FIRST SPRING [SHINee Fiction OnKey x 2Min]

ตอนที่ 4 : Secretly Sweet

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ม.ค. 59

Can you keep a secret?

 

 

ยิ้มอะไรอยู่ครับอาจารย์จินกิ

คำกระซิบหยอกข้างหูปลุกให้จินกิลืมตาโพลงแล้วรีบหันมอง คิบอมของเขากลับมาแล้วแถมยังอยู่ใกล้แค่เอื้อมเสียด้วย

คิบอม!”

พลันเห็นประกายวิบวับในตาคนรัก คีย์รีบถอยกลับเบาะนั่งเพื่อเตรียมรับมือ...

คิดถึง คิดถึง คิดถึงจังครับ จินกิว่าแล้วโผเข้ากอดคีย์ทันที

ด้วยไม่มีพื้นที่พอให้ขยับหลบ คีย์ทำได้แต่ยื่นมือออกไปดันคางจินกิไว้ ไม่ยอมให้จูบง่ายๆ คิบง คิบอมอะไรของพี่ ตื่นเลยนะ ละเมออยู่เหรอไง ถามพร้อมกับตบแก้มจินกิเบาๆ เพื่อเรียกสติ

ไม่เชิงว่าไม่ชอบ เพียงแต่รู้สึกตะขิดตะขวงใจทุกทีที่ได้ยินชื่อจริงของตัวเองจากปากคนรัก เพราะมันชวนให้นึกถึงช่วงเวลาน่าอายตอนที่เริ่มคบกันใหม่ๆ เป็นจุดอ่อนเดียวของคีย์ซึ่งมีแต่จินกิที่รู้ และจินกิมักนำมาใช้กำราบคีย์คนอารมณ์เมื่อถึงคราวจำเป็น 

เมื่อคนรักปรับเพิ่มความเข้มในน้ำเสียงขึ้นหนึ่งระดับ จินกิจำต้องคลายอ้อมกอดก่อนจะโดนอัด ค่อยๆ เอนซบไหล่คีย์แล้วหลับตาพริ้ม ตอนนั่งรอคีย์ ครูฝันดีมากๆ เลยครับ บอกเล่าพลางนึกไปถึงภาพคีย์สมัยก่อนตอนใส่เสื้อกิสีขาวและกางเกงฮากามะสีดำเวลาฝึกคิวโดกับตน    

คีย์กลอกตามองบนเร็วๆ ก่อนจะหันมามองคนแก่ขี้อ้อนบนไหล่ซ้าย ฝันว่าอะไรฮะ เริ่มเล่นบทครูกับนักเรียนเมื่อไหร่ คีย์รู้ทันทีว่าจินกิกำลังต้องการอะไร

จินกิยิ้มกริ่ม ฝันว่า... ค่อยๆ เงยหน้ามาสบตาคีย์ด้วยรอยยิ้มสดใส คุณจูบผม พูดออกมาได้หน้าระรื่นอย่างไม่เกรงใจสีหน้าเอือมระอาของคนฟังเลย   

อะอะ คิบอมสบตาจินกิกลับแล้วหยักยิ้มอ่อน งั้นคุณชายฝันต่อไปก่อนแล้วกันนะครับ ผมไม่กวนละ ว่าแล้วเปิดประตูลงจากรถทันที

เห็นเช่นนั้น จินกิรีบถลันลงจากรถ หันกลับมากดล็อคประตู แล้วเริ่มสาวเท้าตามทันที คีย์ใจร้าย ตัดพ้อดังพอให้คนรักที่เดินนำหน้าไปก่อนได้ยิน

คีย์เหลียวหลังมาขึงตาใส่จินกิเร็วๆ เด็กดื้อต้องถูกทำโทษครับ คุณชายก็เช่นกัน เอ่ยแล้วเริ่มเร่งฝีเท้าก้าวฉับๆ ตัดผ่านกลางลานกว้างปูด้วยอิฐบล็อกทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสหลากสี ที่เชื่อมต่อระหว่างอาคารอำนวยการกับอาคารสระว่ายน้ำที่ตั้งอยู่บนจุดศูนย์กลางของมหาวิทยาลัย  

จินกิอมยิ้มขำๆ อย่างไม่สำนึก พยายามก้าวตามด้วยความเร็วที่ไม่ต่างกัน

คีย์…”

จินกิเรียกหาแล้วปล่อยให้หัวหน้านักศึกษาคนเก่งก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจตนต่อไปอีกสักครู่ กระทั่งมองเห็นทิวแถวของต้นบ๊วยสีชมพูปลูกสลับกับพันธุ์ดอกสีขาวและแดงรายรอบอาคารสระว่ายน้ำอยู่ห่างออกไปไม่ไกล จินกิยิ้มละไมแล้วเปล่งเสียงเรียกอีกครั้ง

คีย์กุน…”

และเมื่อยังถูกเมินอย่างสมบูรณ์แบบ จินกิคงทำได้แต่เดินตาม พลางเฝ้ามองร่างเพรียวบางในสเวตเตอร์คอวีสีนาวีบลูสวมทับเชิ้ตสีชมพู กางกางขายาวพอดีตัวสีเทาและรองเท้าหนังสีน้ำตาล ย่ำตรงไปตามทางปูกระเบื้องหินสีน้ำตาลอ่อนข้างอาคารว่ายน้ำขนาดใหญ่

เข้าฤดูใบไม้ผลิมาหลายสัปดาห์ พันธุ์ไม้ฤดูหนาวเช่นดอกแมฮวาหรือดอกบ๊วยเริ่มโรยรา ยามชายหนุ่มผู้งดงามเหยียบย่างไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยกลีบดอกบ๊วยสีแดง สีชมพูและสีขาวทับถมปนเป สำหรับคุณชายจินกิ ภาพตรงหน้าช่างสวยงามราวกับภาพฝัน และแล้ว...  

คิบอม

จินกิพลั้งปากขานเรียกชื่อจริงของคนรักผู้งดงามอย่างโหยหา แต่เมื่อคีย์คนดียังคงใจแข็งไม่ยอมหันมา คงเหลืออยู่วิธีเดียว...

ที่รักครับ! รอพี่ด้วย

สิ้นเสียงตะโกนเรียก คีย์หันหลังควับ รีบสาวเท้ากลับมาหาจินกิที่กำลังยืนยิ้มรออยู่แล้วทันทีทันใด

พี่บ้าไปแล้วเหรอ!” คว้าจับคาร์ดิแกนสีเทาได้ คีย์ดึงให้จินกิถลาเข้าหาอย่างใส่อารมณ์ ถ้ามีใครได้ยินเข้า คนที่จะโดนโทษหนักคือพี่นะรู้ไหม!” คิดแล้วก็ใจหาย คีย์รีบหันมองรอบตัว โชคดีที่ไม่มีใคร จินกิเฝ้ามองสีหน้าตื่นตระหนกน่ารักๆ ของคีย์ด้วยรอยยิ้ม ก่อนฉวยโอกาสทีเผลอโอบเอวเด็กขี้กังวลเข้าให้

อีกไม่ถึงปี คีย์ก็จะเรียนจบแล้วนี่ครับ จินกินึกถึงอนาคตอันหวานชื่นแล้วหยักยิ้มกว้าง ถ้าจะโดนไล่ออกตอนนี้ ก็ไม่เห็นเป็นไร... พูดไม่ทันจบ จินกิกลับถูกคีย์ตบปากติงเบาๆ

โดนไล่ออก ไม่ใช่เรื่องเล่นๆคีย์ปรามเสียงเข้ม บางทีก็สับสนว่าระหว่างตนกับคนรัก ใครแก่ใครเด็กกว่ากันกันแน่ ผมไม่มีวันยอมให้ตัวเองมีส่วนทำให้ประวัติของพี่ด่างพร้อยเป็นอันขาดความเฉียบขาดนี้ไงที่ทำให้จินกิหลงรักคีย์หัวปักหัวปำ

รอยยิ้มอิ่มอกอิ่มใจและอ้อมแขนที่ยังรัดแน่นของจินกิทำให้คีย์ตระหนักว่าที่ตนพยายามพร่ำเตือนไปทั้งหมดนั้น มันช่างเปลืองน้ำลายสิ้นดี 

แต่พี่ว่า... เมื่อจินกิเริ่มเอ่ย คีย์รีบหันกลับมาตั้งใจฟัง รอยด่างพร้อยอะไรเนี่ยน้า มีสักจุดสองจุดก็ไม่เสียหายนะครับ

พูดจบ จินกิขโมยจูบคีย์เร็วๆ หนึ่งครั้งแล้วยิ้มแฉ่งส่งให้ คีย์ตกใจรีบยกมือปิดปาก อีกมือคอยผลักอกให้จินกิออกห่างและปล่อยมือจากเอวตน แต่เมื่อไม่ได้ผล คีย์เริ่มออกคำสั่ง...

ปล่อย!”

พร้อมกันนั้น น้ำเสียงคุ้นหูของใครอีกคนที่ดังขึ้นมาซ้อนกัน ชวนให้ทั้งคีย์และจินกิรีบหันมองไปทางต้นเสียงที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

แทมิน!” ภาพของน้องชายร่างเล็กกำลังเผชิญหน้ากับนักศึกษาชายอีกคนที่สูงใหญ่กว่าทำให้คีย์ไม่อาจนิ่งเฉย  

ใจเย็นก่อนครับเมื่อคีย์เริ่มขยับ จินกิรีบกระชับอ้อมกอด ไม่ยอมให้คีย์ทำอะไรหุนหัน รอให้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรก่อนแล้วค่อยเข้าไปดีกว่าครับ

คีย์จ้องมองยังนักศึกษาผิวเข้มในแจ็คเก็ตสีดำอย่างไม่ไว้วางใจยิ่ง แต่...

แทมินมีบอดี้การ์ดส่วนตัวอยู่แล้ว คีย์ไม่ต้องห่วงนะครับ จินกิชี้ชวนให้คีย์หันมองไปยังไค นักเทควอนโดสายดำผู้ที่ยืนอยู่เคียงข้างแทมินไม่ห่าง  

บนทางเท้าริมถนน หน้าอาคารสระว่ายน้ำ คีย์เหลือบมองไคเร็วๆ ก่อนจะหันมองไปยังแทมินด้วยสีหน้าเป็นกังวล น้องน้อยคนที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกให้ใครเห็นของเขากำลังโกรธมาก จนคีย์สามารถมองเห็นจากสีหน้าและท่าทาง แม้ว่ากำลังเฝ้ามองจากระยะไกล

เกิดอะไรขึ้นกับแทมินนะ? ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?’

.

.

30 นาทีก่อนหน้า

.

.

สิ้นเสียงระฆังจากหอนาฬิกา ไคเริ่มเก็บสมุดปากกาเข้ากระเป๋า เสร็จสรรพแล้วถึงหันมองเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งยุกยิกอยู่ด้านข้างแล้วส่ายหน้าช้าๆ แทมินยังคงวุ่นอยู่กับการหาวิธีปิดบังคิสมาร์คหลายจุดตรงลำคอ ที่ยังคงสังเกตเห็นได้เวลาขยับตัว แม้จะรูดซิปเสื้อวอร์มสีน้ำเงินปิดถึงคางแล้วก็ตาม

ไม่อึดอัดเหรอ?”

แทมินหันขวับมาสบตาไคแล้วเริ่มวิเคราะห์คำถามที่ชวนให้ตีความไปได้สองอย่าง อึดอัดกับปกเสื้อค้ำคอหรืออึดอัดจากความพยายามเก็บความสัมพันธ์ระหว่างตนกับรุ่นพี่มินโฮไว้เป็นความลับ แม้ว่าในความเป็นจริง มันจะไม่เคยเป็นความลับเลยก็ตาม

ไม่...ไม่เลย ปฏิเสธไว้ก่อน ไม่เสียหาย แทมินแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วหันกลับมาเก็บข้าวของตรงหน้าเข้ากระเป๋า

ไคนั่งท้าวคางมองแก้มแดงๆ ของเพื่อนสนิทอย่างไม่เชื่อ แทมินไม่เคยเก็บงำความคิดของตัวเองได้ โดยเฉพาะกับเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังพูดไม่เป็นคำอย่างเขา

เมื่อเห็นว่าแทมินกำลังเผลอ ไคเริ่มขยับเข้าใกล้ช้าๆ โดยไม่ให้เพื่อนรู้ตัว...

เวลารุ่นพี่จะทำอะไรเกินเลยก็หัดปรามๆ บ้าง เมื่อได้ยินคำแนะนำข้างหู แทมินหน้าแดงก่ำ หันไปทำหน้าบึ้งใส่ไคแทบไม่ทัน ทีกับเราล่ะ ใจแข็งจัง ไคตัดพ้อแล้วหัวเราะหึ ถึงปากจะหยักยิ้ม เอาเข้าจริง ยังคงเจ็บลึกในหัวใจ

ไค แววเศร้าในดวงตา ทำให้แทมินต้องคว้าจับชายเสื้อสเวตเตอร์สีน้ำตาลเข้มของเพื่อนไว้

ไคชำเลืองมองมือเล็กๆ ของเพื่อนรักเร็วๆ หยักยิ้มมุมปากแล้วสบตาแทมินอีกครั้ง บิลเลียดมะ?” ในคาบว่างคาบต่อไป หาอะไรสนุกๆ ทำกันดีกว่า

แทมินได้ยินคำชวนแล้วตาลุกวาว ตามนั้น รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาทันที

แต่แล้ว...   

บิลเลียดเหรอ น่าสนใจดีนี่

มีเสียงจากคนนั่งข้างหลังดังขึ้นมาทำลายบรรยากาศ แทมินกลอกตาแล้วเก็บอุปกรณ์การเรียนของตัวเองต่อ จงใจทำเป็นไม่ได้ยิน   

ขอเราไปด้วยคนสิ

คำขอโดยไม่ดูตาม้าตาเรือนั่น ทำให้ไคต้องช่วยหันกลับไปตอบ ไม่ ปฏิเสธเสียงเรียบ แล้วถึงลุกขึ้นเดินตามแทมินที่เดินนำออกไปก่อนแล้วด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไร

ระหว่างทาง ไคคอยหันมองหน้าตาบูดบึ้งของเพื่อนสนิทเป็นระยะ แทมินยังเงียบกริบนับตั้งแต่ก้าวออกจากอาคารเรียนมา เพียงแต่ยื่นมือข้างหนึ่งรูดไปตามพุ่มดอกฟอร์ซิเทียขณะเดินผ่าน ทำให้กลีบดอกสีเหลืองสดหลุดจากขั้วปลิวว่อนไปตลอดทาง   

หลังปล่อยให้เพื่อนทำตามใจถึงจุดหนึ่ง ไคทำการเดินอ้อมหลังเพื่อสลับที่ ก่อนจะฉวยจับมือเพื่อนไว้ โมโหได้ แต่อย่าไปลงกับดอกไม้พวกนี้สิ ใจจริงคือห่วงเพื่อน กลัวถูกกิ่งไม้บาด ไม่ได้สนใจดอกไม้มากมายอย่างปากว่า    

แทมินสบตาไคเร็วๆ แล้วจะให้เราลงกับใคร ระบายกับไดอารี่เหมือนทุกครั้งงั้นเหรอ วันนี้เราทนไม่ไหวจริงๆ เอ่ยอย่างหงุดหงิด   

ลงกับเราไง ไคตอบด้วยรอยยิ้ม นายหมัดไม่หนักเท่าไหร่ สบายมาก ฮ่าฮ่า หยอกเพื่อนแล้วหัวเราะร่วน

แชะ! แชะ! แชะ!”

ทั้งนี้ หากไม่มีเสียงกดชัตเตอร์ดังมาจากด้านหลัง แทมินคงได้หัวเราะไปกับคำล้อของไคแล้ว ขณะเดียวกันกลายเป็นไคที่โกรธจัด หันขวับไปคว้าจับหน้าเลนส์ของตากล้อง ห้ามไม่ให้ถ่ายรูปตนกับเพื่อนต่ออย่างฉุนเฉียว     

ทำเกินไปแล้ว ราวี่!”

ไคขึ้นเสียงดังจนคนรอบข้างเริ่มหันมอง แทมินเห็นท่าไม่ดี รีบจับบ่าไคเตือนสติ ไม่อยากให้ถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน ก่อนจะหันไปสบตากับ คิม วอนซิก หรือ ราวี่แห่งชมรมหนังสือพิมพ์วิกซ์ เพื่อนร่วมชั้นปีที่ไม่ค่อยกินเส้นกันมาแต่ไหนแต่ไร

ยอมสบตากันซะทีนะ เจ้าหญิง

หลังมีโอกาสได้ไปทำหน้าที่ตากล้องของชมรมหนังสือพิมพ์ในวันแข่งชิงชนะเลิศเชียร์ลีดดิ้งระดับประเทศเมื่อตอนปิดเทอม ราวี่เริ่มเรียกแทมินว่า...เจ้าหญิง...ตั้งแต่วินาทีที่ได้เห็นเพื่อนร่วมชั้นร่างเล็กถูกโยนตัวขึ้นไปยืนอยู่บนยอดพีระมิด จบการแสดงได้อย่างสวยสง่า ติดตาตรึงใจ ซึ่งแน่นอนว่าเป็นฉายาที่คนแมนอย่างแทมินได้ยินแล้วย่อมไม่ชอบใจ

ไค ไปกัน

แทมินพยายามไม่ใส่ใจ รีบเกี่ยวแขนเพื่อนชวนให้เดินต่อ ไคสบตาราวี่อย่างดุดันอีกครั้ง ก่อนจะยอมปล่อยมือจากกล้องแล้วทำตามที่แทมินบอก พยายามสงบจิตสงบใจ   

แปลกนะที่พวกนายยังสนิทกันดี

ได้ยินแล้วแทมินรีบกระซิบบอกให้ไคทำหูทวนลม อย่าไปฟังคำของคนปากไม่ดีที่กำลังเดินตามมาด้านหลัง

รุ่นพี่มินโฮไม่ว่าอะไรเหรอ?”

แต่ทันทีที่มีชื่อมินโฮเข้ามาเกี่ยว แทมินกำหมัดแน่น เปลี่ยนเป็นไคที่ต้องรีบเกี่ยวแขนเพื่อนพาเดินต่อ กระทั่งมาถึงด้านหน้าของอาคารสระว่ายน้ำ เห็นยิมเนเซียมสีดำของชมรมบาสเกตบอลตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนน ห่างออกไปไม่ไกล อยู่ดีๆ ตากล้องตัวป่วนก็เร่งฝีเท้า ก้าวเข้ามาจับบ่าแทมินไว้...

ปล่อย!” พร้อมกับเสียงตวาด แทมินเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเพื่อนร่วมชั้น หันกลับไปเดินเข้าหาอย่างเอาเรื่อง โดยไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะตัวใหญ่กว่า

โว่วๆๆ ตัวเล็กแต่ดุได้ใจเหมือนกันแฮะ ราวี่เห็นแล้วรีบถอยห่าง ไม่ใช่เพราะกลัวหน้าตาขมึงทึงของแทมินคนน่ารักหรอกนะ แต่เป็นเพราะรังสีพิฆาตจากแชมป์เทควอนโดที่กำลังเดินตามหลังมาติดๆ ต่างหาก   

นายต้องการอะไร แทมินถามห้วนๆ

ราวี่ยักคิ้วขวา แล้วโน้มเข้าหา นายรู้คำตอบอยู่แล้วน่า แทมินนา

การแข่งขันจบไปนานแล้ว นายยังจะอยากสัมภาษณ์อะไรเราอีก!” แทมินถามอย่างใส่อารมณ์

เจ้าหญิงไม่รู้อะไร ราวี่ส่ายหน้าช้าๆ แทมินนึกเกลียดรอยยิ้มกริ่มของตากล้องจอมตื้อขึ้นมาจับใจ ความลับเนี่ย ยิ่งปิด คนอื่นเขาก็ยิ่งอยากเปิดนะครับ โดยเฉพาะความลับของนักกีฬาดังๆ รวมทั้งนักกีฬาดาวรุ่งด้วย

เมื่อตระหนักว่าตัวเองกำลังถูกข่มขู่ แทมินจ้องหน้าราวี่เขม็ง นายรู้อะไร ถามด้วยเสียงที่เบาลง ไม่อยากให้ไคได้ยิน

ราวี่หัวเราะครึ้มเมื่อเห็นว่าแทมินเริ่มเข้าใจในสิ่งที่ตนกำลังตั้งใจจะบอก ไม่ใช่แค่รู้อย่างเดียวนะ ราวี่โน้มลงเอ่ยใกล้หู พร้อมกับยกกล้องในมือขึ้นมาให้แทมินดูรูปบนหน้าจอด้านหลัง เรามีรูปที่เชื่อว่าทุกคนในมหาวิทยาลัยต้องอยากดู เอามาเขียนสกู๊ปเด็ดได้หลายหน้าเลยล่ะ

และโดยที่แทมินไม่จำเป็นต้องโต้ตอบ พลั้ก!” ไคยื่นมือมากระชากคอเสื้อยืดสีเหลืองมัสตาร์ดแล้วต่อยหน้าราวี่เต็มแรง แค่หนึ่งหมัดก็สามารถสอยให้ตากล้องผิวเข้มร่วงลงไปนั่งเลือดกบปากกับพื้น ปวดระบมจนลุกไม่ไหว

แทม เป็นอะไรไป? ราวี่ให้นายดูอะไรน่ะ?”

คำถามของไคทำให้แทมินหน้าซีดกว่าเก่า หัวใจสั่นระรัวด้วยความกลัวและสับสน ไม่รู้ต้องทำอย่างไรไม่ให้รูปจุมพิตระหว่างตนกับมินโฮในห้องสมุดหลุดออกไปสู่สายตาประชาชน ไม่แม้แต่กับไค เพื่อนคนสำคัญที่กำลังห่วงใยตนมากมาย   

ไหนๆ กำลังดูอะไรกันเหรอ?”

น้ำเสียงคุ้นหูที่ฟังอยากรู้อยากเห็นเหลือเกินของผู้มาใหม่ทำให้แทมินต้องเงยหน้าขึ้นมอง และตกใจมากเมื่อเห็นจงฮยอนเดินฝ่ากลุ่มคนมุงเข้ามาคว้ากล้องจากมือราวี่อย่างไว ก่อนจะถือวิสาสะเปิดไล่ดูรูปทันที

โอ้ ฝีมือดีไม่ใช่เล่น หลังเปิดดูรูปจนครบ จงฮยอนหันไปสบตาเจ้าของกล้องแล้วยิ้มกริ่ม นายเป็นคนของวิกซ์สินะ

วิกซ์ คือชื่อเรียกสั้นๆ ของชมรมหนังสือพิมพ์ที่ไม่ได้ผลิตแค่หนังสือพิมพ์เท่านั้น ยังรวมถึงนิตยาสาร รายการกีฬาทางวิทยุและโทรทัศน์ และเป็นผู้ดูแลเว็บไซต์หลักของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และการกีฬาแห่งนี้ ประธานชมรมคนปัจจุบันคือ จอง แทคอุน หรือ เลโอ นักศึกษาปีสี่ผู้มีฉายาว่าหนุ่มขี้อายสายตาพิฆาต ชมรมหนังสืพิมพ์ถือเป็นชมรมทรงอิทธิพล ที่สามารถทำให้นักกีฬาคนหนึ่งโด่งดังหรือดับวูบได้ภายในชั่วข้ามคืน

แทมินเฝ้ามองสีหน้าลังเลของราวี่ต่อหน้า คิม จงฮยอน ประธานชมรมหมากกระดานผู้เฉลียวฉลาด แล้วพึงตระหนักว่าไม่มีใครในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ที่จงฮยอนไม่รู้จัก และไม่มีนักศึกษาคนใดที่ไม่รู้จักจงฮยอนเช่นกัน

ครั้นเห็นราวี่พยักหน้า จงฮยอนฉีกยิ้มกว้าง คลิ๊ก ก่อนจะกดปุ่มลบรูปทั้งหมดในกล้องโดยไม่ขออนุญาต และไม่สนใจเสียงตะโกนห้ามของราวี่เช่นกัน

ถ่ายรูปคนอื่นโดยไม่ขออนุญาตเขาก่อน มันผิดกฏหมายนะครับน้อง เสร็จธุระ จงฮยอนส่งกล้องคืนให้ราวี่ถึงมือพร้อมกับคำเตือน และที่สำคัญ...ถ้าน้องอยากมีเรื่องกับเขาคนนี้ พี่ว่าน้องกำลังคิดผิดอย่างแรงเลยล่ะ

รังสีอำมหิตจากเพื่อนสนิทที่กำลังยืนกอดอกรออยู่ด้านหลังยังคงทำให้จงฮยอนขนลุกซู่ หลังจากกำลังเดินไปโรงอาหารของปีหนึ่งด้วยกัน แล้วผ่านมาเห็นเหตุชกต่อยเข้าพอดี โชคดีที่จงฮยอนสามารถเกลี่ยกล่อมให้มินโฮรอก่อนแล้วเข้าควบคุมสถานการณ์ได้อย่างที่พูด ไม่เช่นนั้น มินโฮคงออกโรงเองและได้เป็นเรื่องถึงขั้นไล่รุ่นน้องคนนี้ออกแน่ๆ  

รุ่นพี่ แทมินสบตามินโฮที่กำลังเดินเข้ามาหาอย่างรู้สึกผิด ถ้าตนยอมให้ความร่วมมือกับราวี่ดีๆ ตั้งแต่ต้น มินโฮคงไม่ต้องมาเข้ามาข้องเกี่ยวกับปัญหาไร้สาระของตน ให้เสี่ยงจะเสียชื่อเสียงแบบนี้ 

สองมือพี่ที่ยื่นเข้ามาประคองแก้มไว้อย่างประคบประหงมทำให้แทมินเกือบร้องไห้ เมื่อได้เห็นใบหน้าเศร้าหมองของน้องใกล้ๆ มินโฮขบกรามพยายามสะกดความโกรธของตัวเองไว้ ไม่อยากมีเรื่องให้แทมินลำบากใจอีก

แต่ดูเหมือนปัญหาจะไม่จบลงง่ายๆ หึหึ ราวี่เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนหน้าสวยแล้วหัวเราะครึ้ม เราไม่ยอมแพ้หรอกนะ เจ้าหญิง รูปน่ะ...เรายังมีอีกเยอะ

มินโฮนึกเขม่นตาขวากับฉายาที่ราวี่ตั้งให้แทมินตงิดๆ กระนั้น กลับทำเพียงเหลือบมองหนุ่มรุ่นน้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะสบตาแทมินอีกครั้ง นายกังวลไหม?” ถามเสียงเรียบ

เมื่อเจอคำถามนี้จากมินโฮเข้าไป กังวลสิครับ!” แทมินตอบเสียงดังชัด ก่อนรีบเบาเสียงลงเมื่อตระหนักว่ามีคนมองอยู่รอบด้าน เพราะราวี่ไม่ได้มีแค่รูปผมเท่านั้น เขามีรูปของรุ่นพี่ด้วย  

สีหน้าดูเป็นเดือดเป็นร้อนแทนของน้อง ช่างเป็นภาพที่น่ารัก มินโฮอมยิ้มน้อยๆ แล้วเริ่มหันมองนักศึกษารุ่นน้องและเพื่อนร่วมชั้นปีที่กำลังจับกลุ่มยืนมองพวกตนอยู่รายรอบ กะด้วยสายตา นับได้ประมาณยี่สิบกว่าคน

พี่มีวิธีแก้ แต่ต้องขอความร่วมมือจากนายด้วย...นะ มินโฮหันมาเอ่ยกับแทมินด้วยรอยยิ้ม

คำขอแกมอ้อนของคนรักย่อมทำให้แทมินประหลาดใจ ไม่รู้เลยว่ามินโฮกำลังคิดอะไร ไม่รู้เลยว่าทำไมอยู่ดีๆ มินโฮถึงยิ้มได้อย่างสบายอกสบายใจ ...ฮะ แทมินคงทำได้แต่ตอบตกลงไปงงๆ     

มินโฮได้ยินแล้วยิ้มละไม ค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือจากพวงแก้มเปลี่ยนเป็นมาประคองท้ายทอยน้องไว้ แทมินกระพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นมินโฮก้มหน้าลงมาใกล้ รุ่นพี่...กำลังจะทำอะไรฮะ?” แทมินชักไม่แน่ใจว่าสิ่งที่มินโฮขอความร่วมมือจะเป็นเรื่องที่ดี

ถ้าทุกคนได้เห็นกับตาว่านายมีเจ้าของแล้ว รูปพวกนั้นก็จะไม่เป็นปัญหาสำหรับเราอีกต่อไป ตอบคำถามจบ มินโฮแย้มยิ้มมีเลศนัย

และโดยไม่ยอมให้แทมินไหวตัวทัน มินโฮทำการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเบ็ดเสร็จด้วยการก้มลงจูบน้องอย่างไม่แคร์สายตาใคร จงใจใช้โอกาสอันดีนี้ประกาศให้ทุกคนรับรู้โดยทั่วกัน

.

.

ขณะเดียวกัน ใต้ต้นบ๊วยใกล้ๆ กำลังเกิดวิกฤตใหญ่ไม่ต่าง และคงมีแต่จินกิเท่านั้นที่จะสามารถหยุดยั้งมหันตภัยร้ายแรงนี้ได้...

พี่จินกิ ปล่อยผม! ปล่อยยยยยยยยยยยย!” คีย์พยายามดิ้นสุดฤทธิ์ให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดแน่นขนัดของจินกิ ที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้ว่าตัวเองเอาเรี่ยวแรงมากมายขนาดนี้มาจากไหน

คีย์ครับ น้องเขาแค่จูบกัน ไม่ได้จะฆ่าจะแกงกันสักหน่อยน้า จินกิพยายามกล่อมให้คีย์ใจเย็น และเห็นได้ชัดว่าไม่เป็นผล

มินโฮ ไอ้คนฉวยโอกาส!” คีย์ตะโกนว่าเพื่อนอย่างเหลืออด หน็อย! ทำไมต้องจูบกันดูดดื่มต่อหน้าคนอื่นแบบนั้นด้วย!” รู้สึกเหมือนจะอกแตกตายให้ได้ เจ็บใจที่แทมินเองก็ดันหลงคล้อยตามมินโฮไปด้วย 

จินกิเฝ้ามองท่าทีโกรธเกรี้ยวของคีย์ แล้วครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ อิจฉาเหรอครับ?” ก่อนจะโพล่งถามคำถามที่ทำให้คีย์หยุดดิ้นทันทีทันใด

อิจฉา? พี่จินกิจะให้ผมอิจฉาใครฮะ? นี่คือความโกรธล้วนๆ พี่ไม่เห็นเหรอว่า...

แต่พี่อิจฉาครับ สีหน้าจริงจังของจินกิทำให้คีย์ต้องรีบรูดซิบปาก น้อยครั้งนักที่จินกิจะแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาตรงๆ และในกรณีนี้ คีย์ไม่ถือเป็นสัญญาณที่ดี

นี่พี่งอนผมเหรอ? งอนจริงๆ น่ะ?” คีย์รีบถามด้วยความประหลาดใจ สองมือยกประคองใบหน้าจินกิไว้ อาจารย์คิวโดสุดเท่ของผมกลายเป็นตาแก่ขี้งอนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน สัพยอกแล้วโยกหัวจินกิไปมาอย่างรักใคร่

เมื่อเห็นว่าคีย์เริ่มอารมณ์ดี จินกิยิ้มละไม ถ้าอยากให้พี่หายงอน เย็นนี้ ห้ามหนีไปไหนนะครับ จินกิถือโอกาสตอนคีย์เริ่มใจอ่อน พูดดักคอไว้ก่อนเลย

เมื่อเริ่มนึกถึงน้องชายอีกครั้ง สีหน้าของคีย์หมองหม่นลงทันใด ครั้นหันกลับไปมองอีกที เห็นแทมินกำลังถูกมินโฮจูงมือพาวิ่งฝ่าผู้คนหนีไปอีกทาง ถึงหน้าน้องจะดูตกใจแต่รอยยิ้มกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เป็นความสุขที่คีย์ไม่สามารถทำลายและไม่สามารถหามาให้น้องได้เช่นกัน

ครับ

คีย์ถอนสั้นๆ หันมาสบตาจินกิเพื่อตอบตกลง ก่อนจะเริ่มต้นเดินไปตามเส้นทางของตัวเองต่อ โดยมีจินกิย่างก้าวอยู่เคียงข้าง คีย์ลอบเหลือบมองฝ่ามืออบอุ่นของจินกิที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลบ่อยครั้ง เป็นระยะห่างที่สามารถยื่นมือออกไปหาและคว้าจับ หากได้เดินจูงมือกันคงจะรู้สึกดีจนไม่อาจหยุดยิ้มได้ คิดๆ แล้วก็นึกอิจฉาความรักสวีทหวานของน้องชาย ตอนรักกันใหม่ๆ จินกิคอยทำตัวติดหนึบกับคีย์เหมือนทุกวันนี้ซะเมื่อไหร่...ไม่ใช่เลย  

.

.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

58 ความคิดเห็น

  1. #47 TAEMINHO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:46
    พี่มินโฮทำดีมากค่าให้ 3 ผ่าน 555555555 คีย์ก็ยังคงหวงน้องไม่เปลี่ยน
    #47
    0
  2. #36 ❤MINGTAEM (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 02:27
    ชอบการเล่าเรื่องของไรเตอร์มากเลยอ่ะค่ะ จริงๆนะ หนูอ่านทุกเรื่องที่ไรเตอร์แต่งเลย ถึงจะตัดสลับเล่าเรื่องก่อนมาเป็นแฟนกัน และก็ตอนเป็นแฟนกันแล้ว มันดีมากๆอ่ะค่ะ ชอบมากเลย ถึงส่วนตัวหนูจะไม่ใช่แฟนอนคีย์เป็นคู่หลัก แต่อ่านเรื่องนี่แล้วประทับใจมากเหมือนตอนอ่านฟิคคู่ทูมินเลยค่ะ // ตอนนี้แอบมีทูมินด้วย ชื่นใจจจจจจจ มินโฮจูบน้องแสดงความเป็นเจ้าของแบบนี้ ดี๊ดีอ่ะ~~
    #36
    0
  3. #31 SWTOK.WZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 20:27
    คีย์ใจเย็นๆ นะ คือแบบจากสี่ตอนที่อ่านมานี้ จินกิโดนคีย์ดุทุกตอนเลย สงสาร 55555555

    จนนี่เองก็นึกสับสนเหมือนกับที่คีย์เองสับสนว่าใครเด็กกว่าใครแก่กว่ากันแน่

    แต่จินกิเองนี่ก็แอบชอบฉวยโอกาสหน้าตาเฉยไม่ดูสถานที่อยู่เหมือนกันนะคะ 555555



    ส่วนคุณชายชเวจัดว่าเด็ด ชิงเปิดเผยเองก่อนที่จะภาพจะหลุดจากคนไม่หวังดีซะเองเลย อิ____อิ



    คีย์ดูหวงน้องมากเลย แต่เราเข้าใจนะ

    คิดว่าคีย์คงรักแทมินมากๆ เพราะเห็นทุกครั้งที่อยู่กะจินกิ แล้วมีเรื่องอีกคู่เข้ามา

    คีย์จะกลายเป็นเลิกสนใจจินกิ แล้วมุ่งไปหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับคู่ทูมินตลอดเลย ไม่แปลกที่จินกิจะรู้สึกอิจฉา



    จะว่าไปก็สงสารคู่นี้เหมือนกัน อยากสวีทกันในทุกสถานที่ บางทีก็ไม่สามารถทำได้

    ถึงแม้ว่าบางทีจินกิจะแอบไม่แคร์อะไรบ้างก็ตามเถอะ 5555



    อีกครั้งที่ทำเอาอยากรู้ว่าเพราะอะไรที่จากตอนแรกจินกิไม่ได้ติดหนึบกับคีย์

    กลายมาเป็นคนที่ค่อนข้างติดหนึบ คิดถึงคีย์ อยากอยู่ใกล้ตลอดเวลาแบบนี้
    #31
    0
  4. #30 Black_jack9 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 16:38
    แค่นี้คนอ่านก้ออิจฉาอนคีย์จะแย่แล้วนะ



    ยอมให้คิบอมคนเดียวสำหรับรอยยิ้มของจินกิ



    #หาคู่ให้พี่จงจอมเสเพลหน่อย



    #เวลามีทูมินเนี่ยช่างรุนแรงจุง
    #30
    0
  5. #26 psnwmt:-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 09:31
    ครูจินกิงอแงเป็นเด็กๆเลย 55555 คิบอมมี่เป็นผู้ใหญ่กว่าอีกมั้ง มันน่ารักดีอ่ะ ส่วนมินโฮนี่ยอมใจกับวิธีของเขาเลยเล่นจูบแทมินต่อหน้าคนเยอะๆแบบนั้นเขินแทน >< แต่ว่าจงอินเห็นด้วยคงจะเจ็บน่าดู คีย์ก็หวงน้อยเกิ๊นนนถ้าจินกิไม่บอกว่างอนนะ มินโฮตายค่าฝ่าเท้าคีย์แล้วมั้ง 5555555555
    #26
    0
  6. #25 darkdevil (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 20:18
    นาทีนี้ยอมรุ่นพี่ชเวเลย เจ้าเล่ห์จริงๆ ><
    #25
    0
  7. #24 MyBum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 19:35
    อนยูน่ารักอ่ะ คีย์ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าอนยูอีก
    คู่นี้หวานน่ารักดี คีย์นี่หวงน้องมากๆเลย ควันแทบออกหู มินโฮแกนี่ได้โอกาสเลยนะ แทมินก็ชอบซะด้วย
    คีย์หวานๆใส่อนยูเค้าหน่อยสิ เค้าน้อยใจแล้วนะ
    #24
    0
  8. #23 Yok_BlackHole (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 16:26
    คือดีงามเราติ่งสองวง คือ Vixx กับshinee แบบเขิล
    สนุกมากๆ เเต่งให้จบด้วยนะ(>~<) ขอบคุณมากๆ
    #23
    0