{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 32 : {OS} ให้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    3 พ.ค. 61







.



.




.





.




.



.




.



.









ซ่อนไว้

บอกใครไม่ได้

ท่าทีหัวใจที่แอบไปรักเธอ












เขายังจำได้ดี ถึงวันแรกที่เด็กนัอยผิวขาวเข้ามาที่บ้านในฐานะ ‘น้องชาย




น้องชื่อป๋าย ชื่อออกจะแปลกสักหน่อย แต่เรียกไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็จะคุ้นปากเอง




เด็กลูกครึ่งไทยจีนที่ชื่อป๋ายถูกอุ้มมานั่งเคียงข้างกัน เขาในวันนั้นอายุเพียงสิบสาม ห่างจากเด็กคนนี้สักประมาณหกปีเห็นจะได้ เจ้าเด็กน้อยช้อนสายตาขึ้นมอง ท่าทางกล้าๆกลัวๆทำให้เขายิ้มออกมา




พี่ชื่อชาญนะ เราล่ะชื่ออะไร




ป๋าย.. ชื่อป๋าย




เพียงเสียงเจื้อยแจ้วและริมฝีปากแดงๆที่เอื้อนเอ่ยก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา หากคุณแม่ไม่บอกว่าเป็นเด็กชาย เขาก็จะคิดแล้วว่าเป็นเด็กหญิง ผิวขาวๆช่างผิดปกติคนไทย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทำให้เจ้าเด็กคนนี้น่าทะนุถนอมขึ้นอีกเป็นกอง




ถึงจะไม่ใช่พี่น้องสายเลือดเดียวกัน แต่ก็ต้องรักกันเข้าไว้นะชาญ




‘...........’




ตั้งแต่วันนี้.. น้องคือน้องชายของชาญ ไม่ใช่ใครอื่นไกล




หลังจากวันนั้นเขาก็มีน้องชายขึ้นมา ทั้งที่ปกติเป็นลูกเพียงคนเดียวของพ่อและแม่




ด้วยความที่ยังเด็ก ทีแรกก็ออกจะนึกสงสัยขึ้นมาเสียนิดหน่อยว่าเด็กคนนี้เป็นลูกเต้าเหล่าใคร แต่พอนานวันไปความสงสัยก็เริ่มจางหาย ถึงจะมารู้อีกหลายปีให้หลังก็ตามว่าเป็นลูกชายของเพื่อนแม่ที่เสียไป 




เขากับน้องเป็นเพื่อนเล่นกันได้ดี แม้ว่าบางหนเจ้าป๋ายจะซนจนกลายเป็นเขาเสียเองที่ถูกตำหนิ แต่อดจะยอมรับไม่ได้เลยว่าเขานั้นเต็มใจ




หลังจากที่เคยเห็นน้องถูกตีมาหนหนึ่ง วันนั้นเจ้าป๋ายร้องไห้เสียงดังไปทั้งบ้านจนพี่เลี้ยงพากันปลอบให้จ้าละหวั่น หลังจากวันนั้นที่เห็นน้ำตาของน้อง เขาก็สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยอมทำให้น้องร้องไห้อีกเป็นอันขาด




สุดท้ายเคราะห์ก็ต้องมาตกที่เขา.. เพราะทุกครั้งที่น้องเล่นซนจนทำของในบ้านพัง เขาก็จะยอมรับผิดแทนทุกครั้งไป ถูกคุณแม่ตีบ้าง คุณพ่อตีบ้างสลับกัน พอเจ้าป๋ายทำท่าจะสารภาพ เขาก็รีบส่งตาเขียวไปหาเพื่อให้น้องเงียบเสียง




เขายังจำได้ดีว่าเรามีฐานทัพอยู่แห่งหนึ่ง คือต้นลั่นทมที่ปลูกอยู่ในบ้าน




ตั้งแต่จำความได้เขาก็เห็นต้นลั่นทมต้นนี้มาตลอด เคยได้ยินคุณพ่อกับคุณแม่เถียงกันอยู่พักหนึ่งว่าจะโค่นมันทิ้งดีหรือไม่ เพราะขึ้นชื่อว่าเป็นต้นไม้ที่ไม่ควรจะปลูกในบ้าน แต่สุดท้ายแล้วพวกท่านก็ไม่ได้ทำลายมันทิ้งแต่อย่างใด เขาเห็นว่าดีแล้ว เพราะดูเจ้าป๋ายจะชอบมันมากทีเดียว




ป๋าย ถ้าไม่ลงมาพี่จะไปฟ้องคุณแม่แล้วนะ




ชอบมาก จนถึงขั้นปีนป่ายขึ้นไปนั่งเล่นบนกิ่งก้านของมันเลยทีเดียว




พี่ชาญไม่ฟ้องหรอก’ ตัวก่อเรื่องพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ




ถ้าคราวนี้พี่ฟ้องจริงๆล่ะ




ถ้าฟ้องจริงๆ ป๋ายก็จะถูกตี




เขาคิดว่าตัวเองผิดเองที่ให้ท้ายน้องมากเกินไปหน่อย เจ้าป๋ายรู้แกวหมดแล้วว่าเขาทนไม่ได้ที่ต้องเห็นเจ้าตัวถูกตี เรื่องนี้จึงถูกยกมาสนับสนุนการเล่นซุกซนอยู่บ่อยครั้ง แล้วสุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ยอมแพ้




อย่างนั้น.. พี่จะไม่รักป๋ายแล้วดีไหม




เจ้าป๋ายนิ่งไปถนัด สบตาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเอ่ยตอบ ‘ไม่.. ไม่ดี




ไม่ดีก็ลงมา ไม่อย่างนั้นพี่จะไม่รักป๋ายอีกต่อไปแล้ว




ได้ผล.. เจ้าป๋ายยอมปีนลงจากต้นไม้ก่อนจะเดินมาเกาะแขนเขาเหมือนลูกลิง ทำหน้าเง้างอดแล้วเบะปากจนเห็นปากแดงๆชัดเจน




อย่าเกลียดป๋ายนะพี่ชาญ’ พูดพลางเขย่าแขนเขาไปพลาง ‘ถ้าพี่เกลียด.. ป๋ายจะเล่นกับใคร




ก็ยังคงเป็นเด็กน้อยที่ห่วงแต่เล่น เขายกยิ้มมุมปากเบาๆ ย่อตัวให้อยู่ในระดับเดียวกันกับสายตาของน้อง บรรจงใช้มือลูบผมเส้นละเอียดแล้ววางค้างไว้อย่างนั้น




ไม่เกลียดหรอก..’




‘...........’




ป๋ายแค่อย่าดื้อ.. พี่จะรักป๋ายตลอดไปเลย




เขาแสร้งพูดไปอย่างนั้นเอง




บอกไม่ได้เด็ดขาด.. ว่าถึงจะดื้อมากเพียงใด




.. เขาก็จะรัก














ห้ามใจ

มิไปกีดกัน

สิทธิเธอนั้นย่อมมีสิทธิ์เหนือใคร












เขาไม่เคยรับรู้ถึงคำว่าฝืนใจตัวเองมาก่อน จนกระทั่งวันนั้น




ที่ต้องมาบอก.. เพราะแม่ยกหน้าที่ให้เราเป็นผู้ปกครองน้องไปนานแล้ว




‘...........’




น้องมาขออนุญาต แม่ก็เลยต้องมาขอเราอีกที




แต่ก่อนคำว่าฝืนใจจะคุ้นเคย.. คำว่า ‘โลกทั้งใบสลายไป’ ชัดเจนยิ่งกว่านัก




เขาปั้นหน้าให้นิ่งที่สุดโดยไม่แสดงออกว่ากำลังเสียใจ มันยากเย็นเหลือเกินที่ในเวลาถัดมากลับต้องตีสีหน้ายินดีให้แนบเนียนที่สุด นึกเห็นใจและสงสัยพวกนางละครเดี๋ยวนั้นเองว่าทำไปได้อย่างไร..




แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า พวกเธอและเขาเหล่านั้นคงไม่ต้องมาฝืนใจทำเช่นเขา




ดวงใจเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยง ..ในตอนที่หันไปสบตากับเจ้าของใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มที่นึกชมอยู่ทุกวี่วัน น้องยังคงไม่รู้เรื่องราว ยังยิ้มอย่างเอมใจและเอียงอายเต็มประดาที่ต้องเอ่ยขออนุญาตเรื่องสำคัญในชีวิตจากเขา




ผม.. คงห้ามอะไรไม่ได้’ เขาเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มซึ่งขัดกันกับดวงใจ ‘ถ้าน้องต้องการ ผมก็ยินดี




ฝืนเหลือเกิน.. เพราะแท้จริงอยากจะตะโกนออกไปให้ได้ยินกันชัดเจนทั้งโถงว่า ‘ไม่อนุญาต’ แต่ก็ต้องเก็บเงียบไว้ เพราะเขาห่วงความรู้สึกของน้องยิ่งกว่าทุกสิ่งอย่างบนโลกใบนี้




ถ้าน้อง ‘รัก’.. เขาก็ต้องยอมรับ




ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปคุยกับผู้ใหญ่ฝั่งนั้นให้รู้เรื่องราว




‘...........’




แม่จะต่อสายไปหาคุณหญิงโฉมฉายเสียก่อนว่าว่างวันไหน’ คุณนายของบ้านเอ่ยบอก ‘ชาญเองก็รีบสะสางงานที่กระทรวงเข้าล่ะ.. เราด้วยนะป๋าย




เธอว่าไว้แค่นั้นแล้วเดินออกจากโถงนั่งเล่นไป เหลือไว้เพียงเขาและน้องที่นั่งอยู่ตรงที่เดิม




พี่ชาญ.. ขอบคุณนะครับที่อนุญาต’ เด็กน้อยของเขาเข้ามานั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน เอ่ยขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักที่ไม่ได้แฝงไปด้วยความทะเล้นเหมือนอย่างในวันวาน




เมื่อเราเติบโตขึ้น.. เราก็จะเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น




ตัวน้องเอง.. ก็ไม่ต่างกัน




ไม่เคยบอกพี่เลยว่าไปชอบผู้หญิงบ้านนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่’ เขาเอ่ยกับน้องเหมือนเป็นปกติ ทั้งที่ในใจแทบจะกระอักออกมาเป็นโลหิตให้รู้รอด




ก็.. พบกันที่งานเลี้ยงเมื่อปลายปีน่ะครับ’ ว่าอย่างนั้นพร้อมกับรอยยิ้ม ‘ผมเห็นพี่ยุ่งๆเลยไม่ได้บอก.. ต้องขอโทษอีกครั้งครับ




ความร้าวรานยิ่งเพิ่มเข้าไปอีก.. อยากจะบอกน้องเหลือเกินว่าแม้เขาจะยุ่งแต่ก็ไม่เคยปล่อยให้น้องคลาดสายตาไปไกล ยังคงบอกสาวใช้ในบ้านทุกคนว่าให้ดูแลน้องให้ดี อย่าให้มีใครมาทำให้ขุ่นข้องหมองใจเป็นอันขาด




วันนั้นที่น้องป่วยจนต้องนอนซมอยู่ในห้องหลายวัน.. ก็เป็นเขาเองที่เข้าไปดูแลเกือบจะทุกครั้งที่น้องนอนหลับ




วันที่ฝนตกหนักตรงกับเวลาเลิกงานของน้อง.. ถึงเขาจะวุ่นวายมากเพียงใด แต่ก็ขับรถออกไปรับน้องอยู่ดี จำไม่ได้แล้วหรือ




มีเขาดูแลถึงเพียงนี้.. ไม่ไปแต่งงานกับคนอื่นแล้วได้ไหม




แน่นอน.. เขาถามได้เพียงแค่ในใจเพียงเท่านั้น




น้องพี่โตขนาดนี้แล้ว..’ เขาพูดแล้วเอื้อมมือวางไว้บนศีรษะของน้อง ‘เมื่อไม่กี่ปีมานี้ ยังเป็นเจ้าป๋ายที่ชอบปีนต้นลั่นทมเล่นอยู่เลย




นั่นมันผ่านมาหลายปีแล้วต่างหากครับ’ ป๋ายหัวเราะร่า ‘พี่ชาญก็รีบแต่งงานเสียทีสิครับ ผมอยากอุ้มหลานจะแย่




เขาทำได้แค่เพียงยิ้มกลับไปให้น้องเท่านั้น จะบอกได้อย่างไรว่าชีวิตนี้คงไม่อาจแต่งงานกับใครได้อีกแล้ว




ใกล้ได้เวลาเข้างานแล้วครับ’ น้องก้มมองนาฬิกาแล้วว่าอย่างนั้น ‘ผมไปทำงานก่อนดีกว่า.. พี่ชาญก็รีบไปทำงานด้วยนะครับ




น้องเอ่ยบอกลาก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกไป.. ในวินาทีที่แผ่นหลังเล็กกว่าเขาสักเท่าหนึ่งปรากฏแก่สายตา รอยยิ้มเสแสร้งที่มีเพื่อให้น้องสบายใจก็หายไปจากใบหน้าคมเข้มทันที




ตั้งแต่เล็ก.. จนกระทั่งเติบโต เขาก็ยังเป็นคนที่รักษาสัญญา




จะไม่ยอมให้น้องร้องไห้อีกเป็นอันขาด แม้ว่าจะเป็นคราวยังเล็กที่ถูกตีจนร้องไห้ หรือแม้กระทั่งตอนนี้ที่จะถูกขัดขวางความรักจนต้องร้องไห้




โดยเฉพาะอย่างยิ่ง.. ถ้าเป็นคนที่ทำให้น้องร้องไห้เอง เขาคงทนไม่ไหว




ป๋ายแค่อย่าดื้อ.. พี่จะรักป๋ายตลอดไปเลย




และเขายังยืนยันคำนั้นเสมอ.. ว่าถึงจะดื้อมากเพียงใด เขาก็จะรัก





ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนที่น้อง 'รัก' ก็ตาม









ทั้งชีวิตจิตใจ

ฉันมีแต่ให้

ให้เธอ
















 TALK:

ไม่รู้จะทอล์คอะไรเลย555555555

ช่วงนี้เครียดๆเลยแต่งฟิคคลายเครียดเล่นๆค่ะ อยากแต่งพีเรียดไทยๆมานานแล้ว(ดูออกไหมว่ามันเป็นพีเรียดสมัยยุควนิดานะ) ไม่ได้แต่งดราม่ามานานขอคืนชีพหน่อยค่า

ฝากเม้นท์กับสกรีมแท็กเหมือนเดิมนะคะ

รักและคิดถึงมากๆน้า ><





#น้ำผึ้งมะนาวCB





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3184 Ms.MISOYaa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 13:09
    จะแต่งเศร้าทุกเรื่องดิ่งใจแบบนี้ไม่ได้นะคะ55555 ปวดใจจจ
    #3,184
    0
  2. #3124 อังคารอึ้ง (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 13:55
    ไรท์จะปิดบทความนี้ และเปิดใหม่พร้อมรีไรท์ ได้โปรดต่อเรื่องนี้ด้วยได้ไหมคะ พลีสสสสส
    #3,124
    0
  3. #3001 20UN_MP02 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 09:13
    ยังรอไรท์มาต่อเรื่องนี้อยู่น้าาาาาา
    #3,001
    0
  4. #2791 pcy921 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 23:22
    เข้าใจว่ามันเพราะอะไร แต่มันก็อธิบายไม่ถูก มันก็หน่วงๆอยู่นะ55555
    #2,791
    0
  5. #2632 Solittlesweet (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 11:52
    จะได้อ่านตอนต่อไปมั้ยคะ รออยู่น้าา
    #2,632
    0
  6. #2397 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 00:05
    ก็......
    #2,397
    0
  7. #2364 ปัจจุบันหมูตัวหนึ่ง (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 11:37
    มันเป็นเรื่องน่าเศร้าและเจ็บปวดมากเลยนะ การที่คนที่เรารักไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกว่ารักได้

    และก็เป็นเรื่องน่าเศร้ามากอีกเช่นกัน ที่คิดว่ารักคนที่เค้าไม่รักเรา คิดว่าเขาดูแลเราเพราะสงสาร

    อ่านจบแล้วไม่รู้ว่าสงสารใครมากกว่ากัน

    ชานยอลก็รักน้องมากนะ น้องเองก็รักชานยอลมากเหมือนกัน เค้าสองคนรักกัน...

    แค่เค้าสองคนสื่อความรู้สึกนั้นให้อีกฝ่ายรับรู้ได้ไม่หมดเท่านั้นเอง

    เฮ้ออออ อ่านแล้วก็ปวดใจหนึบๆ ค้างคาหัวใจจัง
    #2,364
    0
  8. #2318 benzpr (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 21:19
    อ่านมา 7 รอบเเล้ว ร้องไห้ทุกรอบ ชอบเเนวนี้มาก
    #2,318
    0
  9. #2317 benzpr (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 21:18
    ยังคงรอที่ไรท์บอกว่าจะมาต่ออเปนsf นะคะ
    #2,317
    0
  10. #2309 benzpr (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 22:12
    รออยู่นะคะ
    #2,309
    0
  11. #2260 ติ๋มไม่ติ๋ม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 20:11
    เศร้าเลยเรา
    #2,260
    0
  12. #2259 benzpr (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 19:01
    ต่อเถอะค่ะ ยังรออยู่ค่ะ
    #2,259
    0
  13. #2127 siwann (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 12:04
    รอนะคะ มีอะไรก็พูดเลยดีกว่าเก็บเอาไว้ เนาะ
    #2,127
    0
  14. #2116 babemay (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 20:40
    ตอนแรกก็คิดว่ายังรักอยู่แต่พอมาฟังมุมชานยอลแล้วคนที่ชานยอลรักก็แบคทั้งนั้นเลย
    #2,116
    0
  15. #1968 hmy_sasi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 21:13
    เศร้ามากกฮืออออออทำไมฮือออออออ
    #1,968
    0
  16. #1964 yysalisa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 16:13
    อยากอ่านแบบแฮปปี้ ฮือออออออ
    #1,964
    0
  17. #1841 piiiiii (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 10:55
    i'm cry
    #1,841
    0
  18. #1839 yysalisa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 23:12
    ขอจบแฮปปี้ได้ไหมง่ะ มาต่อให้แฮปปี้ได้ไหมง่ะ ปวดใจมากๆเลย ฮือออ รักกันแต่ต้องเลิกกัน ทำให้เขาเข้าใจกันทีเถอะค่ะไรท์ เราว้อนทแฮปปี้มากๆเลยฮือออออออออออออออออออออออออออออออ เสียน้ำตา สงสารน้องอ่ะ ฮือออออ สงสารพี่ชานด้วย สงสารทุกคนเลย มาต่อให้แฮปปี้เถอะ กราบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ????????????
    #1,839
    0
  19. #1807 หมายเลข12 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 16:17
    งื้อออออออออออออออออออ

    สงสารน้อง น้องไม่ผิดนะ น้องไม่รู้ว่าพี่ชานก็รักน้องอ่ะ

    แบบเหตุการณ์มันชวนให้น้องคิดว่าพี่ชานรักคนอื่นนี่

    น้องมันแคร์พี่มาก ขนาดเจ็บแทบตาย ก็ยังห่วงความรู้สึกพี่มัน

    ไม่อยากให้พี่ฝืนทั้งๆที่ไม่ได้รัก

    อ่อยยยยยยยยยยยยย พี่ชาน บอกรักน้องมันเซ่ๆๆ



    ได้โปรดไรเตอร์ มาต่อให้ทีนะคะ พลีสสสสสสสสส
    #1,807
    0
  20. #1761 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 15:46
    ไม่เป็นเรื่องเข้าใจผิดที่น่าเศร้ามาก
    #1,761
    0
  21. #1721 사람은비 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 16:46
    น้ำตาไหลตั้งแต่พาร์ทแบคมาพาร์ทพี่ชานถึงจบเลย ????????????
    #1,721
    0
  22. #1490 bimiseefa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 10:25
    พออ่านจบแล้วย้อนกลับไปอ่านคำโปรยข้างบนนี้เจ็บมากเลยอ่ะ
    #1,490
    0
  23. #1448 toonny_do (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 12:41
    หูยยยยสนุกอ่ะชอบบบ
    #1,448
    0
  24. #1411 MNareerat (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 11:54
    เราจะรอต่อไปป อยากอ่านนน
    #1,411
    0
  25. #1357 menq (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 14:55
    ชอบมากๆเลยค่ะ สงสารพี่ชานยอลเหมือนกันนะ บางอย่างการกระทำมันก็อธิบายได้ไม่หมด ฮือ แบคฮยอนของแม่ เข้าใจนะ
    #1,357
    0