FICTION THE PRINCE OF TENNIS [YAOI]

ตอนที่ 7 : 'Forget me not [ Sanada x Yukimura ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    7 มี.ค. 54


Forget me not

Pairing : Sanada x Yukimura

 

          เม็ดฝนที่ทิ้งตัวลงมาจากฟ้ากว้างนั้นเรียกให้ร่างเพรียวที่เดินเอื่อยเฉื่อยอยู่ถึงกับต้องเร่งหาที่หลบ ทว่าไม่นานนักขาทั้งสองข้างก็หยุดชะงักเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่จำเป็น

 

...ฝนแค่นี้...ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก...

 

“มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูหนักแน่นนั้นคุ้นหูอย่างน่าประหลาด คนที่บังเอิญวิ่งมาหลบฝนบริเวณนี้ถึงกับพูดไม่ออก

ดวงตาคู่งามกระพริบสองสามครั้ง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตัวเองก็ยังบรรยายไม่ถูก

 

ปวดลึกอยู่ในอก...อย่างที่หาคำตอบไม่ได้

 

“นี่... บ้านของคุณเหรอ”

ร่างเพรียวตัดสินใจเริ่มต้นประโยคสนทนาด้วยคำถาม ริมฝีปากเรียวบางที่ซีดเผือดอย่างที่คนมองเข้าใจว่าเป็นเพราะอากาศหนาวนั้นคลี่ยิ้มจางๆ ดูเปราะบางทว่าก็แฝงความรู้สึกท้าทายเอาไว้ให้คาใจ

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม” คนตัวสูงเลิกคิ้ว มือหนากระชับสูทราคาแพงที่สวมอยู่เล็กน้อย “ถ้าไม่มีธุระก็ถอยออกไปซะ ฉันต้องเข้าบ้าน”

“เดี๋ยวก่อนสิ”

คนแปลกหน้าร้องเสียงหลงทันทีเมื่อรับรู้ว่ากำลังถูกเมินอย่างสิ้นเชิง ดวงหน้าสวยนั้นฉายแววแง่งอนที่ทำให้คนที่กำลังจะก้าวขาเข้าบ้านต้องเปลี่ยนใจหยุด ยอมให้ละอองฝนที่เล็ดลอดผ่านหลังคาส่วนที่ยื่นออกมาเล็กน้อยตรงบริเวณหน้าบ้านถูกตัว

เจ้าของบ้านขมวดคิ้วเมื่อแลเห็นมือเรียวทำท่าจะเอื้อมมาจับแขนของเขา ทว่าก็เพียงแต่ชะงักแล้วถอยห่างพร้อมเบี่ยงนัยน์ตาหลบ

“คุณน่ะ... ซานาดะใช่มั้ย?”

สิ้นเสียงพึมพำนั้น คนฟังก็ได้แต่ตีหน้าเคร่ง

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม”

“นี่ อะไรกันเล่า...” เสียงหวานตัดพ้อ “พูดเป็นแต่ประโยคนี้รึไงกัน”

“ดูคร่าวๆแล้วเธออายุแค่สิบห้าสิบหกเองนี่... มาเดินป้วนเปี้ยนหน้าบ้านคนอื่นดึกๆดื่นๆแบบนี้หวังอะไรอยู่รึเปล่า” ดวงตาคมกริบอย่างคนกร้านโลกนั้นฉายแววที่ทำให้คนมองหน้าร้อนผ่าว ก่อนเสียงต่ำจะลากยาวอย่างค่อนขอด “หือ?”

“บ้า!

คนสวยแว้ดใส่เสียงขุ่น นึกขัดใจหน่อยๆกับภาพลักษณ์ของคนตรงหน้า...ทั้งที่เมื่อก่อนก็ดูดุดันจนเพียงแค่ตวัดตาคนมองก็กลัวจับไข้ เดี๋ยวนี้กลับดูน่าเกรงขามมากกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว ไม่สิ หลายเท่าตัวเลยต่างหาก

ใบหน้าคมเข้มนั้นนิ่งขรึมเหมาะกับสูทสีดำสนิทที่เจ้าตัวสวมอยู่สุดๆ บ่งบอกให้รู้ได้โดยง่ายว่าหน้าที่การงานนั้นไม่ใช่ระดับต่ำต้อย หากแต่ต้องสูงลิบลิ่ว ไหนจะบรรยากาศกดดันที่เหมือนจงใจแผ่ออกมาตลอดเวลานี่อีก

“ฉันไม่มีเวลาว่างมากหรอกนะ ต้องการอะไรก็ว่ามา”

เสียงทุ้มลึกนั้นเรียกให้คนฟังได้สติ

“ขอเข้าไปหลบฝนสักพักได้มั้ย? นะ...” ร่างเพรียวยิ้มอ้อน “เดี๋ยวฝนหยุดเมื่อไหร่จะกลับทันทีเลย”

“นี่ก็เปียกไปทั้งตัวแล้วไม่ใช่รึไง ถ่อกลับบ้านทั้งแบบนี้ไปเลยฉันก็ว่าไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน”

“...ก็มันหนาวนี่”

เหมือนจะเป็นไม้ตายที่ได้ผลประกอบกับดวงตาคู่งามที่ฉายแววเว้าวอน คนตัวสูงจึงสังเกตอีกฝ่ายอีกครั้งพบว่านอกจากริมฝีปากจะซีดสั่นแล้วเนื้อตัวเองก็ไร้สีเลือดไม่ต่างกัน

 

ก็คงจะหนาวมากจริงๆ

 

“ก็ได้...” เขาเอ่ยอย่างอ่อนใจ “ถ้ายังไง... เธอควรจะบอกด้วยว่ารู้ชื่อของฉันมากจากไหน”

ร่างบางยิ่มแฝงนัย

“ความลับ”

ท่าทางแบบนั้นเรียกให้ซานาดะ เก็นอิจิโร่รู้สึกถึงความทรงจำบางอย่างที่พยายามจะย้อนกลับเข้ามาฉายในหัวของเขา ร่างสูงใหญ่ถึงกับชะงักแล้วพยายามนึกทบทวนถึงรอยยิ้มเมื่อครู่จากคนตรงหน้า

“เธอ... เหมือนใครบางคนที่ฉันเคยรู้จัก”

ดูเหมือนคำว่าเคยนั้นจะทำให้ใบหน้าสวยหมองลงไปเล็กน้อย ทว่าเพียงอึดใจก็กลับมาแย้มยิ้มตามเดิม

“ตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่? ผมเดาไม่ผิด...คงจะเป็นสามสิบห้า?”

“มันไม่ใช่เรื่องที่เธอจำเป็นต้องรู้”

“สามสิบห้าแน่ๆเลย”

“เธอ...” เป็นใครกันแน่?

 

...หน้าตาและนิสัย...แทบทั้งหมดเหมือนใครคนหนึ่งในห้วงความทรงจำ...

ความทรงจำที่...เกือบลืมไปแล้ว

 

+++++

 

“ครอบครัวของคุณเหรอ?”

ซานาดะพยายามทำเป็นไม่สนใจคนแปลกหน้าที่เขายอมให้เข้ามาในบ้านด้วย อีกฝ่ายไม่สนผ้าขนหนูที่เขาส่งให้ เอาแต่จ้องมองหญิงสาวหน้าตาสวยหมดจดในห้องกับเด็กชายตัวเล็กวัยไม่เกินสิบขวบด้วยสีหน้าที่ร่าเริงจนเกินเหตุ

“ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นภรรยา ส่วนเด็กคนนั้น... อ๋า ลูกชายสินะ อายุเท่าไหร่แล้วล่ะนี่”

“ฉันขอย้ำอีกครั้ง... ถ้าใช่แล้วจะทำไม”

“พูดเป็นแต่ประโยคนี้รึไงนะ”

“เธอพึ่งขอความช่วยเหลือจากฉันนะ ทำไมพูดจาไม่ระวังปากแบบนี้”

ร่างเพรียวเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ตาลง “ขอหยิกแก้มทีได้มั้ย... หมั่นไส้จัง ทำตัววางอำนาจอยู่ได้”

“นี่เธอ!!” ซานาดะคำรามในคอ ดวงตาขึงมองอย่างเอาเรื่อง แล้วก็เป็นอีกครั้งที่คนวัยสามสิบต้องถอนหายใจออกมาหนักๆเมื่อรู้สึกแพ้ทางรอยยิ้มสองแง่สองง่ามของคนแปลกหน้า

“คุณน่ะ... ได้ไปเยี่ยมเพื่อนสมัยม.ต้นบ้างมั้ย”

“...ว่าไงนะ?”

เขาไม่คิดว่าจะได้รับคำถามแบบนี้จากคนที่พึ่งเจอหน้ากัน

คนสวยขยับยิ้มจาง “ช่างเถอะ”

“มันผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว...” ร่างสูงใหญ่เบี่ยงสายตาหลบเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่คิดใส่ใจ “หน้าก็ยังจำได้แค่ลางๆ ส่วนชื่อ...ฉันจำไม่ได้”

ซานาดะรู้...

ว่ากำลังหลอกใจตัวเอง

และเหมือนเด็กหนุ่มแปลกหน้าเองก็พอรับรู้ได้ เขาจึงผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆพร้อมเอ่ยเสียงพร่า

“จำไม่ได้... แม้สักคน?”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น... แล้วจะทำไม”

ซานาดะกดเสียงต่ำ มองสบตากับอีกฝ่ายนิ่งงัน

“ฉัน... ก็ไม่มีอะไรจะพูด” ร่างเพรียวไหวไหล่ เบี่ยงตาหลบดื้อๆ “จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร มีครอบครัวที่ดีก็ดีแล้ว หน้าที่การงานฉันก็ว่านายไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย...”

“นี่...เธอ...”

ตาคมเบิกกว้าง

“วันไหน...ถ้าเหงาก็ลองไปเล่นเทนนิสดูบ้างสิ เอาเป็นที่ริคไคนะ...” ใบหน้าสวยฉายแววสนุกสนาน “กัปตันที่ชื่อยูคิมูระ เซอิจิจะต้องดีใจมากแน่ๆเลย”

 

.

.

.

.

.

 

...เรื่องของเราสองคนมันจบไปนานแล้ว...

...นานพอที่นายจะลืมเลือนช่วงเวลาที่เราผ่านมาด้วยกัน...

...นานพอที่จะมีครอบครัวที่ดี...

...นานมากพอ...ที่จะเปิดใจรัก...ใครคนใหม่อีกครั้ง...

 

.

.

.

.

.

 

“นายก็รู้ไม่ช้าก็เร็ว... ฉันก็ต้องมีจุดจบ...ไม่สวยแบบนี้”

ซานาดะเม้มปาก เขารู้สึกลำคอแห้งผาก มือกร้านกุมมือเรียวที่แสนบอบบางเอาไว้แน่นราวกับว่าหากคลายแรงออกแม้เพียงนิดคนตรงหน้าจะหายไป

รู้...

ทำไมจะไม่รู้...

เวลาของยูคิมูระ... กำลังจะหมดลงแล้ว

ดวงตาคู่งามที่เคยทอประกายกร้าว หวาน อบอุ่น นุ่มนวล...และสารพัดในความทรงจำนั้นบัดนี้ปรือลงอย่างที่ดูอ่อนแรง ทว่านัยน์ตาก็ใสกระจ่างราวกับเจ้าตัวกำลังรำลึกถึงอดีตที่พ้นผ่านมาด้วยกัน

“ฉัน...ได้ยิน...”

“เซอิจิ... พอ...พอได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว”

“ฮ่ะๆ อ่อนแอจนถึงวินาทีสุดท้ายเลยนะ...” ริมฝีปากสีซีดขยับเชื่องช้า “แบบนี้ฉันจะวางใจได้ยังไงกัน...ฉันยิ่งเป็นคนรักที่แย่มากอยู่ด้วย... ว้า เรายัง...” หยดน้ำอุ่นจัดไหลริน “ไม่ได้แม้แต่...จะเดทกันเลยนี่นะ...”

“เซอิจิ...”

 

พอ...

พอที...

...ได้โปรด หยุด...

 

“อย่างน้อยก็จะคอยเฝ้าดู... สิบปี อืม ไม่สิ... สักยี่สิบปีดีกว่าเนอะ” คนสวยคลี่ยิ้มตาปิด ดูอ่อนล้าเสียจนคนมองต้องข่มตาอย่างทนไม่ไหว “งั้น... อีกยี่สิบปีเจอกันนะ... ไว้ฉัน...จะไปหา...”

“ไม่...ไม่นะ... ไม่นะ! เซอิจิ!!

“รอ... ลืมไม่ได้...นะ..รู้มั้ย...”

มือเรียวบางกระชับตอบสัมผัสเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มละไมที่ประดับอยู่ตลอดนั้นค่อยๆจางลง

“ดีใจ... ที่ได้เจอนาย”

“เซอิจิ!!!!

 

.

.

.

.

.

 

...อีกยี่สิบปี...ไว้ฉันจะไปหานะ...

รอกันด้วย! ห้ามลืมเด็ดขาดเลยล่ะ

 

.

.

.

.

.

 

ซานาดะเบิกตากว้าง มือหนาปล่อยให้ผ้าขนหนูผืนนุ่มที่เตรียมมาสำหรับคนตรงหน้าตกลงพื้น

“ก็เป็นซะแบบนี้...” เสียงหัวเราะใสดังขึ้นแผ่ว ราวกับจะกระตุ้นให้ย้อนนึกถึงอดีตที่ไม่มีวันย้อนกลับ “จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง”

“ยู...ยูคิ...”

“อะไรกัน นี่นายกลัวผีด้วยเหรอ ซานาดะ”

คนสวยหยอกอย่างชอบใจ

“แต่ว่านะ...” ดวงตาคู่งามหรี่ลงพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน “นี่คงเป็นครั้งสุดท้าย... จะสิบปี ยี่สิบปี ต่อจากนี้ไป...คงต้องให้ผู้หญิงคนนั้น...ภรรยาของนายดูแลแทนฉันแล้วล่ะ”

ซานาดะรู้สึกวูบ เหมือนกับกำลังทำผิดอย่างร้ายแรงต่อหัวใจ...

หัวใจที่เคยคิดว่าหล่นหายไปแล้ว

“ยังไง... ก็ขอบคุณที่ให้ยืมที่หลบฝนแล้วกัน ถึงฉันจะไม่ได้หนาวอย่างที่พูดไปก็เถอะนะ”

 

คนที่ชอบตีหน้าจริงจัง...แต่ก็หยอกให้เขาแพ้ทางได้ตลอดมา

คนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกกดดัน...เสมือนว่าถูกรู้เท่าทัน...

ยูคิมูระ เซอิจิ คนที่ทำให้เขารู้สึกแพ้อยู่ตลอดทุกลมหายใจ

 

“...ลาก่อน”

 

มาพร้อมสายฝน...

จากไปพร้อมท้องฟ้าที่กลับมาสว่างไสว

 

ซานาดะไม่รู้จริงๆว่าเวลานี้ต้องพูดว่าอะไร... จะต้องทำยังไง...

แค่เพียง...

อยากให้ทุกครั้งที่ฝนตก...มีใครบางคนมายืนรออยู่หน้าบ้านอีกครั้ง

ด้วยรอยยิ้มเหมือนวันนี้

 

+++++



ไม่ได้เขียนอะไรเศร้าๆนาน... รู้สึกหมดมุกไปเยอะเลย T^T

ถ้ามันไม่ซึ้งก็ขออภัยนะคะ (ฮา) พยายามถึงที่สุดแล้ว แบบว่ารีบปั่นสุดๆ เสร็จตั้งแต่เมื่อวานแต่ยังไม่ได้ลง ช่วงนี้ติดเที่ยวค่ะ ไม่ค่อยว่างเลย *0* 555+

ก็...

ใครไม่เข้าใจก็คือยุกกี้ตายไปตั้งนานแล้วค่ะ แต่เธอเคยสัญญาไว้ว่า 20 ปีหลังจากนี้จะกลับมาหาซานาดะอีกครั้ง ทีแรกพอป๋าเก็นเห็นเขาก็จำยุกกี้ไม่ได้ ลองนึกถึงความเป็นจริงนะคะ... ม.ต้นน่ะมันผ่านมานานมากๆแล้ว แถมแต่ละคนก็มีสิ่งอื่นต้องทำ ยากค่ะที่จะจำหน้ากันได้ (ยกตัวอย่างลองนึกถึงเพื่อนสมัยอนุบาลสิ =w=;)

แล้วพอดี... รำคาญฝนมากค่ะ (วันก่อนบ้านไรท์เตอร์ฝนตก) ก็เลยเอามาโยงๆกัน วันเกิดยุกกี้ด้วยก็เลยเขียนให้กับคู่นี้

 

ก็อ่านแบบงงๆจบแบบมึนๆแล้วกันนะจ๊ะ >O<;;

(เดี๋ยวมาต่อเร็นจิอาคายะให้ค่ะ เอาให้จบ ><)

 

เม้นด้วยน้า ^^

 

ปล. รูปทั้งหมดจากปู่เกิ้ลค่ะ (:

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

830 ความคิดเห็น

  1. #774 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 22:38
    //ฟาดซานาดะ// ;-; ลืมนางฟ้าได้ไง ก็บอกให้รอยังไงล่ะห๊ะะ เศร้ามากเลย
    #774
    0
  2. #749 เจ้าหญิงลาฟลอร่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 22:22
    น้ำตาจะไหลTTOTT
    #749
    0
  3. #737 sadako (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 23:00
    อ่านตอนแรกงงๆ

    แต่พอจะจบ เศร้ามากเลยค่ะ เจ็บจี๊ดในอก สงสารทั้งคู่
    #737
    0
  4. #713 ktnz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 21:09
    ร้องไห้แล้วอ่ะ T T
    ไม่รู้จะสงสารใคร แต่ตอนนี้สงสารตัวเอง หยุดร้องไห้ไม่ได้แล้วว ฮืออออ
    #713
    0
  5. #691 Sweetness-only (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 23:50
    โธ่่ ซานาดะ เซอิจิก็บอกว่าจะไปหาน่าจะรอนะ ทำไมถึงไม่รอล่ะ เฮ้อ อยากร้องไห้ เศร้าแทนเซอิจิ
    #691
    0
  6. #664 ampear '' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 12:46
    อ่านแล้วอยากจะร้องไห้จริงๆนะเรื่องนี้ T____T

    ยูคิมูระ ...

    ซาดานะ นี่แกจำไม่ได้เหรอ เดี๋ยวเถอะ

    #664
    0
  7. #654 misanechan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 22:22
    ม่ามี้หนูToT
    ทำไมเป็นแบบนี้ ป่าปี้อ่ะทำไมต้องไปมีคนใหม่ด้วย!!
    ถึงม่ามี้จะขอไว้ก็เหอะแต่รับไม่ได้!!YoY
    ป่าปี้ต้องมีม่ามี้คนเดียวถึงจะถูกเซ่!!!
    แบบว่า Only you YUKIMURA อ่ะไม่ได้รึไง
    #654
    0
  8. #620 dekice (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 14:10

    ยูคิมูระ~~~~TOTนายไม่น่าตายเลย  ออกจะรักกันดีขนาดนี้แท้ๆ

    แงๆๆอ่านแล้วน้ำตาจะไหลอ่า~มันซึ้งเกิ๊นเรามันพวกแพ้ความซึ้งนะไรเตอร์

    ซานาดะแย่มากเลย  นายบังอาจลืมได้ยังไงทียุกกี้เขายังไม่ลืมเลยน้า~~~~

    #620
    0
  9. #570 IL MARE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2554 / 13:02

    รูปยูคิมูระที่ไรท์เตอร์แปะไว้ตอนจบเหมือนมุคุโร่เลย !
    เรื่องนี้เศร้า TT ... แต่กินใจมากเลยค่ะ ปรับอารมณ์ไม่ทัน ฮาาาา
    แต่ชอบเรื่องนี้มากๆ เลยนะ ชอบมากๆ ไม่รู้ทำไมแต่พอคิดถึงคู่นี้มันจะนึกถึงสีฟ้าหม่นๆ กับอารมณ์เศร้าๆ ตลอดเลย คงเป็นเพราะคู่นี้ฉากสวีทอยู่แต่ในโรงพยาบาล =_=

    ซานาดะ ลืมไปได้ยังไงกัน ! ! 
    เคืองนะคะคุณพ่อออออ ! ! 
    แต่อ่านแล้วก็ให้ความรู้สึกว่าเป็นซานาดะกับยูคิมูระจริงๆ 
    โดยเฉพาะประโยคที่บอกว่า เพราะเป็นแบบนี้ จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง ^_^ 
    นึกหน้ายูคิมูระออกเลยแหละค่ะ

    อยากได้คู่นี้แบบแฮปปี้มั่งงงง ! ! (หางานให้ไรท์เตอร์แล้ว วะ5555)



    #570
    0
  10. #505 ••__HanKyu*,HoHyun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 19:28
     เศร้าาา น้ำตาตดพลาดดด T^T ทำไมซานาดะไม่รอ 
    #505
    0
  11. #498 marui-san (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2554 / 10:36
    คอมเราช้อด น้ำตาตกToTๆๆๆๆๆ
    #498
    0
  12. #334 ‘ xx __★ Dark' Side? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2554 / 00:37
    เศร้ามากๆอ่ะค่ะ T T
    อ่านแล้วร้องไห้เลยอ่ะ
    ซานาดะ !!!! บังอาจลืมยุกกี้เรอะ !!!!!
    #334
    0
  13. #320 mingmingzz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2554 / 03:36
    เศร้าจัง
    #320
    0
  14. #309 [Fz] >> FiLm Zoda : ) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2554 / 15:54
    อยากเอาเร็คเก็ตฟาดหัวซานาดะ
    แกลืมยุกกี้ไปได้ยังไงกัล !
    #309
    0
  15. #246 EvaChan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 01:48
    คู่นี้ซึ้ง ซานะจังลืมยูคิไปได้งายย TOT
    #246
    0
  16. #228 sasuke-sama (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 17:28
    เศร้ามากๆๆๆ TT
    ร้องไห้เลย ๆ
    แต่งเก่งมากเลยค่ะ  T^T
    #228
    0
  17. #155 Sushi_Burger (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 13:24
    ย ยุกกี้...
    ซานาดะ!! ริอ่านจำไม่เรอะ!!!! เดี๋ยวเถอะ!!!!//เอาพัดกระดาษโบกหัวเเละโดนตบกลับมา
    เศร้าอ่ะ ฮือT T
    ยุกกี้ ถึงเป้นผีก็น่าร้าก*0*
    #155
    0
  18. #126 [B]iTter_Swe[E]t (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2554 / 21:02
    แง้ อยากได้คู่นี้อีก TT'' ซึ้งง
    #126
    0
  19. #122 ,,STORM_SURGE ★ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2554 / 11:41
     =[]= ผียูคิมูระ
    แต่น้ำตาคลอเลยอ่ะ ฮี่ๆ
    ซานาดะคุงเอ๋ย ลืมยูจังซะงั้นอ่ะ

    ปล.อยากอ่านคู่ไหนก็ได้ที่อาโตเบะเคะค่า >O<
    #122
    0
  20. #119 toigo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2554 / 07:25
    คุณพี่เล่นมุกเศร้าแบบนี้ซึ้งไม่ทันนะเนี่ย อึ้งไปก่อนเลย

    แต่เครียดตรงที่ซานาดะมีครอบครัวเนี่ยสิ ชีวิตคนมันก็เป็นแบบนี้สิน่า



    เขียนเรียวมะนี่ได้หลายคู่ชัวร์ สู้ต่อไปนะคะ
    #119
    0
  21. #118 Yaoi ครองโลก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 20:52
    ฮืออออออออออออออออออ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    เศร้าโคตร ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    เซจังของฉัน ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    TT นังซานาดะแก ๆๆๆๆๆๆๆ

    ลืมได้ยังไง ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #118
    0