข้อความที่พี่ชายส่งมา มันเป็นรหัสมอร์สที่พวกเขาเคยใช้สื่อสารกันเล่นๆสมัยเด็ก


[-...] [.] [.--] [.] [.-.] [.]


BEWERE=ระวังตัว


[--] [---] [---] [-.]


MOON=พระจันทร์


[--] [.-] [-.]


MAN


อ่า...เข้าใจแล้ว ที่พี่ชายเขาส่งมาก็คือเงื่อนไขในการกลับเป็นคนของเขา...มนุษย์หมาป่า


หวังเฉิงชุนขอบคุณตัวเองที่พอจะรู้จักเรื่องพวกนี้ จึงเดาได้ไม่ยากว่าพี่ชายของเขาจะสื่อถึงอะไร คิดแบบนั้นเขาก็รู้สึกโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ต้องใช้ร่างหมาแบบนี้ตลอดไป


แต่ที่เขาไม่เข้าใจคือประโยคแรก ระวังตัว? ระวังตัวจากอะไร แล้วทำไมพี่ถึงส่งรหัสมอร์สมาแทนที่จะส่งมาเป็นตัวอักษร


เหมือนกับว่ากำลังปิดบังใครสักคนอยู่


“เจียนกั่ว ตรวจสอบได้ไหมว่ารหัสพวกนี้ถูกส่งมายังไง”


“รหัสพวกนี้ถูกปนมากับโปรแกรมอื่นๆครับ”เป็นอย่างที่เขาคิด พี่กำลังปิดบังใครสักคนเกี่ยวกับความช่วยเหลือที่มีต่อเขา ใครบางคนที่ไม่ปรารถนาให้เขามาเป็นสิ่งแปลกปลอมบนโลกระบบ


“ตรวจสอบ พระจันทร์เต็มดวงอีกครั้งในวันไหน”


“ระบบกำลังตรวจสอบ พระจันทร์จะเต็มดวงอีกครั้งในอีก7วันข้างหน้าครับ”นับว่าไม่มากไม่น้อย ระหว่างนั้นน่าจะยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นมานัก


คอยดูเถอะ เขากลับเป็นคนได้เมื่อไหร่ จะไม่ปล่อยช่วงเวลาที่จะใช้ร่วมกับคนรักไปอย่างเสียเปล่าแน่


“น้อง พี่กลับมาแล้ว”เสียงใสที่นำมาก่อนตัวทำให้หวังเฉิงชุนหูตั้ง หางของเขาส่ายไปมาด้วยสัญชาตญาณ จ้าวอวี้เปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนที่ร่างบางจะวางกระเป๋าลงพร้อมกับปลดปลอกคอที่ปิดบังลำคอขาวผ่องอยู่


“น้องคิดถึงพี่ไหม”จ้าวอวี้เดินเข้ามาโอบกอดหมาป่ายักษ์ที่มองมาทางตนด้วยสายตาวิบวับ


“...”หวังเฉิงชุนนิ่งไป จมูกของเขาได้กลิ่นของหมาตัวอื่น


กลิ่นของอัลฟ่าที่ติดไปตามเนื้อตัวของคนรัก!


กรรรรรรจ์


เขาเผลอขู่ออกอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้กลิ่นไม่พึงประสงค์ การที่กลิ่นของอัลฟ่าจะติดเรือนร่างของโอเมก้าได้มากขนาดนี้ ก็หมายความว่าทั้งสองต้องสัมผัสกันอย่างแนบเนื้อเป็นเวลานาน


แค่คิดไฟในใจของหมาป่าหนุ่มก็เริ่มลุกโชน จ้าวอวี้ผงะเมื่ออยู่ๆน้องก็ขู่ขึ้นมา ข้างๆจ้าวอวี้มีเสี่ยวหลันที่คอยยุแยงถึงความไม่น่าไว้ใจของหมาป่า


ดวงตาสีดำขลับของจ้าวอวี้มองการแสดงออกของน้องอย่างพิจารณา น้องไม่ได้มีท่าทีจะเข้ามาทำร้ายเขา เพราะถ้าจะทำเขาคงไม่ได้มายืนมองน้องอยู่ตรงนี้ มันเป็นแค่การขู่ที่เขาไม่ทราบสาเหตุ


“น้องเป็นอะไรครับ”จ้าวอวี้ตัดสินใจถามน้อง ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าน้องเข้าใจไหมก็เถอะ


“กรรรรรรจ์”น้องขู่ดังขึ้นเมื่อจ้าวอวี้พยายามจะเดินเข้ามา เขาตัดสินใจยืนอยู่ข้างเตียงนิ่งๆ


หวังเฉิงชุนมองจ้าวอวี้ที่ยืนนิ่ง แม้เขาจะรู้สึกหึงหวงด้วยอารมณ์รุนแรงไปบ้าง แต่ที่ขู่น่ะเขาไม่ได้ตั้งใจ ร่างกายมันเป็นไปตามอารมณ์ที่เกิดขึ้น เขาหายใจฟึดฟัดพยายามปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นเด็กดีของจ้าวอวี้อีกครั้ง


หวังเฉิงชุนคล้ายสังหรณ์ใจว่ามีบางอย่างกำลังเป่าหูจ้าวอวี้ให้เอาเขาไปทิ้ง


เขาไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้นแน่ หวังเฉิงชุนบดกรามแน่นก่อนจะกระโจนใส่จ้าวอวี้จนพวกเขาล้มลงบนเตียง เขาใช้ร่างของหมาป่าตัวใหญ่คร่อมร่างของโอเมก้าตัวบางเอาไว้


จ้าวอวี้เบิกตากว้าง เขาไม่คิดว่าน้องจะกระโจนใส่ ตอนแรกก็คิดว่าแขนจะขาดไปแล้วเสียอีก จ้าวอวี้ถอยหายใจออกมาเมื่อไม่มีชิ้นส่วนไหนของร่างกายหายไป


“โฮสต์ครับ! โฮสต์ดูที่เจ้าหน้าขนนั่นทำสิ แบบนี้เลี้ยงไว้ไม่ได้แล้วนะครับ!”เสี่ยวหลันยังคงทำหน้าที่ยุแยงได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง


จ้าวอวี้เหลือบตาขึ้นไปสบกับดวงตาสีดำมืดของหมาป่าที่คร่อมตนเองอยู่ หวังเฉิงชุนรู้สึกใจกระตุกกับท่าช้อนสายตาของคนรัก เขาอยากจะตะโกนออกไปว่าคนรักของเขาน่ารักที่สุดในโลกกกกกก


พวกเขาทั้งสองลองเชิงกันทางสายตาประมาณครึ่งนาที ก่อนที่หวังเฉิงชุนจะเอ่ยออกมาว่า


“เอ๋ง”


______________________50%________________


หลังจากผ่านเหตุการณ์อันแสนน่างงงวย สุดท้ายก็เป็นหวังเฉิงชุนที่ถอดใจละออกจากกายของโอเมก้าหนุ่ม จ้าวอวี้มองหมาป่าตัวยักษ์ที่นอนหมอบอยู่ข้างกาย เขารู้สึกสับสนหน่อยๆแต่ไม่เข้าใจมากๆ


“น้องเป็นอะไรไปคะ ไหนบอกพี่สิ”จ้าวอวี้เอื้อมมือไปลูบตามขนนุ่มลื่นพร้อมกับเอ่ยถามเสียงอ่อนหวาน


“หงิง @#$%^&*()”หมายักษ์ที่ถูกถามก็ตอบกลับมาเป็นภาษาที่จ้าวอวี้ไม่เข้าใจ


“อ๋อ เหรอคะ มันเป็นอย่างนี้เองสินะ”และถึงแม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจ ก็ต้องทำเป็นเข้าใจให้น้องสบายใจอยู่ดี


หวังเฉิงชุนที่ก็รู้ว่าคนรักตัวเองกำลังตอแหลอยู่หน่อยๆ ก็แอบลอบยิ้มขึ้นมาในใจก่อนจะส่งเสียงต่อ


@#$%^&*()_”(ผมหล่อที่สุดในโลกเลยใช่ไหม)


“ครับ ถูกแล้ว น้องถูกที่สุด”จ้าวอวี้ยังคงเอ่ยต่อ ทั้งที่ความจริงแล้วหากอีกฝ่ายรู้ว่าประโยคจริงๆมันคืออะไร หวังเฉิงชุนแน่ใจว่าจ้าวอวี้จะไม่ตอบรับแบบนี้แน่


@#$%^&*()(”(ความหล่อของผมทำให้พี่ใจเต้นเลยใช่ไหม)


“มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วค่ะ”


#$%^&*”(แล้วพี่รักผมมากที่สุดในโลกเลยใช่ไหม) หวังเฉิงชุนเงยหน้าสบตากับจ้าวอวี้ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาแปรงขน ปากก็ตอบว่าใช่ๆๆๆๆๆ จนกระทั่งคำถามล่าสุดที่เขาถามออกไป จ้าวอวี้นิ่งไปพักหนึ่งเมื่อเห็นว่าเขากำลังเฝ้ารอคำตอบ


ก่อนที่ปากซึ่งแต้มไฝเสน่ห์ที่มุมปากล่างจะขยับเอื้อนเอ่ยคำตอบออกมาพร้อมรอยยิ้ม


“พี่ว่าไม่นะคะ น้องคิดมากไปเองรึเปล่า”คำตอบใสซื่อของคนรักที่ทำหน้าไม่รู้เรื่องทำให้หวังเฉิงชุนปวดใจ


สวรรค์! แค่ตอบมั่วๆออกมาว่าใช่กับไม่ ทำไมอยู่ดีๆคนรักของเขาถึงมาเปลี่ยนคำตอบที่คำถามนี้ ต้องเป็นสวรรค์ที่ไร้ความยุติธรรมกับเขา


หมายักษ์รู้สึกถูกกระทำ ร่างสี่ขาออกอาการฟึดฟัดก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย ปากยาวๆก็ไม่วายส่งเสียงบ่นกระปอดกระแปดโทษฟ้าโทษสวรรค์


จ้าวอวี้มองหมาป่าที่เดินออกไปด้วยความมึนงง เขาทำอะไรผิดกัน เขาก็แค่กลัวว่าน้องจะเบื่อคำตอบใช่ๆๆๆๆ ก็เลยกะเปลี่ยนเพราะยังไงเขาก็ฟังที่เจ้าน้องพูดไม่รู้เรื่องอยู่ดี


มือเล็กเกาท้ายทอยอย่างสงสัย...หรือน้องจะเมนส์มากันนะ

 


“น้องเป็นตัวผู้นี่คะ พี่ลืมไป สรุปน้องไม่ได้เมนส์มาน่ะสิ”จ้าวอวี้เอ่ยถาม หลังจากเมื่อได้เวลาเข้านอนน้องจะต้องมานอนกับเขา เป็นเวลาที่เขาจะได้หายข้องใจว่าตลอดเย็นที่ผ่านมานี้น้องเป็นอะไรทำไมถึงได้เมินเขา


แต่สุดท้ายเมื่อจับน้องแหกแข้งแหกขาดูว่าน้องเป็นเมนส์รึเปล่า เขาก็เพิ่งนึกได้ว่าความจริงแล้วน้องเป็นหมามีไข่และน้องเป็นเมนส์ไม่ได้


“ดูท่าพี่จะพูดอะไรไม่เข้าหูน้องไปจริงๆสินะ”หลังจากคิดหลายตลบ จ้าวอวี้ก็สรุปกับตัวเองได้แบบนั้น


น้องยังคงมีท่าทีแง่งอน แม้ว่าพวกเขาจะอยู่บนเตียงเดียวกัน แต่น้องก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาเอาหน้ามุดหมอนไม่หันมาสนใจจ้าวอวี้ที่กำลังง้องอนอยู่เลย


“พี่ขอโทษนะคะ พี่ลืมไปว่าน้องน่าจะฟังพี่รู้เรื่อง”จ้าวอวี้ไม่ได้ลืมหรอกว่าความจริงแล้วน้องเป็นตัวละครลับที่เขาต้องคอยดูแล และไม่ได้ลืมว่าความจริงแล้วน้องก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง


เพียงแต่เขาก็แค่แกล้งลืมเท่านั้นเอง


“หันมาพูดกับพี่หน่อยสิคะ”


“ฮึ”น้องพ่นลมหายใจออกมาจากจมูก บ่งบอกว่ากำลังไม่พออกพอใจ


“น้องโกรธพี่ทำไมคะ ไหนมาพูดกับพี่ดีๆสิ”


“โฮสต์ครับ! ปล่อยเจ้าหมานั่นไปเถอะ โฮสต์ควรนอนพักแล้วเตรียมรับมือกับเรื่องน่าปวดหัวในโรงเรียนดีกว่านะครับ”เสี่ยวหลันเอ่ยแทรก มันทนเห็นโฮสต์คอยเอาอกเอาใจเจ้าหน้าขนนั่นไม่ได้อีกต่อไป


ไม่ว่าจะต้องใช้อะไร ระบบจะต้องดึงโฮสต์ออกมาจากเจ้าหน้าขนนั่นให้ได้


“เสี่ยวหลันออกไปก่อน”


“ไม่เอาครับ โฮสต์ควรนอนได้แล้ว ระบบจะคอยเฝ้า เผื่อเจ้าหมานั่นกระโดดมางับคอโฮสต์ตอนกลางคืน”


“นายกังวลเกินไปแล้วเสี่ยวหลัน ผมมีเรื่องต้องคุยกับน้องนิดหน่อย นายออกไปก่อนนะ”


“แต่...”เสี่ยวหลันมีท่าทีไม่ยอม แต่เมื่อสบกับสายตาจริงจังของโฮสต์ มันก็ต้องยอมล่าถอยออกจากห้องไป


เมื่อเห็นว่าในห้องเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน จ้าวอวี้ก็กลับมาให้ความสนใจกับน้องอีกครั้ง


“ความจริงแล้วน้องเป็นคนใช่ไหมล่ะ”จ้าวอวี้ตัดสินใจเปิดประเด็น เขาเอื้อมมือไปพลิกร่างของน้องให้หงายตัว ก่อนจะวางคางเกยไว้ที่พุงนุ่มนิ่ม “ชื่อออสตินใช่ไหมคะเด็กดี”


“...”แน่นอนว่าหมาอ้วนในสายตาของจ้าวอวี้ ที่ไม่รู้แม้แต่เนื้อเรื่องของตัวเองก็เพิ่งจะรู้ชื่อของตัวเองตอนนี้แหละ


“น้องอาจจะสงสัยว่าพี่รู้เรื่องของน้องได้ยังไง พี่ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน เอาเป็นว่าขอให้น้องรู้เอาไว้ว่าพี่หวังดีกับน้อง”


“...”


“และพี่จะเป็นคนปกป้องน้องเองนะคะ”จ้าวอวี้เอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะเอื้อมมือไปจับขาหน้าของน้อง เขาค่อยๆโน้มไปจุ๊บเบาๆที่อุ้งเท้าของน้องแล้วยกยิ้มส่งไปให้


“...”ผลก็คือหมาอ้วนที่โดนจ้าวอวี้โปรยเสน่ห์ใส่ก็เครื่องรวนไปเรียบน้อยแล้ว ในหัวของเจ้าหมาเต็มไปด้วยคำว่าน่ารักๆๆๆๆๆๆๆวนไปในหัวไม่มีที่สิ้นสุด ไหนจะประโยคที่ชวนให้วาบหวามในอกนั่นอีก


อ่า หวังเฉิงชุนได้ตายไปจากโลกนี้แล้ว


“แต่ว่าพี่อยากจะเตือนน้องอยู่อย่างนึงนะคะ”จู่ๆจ้าวอวี้ก็ลดรอยยิ้มลง พร้อมกับเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “เมื่อไหร่ก็ตามที่น้องกลายเป็นคน พี่จะไม่รู้จักน้องแล้ว เพราะฉะนั้นอยู่เป็นน้องของพี่ไปนานๆนะ พอดีพี่ไม่ค่อยชอบแสดงความรักใส่มนุษย์สักเท่าไหร่”จ้าวอวี้แอ่ย เขาลูบไปตามขนเงางาม


“พวกเรานอนกันเถอะค่ะ”


หวังเฉิงชุนที่ได้ยินประโยคนั้นนิ่งไป ก่อนจะน้ำตาตกในเงียบๆ ความหมายแฝงที่อยู่ในประโยค อธิบายง่ายๆก็คือ เป็นหมาฉันรัก เป็นคนฉันเกลียด เพราะฉะนั้นอย่าริกลายร่างเป็นคน


อ่า สวรรค์ เหตุใดถึงได้ทำร้ายเขาอย่างนี้ หวังจะได้มีช่วงเวลาดีๆกับคนรักในตอนที่เป็นคน แต่คนรักของเขากลับประกาศกร้าวว่าจะเอาเขาแค่ตอนเป็นหมาเท่านั้น


บัดซบ!


แน่นอนว่าเขาก็จะเป็นหมา!


________________________100%___________________

หายไปเดือนนึงกับอีกสามวัน ในที่สุดก็โผล่มาได้แค่ครึ่งเดียว

แหะๆ หลังจากนี้จะลงจนจบภาคโอเมก้า อาจจะไม่ลงทุกวัน แต่จะไม่ทิ้งห่างเป็นเดือนแบบนี้

หลังจากจบภาคนี้เราจะขอหยุดอีกครั้งจนถึงช่วงมีนาคม(มีสอบค่ะ) และจะมาต่อจนจบ

คิดว่าน่าจะประมาณ7-8ภาค ซึ่งภาคนี้ก็ครึ่งแล้ว ยังไงก็อย่าเพิ่งลืมน้องนะคะ ช่วงมกราก็ยังลงค่ะ

ส่วนเหตุผลที่หายไป

หลังจากอ่านฟีดแบกของ3ภาคที่ผ่านมา ก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างหนักสำหรับทุกคน

ซึ่งพลอตที่วางเอาไว้หลังจากนี้โหดร้ายกว่าที่ผ่านมาหลายเท่าชนิดที่เอาไปเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนยังรับไม่ได้ เราเลยมานั่งคิดว่าคนอ่านมาอ่านก็ต้องอยากได้ความบันเทิง เราก็เลยตัดสินใจโล๊ะพลอตโหดทิ้งทั้งหมด 

ผลก็คือเราเคว้งมากเพราะไม่รู้จะเขียนอะไร ก็เลยเป็นหนึ่งเดือนที่หายไป

หลังจากนี้ถ้ามีอะไรที่ไม่สมเหตุสมผล กาวเกินหรืออะไรก็บอกได้นะคะ เราอ่านทุกเม้นเลย ตอนนี้อนาคตของตัวละครก็ยังโล่งๆ เอาเป็นว่าจะพยายามคิดพลอตที่ดีต่อใจทุกคนนะคะ

MERRY X-MAS นะคะ

___________________________________________


ต้าวววววววววกวางงงงงงงงงงงงงง <3 <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 375 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

835 ความคิดเห็น

  1. #704 Say. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 19:52
    ประเด็นคือยอมด้วยนะ นว้องงงงงงงงง
    #704
    0
  2. #703 bbam97 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 01:20

    เอ้นดูปนสงสารความนกนี้ เรื่องพลอตเราว่าแล้วเเต่ไรต์เลย เราชอบเรื่องนี้ที่เปนเรื่องที่เดาทางไม่ถูก แหวกมากโดยเฉพาะพระเอกเปนหมา ไรต์แต่งแบบไหนมาเราก้จะรออ่านค่ะ
    #703
    0
  3. #702 puenyimm (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 19:33
    หนูลูกกกก555555555555555 เหมียนหมาที่แท้ทรู
    #702
    0
  4. #701 ku_ro (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 17:38
    เป็นหมาก็ยอมเพื่อเทอคนเดียววววว
    #701
    0
  5. #700 1612254 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 00:42

    Happy now year ค่ะไรท์//สรุปคุณหวังจะเป็นหมาสินะคะ

    #700
    0
  6. #699 ดาวนอกโคจร (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 00:10
    ถึงกับยอมเป็นหมา5555555
    #699
    0
  7. #696 เอลิซ่า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 01:17
    ไมใช่ "หงิง" เหรอ เอ๋งเนี่ยนะ ฮามากค่ะ
    #696
    0
  8. #694 จิ้กจอกเก้าหาง (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 22:36
    เอ๋ง ฮือตลก555
    #694
    0
  9. #691 ^ จู ^ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:33

    เอิ่ม เอ๋งนี่นะคะ 55555

    #691
    0
  10. #689 puenyimm (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 18:20
    เอ๋ง555555555555555
    #689
    0
  11. #687 TROX (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 23:50
    ถึงกับอุทานตอนอ่าน เอ๋ง 5555
    #687
    0
  12. #686 1612254 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 20:34

    อะไร คือ เอ๋งของคุณพี่หวังคะะะะ

    #686
    0
  13. #685 VKK42 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 11:59
    ถึงขั้นร้อง เอ๋ง // 55555555
    #685
    0
  14. #684 kyungsoosan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 11:22

    เอ๋ง แหมะะะ แหมะะะนึกว่าจะทำอะไรรร

    #684
    0
  15. #683 Krataituaglom (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 08:39
    ร้องเอ๋งเลยนะ555555
    #683
    0
  16. #682 Say. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 07:45
    นว้องงงงงงงงงงงง ><
    #682
    0
  17. #681 Milhoun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 02:32
    555ที่มาพร้อมน้ำตาของน้องหมา555
    #681
    0
  18. #680 Alis_1995 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 01:14
    โอ้ยยยย โลกนี่มาเป็นหมาซะงั้น 5555555
    #680
    0
  19. #679 PӨYPӨY (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 00:43
    แหมมมม น้อนนนนนนน มีเอ๋งด้วย คงจะเข้าใจหรอกเนอะ
    #679
    0
  20. #678 bbam97 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 00:29
    โถน้องหึงเค้าอยากจะบอกก็พูดไม่ได้ สงสารรรร
    #678
    0
  21. #677 N\'noey Butter (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 00:08
    ช่วงแรกสินะ....
    #677
    0