teeny-weeny ll chanbaek

ตอนที่ 5 : 05 - มุมแดงและมุมน้ำเงิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    7 ม.ค. 60



เมื่อสีทั้งสองผสมกัน 
เมื่อนั้นมันก็จะเป็นสีของเรา













หลังจากลั่นวาจาออกไปวันนั้น ชีวิตของแบคฮยอนก็ไม่ปกติสุขอีกต่อไป




“…………”



“…………”



ยกตัวอย่างเลยแล้วกัน ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าอพาร์ทเม้นท์ที่ส่วนมากพวกนักศึกษาจะอาศัยอยู่ ภาพแวดล้อมคือเหล่ามนุษย์เงินเดือนไปจนถึงนักเรียนนักศึกษาเดินเข้าออกอาคารกันให้วุ่นไปหมด



แต่นั่นไม่ได้เรียกความสนใจจากเขาเท่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าในคราบชุดนักเรียน แล้วส่งยิ้มบางๆจนแก้มบุ๋มมาให้นี่หรอก



ถือว่าเป็นการเจอหน้ากันในรอบหลายวัน หลังจากวันนั้นที่แบคฮยอนปฏิเสธก่อนจะกลับมาให้โอกาสเด็กคนนี้อีกหนหนึ่ง พอเขาพูดอ้อมๆว่าจะลองเปิดใจเท่านั้นแหละ เด็กมันก็ส่งข้อความมาซะน่ารัก ให้คิดภาพก็คงเหมือนหมารีทรีฟเวอร์ขนทองตัวใหญ่ๆที่หูตั้งแล้วสะบัดหางไปมา เป็นอย่างนั้นอยู่หลายวันจวบจนวันนี้



“มาจริงๆหรอ”



“มาจริงๆ” เด็กตรงหน้าหัวเราะในลำคอน้อยๆเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเขา ก่อนจะเดินมาคว้ากระเป๋าไปถือให้ “ไปกัน เดี๋ยวผมเข้าเรียนสาย”



“เฮ้ย ไม่เป็นไร พี่ถือเอง” เขาแย่งกลับมาไว้ในมือ ชานยอลชะงักไปนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร จากนั้นเราจึงเดินขนาบข้างกันไปตามฟุตปาธริมถนน



แบคฮยอนยังตกใจไม่หาย เด็กมันมาตามที่บอกเมื่อวานจริงๆ ข้อความสุดท้ายก่อนนอนคือข้อความที่ชานยอลแชทมาบอกว่า ‘พรุ่งนี้ผมจะไปหา’ แบคฮยอนคิดว่าอีกคนคงพูดเล่นเพราะชานยอลรู้ที่พักเขาซะที่ไหนกัน แต่พอวันนี้พอเจอเด็กตัวสูงยืนอยู่เขาถึงกับอึ้งไปหลายอึดใจ



“เอ้อพี่” ชานยอลเรียกเขาเอาไว้ขณะที่เราก็ยังเดินด้วยกันไปตามทาง



“หือ”



“ผมฝากนี่ใส่กระเป๋าพี่หน่อยได้ไหม” ชูสมุดเลคเชอร์กับปากกาหนึ่งด้ามในมือให้ดู “ของผมมีแค่เนี้ย ขี้เกียจถือแล้ว”



แบคฮยอนที่กำลังมึนๆเพราะจู่ๆไอ้เด็กนี่ก็จะมาฝากของตั้งแต่วันแรกซะงั้น เขาได้แต่พยักหน้า เปิดกระเป๋าหนังขนาดเท่าแฟ้มทั่วไปออก แล้วให้ชานยอลใส่สมุดกับปากกาลงมา



ก่อนที่มือใหญ่ๆนั่นจะคว้ากระเป๋าเขาไป



“ชานยอล--”



“คืองี้นะพี่” ชานยอลพูดขัดตอนที่เขาทำท่าจะโวยวายและขอกระเป๋าคืน “ผมไม่อยากฝากของฟรีๆในกระเป๋าพี่ ถึงจะของเล็กก็เถอะ แต่มันจะดูกินแรงพี่ไปหน่อย”



“……….”



“งั้นเพื่อความสบายใจ ผมถือให้ก็แล้วกัน”




อืม..



ไอ้เด็กนี่มันร้ายจริงๆ



แบคฮยอนส่ายหัวน้อยๆให้กับคนที่ขายาวกว่าซึ่งกำลังก้าวเดินแบบไม่รีบร้อน เขาล่ะยอมเลย หาเรื่องมาขอถือกระเป๋าให้จนได้ แล้วแบบนี้แบคฮยอนจะปฏิเสธยังไงล่ะ



“รู้จักที่พักพี่ได้ไง” เขาถามเด็กที่เดินเยื้องไปข้างหน้านิดหน่อย ชานยอลปรายตาหันมามอง พร้อมรอยยิ้มที่ยังติดริมฝีปากอยู่อย่างนั้น



“สืบสิครับ ไม่ยากหรอก”



ด้วยวิธีการถามเพื่อนในสาขาหรือเพื่อนในชมรมสักคนแน่ๆ แบคฮยอนคิดว่ามุนบยอลกับจงอินเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งในตอนนี้



เราเดินกันเงียบๆอยู่แบบนั้นเพราะแบคฮยอนไม่รู้จะพูดอะไร ส่วนชานยอล เขาเห็นหรอกว่าเด็กคนนั้นหูแดง แม้จะแสดงออกว่าไม่ได้เขินอายอะไร แต่ความเขินลึกๆในใจก็แสดงออกมาทางอย่างอื่นได้อยู่ดี



แม้ว่าจะร้ายกาจ แต่เจ้าเด็กคนนี้นี่มันเด็กจริงๆ



“ผมเดินไปส่งพี่ที่มหาลัยนะ” เด็กคนนั้นพูดเมื่อเรากำลังจะเดินถึงหน้าโรงเรียนที่แบคฮยอนต้องเดินผ่านเป็นประจำ บรรดาเด็กผู้ชายลูกท่านหลานเธอพากันกระโดดตุบลงมาจากรถหรูๆ ตระการตาไปหมดเหมือนอย่างเช่นทุกวัน



“เข้าโรงเรียนไปเถอะ เดี๋ยวอาจารย์ก็ว่าเอาหรอก” เขาพูด พยายามแย่งกระเป๋าจากมือของเด็กรีทรีฟเวอร์มา แต่เจ้าเด็กนั่นก็เอาไปหลบไว้อีกข้างเสียก่อน



“ผมจะไปส่ง”



พูดจบก็ก้าวอาดๆเดินพ้นหน้าโรงเรียนไปจนแบคฮยอนต้องเร่งฝีเท้าตาม เอาล่ะ นี่เพิ่งเจอกันแค่วันแรกยังดื้อได้ขนาดนี้ เขาไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าสนิทกันมากขึ้น ชานยอลจะแผลงฤทธิ์ให้ปวดหัวขนาดไหน



เดี๋ยวก่อน.. ถ้าสนิทกันมากขึ้นงั้นหรอ



แบคฮยอนขมวดคิ้วบางๆเมื่อความคิดนั้นมันงอกเงยขึ้นมา ความจริงเขาก็ไม่ได้นึกรังเกียจรังงอนอะไรชานยอลตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว แต่บางอย่างมันก็บอกเขาว่าการคบเด็กมันไม่ปลอดภัย ทางที่ดีควรเซฟทั้งตัวเองแล้วก็เซฟทั้งตัวชานยอลด้วย



ไม่ใช่ว่าชีวิตของเด็กคนนี้จะเจอเพียงเขาคนเดียวเสียที่ไหน



เผลอแว้บเดียว ขาสั้นๆก็ก้าวทันคนตัวสูงมาจนถึงหน้ามหาวิทยาลัย นักศึกษาพากันเดินให้ว่อนไปหมด ชานยอลกลายเป็นจุดสนใจได้ไม่ยากเพราะตัวสูง ดูดี แถมยังใส่ชุดนักเรียนมาส่งเขาแบบนี้ด้วย



แบคฮยอนลืมคิดไปเลยว่าจะมีใครเห็นพวกเราบ้าง



“ให้ผมเข้าไปส่งหน้าตึกคณะไหม” เจ้าเด็กตัวสูงหยุดเดินก่อนจะหันมาถาม คราวนี้คงนึกตามใจเขาแล้ว



“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เดินเข้าไปเอง” แบคฮยอนเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าที่อีกฝ่ายยังถืออยู่ เปิดกระเป๋าแล้วส่งสมุดกับปากกาคืนให้ “ขอบใจนะ--”





Rrrrrrr Rrrrrrrrr



เสียงโทรศัพท์ทำให้เขาต้องชะงักคำพูด แบคฮยอนหยิบมันขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกลังเลว่าควรจะรับสายนี้ดีหรือไม่



เขาเหลือบมองหน้าเด็กคนเดิมที่ก็กำลังมองมา.. แต่ใจก็บอกเขาว่าชานยอลไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้เขาไม่รับโทรศัพท์ของจูฮยอก



ดังนั้นเขาจึงรับ



“ว่าไง”



[ตัวดื้อ ไม่ตอบแชทฉันตั้งหลายวัน เดี๋ยวเจอจะเตะให้]



“เออ ลืมเลยอะ ไม่โกรธน้า” แบคฮยอนส่งเสียงง้องอนไปให้ปลายสาย ลืมไปสนิทเลยว่าเป็นฝ่ายไม่ตอบแชทจูฮยอกตั้งแต่วันนั้น ก็ว่าทำไมมันเงียบไป



[โกรธจนหายแล้ว] ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติ [ว่าแต่นี่อยู่ไหน]



“อยู่หน้ามหาลัย”



[อ้าวหรอ ฉันอยู่คณะ เดี๋ยวเดินไปรับนะ]



แบคฮยอนเหลือบตามองชานยอลที่ก็มองเขาเหมือนเดิม เขาไม่ได้รู้สึกอึดอัด เพียงแต่กำลังคิดว่ามันจะเป็นการทำร้ายชานยอลเกินไปไหมหากให้จูฮยอกเดินมารับที่หน้ามหาวิทยาลัยเหมือนอย่างทุกครั้ง



“อ.. อือ” แต่แล้วเขาก็ตอบรับกลับไปเหมือนอย่างทุกครั้ง



วางสายจากจูฮยอกแล้ว คราวนี้แบคฮยอนสบตากับดวงตากลมๆของเด็กตัวสูงอีกที แบคฮยอนไม่รู้ว่าชานยอลจะรู้เรื่องของจูฮยอกหรือเปล่า เพราะถ้าอีกฝ่ายไปสืบจากเพื่อนเขาสักคนจริงๆ แน่นอนว่าพวกมันก็ต้องปริปากเล่าเรื่องนั้นด้วยแน่ๆ



เรื่องที่ว่าแบคฮยอนกำลังคุยๆกับนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์คนหนึ่ง



“กลับโรงเรียนได้แล้ว” เขาเอ่ยปากบอกแบบจริงจัง 



“พี่ก็เดินเข้าไปก่อนสิ”



“ก็.. เดี๋ยวมีเพื่อนเดินมารับน่ะ เราน่ะรีบไปโรงเรียนเถอะ” ทีนี้แบคฮยอนตอบแบบไม่เต็มเสียงนัก แต่ชานยอลก็ได้ยินมันเต็มๆ



“งั้นผมจะยืนรอจนกว่าเพื่อนพี่จะเดินมารับ” เด็กหนุ่มเปลี่ยนท่ายืนเป็นกอดอกแล้วพักขาข้างหนึ่ง แสดงว่าจะปักหลักรอจนกว่าเพื่อนที่เขาว่าจะออกมารับจริงๆ



“ชานยอล มันหนาว รีบกลับโรงเรียนไปได้แล้ว”



แบคฮยอนเอ่ยบอกอีกครั้ง เพราะเขารู้ว่าอีกไม่เกินสามนาที จูฮยอกจะต้องวิ่งมาที่นี่เพราะไม่อยากให้เขารอนานเกินไป ซึ่งก็ตามคาด



นาทีที่ดวงตาของชานยอลไม่ได้มองที่เขา แต่มองเลยไหล่ของเขาไปด้านหลัง แบคฮยอนก็ต้องลอบพรูลมหายใจออกมา เพราะเสียงฝีเท้าที่มาหยุดข้างหลังจะเป็นของใครไปไม่ได้เลย



“แบคฮยอน รอนานไหม” แรงแตะลงมาเบาๆที่ไหล่ทำให้เขาต้องหันไปมอง จูฮยอกส่งยิ้มมาให้ อาการหอบน้อยๆเพราะวิ่งมายังปรากฏให้เห็น



“ไม่นาน” เขายิ้มแล้วตอบจูฮยอกไปแค่นั้น ความน่าอึดอัดถาโถมเข้ามาแบบไม่ทันจะได้ตั้งตัว ยิ่งตอนจูฮยอกมองเห็นชานยอลแล้ว แบคฮยอนก็อยากจะยกมือขึ้นมากุมขมับ



“แล้วนี่..”



“อ่อ.. นี่ชานยอล” แบคฮยอนรีบเอ่ยตัดบท สีหน้าชานยอลตอนนี้ดูไม่ค่อยดีเลย แม้ว่ามันจะเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่ก็นิ่งจนน่ากลัว



นิ่งแบบที่เดาไม่ได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ตอนที่กำลังมองหน้าจูฮยอก



“ส่วนพี่ก็คง.. วิศวะที่กำลังตามจีบพี่แบคฮยอนอยู่สินะ” เด็กคนนั้นเอ่ยถาม และเมื่อทั้งเขากับจูฮยอกไม่ได้ตอบอะไรแทนคำตอบทุกอย่าง สายตาของเด็กคนนั้นก็มาหยุดที่เขาอีกที



“งั้นผมกลับโรงเรียนก่อนนะครับ”



ชานยอลเอ่ยบอก แบคฮยอนคิดว่าเด็กตัวสูงจะเลิกดื้อชั่วคราวแล้วกลับโรงเรียนตามที่เขาบอกไปตั้งแต่แรกดีๆ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นว่าเขาคิดผิดอีกครั้ง



... เมื่อชานยอลคว้าตัวของเขาเข้าไปกอดจนจมอก



แบคฮยอนตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่ได้ผลักชานยอลออกเพราะตั้งตัวไม่ทัน แต่ก็ไม่ได้กอดตอบเช่นเดียวกัน จมูกของเขาเกยอยู่ตรงไหล่ของเด็กตัวสูงกว่า แบคฮยอนคิดว่าตาเล็กๆของตัวเองคงเบิกกว้างจนน่าตลกแน่ในตอนนี้



ส่วนชานยอล.. เด็กคนนี้ไม่ได้กอดเขาแน่นจนเกินไป แต่ก็แน่นพอที่จะทำให้อากาศหนาวกลายเป็นความอุ่นขึ้นมาได้



“ผมอยากพูดอะไรนิดหน่อย”



“…………” แบคฮยอนนิ่งเงียบและยืนตัวแข็ง เมื่อเด็กตัวสูงกระซิบให้เราได้ยินกันแค่สองคนจนลมหายใจอุ่นๆของคนตัวอุ่นกระทบเข้ากับท้ายทอยของเขา



“ผมจะไม่วัดว่าผมกับไอ้วิศวะนี่ใครชอบพี่มากกว่า เพราะมันไม่มีหน่วยให้วัด”



“…………”



“แต่ผมน่ะชอบพี่มากๆ เพราะฉะนั้น..”



ชานยอลกระชับกอดเข้ามาอีก แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้คนซึ่งตกอยู่ในอาณัติอดจะยิ้มออกมาไม่ได้




“อุ่นจัง.. ขอกอดนานอีกหน่อยได้หรือเปล่า”





เกริ่นไว้ซะเยอะ นึกว่าจะพูดอะไรที่คมกริบบาดใจออกมาซะอีก แต่ช่างเถอะ..




เพราะนอกจากความดื้อ แบคฮยอนรู้แล้วว่าไอ้เด็กคนนี้มันขี้อ้อนชะมัดเลย







50%







“น้องชายหรอ”





หลังจากเดินเข้ามาในตัวมหาวิทยาลัยได้สักพัก จูฮยอกก็เอ่ยถามเขา เราเดินขนาบข้างกันไปพร้อมกับสายตาหลายคู่ที่มองมา ไม่ใช่ว่าอิจฉาที่เราดูเหมาะสมกันหรือเพราะจูฮยอกมาจีบคนหน้าตาบ้านๆแบบเขาหรอกนะ แต่เพราะข่าวลือว่าจูฮยอกนอกใจแฟนเก่ามาคบกับเขามันลือสะพรัดไปทั่วต่างหาก 



แน่นอนว่าแบคฮยอนอึดอัดในคราวแรก แต่เมื่อจูฮยอกย้ำให้เขามั่นใจว่ามันไม่ใช่แบบนั้น เขาก็รู้สึกโล่งขึ้นมาเปราะ



“เปล่า.. รุ่นน้องที่รู้จักกันน่ะ”



“ถึงว่า กอดกันซะกลมเลย”



นี่คือสิ่งหนึ่งที่แบคฮยอนชอบในตัวจูฮยอก อีกฝ่ายมีความเป็นผู้ใหญ่ ไม่เอาเรื่องเล็กๆมาทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่โต เหมือนอย่างตอนนี้ที่จูฮยอกจะแสดงออกว่าหึงหวงก็ได้ แต่ก็มีเหตุผลมากพอที่จะไม่ทำมัน



ซึ่งถ้าเป็นชานยอล.. แบคฮยอนคิดว่ารายนั้นต้องไม่ใช่แบบนี้แน่



“เย็นนี้ไปหาอะไรกินกันนะ” พออีกฝ่ายชวน แบคฮยอนก็พยักหน้าตอบรับเหมือนอย่างทุกที “แชทฉันน่ะตอบด้วย อ่านแล้วก็ไม่ตอบตั้งหลายวัน นึกว่าโทรศัพท์ตกส้วมไปแล้ว”



“ฉันกดเข้าไปอ่านแล้วแต่มีเรื่องให้ต้องทำมาขัดพอดีเลยลืมตอบ.. ก็ว่าทำไมแกหายไปเลย” เขาไม่ได้บอกหรอกว่าเรื่องที่ต้องทำนั้นเป็นเรื่องของเด็กตัวสูงที่กอดเข้าหน้ามหาวิทยาลัยเมื่อครู่



“ก็นึกว่าตกใจคำพูดของฉันจนไม่อยากตอบซะอีก”



“………..”



จูฮยอกหยุดเดินก่อนจะก้าวจากข้างๆมาหยุดตรงหน้าเขาแทน ทำให้แบคฮยอนเองก็ต้องหยุดเดินไปโดยปริยายเหมือนกัน เขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่สูงกว่าหลายเซนติเมตร สีหน้าและแววตาจริงจังเหมือนจะตรึงเขาไว้ไม่ให้เลื่อนสายตาไปที่ไหน



“แต่ถึงจะเป็นประโยคที่ดูเหมือนพูดเล่น.. ฉันก็จริงจังนะ”



หัวใจของแบคฮยอนกระตุกวูบไปนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าจูฮยอกกำลังจะพูดอะไร เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจดีหรือไม่กับสิ่งที่กำลังจะเกิด มันทั้งสับสน ทั้งวุ่นวายในหัวใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็คิดมาหลายคราวแล้วว่าถ้าจูฮยอกขอคบจะไม่ปฏิเสธ เพราะเขาเองก็ชอบอีกฝ่ายไม่น้อยเลย



แต่มาวันนี้..



“จะดีกว่าไหม ถ้าเราลองค--”





“แบคฮยอน!!”



เหมือนเสียงสวรรค์ที่เอ่ยเรียกไว้พร้อมกับแรงพาดหนักๆมาตรงคอ สีของแขน ส่วนสูง แล้วก็กลิ่นประจำตัวของมันเป็นเอกลักษณ์จนเขารู้ว่ามันคือคิมจงอิน



“มาถึงแล้วไม่มีบอกเพื่อนฝูงเลยนะ.. อ้าว ไงจูฮยอก” ไอ้จงอินยกมือให้จูฮยอกเหมือนเพิ่งเห็น ซึ่งอีกฝ่ายก็ส่งยิ้มกลับมาให้



แต่เขาน่ะรู้หรอก.. มันเห็นจูฮยอกตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก



“พี่อี้ฟานบอกเย็นนี้มีประชุมชมรม เห็นว่าเรื่องใหญ่โตเลย”



“อ้าว.. หรอวะ”



“เออดิ มีนัดอะไรยกเลิกซะให้หมดเลยนะมึง คราวนี้ประชุมใหญ่ ห้ามลา”



แม้จะคิ้วกระตุกนิดๆตอนไอ้จงอินเน้นย้ำคำว่า ‘ยกเลิก’ แต่แบคฮยอนก็ต้องหันไปมองจูฮยอกที่กำลังมองพวกเราพร้อมรอยยิ้มที่ริมฝีปากเหมือนเดิม



ก็เมื่อกี้เพิ่งจะนัดไปกินข้าวกันเองนี่นา



“งั้นเย็นนี้ยกเลิกก่อนแล้วกันเนอะ” จูฮยอกยังคงยิ้มพร้อมกับเอ่ยคำพูดออกมาอย่างสบายๆ “แต่พรุ่งนี้เช้าจะไปรับแล้วกัน”



“โทษทีนะ ฉันไม่รู้ว่าจะมีประชุมวันนี้”



“ไม่เป็นไร” จูฮยอกส่งยิ้มมาให้ แล้วยกมือดูนาฬิกา “จะเข้าเรียนแล้ว ฉันไปก่อนดีกว่า.. ไปนะ”



คำหลังจูฮยอกหันไปบอกลาจงอินที่ไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรด้วยเท่าไหร่ เขาหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่ก็ยังเอาแขนพาดคอเขาอยู่ ทันเห็นเลยว่ามันเบะปากใส่จูฮยอกที่หันหลังเดินไปไกลแล้ว



แบคฮยอนเลยถลุงศอกใส่พุงมันไปหนหนึ่ง



“โอ๊ย เจ็บนะโว้ย!”



“มึงเดินตามกูมาตั้งนานแล้วใช่ไหม”



“เออ ตั้งแต่หน้าม.นู้น” จงอินยิ้มกริ่ม “แหม เห็นนะว่ากอดกับเด็กซะตัวกลมดิ๊ก”



“ม.. มึงเห็นด้วยหรอ”



“โถเพื่อน ทุกคนตรงนั้นถ้าไม่ได้ตาบอดก็น่าจะเห็นกันหมดแหละ” ไอ้จงอินว่าก่อนจะรั้งคอเขาเป็นสัญญาณให้ก้าวเดินไปด้วยกัน “ทำอิท่าไหนถึงยอมให้เด็กมันกอดขนาดนั้น”



“กูตกใจต่างหาก” เขาเถียงสุดใจ “นี่ยังมึนอยู่เลยว่ามันรู้ได้ยังไงว่ากูพักอยู่ไหน แค่รู้ไอดีแล้วแชทมาหาก็ช็อคพออยู่ละ”



เรื่องที่เด็กชานยอลแชทมาเขาบอกไอ้จงอินกับไอ้มุนบยอลไปแล้ว พวกมันดูตกใจกันตามประสา แต่พอเค้นคอถามว่าใครเป็นคนให้ไอดีไป มันก็ปฏิเสธกันยกใหญ่ว่าไม่ใช่ตัวเอง



“ว่าแต่มึงเถอะ ตั้งใจมาขัดกูกับจูฮยอกล่ะสิ” เขาเอ่ยถามอย่างรู้ทัน 



“เออดิวะ บอกมึงกี่ทีแล้วว่าไอ้นั่นมันไม่น่าไว้ใจก็ไม่ยอมเชื่อกู”



“มึงก็ฟังแต่คนนู้นคนนี้.. มึงรู้หรอว่าจริงๆเขาเป็นคนยังไง”



“แล้วมึงรู้หรอ”



พอถูกถามกลับแบคฮยอนก็ใบ้กิน เอาเข้าจริงเขาก็ไม่รู้หรอกว่าจูฮยอกพูดจริงหรือโกหก



“อย่าเชื่อใครง่ายนักเลยแบคฮยอน มีพวกกูคอยขัดคอยดูให้ก็ดีแล้ว” เรื่องนั้นเขารู้.. จงอินกับมุนบยอลน่ะเป็นห่วงเขาจะตาย “เมื่อกี้มันกำลังจะขอมึงคบใช่ไหม”



เขาพยักหน้ารับ



“อย่าไปใจอ่อนยอมคบมันง่ายๆเชียวนะ” จงอินเอ่ยบอก “เพิ่งจะคุยกันมาได้เดือนกว่าๆจะมาขอคบแล้ว บ้าหรือเปล่า”



“รู้หรอกน่า กูก็ไม่ใช่เด็กอมมือหรือเปล่าวะ”



แบคฮยอนรู้ว่าเขากับจูฮยอกเพิ่งจะคุยกันมาได้ไม่นาน แม้ความใส่ใจที่สม่ำเสมอทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้ง่ายๆ แต่มันก็ยังเร็วไปอยู่ดีถ้าจะคบกัน



“แต่ไอ้เด็กนั่น กูเชียร์”



“สองมาตรฐาน”



“ก็ทำนองนั้นแหละ” จงอินยักไหล่ “ถูกชะตากับมันแปลกๆว่ะ รู้สึกเหมือนกันไหม”



แบคฮยอนไม่ได้ตอบอะไรจนกระทั่งเดินถึงหน้าคณะ เขารู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองไม่ใช่คนที่เข้าถึงยากหรือสร้างกำแพงเอาไว้หนามากจนไม่สามารถมีใครถล่มเข้ามา เขาไม่ได้ปิดกั้นตัวเอง แล้วก็คอยบอกตัวเองให้เปิดใจอยู่เสมอ



และถ้าเป็นใครก็ต้องถูกชะตาเด็กรีทรีฟเวอร์ตัวสูงตาโตหมดนั่นแหละ




ไม่เว้นแม้แต่เขา












“เอ้า ประชุมๆ”





เสียงปรบมือแปะๆของประธานชมรมตัวสูงที่เพิ่งเดินเข้ามาทำเอาสมาชิกชมรม(ที่มีอยู่น้อยนิด)เงียบเสียงจากการคุยกันอย่างออกรสชาติ แบคฮยอนหันไปมองพี่อี้ฟานที่เข้ามาพร้อมกับสีหน้าเรียบนิ่งตามสไตล์



“อาจารย์ที่ปรึกษาชมรมได้รับเรื่องมา โรงเรียนมัธยมในเครือมหาลัยโรงเรียนนึงมีปัญหา.. ครูสอนประวัติศาสตร์ลาออกกะทันหันเพราะแต่งงานกับต่างชาติแล้วต้องย้ายไปอยู่เมืองนอก”



“…………”



“แล้วก็ไปแบบกะทันหันมาก เนี่ย บินไปแล้วด้วย” พี่อี้ฟานพูดก่อนจะเอ่ยบอกจุดประสงค์ “วันอื่นๆมีครูในโรงเรียนที่เขาสะดวกสอนแทนมาช่วยแล้ว เหลือแต่วันพุธนี่แหละ”



“………….”



“เลยจะมาถามพวกมึงว่ามีใครว่างวันพุธไหม จะให้ไปช่วยสอนหน่อย”



ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กเพราะไม่เคยมีใครได้สอนเด็กมัธยมมาก่อน ส่วนมากที่เคยไปออกค่ายสอนก็เป็นพวกเด็กเล็กๆ หรือไม่ก็เด็กประถม ดังนั้นพวกเราจึงไม่รู้วิธีรับมือกับพวกเด็กโตกันสักคน



ก็เลยไม่มีใครอยากไปหรือเสนอตัวสักคน..




“แบคฮยอนว่างครับ!” 



แต่ไอ้จงอินก็หาเหามาใส่หัวเขาจนได้!



สิ้นคำนั้นของไอ้จงอิน แบคฮยอนก็หันไปมองไอ้เพื่อนตัวดีแล้วถลึงตาใส่ มันผายมือมาทางเขาพร้อมบอกพี่อี้ฟานไปด้วย “มันว่างทุกวันพุธครับ แถมยังเก่งประวัติศาสตร์อีก เข้าทางเลยพี่”



ไอ้จงอิน!



แบคฮยอนส่งสายตาอาฆาตเคียดแค้นไปให้เพื่อนสนิทที่ยิ้มร่า ไอ้นี่ อยู่ดีๆก็จะมาปลิดวันหยุดของเขาไปเสียอย่างนั้น แล้วแบบนี้แบคฮยอนจะเอาเวลาที่ไหนนอนดูโคนันเพื่อนรักกันล่ะวะ!



“ตกลงโอเคใช่ไหมแบคฮยอน” พี่อี้ฟานเอ่ยถาม "แค่ระหว่างที่เขากำลังหาครูคนใหม่เท่านั้นแหละ อาจจะได้ค่าจ้างเล็กๆน้อยๆด้วยนะ ว่าไง"



แบคฮยอนหันกลับไปมองประธานชมรมที่ยืนจ้องหน้าเขาอยู่ พี่อี้ฟานนะพี่อี้ฟาน.. มาถามแบบนี้แล้วแบคฮยอนจะตอบว่าไม่โอเคได้ยังไง เพราะนอกจากสายตาคาดหวังของพี่อี้ฟาน เพื่อนร่วมชมรมอีกนับสิบชีวิตก็มองมาแบบคาดหวังเหมือนกัน



เออ.. ก็ได้วะ อย่างน้อยก็ได้เงินค่าขนมมากิน



“ครับ”



“ดีมาก เดี๋ยวพี่ไปบอกอาจารย์ที่ปรึกษานะ” ทีงี้มาทำพูดเพราะ ปกติรัวกูมึงใส่เขาทุกที “เอ้อ แล้วรู้โรงเรียนที่ต้องไปสอนแล้วใช่ไหม”



แบคฮยอนส่ายหัว เนื่องจากโรงเรียนในเครือมหาวิทยาลัยมีอยู่หลายโรงเรียนเหมือนกัน



เฮ้ย.. แต่เดี๋ยวนะ



“เนี่ย โรงเรียนที่ติดกับมหาลัยนี่แหละ ไม่ต้องไปไหนให้ไกล”



ฉิ-หาย..




“สอนเด็กชั้น..” 


แบคฮยอนเผลอกลั้นหายใจตอนที่พี่อี้ฟานพลิกกระดาษไปมานิดหน่อย แล้วเอ่ยประโยคปลิดชีพของเขาออกมา 



“.. มัธยมปลายปีสอง” 



ว่าแล้ว ซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้บ้างวะ!



ให้ตายเถอะ ดวงของเขากับไอ้เด็กชานยอลจะสมพงศ์กันไปถึงไหนเนี่ย



แบคฮยอนหันไปมองหน้าจงอินที่ส่งยิ้มชื่นบานมาให้ ถ้าลองเดา เขาคิดว่าไอ้จงอินมันต้องรู้อยู่แล้วแน่ๆว่าโรงเรียนนั้นขาดครู แล้วก็ต้องรู้ด้วยว่าขาดครูของนักเรียนชั้นไหน แล้วเขาก็รู้ด้วยเมื่อลองปะติดปะต่อดู มันต้องเป็นคนที่เอาไอดีของเขาให้ปาร์คชานยอล เป็นคนบอกทั้งหมดเลยว่าที่พักของเขาอยู่ที่ไหน



เขาขยับปากพูดกับมันแบบไร้เสียงว่า



'มึงเตี๊ยมกับปาร์คชานยอลไว้ใช่ไหม'



ยิ่งชัดเข้าไปใหญ่เมื่อมันหุบยิ้ม หน้าซีดจนสีใกล้เคียงกับกระดาษที่พี่อี้ฟานถืออยู่




ไอ้จงอิน..




มันต้องเป็นสายให้ปาร์คชานยอลแน่นอน!















TALK:

เป็นฟิคที่เขียนขึ้นเพื่อสนองนี้ดตัวเองโดยแท้จริง55555555

นี่พี่จะได้ใกล้น้องเขาไปอีกระดับนึงแล้ว อิ__อิ

แท็กฟิคกลับมาเป็นปกติแล้วค่ะ ถ้าไม่รบกวนจนเกินไปฝากติดแท็กด้วยนะคะ

ขอบคุณที่หลงเข้ามาเด้อ






#teenyweenyCB





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,575 ความคิดเห็น

  1. #1541 บบตพ ♡ (@twentynoey) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 15:51
    โถ่เอ้ย #จงอินโป๊ะแตก แงงง555555555
    #1,541
    0
  2. #1533 XMCB_BB (@pornkanok2557) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 16:01
    รู้ไวจัง ถถถถ จงอินนนน555
    เอาน่าพี่แบคก็จะได้เจอน้องชานบ่อยๆไง คิคิ
    #1,533
    0
  3. #1457 เบค่อนแบร่ (@namwanmooyang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 22:36
    พี่แบคนี่หนีไม่พ้นจริงๆ5555
    #1,457
    0
  4. #1436 dark chocolate (@namimori13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 01:05
    55555555 ใช่แล้วว้อยยย เพื่อนเธอน่ะเป็นสายให้กับปาร์คชานยอล แล้วเนี่ย หัดเชื่อเพื่อนซะบ้าง เราว่าจงอินเซ้นดีอะเรื่องเด็กวิศวะนั่นน่ะ นางก็เลยมาขัดขวางเอาไว้ เขินอะ ชอบตอนชานยอลจะลาแบคที่มหาลัยด้วยการดึงไปกอด โอ้โหให้ตายค่ะคุณขาาา เขินมากๆๆๆ
    #1,436
    0
  5. #1431 In68 (@eight) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 00:49
    รักจงอินมาก รำแบค อย่ามาหลายใจนะ
    #1,431
    0
  6. #1413 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 10:57
    จับฉายยับได้หนึ่งอัตตา
    #1,413
    0
  7. #1384 Oum Sirilak (@oum-ka143) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 16:23
    ความแตกครั้งที่ 1 5555555555555555555555 ก็ออกรอกหน้าเกินไปอ่ะ โว้ะ????
    #1,384
    0
  8. #1369 tawann_614 (@tawann_614) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 12:51
    จงอิ๊นนนอย่าความแตก55555
    #1,369
    0
  9. #1362 Haruthai-Mookki (@Haruthai-Mookki) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 01:28
    เจอสายลับ1ea
    #1,362
    0
  10. #1351 szbH (@exomelo_baby) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 14:13
    ชั้นรักจงอิน 55555 แต่งานเข้าแล้วววววว โดนแน่ๆ
    #1,351
    0
  11. #1329 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 07:52
    คุณพ่อสื่อเอาแล้วววว
    #1,329
    0
  12. #1249 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:18
    เอาล้าววววจงอิน แกโดนดีแน่ๆ555555555
    #1,249
    0
  13. #1226 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:53
    โอ้ววว พ่อสื่อเรางานเข้าแล้ว555555
    #1,226
    0
  14. #1225 ` DieKatze (@teukylove) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:33
    ชานยอลน่ะเจ้าแผนการ แต่จงอินนี่ร้ายมาก ทำทุกอย่างแบบเนียนๆ แต่ก็ไม่เนียนแล้วนะเสียใจด้วยฮ่าๆๆๆ
    #1,225
    0
  15. #1215 L64blik (@L64blik) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:45
    สู้ๆนะน้องชานยอล เลาเชียร์เต็มที่-//-
    #1,215
    0
  16. #1177 ChanBaek(-///-) (@panidarwb) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:19
    พี่ติ่งโคนันเหมือนกันใช่ไหม อร้ายยยยยเขิน5555
    #1,177
    0
  17. #1123 ARMMOMII |♡ (@armmomii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:45
    ชอบบทแบคฮยอน ดูเป็นผู้ใหญ่ดี ขัดใจอยู่อย่างเดียวก็ตอนอยู่กับจูฮยอกเนี่ยแหละ 55555
    #1,123
    0
  18. #1111 kkimmaggurren (@kimaguren) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:22
    แบคไม่โง่นะฮ้า
    #1,111
    0
  19. #1108 bbeekiki21 (@bbeekiki21) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:39
    555555 จงอินทำดีมากกกก
    #1,108
    0
  20. #1075 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:46
    5555 ความแตกจนได้พี่อิน ดวงสมกันเพราะพี่อินเป็นพ่อสื่อ 

    #1,075
    0
  21. #778 parkxbyun (@oohsenoey) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:03
    จงอินน555555555
    #778
    0
  22. #766 pxxmch (@paiminnnn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 17:08
    หว่ายยยสายโดนจับได้แล้ว555
    #766
    0
  23. #734 `อริศรา (@arisaraluluangin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 17:36
    หน้าซีดเป็นไข่ต้มเลยน้าาา555555555555 แหม ก็ให้จงอินเขาสนุกไปก่อนสิ จะเฉลยเร็วไปไหม อุตส่าห์เชียร์ขาดใจ ให้จงอินเป็นสายต่อไป 55555555555
    #734
    0
  24. #733 Jajeemimmim (@Jajeemimmim) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 17:32
    ว่ายยยยย ถูกจับได้ซะงั้น พี่หมีเรา 55555
    #733
    0
  25. #655 แบคแมน (@Byunbaek-CUB-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 22:45
    พรหมลิขิตเฉยๆเองแบคฮย๊อนนน5555 กอดกับเด็กแล้วอุ่นดีใช่มั้ยล่ะๆ ทดลองคบมั้ย คบฟรีไม่คิดตัง อิอิ
    #655
    0