SHORT FICTION #MARKBAM

ตอนที่ 16 : That's why

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 มิ.ย. 59




ผมรักในความสัมพันธ์ที่เชื่องช้า

เข้าใกล้กันอย่างช้าๆ 
พูดคุย
จับมือกันใต้โต๊ะร้านกาแฟ สัมผัสไหล่ที่ปกคลุมไปด้วยเนื้อผ้า
เดินเซออกมาด้วยกันจากผับตอนหกโมงเช้า เสียงหัวเราะที่เหมือนพากลับไปยังฤดูร้อน
จูบที่ไม่เร่งรีบใต้แสงนีออนจากเสาไฟ 

ผมรักมันทั้งหมด 
เป็นความสัมพันธ์ที่เกลียดและรักมันสุดหัวใจ

" อยู่ตรงไหนกัน " ผมถามเสียงดังผ่านโทรศัพท์ที่แนบหูตนเองอยู่ในตอนนี้ เสียงเพลงทุ้มในจังหวะช้า ๆ ของคลับดังผสมกับเสียงพูดคุยดูจะเป็นอุปสรรค์เล็กน้อยในการได้ยินของผม " อยู่เนี่ย หันมาทางซ้ายดิ  " 

" ไหนวะ "

" ตรงนี้ไง ไอ้ที่เคยมาดื่มวันเกิดของพี่จินยองอะ " 

" อ่า...แปปนะ... " ผมหรี่ตามองหาเจ้าของเสียงที่คุยโทรศัพท์กับผมอยู่ กวาดสายตาผ่านแสงสีน้ำเงินที่สาดส่องไปทั่วบริเวณหันไปทางซ้ายอย่างที่ยูคยอมบอกก่อนจะเจอเจ้าตัวที่กำลังโบกมือให้ผม พร้อมกับพี่จินยองที่นั่งอยู่ข้างกัน " เออๆๆ กูเห็นละ "

ผมตอบก่อนวางสาย เก็บโทรศัพท์ยัดใส่กางเกงพอดีตัวก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหาคนที่รออยู่ เบี่ยงตัวออกจากฝูงชนที่กำลังยืนดื่มกันแทรกตัวฝ่าเข้าไป โดยมีเป้าหมายคือโต๊ะทรงเตี้ยพร้อมกับโซฟาหนังสีดำที่ตั้งเยื้องหน้าเวทีไปไม่มากนัก 

เสียงเพลงที่เปลี่ยนจังหวะเป็นเสียงกลองจังหวะหนักที่ทิ้งช่วง ผสมกับเสียงอิเล็กโทรนิก เป็นอินโทรที่ได้ยินบ่อยครั้งในคลับแห่งนี้ ดนตรีที่ไม่มีเนื้อร้องยังคงเล่นต่อไป พร้อมกับผมที่เข้าใกล้โต๊ะของยูคยอมมากขึ้น  สายตาเริ่มกวาดมองสำรวจสมาชิกบนโต๊ะ ที่นั่งถัดจากยูคยอมอีกฝั่งเป็นพี่ยองแจที่กำลังเงยหน้าคุยกับพี่เจบีที่ยืนอยู่ด้านหลัง ตรงข้ามพี่จินยองน่าจะเป็นพี่แจ็คสัน

อ่า...ใช่พี่แจ็คสันจริงๆด้วย 

ผมมองเสี้ยวหน้าของพี่แจ็คสันที่หันมาคุยกับคนที่นั่งข้างๆ แสงไฟสีน้ำเงินนวลที่กระทบกับผิวขับให้ทุกอย่างดูฟุ้งไปหมด 

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ผมเริ่มเดินช้าลง 
เบี่ยงตัวออกข้างหลบคนที่กำลังเดินสวนมา
แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังแผ่นหลังเดิม

รู้สึกเหมือนตอนนี้ผีเสื้อที่เกี้ยวกราดกำลังพยายามแหกกรงออกมาจากช่องท้องของผม สันจมูกและแนวกรามของคนที่นั่งถัดจากพี่แจ็คสันทำให้ผมอยากหมุนตัวและเดินกลับไป แต่สุดท้ายผมก็ยังอยู่ " ช้านะมึง " ยูคยอมเงยหน้าขึ้นบอกก่อนจะฉุดผมให้นั่งลงข้างกัน ผมหันไปทักทายผ่านทางสายตากับสมาชิกที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ อาจจะเว้นไว้คนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกล้าสบตาเหมือนทุกอย่างเป็นปรกติ

" นี่กูรีบสุดแล้ว " เอ่ยตอบ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนที่ว่างที่พี่จินยองขยับเว้นที่ไว้ ก่อนจะยื่นแก้วใบใหม่ที่พร้อมดื่มมาให้ผม พูดขอบคุณเบาๆก่อนจะยกแก้วขึ้นแตะริมฝีปาก ของเหลวที่กระทบต้องแสงไฟไหลผ่านลำคอราวกับยาพิษที่พยายามเดินทาง แทรกซึมเข้ามาคร่าสติของผม 

ทำทุกอย่างเพื่อเลี่ยงสายตาของคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม 

ผมวางแก้วในมือลงก่อนหันไปร่วมวงคุยกับพี่จินยองและยูคยอม พี่ยองแจหันกลับมาพาให้พวกเราไปสู่บทสนทนาในเรืองใหม่ ผ่านไปไม่นานโต๊ะก็เริ่มเสียสมาชิกอย่างพี่แจ็คสัน พี่เจบี และ....พี่มาร์คไป 

ทำไมรู้สึกเหมือนแน่นหน้าอก

ผมผละหน้าออกมาจากวงสนทนาก่อนกวาดสายตาไปทั่วบริเวณ มองเห็นพี่แจ็คสันกำลังเต้นอยู่ใกล้ๆพี่เจบี ลากสายตาผ่านไปเรื่อยก่อนจะพักมันไว้ที่ผู้ชายผมสีสว่าง แสงไฟในคลับยิ่งทำให้เขาดูราวกับกุมนรกและสวรรค์ไว้ในมือ มองเลยผ่านไปยังด้านหลัง มองผ่านไปทางซ้าย มองเท้าของตัวเองที่เผลอเตะกระป๋องน้ำ และวกสายตากลับไปยังที่ที่เดิม

ทำไมรู้สึกเหมือนขอบตามันร้อนๆ
นี่ผมละสายตาไปจากเขาไม่ได้เลย
เกินไปแล้วนะแบมแบม ไหนบอกว่าทนได้แล้วไง

อย่าแพ้

มือเรียวสัมผัสกับความเย็นของแก้วเครื่องดื่มในมือ ก่อนปล่อยให้มันไหลผ่านลำคออีกครั้ง นั่งเหม่อมองแก้วเหล้าที่แกว่งวน ก่อนยกส่วนที่เหลือขึ้นดื่ม ใช้ความพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะมองแค่แก้วเหล้า

อ่า.....พี่มาร์คได้หญิงวัยชะมัดเลย
เขาเก่งเรื่องนี้หนิ

" กูไปเข้าห้องน้ำนะ " ผมบอกก่อนลุกออกไปโดยไม่รอเสียงตอบรับ ผละสายตาออกมาจากคุ่ชายหญิงคู่นั้น ก้าวขายาวๆไปทางด้านหลังของคลับ กลิ่นบุหรี่ที่ลอยฟุ้งทำให้รู้สึกเหมือนหายใจได้ลำบาก เบี่ยงตัวหลบคนที่เดินสวนออกมาก่อนเปิดประตูเข้าไปที่ห้องรองท้าย ปิดฝาชักโครกและนั่งอยู่บนนั้นสักพัก 

กลิ่นไม่ได้หอมเหมือนร้านกาแฟในวันศุกร์ตอนบ่ายเลยสักนิด

ผมถอนหายใจก่อนเอนหัวพิงไว้กับผนังฝั่งซ้ายในห้องน้ำที่มีบริเวณคับแคบแห่งนี้ เมื่อไหร่กันที่ทำให้ผมไม่กล้าสบตา ไม่ได้รู้สึกกังวลเพราะว่าตกหลุมรัก แต่เพราะอึดอัดและสับสน 

มันไม่เหมือนฤดูฝนปีที่แล้วที่เราต้องนั่งใกล้ๆกัน ในคราวนี้ผมไม่ได้ใจเต้นแรงเพราะพี่มาร์คอีกแล้ว 
แต่มันเต้นช้า หน่วง เต็มไปด้วยน้ำหนักแทน

เราคบกันและเลิกกัน ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนมันมากกว่าพี่น้องมาหลายก้าว เราก้าวกระโดดขึ้นบันได ในขณะที่ควรเดินขึ้นทีละขั้น พี่มาร์คทำมันให้เร็วเสมอ ในขณะที่ผมรั้งรอ 

มไม่อยากโทษว่ามันเป็นความผิดของใคร 
แต่ผมก็เลือกที่จะโทษเขา
พี่มาร์คเก่งหาเรื่องก่อนเสมอเลย
เก่งโวยวาย ทำลายข้าวของ ส่วนผมก็ทำตัวเป็นเชื้อไฟที่ดี เมื่อฤดูฝนจบลง ความชุ่มฉ่ำก็หายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่

ตึง

เสียงปิดประตูของห้องสุดท้ายดังขึ้น ทำให้ผมต้องผละตัวออก ได้ยินเสียงฝาชักโครกที่หล่นมากระทบตัวชักโครกผสมกับเสียงหอบหายใจแรงๆของคนสองคน ไม่ใช่เรื่องยากที่ผมจะเดากิจกรรมที่คนที่อยู่อีกห้องกำลังทำ 

วันนี้คงต้องกลับบ้านแล้ว

บอกตัวเองแบบนั้นก่อนถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ลูบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติ ลุกขึ้นยืนดึงกางเกงตัวเองที่ย่นขึ้นมาลง มันเป็นเรื่องบ้าๆที่ชวนโมโห                           

" มะ..มาร์ค..อะ...อืมมมม " 



....



มาร์ค?

.....เสียงครางต่ำๆแบบนี้มัน.......ก็คงมีอยู่แค่มาร์คเดียว

.


ผมคงกำลังกลายเป็นไอ้โรคจิต 

ทำไมผมเลือกที่จะนั่งลงที่เดิม มันโง่นะรู้ไหม
แล้วทำไมผมต้องยิ้มมุมปากเวลาฟังเสียงพวกนั้น มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย
ผีเสื้อในช่องท้องตอนนี้กำลังกลายเป็นแมงป่องที่มีพิษร้าย มันกำลังทำลายทุกอย่างในร่างกายผมอยู่

ทำไมซองถุงยางต้องถูกเตะเข้ามาในห้องนี้  ทำไมผมถึงหัวเราะ
ทำไม...

ทำไมผมยังรู้สึก

ไอ้เหี้ย....ไม่ไหวแล้ว
ไอ้เหี้ย....


เหี้ย...






พี่มันเหี้ย....พี่มาร์ค







:: ไม่ได้หายไปไหนนะคะ แต่ช่วงนี้มีเรื่องยุ่ง(ดูก็รู้ว่าข้ออ้างนะคะ)555555555555555555 เอาความจริงคืออารมณ์มันทิ้งไปช่วงนึงเลยค่ะ แต่ตอนนี้กำลังค่อยๆกลับมา อยากแต่งแนวพูดมึงกูบ้างไม่รู้จะดีมั้ย คืออยากแต่งให้มีความเป็นปัจจุบันอะ อธิบายยังไงดี5555555555555555555555 นั่นหละค่ะอยากแต่งให้ดีขึ้นเรื่อยๆแต่มันยาก ไม่รู้ว่าเดินหน้าหรือถอยหลังอยู่ ก็พยายามให้ดีขึ้น ขอบคุณที่เข้ามาอ่านมาเมนท์กันนะคะ ::











  





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

477 ความคิดเห็น

  1. #459 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 09:53
    อะไรวะ?!!
    #459
    0
  2. #409 แบมแบมอ่ะของเรา (@bbm119) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 13:16
    เอิ่มมม
    #409
    0
  3. #390 ~AnNiE~ (@whitetiar) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 13:34
    อ่านแล้วไม่รู้จะเมนท์ไรเลย
    มันจุกแทน
    #390
    0
  4. #234 MyGalaxyy (@meiiwmeiiwfanfan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 12:56
    อะโหหห ไรท์มาทิ้งระเบิดตู้มม ไว้แล้วทิ้งไป
    เจ็บจี้ดๆตรงหัวใจ งอนพี่มาร์คแล่วววว มาทำแบบนี้กับแบมได้ไง
    #234
    0
  5. #186 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 06:55
    หน่วงในใจ คือคบกันไม่มีเพื่อนๆรุ้เลยหรอ
    #186
    0
  6. #167 peonypink2 (@PeonyPink) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 11:44
    เราดันไปอ่านพาร์ทมาร์คก่อนพาร์ทแบม เลยไม่ค่อยโมโหมาร์คเท่าไหร่ แต่ก็สงสารทั้งสองคน ทั้งที่เหมือนจะยังรักกันอยู่แต่ก็คงกลับไปไ่ม่ได้แล้ว เจ็บปวดดดดดด
    #167
    0
  7. #163 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 15:09
    หรือแบมจะโรคจิต แต่อาจจะเสียใจมากเลยอยากหัวเราะ งะ แต่อพมาร์คทำแบบนี้ แบมแบมหาคนใหม่บ้างดิ แข่งกันไปเลย
    #163
    0
  8. #160 FahSirapatsorn (@sirapatsorn00) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 07:13
    สงสารแบมมมม
    #160
    0
  9. #159 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 00:07
    งานดีอีกแล้ว และกรีดหัวใจแรงอีกเช่นเคยT^T เท่าที่อ่านมามาร์คมักจะชอบแบมก่อน พอมาตอนนี้คือแบมชอบมาร์คทั้งๆที่เลิกกันไปแล้ว รู้ว่าเขาแย่ โยนให้เขาซึ่งก็น่าจะใช่แหละ แต่ก็เลิกคิดถึงไม่ได้เนอะ คนหล่อของเราได้สาวไวจริงๆ~ ค้างมาก แต่จริงๆคืออยากให้จบแบบแฮปปี้มากกว่า555 แต่จบแบบนี้ก็อ่านอยู่ดี นี่ถ้าไม่ชอบภาษาไม่กล้าแตะนะ ชอบยันปลายเรื่อง ตกหลุมรักตั้งแต่อ่านบรรทัดแรกๆ ฉากเร่าร้อนของมตกับคนอื่นเผาใจมากค่ะ ยิ่งตอนซองถุงยางมาสอดห้องน้ำของแบมแบมนะ ลืมเขาไป5555 ~ สู้ๆนะแบมแบม(และรีดด้วยย)
    #159
    0
  10. #158 เก๊าเอง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 23:28
    แง ขอภาคต่อค่ะ จะจบแบบนี้จริงๆเหรอ ฮือออออ ม้าคต้วนนน ทำไมมมมมฟฟฟฟฟ
    #158
    0