{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 31 : {OS} puppy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    3 พ.ค. 61



warning : สั้นที่สุดในโลกใบนี้






สมมติว่า



.



.




.








.





.






บยอนแบคฮยอนเป็นหมา




หมาแบบหมาจริงๆ หมาตัวเป็นๆที่สามารถวิ่งไปวิ่งมาได้ ไม่ใช่หมาตุ๊กตุ่นหรือเพียงแค่ฉายาว่าหน้าตาเหมือนลูกหมาเท่านั้น 




แบคฮยอนเป็นหมาพันธุ์คอร์กี้ เนื่องด้วยว่าตัวสั้นๆป้อมๆ หูใหญ่ ท่าเดินก็แบบนั้นเด๊ะ




อ้อ.. และเขาก็คิดว่าเขาเป็นหมาที่ดีตัวหนึ่งเลยนะ




"กลับมาแล้วครับ"




เพราะทันทีที่เสียงคุ้นเคยของผู้เป็นเจ้านายดังขึ้น แบคฮยอนก็รีบวิ่งหางกระดิกไปแถวๆหน้าประตู รอจนกระทั่งใบหน้าของใครบางคนโผล่พ้นมา เขาก็รีบยืนสองขาแล้วยกแขนตะกุยไปที่กางเกงยีนส์ผ้าหนาๆนั่นทันที




แบคฮยอนส่งเสียงครางหงิงอย่างดีใจที่เจ้านายกลับมา ไม่ต่างจากชานยอลที่ยิ้มกว้างแล้วย่อตัวลงเพื่ออุ้มเขาให้ลอยกลางอากาศ




"ไหน อ้วนขึ้นหรือเปล่านะเรา"




"หงิง" บยอนแบคฮยอนตอบรับในลำคอ เขาเห่าไม่เป็นหรอก ทำได้แค่ส่งเสียงร้องหงิงๆแบบที่ตัวเองก็นึกรำคาญ และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เจ้านายจะนึกรำคาญเขา




แต่แบคฮยอนก็ภาวนาว่าอย่าเพิ่งถึงวันนั้นเลย




"อืม.. ชานยอลซื้อขนมมาฝากด้วยนะ กินไหม"




"หงิง!"




"แปลว่ากินใช่มั้ย" ปาร์คชานยอลหัวเราะในลำคอ ฉีกซองขนมแล้วหยิบออกมาหนึ่งชิ้น "ไหน ต้องทำยังไงก่อน"




แบคฮยอนรู้สึกลำบากทุกทีเวลาที่ต้องยื่นขาออกไปข้างหน้าเพื่อเป็นการขอขนมแบบที่เจ้านายเคยสอน เขาพยุงตัวเองไม่ค่อยไหว เจ้านายบอกว่าเป็นเพราะว่าเขาอ้วนเกินไปก็เลยหนักตัวเอง




"ตัวเล็กอ้วนขึ้นจริงๆด้วย ยกมือไม่ไหวเลยใช่มั้ย"




เจ้านายจับมือของเขาไปเอง แบคฮยอนแทบเซแน่ะแต่ยังดีที่ฝ่ามืออุ่นๆประคองตัวเขาเอาไว้ได้ทัน "เดี๋ยวต้องพาไปชั่งน้ำหนักแล้ว"




แบคฮยอนไม่ได้ตอบอะไร เขาจ้องหน้าของเจ้านายอยู่แบบนั้น ความจริงแล้วแบคฮยอนไม่ได้สนใจเรื่องขนมนมเนยหรืออะไรนักหรอก ขอแค่เจ้านายกลับมาหา แค่นั้นแบคฮยอนก็หลับฝันดีแล้ว




'คืนนี้จะอยู่ด้วยกันไหม





แบคฮยอนอยากถามใจจะขาดแต่เขาพูดภาษาคนไม่ได้ เจ้าตัวเล็กทำได้แค่ใช้มือเขี่ยตรงหัวเข่าของเจ้านายอีกครั้งแล้วส่งเสียงหงิงๆที่น่ารำคาญออกไป




"อยากกินอีกหรอ ได้เลย"




แต่แน่นอนว่าเจ้านายไม่เข้าใจเขาหรอก..




แบคฮยอนทำได้แค่รับขนมจากมือเจ้านายเข้าปากอีกครั้ง เขาพูดไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะบอกยังไงให้ชานยอลรับรู้ดีว่าเขาอยากจะขอให้ชานยอลค้างที่บ้านคืนนี้ อยากให้อยู่ด้วยกันเหมือนที่เจ้านายกับลูกหมาตัวหนึ่งสมควรทำ




 "เอ้อ แบคฮยอน




"........"




"เดี๋ยวจะมีลูกหมามาอยู่ที่บ้านอีกตัวนึงนะ"




เจ้าหมาแบคฮยอนชะงักไป เขาเงยหน้ามองผู้เป็นเจ้านายที่กำลังพูดจาแปลกๆออกมา แถมยังเป็นคำพูดที่แบคฮยอนคาดไม่ถึงอีกต่างหาก




ลูกหมาตัวใหม่?




'มีผมแล้ว.. แค่นั้นยังไม่พออีกหรอ'




แต่ก็อีกนั่นแหละ แบคฮยอนทำได้แค่ถามในใจ เขาพูดภาษามนุษย์ไม่ได้ และแน่นอนว่าชานยอลคงไม่มีทางได้ยิน




"อ้าว ทำไมทำหน้าหงอยแบบนั้นล่ะ ขนมไม่อร่อยหรอ"




'ใช่ซะที่ไหนกัน!'




แบคฮยอนเลือกที่จะเมินจากขนมทั้งหลายแล้วหมอบลงกับพื้นแทน ส่วนปาร์คชานยอลก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วเก็บเศษขนมตรงพื้นซึ่งแบคฮยอนกินเหลือไว้ไปทิ้ง 




"เดี๋ยวไปทำงานในห้องนะ จะออกมาเล่นด้วย"




'ไปไหนก็ไปเถอะน่า'




แบคฮยอนตอบเจ้านายในใจ แสร้งทำเป็นเมินแม้ตอนสุดท้ายจะเหลียวมองจนกระทั่งเจ้านายหายไปในห้องทำงาน




ที่จริงแล้วแบคฮยอนก็เป็นหมาตัวหนึ่งนี่แหละ




เป็นหมาที่เวลาเจ้านายกลับบ้านก็ดีใจ พอเจ้านายไปก็คิดถึง เสียใจนิดหน่อยตอนถูกตะคอกใส่ แต่ก็ยังไม่วายนอนรอเจ้านายกลับบ้านอีกครั้งอยู่ดี




แบคฮยอนก็เป็นแค่หมาตัวหนึ่งเท่านั้น





แค่หมาตัวหนึ่ง











"แบคฮยอน"




ส่วนแบคฮยอน ก็เป็นแค่คนคนหนึ่ง




"วันนี้ตอนเย็นพี่คงไปรับที่คณะไม่ได้"




ร่างเล็กนามว่าแบคฮยอนเงยหน้าจากหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะโรงอาหาร ใบหน้าเรียบเฉยของปาร์คชานยอลทำให้หัวใจของเขากระตุกได้ทุกครั้งที่มองมัน




อย่างกับว่าไม่เคยมีความรู้สึกดีๆให้กันอย่างนั้นแหละ




แต่บางที.. อาจจะเป็นเขาฝ่ายเดียวที่รู้สึกแบบนั้น





"ทำไมหรอครับ"




"ก็.."




"........"




"พอดีโซอึน.. แฟนพี่น่ะ"




"........."




"เขากลับมาจากต่างประเทศแล้ว ตอนสองทุ่มพี่ต้องไปรับเขา"





แบคฮยอนมีความรู้สึกที่ดีให้กับชานยอลอย่างที่บอก




อีกฝ่ายเป็นนักกีฬาของมหาวิทยาลัย แบคฮยอนรู้จักผ่านทางพี่รหัสของเขาที่เป็นเพื่อนกับชานยอลอีกทีหนึ่ง แม้จะรู้ว่าชานยอลมีแฟนสาวอยู่แล้ว แต่อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้แบคฮยอนถลำลึกก็คือการได้รับรู้ว่าชานยอลกับแฟนเริ่มจะห่างกัน




ดังนั้นแบคฮยอนคิดว่าเขาไม่ผิด ถ้าหากต้องการให้ชานยอลมาดูแล




"แบคฮยอน.. พี่.."




แต่มันผิด ตรงที่ความจริงแล้วชานยอลไม่เคยอยากดูแลเขาเลยต่างหาก




"ไม่เป็นไรครับ"




"..........."




"ผมเข้าใจพี่นะ ไม่เป็นไรเลย"




แบคฮยอนส่งยิ้มแกนๆไปให้อีกฝ่าย ก่อนหน้านี้ชานยอลเคยมาขอห่างกับเขาแล้วเพราะต้องการกลับไปคบกับแฟนสาวจริงๆจังๆ แต่คงเป็นความผิดของแบคฮยอนเองที่ยังรอ จนกระทั่งอีกฝ่ายกลับมาทำดีให้กันอีกครั้งหนึ่ง




เห็นไหม นี่มันต่างอะไรจากหมาเฝ้าบ้านสักตัวกันล่ะ




"โกรธพี่หรือเปล่า"




".. ไม่ครับ ไม่โกรธ ผมไม่โกรธจริงๆนะ" แบคฮยอนยิ้มกว้างอีกครั้ง "แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่พี่อยากกลับมา สัญญาว่าผมจะรอ"




พูดไปก็สมเพชตัวเองไป โดยเฉพาะในตอนที่พี่ชานยอลยิ้มแล้วพยักหน้าให้กับเขา




แบคฮยอนรู้สึกหูลู่หางตก เขาทำได้แค่มองแผ่นหลังของร่างสูงที่กำลังเดินจากไปโดยมีจุดหมายเป็นใครอีกคนซึ่งไม่ใช่เขา




หมา ยังไงก็ยังเป็นหมาอยู่วันยันค่ำ 




แบคฮยอนคิดว่าตอนนี้ตัวเขาคงกลายร่างเป็นหมาตัวเล็กๆไปแล้ว และเขาคิดว่าเขาเป็นคอร์กี้นะ เพราะหูใหญ่ ตัวสั้นป้อม รวมถึงขาด้วย




เรื่องความซื่อสัตย์ ก็เฉกเช่นเดียวกัน





ไม่ต่างอะไรเลยกับแบคฮยอน




ซึ่งกำลังหมอบรอ เผื่อว่าใครบางคนจะย้อนกลับมา













TALK:

ฟิคสั้น(มาก)คั่นเวลาค่ะ ได้แรงบันดาลใจจากทวิตเตอร์อีกแล้ว 

อ่านกันเพลินๆ และคิดตามไปด้วยนะคะ ถ้าอ่านดีๆจะรู้ว่าแบคฮยอนแค่สมมติให้ตัวเองเป็นคอร์กี้(ครึ่งบน) ส่วนเรื่องจริงคือครึ่งล่างค่ะ



#น้ำผึ้งมะนาวCB


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3320 sol_tt31 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 13:42
    เจ่บบบ
    #3,320
    0
  2. #1776 -FL- (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 12:59
    อยากสั่งอ่ะไรท์สั่งได้ป่าววว
    #1,776
    0
  3. #1057 JokerJung (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 19:17
    เห็นตัวอย่างแล้วอยากได้มาก คือน่ารัก ชอบ
    #1,057
    0