{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 33 : {OS} บางพลัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    3 พ.ค. 61







ความจริงแล้วผมมาที่นี่เพื่อยุติความสัมพันธ์

มาที่นี่เพื่อหวังจะลบความทรงจำ














เราสองคนมาหย่าครับ





เสียงทุ้มที่ออกมาจากลำคอของคนที่เพิ่งมาทำให้เจ้าหน้าที่ประจำที่ว่าการอำเภอต้องเงยหน้าขึ้นจากการรื้อค้นลิ้นชักขึ้นมอง ภาพที่เห็นคือคนตัวเล็กคนหนึ่งกับอีกคนที่ตัวสูงชะลูด คนตัวเล็กน่ารักและน่าเอ็นดูคล้ายลูกหมาตัวเล็ก   ส่วนคนที่ตัวใหญ่กว่านั่นก็หล่อเหลา ดูเหมาะสมกันดีอย่างไม่มีที่ติ



แต่มาหย่างั้นหรือ ?



เซฮุนหันไปจ้องมองพยานอีกสองคนที่ถูกพ่วงมาด้วย อีกฝ่ายดูเหมือนคนง่วงและรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ ส่วนอีกคนก็เอาแต่กดโทรศัพท์ยิก  เหมือนการหย่าเป็นเรื่องเล็กจิ๊บจ๊อยที่ใคร  ก็ทำได้



มันใช่ที่ไหนล่ะวะเรื่องหย่านี่แหละปัญหาใหญ่ในสังคมเลยไอ้ตาสวยติดโทรศัพท์!



ครับ กรุณารอสักครู่ พอดีเอกสารมันเพิ่งจะหมดไปตอนคู่ที่แล้ว” 



เซฮุนยกยิ้มอย่างเป็นกันเองให้กับคู่สมรสที่กำลังจะเป็นเพียงแค่อดีต เขาสังเกตเห็นว่าทั้งสองคนแทบจะไม่มองหน้ากันเลยด้วยซ้ำ มีบ้างที่คนตัวเล็กกว่าหันกลับไปพูดคุยกับพยานที่นั่งกดโทรศัพท์ ไอ้ตากวางนั่นก็ทำแค่เงยหน้าขึ้นมาคุยด้วยสองสามคำแล้วก็เล่นโทรศัพท์ต่อ



เฮ้เฮ้  ไม่คิดจะไกล่เกลี่ยเพื่อนเลยหรือไง ปล่อยให้หย่าง่าย  แบบนี้เนี่ยนะ



ช่างเป็นกลุ่มก้อนที่แปลกเสียจริง



เอ่อ ไม่ทราบว่าอีกนานไหมครับ พอดีผมกับเพื่อนต้องไปธุระต่อ” คนตัวเล็กหันมาเอ่ยกับโอเซฮุนอย่างสุภาพและดูเหมือนติดจะเกรงใจ



อ๊า น่ารักชะมัดเลยแฮะ ไอ้หูกางนี่บ้าหรือเปล่าที่คิดจะหย่ากับคนน่ารักแบบนี้



หึ ธุระที่ว่าก็คงไม่พ้นเรื่องอย่างนั้นสินะ” คนตัวสูงกว่าเอ่ยพึมพำเหมือนพูดกับตัวเอง แต่ใครก็รู้ว่าหมอนี่เจตนาจะพูดกระทบภรรยาของตัวเองต่างหาก



อะไรของนายอย่ามากวนประสาทกันแบบนี้นะปาร์คชานยอล!”



เซฮุนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ จ้องมองศึกปะฉะดะที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า อันที่จริงเขาก็คุ้นตาเสียแล้วกับการหย่าร้าง วัน  หนึ่งก็มาให้เห็นเยอะแยะหลายรูปแบบ แต่ส่วนมากที่เจอก็เพราะเรื่องธุรกิจ หรือไม่ก็หย่าจริงแต่จบกันด้วยดี ไม่มีปากเสียงให้ได้ยินเลยสักแอะ



นี่อาจจะเป็นคู่ส่วนน้อยที่กำลังจะลงไม้ลงมือกันในอีกหลายนาทีต่อจากนี้ ไอ้พยานทั้งสองคนก็หันไปมองหน้าเพื่อนตัวเองก่อนจะส่ายหัวเบา  แล้วทำเป็นไม่สนใจ ขืนถ้าเซฮุนไม่ปรามทัพเอาไว้เสียก่อนมีหวังสำนักงานเขตได้แตกแน่



เอ่อ.. เพื่อเป็นการฆ่าเวลา” เซฮุนกระแอมเรียกความสนใจจากคนทั้งสอง “พวกคุณสองคนดูเป็นคู่ที่น่ารักดีนะครับ เจอกันได้ยังไงหรอ



ปฎิกิริยาของคนทั้งสองไม่ได้แตกต่างจากที่เซฮุนเดาเอาไว้เท่าไหร่นัก คนตัวสูงเบะปาก ในขณะที่คนตัวเล็กส่งเสียง ‘เหอะ’ ในลำคอ



คู่ที่น่ารักงั้นหรอครับ” คนตัวเล็กเอ่ยถาม “ตอนแรกผมก็คิดว่าเราจะเป็นแบบนั้นแหละ แต่สุดท้ายก็จบเพราะตัวเค้าเอง



นายโทษฉันได้ยังไงเนี่ยหา?”



ก็มันจริงไหมล่ะ นายนั่นแหละชอบหาเรื่องฉันอยู่เรื่อยเลย!”



อ่า ใจเย็น  ก่อนครับพวกคุณ” เซฮุนรีบเอ่ยปรามเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มจะมีน้ำโห “ผมไม่ได้อยากรู้ครับว่าคุณหย่ากันทำไม แต่ที่อยากรู้คือคุณรู้จักกันได้ยังไงต่างหาก



ในขั้นตอนการหย่า เราต้องบอกเรื่องพรรค์นั้นด้วยหรอครับ



เซฮุนนึกหมั่นไส้ไอ้ตัวสามีขึ้นมาตงิด   ไม่สงสัยเท่าไหร่หรอกว่าทำไมตอนแรกภรรยาถึงบอกว่าไอ้หมอนี่ชอบกวนประสาท เพราะขนาดนายอำเภออย่างเขามันยังกวนประสาทเลยให้ตายสิ



ครับ มันเป็นนโยบายใหม่ของอำเภอเรา



เซฮุนเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม อันที่จริงไม่มีหรอกไอ้นโยบายติ๊งต๊องพรรคนั้น แต่ถ้าไม่บอกไปแบบนี้ไอ้คู่ผัวเมียเลือดร้อนสองคนนี้จะยอมปริปากบอกเขาหรือไง



บอกแค่ว่าเจอกันที่ไหนใช่ไหมครับ” เป็นคุณภรรยาอีกครั้งที่เอ่ยถามอย่างสุภาพ



ครับ บอกมาแค่นั้นแหละ หรือจะเล่ารายละเอียดด้วยก็ได้นะ ผมไม่ถือ



ภรรยาตัวเล็กเหลือบตามองสามีที่เบือนหน้าไปอีกทาง ก่อนจะถอนหายใจอย่างนึกหมั่นไส้แล้วเริ่มต้นเล่าเรื่องราวที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่างให้นายอำเภอฟัง เรื่องราวพวกนั้นมันเป็นเหมือนภาพฝันในอดีตของแบคฮยอน มันเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดเท่าที่คนอย่างเขาเคยเจอมา



แต่น่าเสียดาย.. ต่อจากวันนี้คงจะไม่มีอีกแล้ว



ต้องย้อนไปเมื่อแปดปีที่แล้วครับ



“.....”




ตอนนั้นน่ะ..”










ความทรงจำแรกคือเราสองคนน่ะไม่รู้จักกัน

แต่เขาก็พยายามทุกวิถีทางให้ได้รู้จักผม

แบบนั้นมันเลี่ยนจะตายไปไม่ใช่หรือไงครับ?











มึง เร็ว  ดิวะ เดี๋ยวพวกพี่เขาก็มาเห็นหรอก



ลู่หานยืนเกาะกำแพงชะโงกหน้าออกไปนอกห้องอย่างลับ  ล่อ   เขาหันมาเอ่ยเร่งไอ้เพื่อนตัวเล็กให้รีบ  ทำเรื่องบ้า  บอ  นี่ให้เสร็จเสียที เพราะขืนช้ากว่านี้มีหวังโดนจับได้จะหนาวไส้



กูก็รีบอยู่นี่ไง มึงอย่าเร่งดิ



มึงนี่ลีลานะ กับอีแค่ยัดข้าวกล่องเข้าล็อคเกอร์มันลำบากขนาดนั้นเลยหรือไง!”



งื้อ.. ลู่หาน” แบคฮยอนครางครืน



อะไรของมึงอีก มางี้ดง้าดน่ารำคาญ” คนตาสวยขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ในขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายคือช่วยดูต้นทางให้แบคฮยอนไปด้วย



วันนี้กูหยิบกล่องผิดไซส์อะ มันยัดเข้าล็อคเกอร์ไม่ได้



ลู่หานตบหน้าผากตัวเองดังแปะ ยอมผละจากประตูวิ่งเข้าไปหาเพื่อนตัวดีที่ยืนอยู่หน้าตู้ล็อคเกอร์สีเขียว มองเข้าไปก็เห็นพวกขนมนมเนยกับซองจดหมายเป็นสิบซองที่ถูกอัดแน่นรวมกันอยู่ในนั้น



ไอ้หูกางนั่นมันมีดีอะไรนักหนาวะ..”



มึงพูดอะไรนะ



หา อ่อ เปล่าหรอกไม่มีอะไร” ลู่หานหัวเราะแหะ  “มึงยัดเข้าไปไม่ได้จริง  หรอ



แบคฮยอนส่ายหน้า เป็นเหตุให้ลู่หานต้องใช้มือของตัวเองดันพวกจดหมายกับขนมให้เข้าไปติดด้านในของล็อคเกอร์ให้มากที่สุด ไอ้ล็อคเกอร์ของโรงเรียนนี่ก็เล็กเหลือเกิน จะซื้อแบบใหญ่  หน่อยก็ไม่ได้



คนตัวเล็กกว่าลองดันข้าวกล่องเข้าไปอีกครั้ง แต่มันก็ได้แค่พอถูไถ หมายถึงว่าถ้าปิดประตูล็อคเกอร์ก็จะได้พอดีเป๊ะ แต่พอเปิดเนี่ยสิ มันต้องหล่นลงมาใส่พื้นแล้วก็หกเลอะเทอะกินไม่ได้แน่ 



ย๊าห์ กูชักจะโมโหแล้วนะ



ลู่หานผู้หงุดหงิดง่ายเอ่ยอย่างอดรนทนไม่ไหว นี่ถ้าพ่นไฟได้แบคฮยอนว่าเพื่อนของเขาก็คงจะทำไปแล้ว แต่ถ้าลู่หานพ่นไฟออกมาเหมือนมังกรได้แบคฮยอนคงไม่ตกใจเท่าสิ่งที่ลู่หานกำลังทำหรอก



เจ้าของตากวางคว้ากระเป๋าเป้ที่หลังตัวเองออกมารูดซิปเปิด แล้วจัดแจงกวาดของข้างในล็อคเกอร์ใส่กระเป๋าเป้ของตัวเองแทบจะทุกชิ้น แบคฮยอนอ้าปากค้างอย่างงุนงง จะห้ามมันก็ไม่ทันแล้ว เพราะของทุกอย่างไปรวมกันอยู่ใต้กระเป๋าโล่งของลู่หานจนหมด



เห้ย เอางี้เลยหรอวะมึง



เออ เอางี้แหละ มึงรีบยัดกล่องเข้าไปเหอะ เดี๋ยวพวกพี่เขามา



แบคฮยอนอึกอัก “ไอ้ลู่ กูว่าแบบนี้มันผิดปกติไปนะ



อะไรของมึงอีกอะ” ลู่หานอยากจะหักคอเพื่อนสนิททิ้งจริง   มันจะเรื่องมากไปไหนก็ไม่รู้



มึงเหลือลูกอมไว้เม็ดเดียวอย่างนี้เลยหรอ” แบคฮยอนชี้เข้าไปในล็อคเกอร์ที่เหลือลูกอมรูปหัวใจเอาไว้หนึ่งเม็ด “ใส่เข้าไปเพิ่มอีกสองสามอย่างก็ได้ เดี๋ยวพี่เขางงว่าทำไมวันนี้คนให้ขนมน้อยจัง



โถพ่อคุณ เวลาคับขันแบบนี้มึงยังจะเป็นห่วงความรู้สึกพี่เขาอีกเนอะ



ถึงจะบ่นพึมพำเป็นคนแก่ แต่สุดท้ายลู่หานก็ยอมควักขนมออกมาจากกระเป๋าอีกสามสี่ชิ้นพร้อมกับจดหมายอีกสามซองไปใส่ไว้ในล็อคเกอร์ให้อย่างที่แบคฮยอนต้องการ คนตัวเล็กวางกล่องข้าวของตัวเองไว้ในนั้นเป็นอันดับสุดท้าย ก่อนที่จะปิดล็อคเกอร์เอาไว้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



แต่คือ.. คือว่า..



มาทำอะไรกันตรงล็อคเกอร์พี่ปีสามกันครับ..”



เจ้าของล็อคเกอร์เขาเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้อะ



ว่าไง มาทำอะไรหรอครับ



“....”



แย่แล้ว



น้องปีสอง



แบคฮยอนโดนรุ่นพี่ชานยอลแอทแทค!









นั่นแหละครับที่เราคุยกันครั้งแรก

แต่เรียกว่าคุยได้หรอ

ผมว่าเขานั่นแหละหาเรื่องผม!









โอ๊ะ อย่าบอกนะครับว่าพวกคุณเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยม



ไม่เชิงครับ” แบคฮยอนยักไหล่ “เขาเป็นรุ่นพี่ผมหนึ่งปี ตอนนั้นเขาอยู่ม.ปลายปีสามส่วนผมอยู่ปีสอง



เซฮุนพยักหน้ารับรู้ เขาว่าไอ้คู่นี้ก็น่ารักดีนะจากที่แบคฮยอนเล่ามา คบกันมาตั้งนานแถมยังมีโมเม้นในฝันที่คนร้อยทั้งร้อยปรารถนาอยากจะให้เป็นแบบนั้นอีกต่างหาก



การได้คบกับรุ่นพี่ที่แอบชอบ มันดีจะตายไปไม่ใช่หรือไง



งั้นผมขอเดาต่อเลยได้ไหมครับ ผมว่าคุณจะต้องไปบอกชอบเขา แล้วเขาก็ตอบรับ” เซฮุนเหล่มองคุณสามีที่ทำเป็นเก๊กขรึมนั่งนิ่งอยู่ ทั้งที่สายตาน่ะลุกลี้ลุกลนอย่าบอกใครเลย



แบคฮยอนชะงักไปนิด ก่อนจะโคลงศีรษะ “เปล่าครับ ผมไม่ได้บอกหรอก



อ้าว..”



เป็นเขาต่างหากที่ขอผมเป็นแฟนโดยที่ยังไม่มีใครบอกชอบใครเลยด้วยซ้ำ



ย๊า     นายเอาเรื่องน่าอายแบบนี้ไปบอกคนอื่นได้ยังไงเนี่ยแบคฮยอน!” 



คุณสามีตัวดีหันมาตวาดใส่ร่างเล็กอย่างเหลืออด เรื่องเมื่อแปดปีที่แล้วน่ะมันเป็นเรื่องน่าอายสุด  ไม่รู้เหมือนกันว่าปาร์คชานยอลทำมันลงไปได้ยังไง!



ก็มันเป็นเรื่องจริงที่เราต้องเล่าตามขั้นตอนไม่ใช่หรือไง ฉันทำอะไรผิดงั้นหรอ



เหมือนมีกระแสไฟฟ้าลั่นเปรี๊ยะ  ระหว่างคนทั้งสองคน เซฮุนแทบจะกุมขมับเมื่อไม่สามารถควบคุมคู่สามีภรรยาดีเดือดนี่ได้ แต่เอาเถอะ เขาจะพยายามจนถึงที่สุด!



เอ่อ.. ผมอยากทราบต่อครับว่าคุณปาร์คบอกชอบคุณบยอนยังไง



ทั้งสองคนยอมละสายตาจากกันก่อนจะจ้องมองนายอำเภอหน้าขาว เซฮุนกลืนน้ำลายลงคออีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่แบคฮยอนเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วกว่าชานยอล คนตัวเล็กผ่อนคลายมากขึ้นแล้วจึงเอ่ยบอก



ครับ.. ผมจะเล่า..”



ไม่ต้อง ผมเล่าเอง” ชานยอลขัด “เดี๋ยวนายก็ใส่ไข่เพิ่มให้ฉันอายกว่าเดิม



ปาร์คชานยอลเห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ยหา!”



คุณปาร์คเล่าเถอะครับ เล่าเลยครับเล่าเลย



โอย.. เซฮุนล่ะปวดหัวจริง 









นั่นเป็นความผิดพลาดที่สุดในชีวิตผม

ผิดพลาดจริง  ที่ไปหลงรักคนบ้า

แถมหน้ายังจืดชืดอย่างกับเต้าหู้กล่อง









ใครจะไปเชื่อว่าคนอย่างรุ่นพี่ชานยอลจะเสียท่าให้ลูกหมาตัวเล็กได้



หลังจากที่เจอกันตรงล็อคเกอร์วันนั้นแบคฮยอนก็ดูเหมือนจะรุกเขามากขึ้น (เป็นเพราะเพื่อนของแบคฮยอนที่ชื่อลู่หานนั่นแหละ บ้าดีเดือดคอยวางแผนให้แทบทุกเรื่องชานยอลเองก็ไม่ได้รังเกียจรังงอนอะไรแบคฮยอนหรอก ไอ้เด็กนี่ก็น่ารักดีเหมือนกัน แถมยังเอาข้าวกล่องมาวางในล็อคเกอร์ของเขาทุกวันอีกต่างหาก



สถานการณ์ระหว่างเรามันก็เป็นแบบนั้นมาเรื่อย   แบคฮยอนจะสลับกับปาร์คชานยอลตามเทียวไล้เทียวขื่อกันไปมา จนกระทั่งถึงวันสุดท้ายก่อนที่ชานยอลจะเรียนจบ



วันอำลามัธยมปลายปีสุดท้าย



เอาล่ะครับ การแสดงชุดต่อไปที่จะขึ้นโชว์ ผมคิดว่าสาว  จะต้องกรี๊ดจนแทบหงายหลังตกเก้าอี้แน่นอน” พิธีกรเอ่ยพูดอย่างคล่องแคล่ว “สาว  คนไหนเตรียมดอกกุหลาบไว้แล้วถือไว้ให้แน่นนะครับ



“......”



พบกับวงมูนไลท์เลยจ้า!”



เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มบวกกับอีกห้าหนุ่มหล่อที่เดินขึ้นมายืนบนเวที พวกเขาโค้งให้บรรดาเด็กนักเรียนที่ยืนอยู่ด้านล่าง ส่วนมากจะเป็นเด็กผู้หญิงที่ตะโกนเรียกอปป้าของพวกหล่อนอย่างบ้าคลั่ง



ชานยอลอปป้าจื่อเทาอปป้าจงอินอปป้าอ๊ายยยยยยย



ชานยอลอยากจะยกนิ้วขึ้นมาอุดรูหูตัวเองเหลือเกิน แต่เพราะมารยาทจึงต้องยิ้มกลับไปให้พวกหล่อนแทน พวกเขาแยกย้ายกันไปประจำตำแหน่งของตัวเอง ก่อนที่การแสดงจะเริ่มขึ้นไปอย่างเรียบง่าย



วงมูนไลท์เป็นวงดนตรีของโรงเรียนที่สามารถเล่นดนตรีได้หลากหลายแนว แต่ส่วนมากที่เล่นจะเป็นพวกแนวเพลงป๊อบร็อคทั่วไปฟังสบาย  เหมือนอย่างเพลงนี้ที่กำลังโชว์อยู่



เสียงร้องเพลงคลอตามไปทั้งเพลง โดคยองซูสามารถสะกดคนดูได้เพียงเพราะเสียงของเขา ส่วนสมาชิกในวงทุกคนก็สามารถบรรเลงดนตรีได้อย่างราบรื่นราวกับมืออาชีพ



จนกระทั่งเพลงจบ เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนกล่าวขอบคุณและลงจากเวทีไป 



ยกเว้นปาร์คชานยอลและโดคยองซู



เพื่อนของผม ชานยอล.. เขามีโชว์พิเศษอยากมอบให้ใครบางคนน่ะครับ” 



เสียงฮือฮาดังขึ้นได้ตอนนั้น เป็นที่รู้กันดีว่าชานยอลจะไม่ค่อยร้องเพลงให้ใครได้ยินเท่าไหร่นัก เพราะครั้งหนึ่งเขาเคยให้สัมภาษณ์ลงวารสารของโรงเรียนว่าไม่ชอบการร้องเพลงเนื่องจากเสียงตัวเองน่ะทุ้มแถมยังแหบเป็นเป็ดอีกต่างหาก



แต่อะไรกันที่ทำให้คนอย่างชานยอลเปลี่ยนใจ?



โดคยองซูลงจากเวทีไปแล้ว ก่อนจะลงไปเขาตบบ่าปาร์คชานยอลพร้อมกับกระซิบข้างหูคนตัวสูงว่า ‘สู้  นะมึง ระบายความในใจไปเลย



ชานยอลนั่งบนเก้าอี้ที่ตอนแรกคยองซูใช้นั่ง เขามองไปยังผู้คนด้านล่างอย่างประหม่า ถึงแม้ตอนนี้จะยังมองไม่เห็นเป้าหมาย แต่เขาคิดว่าแบคฮยอนไม่น่าจะอยู่ไกลไปจากระแวกนี้นักหรอก



เขารู้จักแบคฮยอนดี ในเมื่อเจ้าตัวบอกว่าจะมา ก็ต้องมา



ความจริงผมไม่ได้จะมาร้องเพลงหรอกครับ” ชานยอลยิ้มรับเสียงฮือฮาที่ดังขึ้นอีกครั้ง “ทุกคนก็รู้ว่าเสียงผมเหมือนเป็ด แล้วผมก็จะไม่ร้องมันเด็ดขาด



ทุกคนดูผิดหวังแต่สุดท้ายก็พากันหัวเราะออกมาเบา  ให้กับความมั่นคงของชานยอลที่ว่าจะไม่ร้องเพลงก็ไม่ร้องจริง 



แต่วันนี้ผมจะมาพูดอะไรบางอย่างที่เก็บมาตลอดหนึ่งปีเต็ม



ที่เขาว่ากันว่าเราจะเห็นคนที่ชอบง่ายกว่าที่เห็นคนอื่นนั้นคงจะจริง เพราะเพียงอีกครั้งที่ปาร์คชานยอลสอดส่องสายตามองไป เขาก็พบกับแบคฮยอนที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน



แบคฮยอนที่สว่างสดใสกว่าคนอื่นหลายร้อยเท่า



มีรุ่นน้องคนหนึ่งแอบชอบผม.. เขาคอยเอาข้าวกล่องมาวางในล็อคเกอร์ของผมทุกเช้า เพื่อที่ผมจะได้กินมื้อเที่ยง



“.....”



ใช่ครับ.. เขารู้ว่าผมไม่ทานมื้อเที่ยง เขาก็เลยทำแบบนั้น



แบคฮยอนเพิ่งจะมาบอกเขาเองว่าที่ทำแบบนั้นเพราะสังเกตเห็นจากการสะกดรอยตามถึงได้รู้ว่าเขาไม่ยอมกินข้าวเที่ยง กลัวว่าเขาจะหิวและทำลายสุขภาพเลยทำข้าวกล่องมาให้ทุกวันไม่ขาด



ชานยอลรับรู้เดี๋ยวนั้นเองว่าแบคฮยอนมันน่ารักขนาดไหน



ตอนนี้ชานยอลเห็นแล้วว่าแบคฮยอนกำลังยิ้ม ยิ้มกว้างมากเสียด้วย และที่สำคัญน้ำตาก็ยังคลอเต็มเบ้าตาไปหมด ไอ้ลูกหมาขี้แงเอ้ย..



ผมไม่คิดเลยนะว่าต้องมาพูดอะไรท่ามกลางคนเยอะขนาดนี้



“......”



แต่ผมขอพูดหน่อยนะครับ และขอให้ทุกคนช่วยให้ความร่วมมือกับผมด้วย” 



“......”



ลูกหมา รู้นะว่านายยืนอยู่แถวนี้” ชานยอลแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นไอ้ตัวเล็กที่ยืนทำตัวเตี้ยอยู่กลางผู้คน เขาเห็นว่าแบคฮยอนหัวเราะพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วย



อ่า.. ฉันไม่คิดเลยนะว่าจะได้พูดประโยคนี้กับนาย



“......”



เป็นแฟนกันไหม แบคฮยอน” 



เสียงฮือฮาแปรเปลี่ยนเป็นเงียบเชียบในบัดดลเหมือนทุกคนพร้อมใจกันปิดปากแน่นเพื่อลุ้นอะไรบางอย่าง ทุกคนดูตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่ชานยอลทำ เพราะการประกาศขอเป็นแฟนต่อหน้าฝูงชนแบบนี้มันน่ารักมากเลยในสายตาของนักเรียนทั้งโรงเรียน



ไม่มีใครเขาทำกันหรอก แต่ชานยอลคนขรึมกลับทำ



ถ้าตกลงให้ชูดอกไม้ในมือ.. ทุกคนครับ กรุณาอย่ายกแขนขึ้นนะ



เพียงแค่ชานยอลเอ่ยทุกคนก็พร้อมใจทำตามอย่างพร้อมเพรียง ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่ชูไม้ชูมือขึ้นมากลางอากาศไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ตาม



ชานยอลเห็นว่าแบคฮยอนมีสีหน้าประหม่า เขารู้ว่าไอ้ตัวเล็กเขิน เพราะแก้มใส  นั่นแดงปลั่งอย่างกับมะเขือเทศสุก  สักลูกหนึ่ง



แต่แบคฮยอนจะรู้ไหมว่าชานยอลเขินกว่าเยอะเลย



เขินกว่าเยอะเลยตอนที่เห็นดอกกุหลาบสีแดงชูสะพรั่งอยู่กลางอากาศ



เขินมากเลยตอนที่ทุกคนแถวนั้นส่งเสียงเฮแล้วปรบมือให้ยกใหญ่



เขินมากเลยที่แบคฮยอนยิ้มให้ พร้อมกับหูแดง  กับหน้าตาน่ารักน่าฟัดนั่น



ให้ตายสิ.. เขาเขินมากเลยนะ!










บอกแล้วไงครับว่านั่นมันเรื่องเมื่อก่อน

ผมจะไม่ทำมันอีกแน่นอน

สาบานด้วยความสัตย์จริง










เซฮุนอิจฉาคู่รักคู่นี้ชะมัด!




คุณแบคฮยอนโชคดีนะครับที่มีแฟนน่ารักแบบคุณชานยอล” เซฮุนเอ่ยอย่างจริงใจ เขาคิดว่าถ้าเรื่องที่ชานยอลเล่าทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องจริง คนที่น่าอิจฉาที่สุดก็คงจะเป็นตัวแบคฮยอนเอง



ตลกดีนะครับคุณนายอำเภอ” ชานยอลยกมือแขนขึ้นมาเท้าคางบนโต๊ะ “เพราะขนาดผมดีกับเขาขนาดนี้ เขายังจะไปจากผมให้ได้เลย



หรอไอ้ขาโก่ง” แบคฮยอนขมวดคิ้วฉับ “ใครกันที่ชวนทะเลาะทุกวัน ไม่ใช่นายหรือไง



ชานยอลยักไหล่แล้วทำหน้าตากวนประสาทชนิดที่ว่าทำให้แบคฮยอนครางครืนออกมาด้วยความหมั่นไส้เลยทีเดียว อ่า เซฮุนเองก็อยากจะทำแบบแบคฮยอนเหมือนกันนะ แต่เป็นเพราะหน้าที่เลยทำให้เขาต้องหาเรื่องคุยต่อไป



คุณสองคนคบกันถึงมหาวิทยาลัยเลยหรอครับ



ใช่ครับ ผมพยายามจะสอบตามเขาไปเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันในปีถัดมา



เหมือนแบคฮยอนจะรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป คนตัวเล็กกระแอมแก้เก้อก่อนจะยกมือขึ้นมาวางบนโต๊ะอย่างประหม่า ไม่น่าหลุดพูดว่าพยายามสอบตามเข้าไปเลย มันดูรักไอ้หูกางข้าง  นี่ชะมัด 



ส่วนไอ้คนขี้เก๊กที่นั่งอยู่ข้าง  ทำหน้าเหมือนกลั้นขำเต็มทน เซฮุนเห็นทุกปฏิกิริยาของแต่ละฝ่ายนั่นแหละ จะมีก็แต่ตัวของพวกเขาเองที่ไม่เห็นว่าอีกคนหนึ่งทำท่าทางยังไง



เอ้อใช่ครับ ผมจะเล่าอะไรให้คุณนายอำเภอฟัง” ชานยอลดีดตัวขึ้นมานั่งหลังตรงแด่ว “รู้ไหมครับว่าผมน่ะโดนกำจัดอิสรภาพไปหมดตอนอยู่มหาวิทยาลัย



จำกัดต่างหากไอ้บ้านี่ ใช้คำก็ผิด



ถูกแล้วว้อย นายน่ะกำจัดอิสรภาพของฉันไปหมด กำจัดไปไม่เหลือเลยแบคฮยอน!”








ตอนนั้นผมโคตรอยากจะไปแต่เขาก็ดึงดัน

สุดท้ายยังไงน่ะหรอครับ 

ผมก็ต้องยอมอะดิถามได้









ชานยอลขึ้นปีสามแล้ว ส่วนแบคฮยอนอยู่ปีสอง



การเรียนคณะสถาปัตยกรรมของชานยอลมันไม่ง่ายเลย เวลาทั้งหมดที่จะใช้พักผ่อนก็มีเพียงน้อยนิด โปรเจ็คต่าง  ก็เข้ามารุมเร้าไอ้ตอนปีสามเนี่ยแหละ ความจริงก็เยอะมันทุกปี แต่ปีนี้มันเยอะกว่าปีผ่าน  มาจนเขารับมือแทบจะไม่ทันอยู่แล้ว



แล้วความเครียดที่มีมันก็ต้องคลายเครียด ไม่อย่างนั้นชานยอลได้เส้นเลือดในสมองแตกตายก่อนแน่ 



ไม่เอานะ ฉันไม่ให้นายไปนะชานยอล



ชานยอลถอนหายใจออกมาเป็นเฮือกที่สามร้อยของวัน เขาอยากจะบ้าตายกับไอ้ลูกหมาที่เกาะแข้งพันขาอยู่ตอนนี้จริง   กับอีแค่เขาจะไปเข้าค่ายอาสาของคณะแค่นี้เอง แบคฮยอนทำอย่างกับว่าเขาจะไปเป็นทหารชายแดนยังไงอย่างนั้นแหละ



ไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับแล้ว แบคฮยอนไม่ดื้อนะ



งื้อ ไม่ได้ดื้อนะ แต่ไม่อยากให้ไป



แบคฮยอนกอดเอวอีกฝ่ายแน่นเข้าไปอีก เล่นเอาคนที่ยืนอยู่ถึงกับต้องกรอกตามองบน เขาก็ชอบนะที่แบคฮยอนคอยเป็นห่วงและอยากให้อยู่ใกล้กันตลอดเวลาแบบนี้ แต่การกั้นสิทธิ์กันมันก็ต้องมีขอบเขตบ้างไหมอะ



นี่ตัวเล็ก จะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันก็ต้องไปพักผ่อนบ้างสิ



ชานยอลเริ่มเอาน้ำเย็นเข้าลูบคนรักของเขา คนตัวสูงนั่งยอง  ให้สายตาอยู่ระดับเดียวกันกับแบคฮยอนที่นั่งอยู่บนโซฟา คนตัวเล็กงอแงทีไรก็จะร้องไห้ทุกที น้ำตาเต็มหน่วยตาสองข้างไปหมดแต่ไม่ยักกะไหลลงมา



งั้นฉันไปด้วย



ความจริงฉันก็อยากให้นายไปนะ แต่ไปไม่ได้ มันเป็นของคณะ



ขอฉันห้อยตามไปด้วยคนไม่ได้หรอ นะนะชานยอล



ไม่ใช่ว่าชานยอลไม่อยากให้แบคฮยอนไปด้วยหรอกนะ เขาอยากจะหนีบไอ้ตัวเล็กไปด้วยทุกที่เท่าที่จะเป็นไปได้นั่นแหละ แต่ในกรณีไปค่ายครั้งนี้มันเป็นไปไม่ได้ และดูเหมือนว่าแบคฮยอนไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาอยากจะบอกเสียด้วยสิ



นอกเหนือจากเหตุผลที่ว่าคณะไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกไปแล้วนั้น ตัวเขาเองนั่นแหละที่ไม่อนุญาตให้แบคฮยอนไป เพราะค่ายครั้งนี้มีชายฉกรรจ์หน้าโหดกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ที่ไปด้วย ถึงค่ายจะอนุญาตให้คนนอกคณะไปด้วยยังไงก็เถอะ เขาก็ไม่ยอมให้แบคฮยอนไปอยู่ดีนั่นแหละ



ใครจะยอมให้แฟนตัวเองไปอยู่ท่ามกลางชายโฉดพวกนั้นกันวะ



ไม่เอาอะชานยอล ให้ฉันไปด้วยเถอะนะ



แบค..”



นะ สัญญาเลยว่าจะไม่ดื้อ ฉันไม่อยากให้นายไปคนเดียว



โอเค” ชานยอลถอนหายใจอย่างยอมจำนน “งั้นฉันไม่ไปแล้วก็ได้



“.......”



แบคฮยอนยิ้มร่าก่อนจะสวมกอดคนตัวสูงเอาไว้อีกครั้ง ชานยอลเองก็ได้แต่ยิ้มแห้ง  ให้กับความน่ารักของอีกฝ่าย เขาลูบศีรษะกลมแผ่วเบาให้กับความเอาแต่ใจที่น่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน



ชานยอลต้องตามใจแบคฮยอนอีกแล้ว



เฮ้อ.. ให้ตายเถอะ เดี๋ยวก็โดนไอ้จงอินล้อว่าติดเมียอีกตามเคย











นั่นไงครับผมบอกแล้ว

บอกแล้วว่าเขานั้นร้ายกาจกว่าใคร

แต่ที่ยังไม่เข้าใจคือทำไมผมต้องยอมเขาด้วยวะ?












เซฮุนเลือกที่จะเงียบแทนการออกความคิดเห็นในสิ่งที่ชานยอลพูดออกมา 



ที่จริงคุณบยอนก็ทำเกินไป กับอีแค่ไปเข้าค่ายแค่นี้ไม่เห็นจะเดือดร้อนตรงไหนเลยนี่นา



เห็นไหมครับว่าหมอนี่เอาแต่ใจแค่ไหน” ชานยอลเหลือบตามองคนข้าง  ก่อนจะถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ “เขาทำตัวติดผมเป็นตังเม จะไปไหนก็ต้องไปด้วยทุกที่ แบบนี้มันใช้ได้หรอครับคุณนายอำเภอ



เซฮุนทำหน้าปั้นยาก ไม่รู้ว่าควรจะพูดออกไปทำนองไหนถึงจะถูกใจคนฟังทั้งสอง เขาเลยทำได้แค่นั่งเงียบรอสถานการณ์ที่แบคฮยอนจะตอบโต้เท่านั้น



แล้วก็เป็นผล



แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่บอกล่ะว่าอึดอัด



สีหน้าแบคฮยอนไม่สู้ดีนัก มันแย่ยิ่งกว่าตอนแรกเสียอีก เหมือนคนตั้งท่าจะร้องไห้รอมร่อแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา



เรื่องแบบนี้มันควรจะรู้ตัวเองป่าววะ ไม่ใช่ให้คนอื่นมาคอยบอก



รู้ตัวตลอดแหละ” คนตัวเล็กเถียง “แต่ก็เพราะว่าเป็นห่วงนายไง ถึงได้ห้ามขนาดนี้



“......”



“......”



เงียบกันทั้งโต๊ะไม่เว้นแม้แต่ตัวคู่กรณีเอง เซฮุนเห็นพยานทั้งสองที่นั่งเงียบมาตลอดเวลาเงยหน้ามองเพื่อนตัวเองแว้บหนึ่งก่อนจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แบคฮยอนมองหน้าชานยอลพร้อมกับแววตายากจะคาดเดา ส่วนไอ้ตัวสูงหูกางก็นั่งเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มแล้วหันหน้าไปอีกทางแทนเสียอย่างนั้น



อื้อหือ.. นี่มันสถานการณ์น่าอึดอัดระดับชาติเลยนะครับ



คุณนายอำเภอครับ ไม่ทราบว่าเมื่อไหร่เอกสารจะมา ผมอยากกลับบ้านใจจะขาดแล้ว



เซฮุนสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อถูกชานยอลทักท้วง เขาลืมเรื่องเอกสารไปเสียสนิท “เอ่อ.. อีกสักพักน่ะครับ



ชานยอลพยักหน้าแล้วนั่งกอดอกทิ้งตัวลงไปพิงเก้าอี้ ในขณะที่คนตัวเล็กกว่าถอนหายใจเป็นเฮือกที่ยี่สิบกว่าเห็นจะได้ เซฮุนไม่ชอบสถานการณ์อึดอัดแบบนี้นักหรอก แต่มันก็เป็นเกือบจะทุกครั้งที่มีคนมายื่นขอหย่าแบบนี้



การเป็นนายอำเภอแผนกนี้มันเครียดนะครับ เครียดกว่าอะไรใด  ทั้งปวงเลย



ผมว่าที่จริงแล้วคุณเป็นคู่ที่น่ารักดีนะ” เซฮุนพยายามไม่สนใจชานยอลที่บึนปากจนแทบจะยื่นไปติดกับผนังห้อง “แล้วคุณตัดสินใจแต่งงานกันตอนไหนหรอครับ



ตอนผมเรียนจบครับ



“.....”



ชานยอลขอผมแต่งงานตอนนั้น



ชานยอลหันหน้ามาเหมือนจะเถียง แต่พอเห็นว่าคนตัวเล็กมองหน้านายอำเภออย่างจริงจังก็เก็บคำพูดกลืนลงคอไปเสียหมด ทิ้งท้ายไว้ด้วยการทิ้งตัวกระแทกเบาะอีกครั้งหนึ่ง



เซฮุนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าใครกันแน่ว้า.. ที่มันชอบเอาแต่ใจ








แต่งงานงั้นหรอแต่งงานกับคนอย่างเขาอะนะ?

ขอบอกเลยครับว่าอย่าเด็ดขาด 

อย่าทำพลาดเหมือนผมเด็ดขาด









งานรับปริญญาของแบคฮยอนถูกจัดขึ้นที่สวนสาธารณะขนาดใหญ่ของโซล 




มันเป็นสวนที่มีหอประชุมเอาไว้ใช้ในพิธีการสำคัญต่าง   ชานยอลเองก็รับปริญญาที่นี่ไปแล้วเมื่อปีที่แล้ว แต่ปีนี้เขาเองก็มาร่วมงานของแบคฮยอนเหมือนกัน



แบคฮยอนนั่งนิ่ง  อยู่ตรงเก้าอี้มาสักพัก เริ่มรู้สึกร้อนเพราะชุดครุยมันรุงรังไปหมด เมื่อสักครู่เขาเข้าไปรับใบประกาศปริญญาบัตรมาแล้ว ตอนนี้ก็เป็นเวลารีแลกซ์ที่จะถ่ายรูปหรือทำกิจกรรมสันทนาการอะไรกับเพื่อน  ก็ได้ แล้วต่อจากนี้ก็กลับบ้านได้ตามอัธยาศัย



แต่ที่แบคฮยอนรออยู่ไม่ใช่เพื่อนหรอก แต่คือพวกครอบครัวของเขาต่างหาก รวมไปถึงไอ้หูกางชานยอลด้วย ตอนก่อนจะเข้าไปในหอประชุมยังเห็นกันอยู่เลย แต่พอออกมาก็หายกันไปหมด โทรศัพท์ของแบคฮยอนก็อยู่กับแม่ด้วยนะ!



ทิ้งกันไปหมดแล้วหรือไงก็ไม่รู้!



พี่แบคฮยอน” เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นทำให้แบคฮยอนต้องหันกลับไปมอง



อ้าวนานะ มีอะไรหรอ



แบคฮยอนขานรับรุ่นน้องสาวที่มาในชุดนักศึกษา นานะเป็นนักเรียนชั้นปีที่สามและพ่วงตำแหน่งหลานรหัสของชานยอล พวกเขาก็เลยสนิทกันมากกว่าคนอื่น   ความจริงแล้วอาจเป็นเพราะว่านานะเป็นเด็กผู้หญิงที่นิสัยคล้ายผู้ชาย เราก็เลยเข้ากันได้ง่ายและสนิทใจมากกว่ารุ่นน้องผู้หญิงทั่วไป



แม่พี่บอกว่าให้มาเรียก” หญิงสาวชี้ไปทางสวนพฤกษศาสตร์ “ตรงนู้นอะ ที่มีดอกไม้เยอะ 



แม่อยู่ตรงนั้นหรอ



อื้อ ทุกคนรอถ่ายรูปกับพี่อยู่ตรงนั้น รีบไปเหอะ



แบคฮยอนพยักหน้าก่อนจะพยุงร่างในชุดครุยหนักอึ้งของตัวเองไปยังสวนที่นานะบอก มันอยู่ไม่ไกลจากที่เดิมเท่าไหร่นัก แต่ก็เล่นเอาคนที่กำลังเหงื่อแตกเพราะความอบอ้าวหอบแฮ่กได้เหมือนกัน



อ้าวแม่ มานั่งทำไรตรงนี้อะ เก้าอี้นู่นก็มี” แบคฮยอนเอ่ยเมื่อเห็นแม่นั่งอยู่บนก้อนหิน “ดอกกุหลาบนี่สวยอะ แม่ถ่ายรูปให้แบคหน่อยดิ



ถ่ายอะไรของแก เข้าไปข้างในซุ้มก่อนไป เดี๋ยวค่อยออกมาถ่าย



แบคฮยอนขมวดคิ้วเมื่อเห็นแม่โบกไม้โบกมือไล่ มองไปตรงทุ่งดอกไม้ก็เจอซุ้มอะไรสักอย่างที่เป็นกระโจมแล้วมีม่านปิด แต่คำถามคือทำไมแบคฮยอนต้องเข้าไปในนั้นด้วย?



เห็นตาชานบอกว่าให้แกไป ในนั้นมีดอกไม้สวย   เขาคงอยากให้แกถ่ายรูปกับดอกไม้น่ะ



แบคฮยอนร้องอ๋อในใจก่อนจะเดินไปยังกระโจมดังกล่าวตามที่แม่บอก คนตัวเล็กแหวกม่านออก แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เขาต้องตกตะลึง



เทียนหอมที่แบคฮยอนชอบถูกวางเอาไว้เต็มไปหมด ความมืดในกระโจมทำให้เห็นแสงสว่างพวกนั้นได้อย่างดี แม้แต่ผนังของกระโจมยังมีเทียนไขวางเอาไว้อยู่ แต่ที่เห็นจะพีคมากที่สุดคงเป็นเทียนหอมที่วางเรียงเอาไว้เป็นรูปหัวใจตรงพื้น พร้อมกับข้อความสั้นๆ



‘will you marry me?’



แบคฮยอนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ทันทีที่เห็นประโยคดังกล่าว คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาแห่งความปลื้มปิติไหลลงมา



ชานยอลโผล่เข้ามาจากอีกฝั่งของกระโจม แสงจากเทียนหอมทำให้แบคฮยอนเห็นว่าอีกฝ่ายหน้าแดงและดูประหม่ามากขนาดไหน ชานยอลยกมือขึ้นเกาท้ายทอย เขาเห็นแล้วว่าคนรักของเขากำลังเขินได้ที่



อ่า.. พวกนี้แม่นายออกไอเดียหมดเลยนะ เจ๋งดีใช่ไหม



แบคฮยอนหลุดยิ้ม น้ำตาไม่ทำท่าว่าจะหยุดง่าย   “อื้ม



อะไรกัน จะตอบแค่นี้เองน่ะหรอ



แล้วจะให้ตอบอะไรล่ะไอ้บ้า



ชานยอลเขยิบเข้ามาใกล้คนรักที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของกระโจม เขาเห็นแล้วว่าแบคฮยอนร้องไห้ แต่มันเป็นการร้องไห้พร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมา แบคฮยอนกำลังดีใจ เขารู้ข้อนั้นดี



ตอบคำถามมาสิว่าตกลงไหม



“......”



แต่งงานกันนะ ตกลงไหมแบคฮยอน



ภาพความทรงจำตอนมัธยมปลายกลับมาอีกครั้งตอนที่ชานยอลขอเขาเป็นแฟนต่อหน้าผู้คนมากมาย น่าตลกดี เพราะแบคฮยอนไม่รู้เลยว่าอีกหกปีถัดมาเขาจะถูกขอแต่งงานโดยคน  เดิมอีกครั้งหนึ่ง



ไม่คิดเลยว่าเราจะคบกันได้นานขนาดนี้



“..ไม่แต่งก็โง่แล้ว



ชานยอลสวมกอดว่าที่ภรรยาเต็มรัก แบคฮยอนเองก็กอดว่าที่สามีของตนเองเช่นกัน เสียงขอบคุณดังขึ้นจากปากของชานยอลไม่มีหยุด ในขณะที่แบคฮยอนทำได้แค่หัวเราะให้กับท่าทางตื่นเต้นและดีใจจนปิดไม่มิดของชานยอลเท่านั้น



ดีใจสิ.. เรากำลังจะได้แต่งงานกัน



นั่นหมายถึงการสร้างครอบครัวด้วยกัน ทั้งที่ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าจะมีวันนี้



ชานยอลจูงมือแบคฮยอนออกมาจากกระโจมหลังจากที่ทุกอย่างเสร็จสิ้น คนตัวเล็กเบิกตากว้างเมื่อเห็นบรรดารุ่นน้องกับครอบครัวของเขายืนรออยู่หน้ากระโจมเต็มไปหมด พอเห็นเขากับชานยอลจูงมือกันออกมา พวกเด็ก  ก็ปรบมือก่อนจะเฮลั่นเพื่อแสดงความยินดี



ดีใจด้วยนะพี่แบคพี่ยอล!” 



เด็กนานะตะโกนสุดเสียงก่อนจะกระโดดเย้ว  จากที่ไกล  แบคฮยอนทำได้แค่พยักหน้าแล้วส่งยิ้มไปให้เท่านั้น ต่อจากนั้นก็มีถ้อยคำยินดีมากมายที่ถูกส่งมาจนล้นหัวใจไปหมด 



ก่อนที่ด่านสุดท้ายจะปรากฏแก่สายตา



พ่อกับแม่ของแบคฮยอนเอง



เป็นยังไงเด็กบ๊อง ร้องไห้ขี้มูกโป่งเลยใช่ไหม” 



ชานยอลยอมปล่อยมือจากลูกชายคุณแม่ แบคฮยอนเองก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาคุณกับคุณนายบยอนที่ยืนอยู่ไม่ไกล คุณนายยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ลูกชายยกใหญ่ ก่อนจะยิ้มรับว่าที่ลูกเขยที่เดินเข้ามาหา



ถึงเวลาที่ลูกต้องออกไปเจอโลกกว้างแล้ว” คุณบยอนลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกชายอย่างเบามือ “แล้วคนที่พ่อวางใจอยากจะฝากลูกไว้กับเขาก็คือชานยอล



แบคฮยอนปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ เขามองผู้เป็นบุพการีทั้งสองอย่างนึกใจหาย นึกถึงช่วงวัยเด็กที่พ่อกับแม่คอยดูแลเขามาตลอดแล้วก็รู้สึกตื้นตัน ตอนที่หกล้มก็มีพ่อคอยประคองขึ้น ตอนที่ป่วยก็มีแม่คอยเช็ดตัวให้



อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง.. อยากไปซึมซับช่วงเวลานั้นอีกรอบ..



ลูกแม่โตแล้วนะเนี่ย มีหนุ่มมาขอแต่งงานซะแล้ว



ทั้งหมดหัวเราะรวมไปถึงชานยอลด้วย เขาเห็นว่าแบคฮยอนหันมามองก่อนจะจับมือแล้วดึงให้ไปยืนข้าง  ด้วยกัน แบคฮยอนยกยิ้มให้กับเขา เช่นเดียวกันกับที่พ่อและแม่ของแบคฮยอนเองก็ยิ้มให้เช่นกัน



พ่อครับ แม่ครับ” ชานยอลจับมือแบคฮยอน เขามองหน้าบุพการีของคนรักอย่างหนักแน่น “ผมมีเรื่องหนึ่งที่ต้องการจะยืนยันอีกครั้ง



“......”



ผมจะรักและดูแลแบคฮยอนตลอดไป ไม่ให้แพ้ที่พ่อกับแม่เคยดูแลเขามา



“......”



ผมสัญญา










คำสัญญาบางทีมันก็งี่เง่า

มันก็เป็นแค่เครื่องยืนยันแค่เสี้ยววินาที

อีกเดี๋ยวเดียวก็จางหายไป











ย๊า   ในกระโจมนั่นมันไม่ได้หวานซึ้งขนาดนั้นเสียหน่อย ฉันไม่ได้พูดคำว่าขอบคุณซ้ำ  อย่างที่นายเล่าเลยนะ!”




เซฮุนยกมือขึ้นกุมขมับเมื่อเห็นคุณสามีตวาดโวยวายคุณภรรยาอีกแล้ว แต่ความจริงเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อแบคฮยอนเท่าไหร่หรอกว่าไอ้หูกางขี้โวยวายนี่จะทำอะไรหวาน  แบบนั้นได้



งั้นหรอ จะให้ฉันเปิดคลิปวีดีโอที่มีรุ่นน้องแอบถ่ายเอาไว้ให้ดูเลยไหมล่ะ



พอแบคฮยอนสวนกลับชานยอลเลยได้แค่ทำปากพะงาบ  เหมือนอยากจะเถียง แต่สุดท้ายก็ยอมสงบปากสงบคำแล้วถอนหายใจฟึดฟัดแทนอย่างไม่สามารถจะตอบโต้อะไรได้



ดีจังเลยนะครับ มีการให้สัญญากับพ่อแม่ของภรรยาเอาไว้ด้วย



“.....”



แล้วนี่มาหย่า.. ไม่ถือว่าผิดสัญญาหรอครับ



ทั้งโต๊ะเงียบกริบอีกครั้ง รวมไปถึงเพื่อนของทั้งสองคนเองก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเซฮุนเช่นกัน นายอำเภอคนเก่งกำลังคิดว่าเขาถามอะไรผิดไปหรือเปล่า ก็เห็นว่าสัญญาไว้ซะดิบดีก็เลยถามไปตามเนื้อผ้าเฉย  มันผิดตรงไหนเนี่ย



ก็ผมเห็นคุณชานยอลสัญญาไว้ขนาดนั้น เลยลองถามดูน่ะครับ



ชานยอลทำท่าทีอึกอักเหมือนไม่อยากจะตอบ ส่วนแบคฮยอนก็หันหน้าไปอีกฝั่งที่มีเพื่อนสนิทตาสวยนั่งอยู่เหมือนไม่อยากจะรับรู้คำตอบของชานยอล



เอ่อ.. ที่จริงไม่ต้องตอบหรอกครับถ้าไม่สบายใจ



“.....”



ผมแค่สงสัยว่าคำสัญญามันลบล้างกันได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรอ



จงใจส่งถ้อยคำที่เหมือนมีดปอกผลไม้เข้ากลางใจของคนตัวสูงกว่า ชานยอลมีสีหน้าเปลี่ยนไปซึ่งเซฮุนสังเกตได้ คนตัวสูงดูเหมือนจะมีแววตาหวั่นไหวมากขึ้นกว่าเดิม



อย่าเครียดเลยครับ ผมถามไปอย่างนั้นเอง” เซฮุนหัวเราะแหะ  “แล้วเรื่องมันเป็นยังไงต่อหรอครับ ผมอยากฟังต่อจัง



แบคฮยอนยอมหันกลับมามองคุณนายอำเภอที่นั่งมองหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว คนตัวเล็กเหลือบตามองสามีตัวดีที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา เขาถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยไปตามที่คุณนายอำเภอต้องการ



ต่อจากนั้นประมาณเดือนหนึ่งผมกับเขาก็เริ่มเตรียมงานแต่งงาน



“......”



มันวุ่นวายมากครับ แล้วทั้งหมดก็เพราะว่าเขานั่นแหละที่เรื่องมาก



ชานยอลหันหน้าขวับไปมองคุณภรรยาด้วยดวงตาแววโรจน์ “ย๊า แบคฮยอน!”



ไอ้คนเงียบ  และรู้สึกผิดเมื่อกี้มันหายไปไหนแล้ววะ








ชุดนี้ดีไหมหรือว่าจะชุดนี้

เฮ้ยชุดนี้ดีกว่าอันนี้มันเชยไป

เอาเป็นว่าชุดนี้แล้วกัน.. เอ่อ หรือจะชุดนั้นดีอะ











ไปเปลี่ยนใหม่



ชานยอลสะบัดมือไล่คนตัวเล็กที่เดินออกมาพร้อมกับชุดสูทสีดำที่คลุมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดเอาไว้อีกที วันนี้เป็นวันที่พวกเขาสองคนมาเว้ดดิ้งสตูดิโอเพื่อตัดชุดสำหรับงานแต่งงานที่จะเกิดขึ้นในเดือนหน้า



ย๊า ฉันเปลี่ยนมาเป็นสิบชุดแล้วนะชานยอล!”



ก็มันยังไม่ดีนี่นา” ชานยอลสะบัดมือไล่อีกครั้ง “ไปเปลี่ยนใหม่เลย



แบคฮยอนขมวดคิ้วแล้วพ่นลมหายใจอย่างรู้สึกหงุดหงิด คนตัวเล็กเดินกระแทกส้นเท้าปึงปังเข้าไปยังห้องลองเสื้ออีกครั้ง กระชากผ้าม่านจนแทบจะหลุดติดมือตามออกมาด้วย จะไม่ให้โมโหได้ยังไง ไอ้คุณปาร์คให้เขาเปลี่ยนชุดเป็นรอบที่สิบได้แล้วมั้ง ง่วงก็ง่วงหิวก็หิว อยากกลับบ้านใจจะขาดอยู่แล้ว



คนตัวเล็กหยิบเสื้อสูทสีขาวสะอาดขึ้นมาใส่ทับกับเสื้อเชิ้ตตัวเก่า ติดหูกระต่ายอย่างลวก  ก่อนจะเดินออกมาจากห้องลองเสื้อด้วยท่าทางหงุดหงิดอย่างรุนแรง



ชานยอลเงยหน้าขึ้นจากนิตยสาร จ้องมองว่าที่ภรรยาก่อนจะยกยิ้ม



อืม ชุดนี้แหละ



เออ สักทีเหอะ หิวจะตายอยู่แล้ววุ้ย



แบคฮยอนเผยสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะหายเข้าไปเปลี่ยนชุดเป็นลำลองเหมือนเดิม เขาเดินมาจนถึงตัวคุณชายที่ยังยิ้มไม่หุบ แถมยังคว้าเอวเขาเข้าไปกอดอีกต่างหาก



“อะไร..”



“ที่เลือกมากเพราะอยากให้แบคฮยอนน่ารักที่สุดในงานแต่งนะ”



“……”



“อย่าเพิ่งหงุดหงิดฉันเลย”









คำหวานๆก็สิ้นสุดแค่ตอนก่อนจะแต่งงานเท่านั้นแหละครับ

หลังจากที่เข้าหอกันแล้วน่ะหรอ

เหอะ อย่าให้บรรยาย









“หลังจากนั้นเราก็เข้าไปอยู่บ้านที่เป็นเรือนหอ” แบคฮยอนเอ่ยบอกต่อ “เขาเรื่องมากที่สุดเลยครับ กว่าจะวางเตาไมโครเวฟได้ก็ปาเข้าไปครึ่งวัน”



“ก็เพราะว่ามันต้องใช้งานตลอดไงฉันถึงต้องหาที่วางให้เหมาะสม”



“เหมาะสม? สุดท้ายแล้วนายก็เอาไปวางโง่ๆข้างตู้เย็นไม่ใช่หรือไง”



“แล้วใครล่ะที่มันชอบอุ่นอาหารแช่แข็งกิน” ชานยอลขมวดคิ้วฉับ “เวลาเอาออกมาจากตู้เย็นแล้วเข้าไมโครเวฟได้เลย มันไม่สะดวกนายหรือไง”



คราวนี้เงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์คอนดิชันเนอร์ชัดเจน เซฮุนลอบยิ้ม มองไปยังคู่สองสามีภรรยาที่บัดนี้คนตัวเล็กกว่าเงียบกริบ แถมยังทำหน้าตกใจแบบปิดไม่มิดด้วย



เอาล่ะ.. เขาว่าเขารู้สาเหตุความกระท่อนกระแท่นของคู่รักคู่นี้แล้วล่ะ



“ไม่เห็นเคยบอก” แบคฮยอนพึมพำ “เพราะนายไม่พูดอะไรเลย ถ้าวันนั้นนายพูดสักหน่อยฉันก็คงยอมให้นายวางไมโครเวฟไว้ตรงนั้นนานแล้ว”



สาเหตุก็เพราะว่า.. ต่างคนก็ต่างไม่พูดกันนี่แหละ



ทุกความบาดหมางที่เกิดขึ้นก็เพราะทั้งคู่ไม่ค่อยได้บอกเลยว่าต้องการให้อีกฝ่ายทำอะไรเพื่ออะไร หรือถ้าพูดก็มาพูดเอาตอนที่อีกคนหงุดหงิดไปแล้วเรียบร้อย ไม่เคยพูดกันแบบนี้แล้วมันจะไปเข้าใจกันอิท่าไหนล่ะ พับผ่า



“อย่างโซฟาตรงห้องนั่งเล่นที่นายอยากวางไว้ใกล้ทีวีแต่ฉันห้าม” ชานยอลพูด “นายอยู่บ้านเยอะกว่าก็ต้องได้ดูทีวีเยอะกว่า ขืนวางไว้ใกล้โซฟาขนาดนั้นสายตาจะไม่แย่เอาหรือไง”



“………..”



เพราะเป็นห่วงหรอกนะ” พูดพลางเสตาไปอีกข้างเหมือนวางฟอร์ม เซฮุนล่ะเบื่อคู่นี้ชะมัด ทั้งที่ยังรักกันอยู่แท้ๆแต่ดันทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่



นั่นแหละ.. ยังรักกันอยู่แท้ๆ



“ฮะๆ ผมนี่ตลกพวกคุณสองคนชะมัดเลย” เขาเอ่ยบอกแล้วยิ้มเผล่ คราวนี้ก็พอเข้าใจเพื่อนสนิทสองคนที่มาเป็นพยานแล้วว่าเพราะอะไรถึงได้นั่งชิวเหมือนไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนกันขนาดนั้น



เพราะรู้ว่ายังไงสองคนนี้ก็ไม่มีทางหย่ากันหรอก



“พนันได้เลยว่าถ้าคุณหย่ากันไป ไม่ถึงครึ่งวันก็ต้องกลับมาจดกันใหม่อีกแน่”



“พูดอะไรของคุณน่ะคุณนายอำเภอ” แบคฮยอนขมวดคิ้ว “เราสองคนมาเพื่อหย่ากันจริงๆนะ คุณไม่เชื่อหรือไง”



“งั้นปฏิเสธสิครับว่าไม่ได้รักกันแล้ว”



“……”



“ปฏิเสธหน่อยสิครับว่าวันเวลาที่ผ่านมาด้วยกันมันไม่มีคุณค่าอะไรต่อใจของพวกคุณอีกต่อไปแล้ว”



ไม่มีใครพูดอะไร เป็นไปตามคาดของเซฮุน แบคฮยอนนั่งนิ่งส่วนชานยอลก็เช่นเดียวกัน คนตัวเล็กกว่าเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วย นิ่งอึ้งไปเมื่อเขาถามคำถาม



“คุณลืมได้จริงหรอครับ.. ภาพตอนที่เขาขอคุณแต่งงานหลังเรียนจบน่ะ” เขาถามแบคฮยอน แล้วก็หันไปถามชานยอลอีกครั้ง “ส่วนคุณ.. จะลืมเด็กผู้ชายที่คุณชมว่าน่ารักมากๆคนนี้ได้จริงๆหรอครับ”



แบคฮยอนและชานยอลหันมามองหน้ากันแว้บหนึ่งก่อนจะผละใบหน้าออกจากกันอีกครั้งโดยการหันไปคนละทิศละทาง แต่เซฮุนก็รู้ว่าครั้งนี้มันไม่ใช่การ(คิดไปเองว่า)เกลียดขี้หน้ากัน แต่มันคือการมองกันเพื่อทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาต่างหาก



เซฮุนเห็นแบคฮยอนยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมา



ส่วนชานยอลก็เงยหน้ามองเพดาน ราวกับจะกลั้นอะไรเอาไว้สักอย่าง



“เป็นผมผมจะดีใจนะ.. ที่มีคู่ชีวิตที่รักเรามากขนาดนี้” เซฮุนยิ้ม “ถึงแม้ว่าเขาจะพูดน้อย ทำเป็นไม่สนใจความรู้สึก แต่ในทุกรายละเอียดที่เขาทำกลับแคร์ความรู้สึกของคุณมากกว่าใครบนโลกนี้เลย”



“……”



ทบทวนอีกทีไหมครับ



เซฮุนยิ้มเมื่อเห็นว่าพยานทั้งสองคนยิ้มแล้วลอบชูนิ้วโป้งให้เขาเหมือนจะชมเชยว่า ‘ทำดีมาก!’ ผ่านไปเกือบนาทีที่ทั้งโต๊ะเงียบกริบ ก่อนที่ฝ่ายภรรยาจะลุกขึ้นยืนก่อน



“เสียเวลาชะมัดเลย” แบคฮยอนว่าอย่างนั้นก่อนจะปรายตาไปยังสามี “ฉันมีธุระต้องไปทำ”



“…….”



“ส่วนเรื่องหย่าน่ะ..”



“…….”



“ฉัน.. ยกเลิกก็แล้วกัน”



เซฮุนยิ้มเผล่ตอนเห็นว่าคุณภรรยาโค้งให้เขาก่อนจะเรียกเพื่อนที่มาเป็นพยานให้เดินตามออกไปด้วยกัน ทีนี้ก็เหลือแค่คุณสามีกับเพื่อนแล้ว คนที่นั่งทำหน้าง่วงเมื่อครู่มองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยออกมา



“ไง.. ยังอยากจะหย่าอยู่อีกไหม”



“กูเป็นคนอยากหย่าหรอ.. ก็เขาทั้งนั้น” 



“แต่ถ้าตอนที่เขาบอกว่าจะขอหย่า.. ถ้าตอนนั้นมึงบอกว่าไม่ เขาก็ไม่หย่าหรอกว่ะ”



“…….”



“มึงก็น่าจะรู้นะว่าเมียตัวเองขี้ประชด พอมึงไม่ยอมอ่อนให้ เขาก็เตลิด” ชายหนุ่มคนนั้นวางมือเอาไว้บนบ่าของคุณสามีเบาๆ “มึงน่ะ.. อยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีแบคฮยอน”



ดูเหมือนคำพูดนั้นจะเป็นความจริง ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆแล้วนั่งคิดอะไรพักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันมาโค้งให้เซฮุน



“ขอบคุณนะครับคุณนายอำเภอ” 



“…….”



“วันนี้ผมจะกลับไปทำอาหารให้เขาทานสักหน่อย.. เมียผมน่ะ แค่เอาของกินไปง้อนิดหน่อยก็ยอมใจอ่อนแล้ว” ชานยอลว่าพร้อมกับรอยยิ้มและแววตาที่มีความหวัง “ขอบคุณนะครับ.. ที่ทำให้เขาไม่หย่ากับผมแล้ว”



“ด้วยความยินดีครับ.. ยังไงก็รักภรรยาของคุณให้มากๆนะครับ”



“…….”



“ผมคิดว่าเขาเองก็รักคุณ ไม่แพ้กับที่คุณรักเขาเลย”



เซฮุนว่าอย่างสัตย์จริง เขาได้รับรอยยิ้มที่ส่งมาให้อีกครั้งจากทั้งตัวคุณสามีและคุณเพื่อนสามี ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไปจากห้องพร้อมกัน



เฮ้อ.. วันนี้มันช่างหนักหน่วงสำหรับเขาจริงๆ



แต่ก็ดีที่ทำให้คู่รักยกเลิกการหย่ากันได้.. เขานี่มันสุดยอดเลย









สุดท้ายแล้วผมก็ไม่ได้ยุติความสัมพันธ์

เพราะความทรงจำมันมีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด

พอๆกันกับความรัก











“เซฮุน ซ่อมลิ้นชักให้พี่เสร็จหรือยัง” 



เสียงของพี่ชางมินที่เพิ่งเดินเข้ามาทำเอาเซฮุนสะดุ้ง.. ตายแน่ นี่แค่ซ่อมลิ้นชัก ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้วเขายังซ่อมไม่เสร็จเลย



“อ่า.. ใกล้แล้วครับพี่ รอแป๊บ”



“เออ เร็วหน่อยนะ วันนี้มีคนมารอหย่าเพียบ” พี่ชางมินในชุดนายอำเภอเต็มยศยืนจิบกาแฟพลางเอาสะโพกพิงกับโต๊ะแล้วดูเขาซ่อมลิ้นชักไปด้วย



อ้อ.. อย่าไปบอกใครล่ะว่าที่จริงแล้วเซฮุนน่ะไม่ใช่นายอำเภอหรอก


เขาเป็นแค่ช่างซ่อมประจำอำเภอที่หน้าตาดีดูมีภูมิฐานพอจะเป็นนายอำเภอคนหนึ่งเท่านั้นนั่นเอง



“เสร็จจากตรงนี้ช่วยไปดูพัดลมของคุณซึลกิที เหมือนมันจะพังอีกแล้ว”



“อีกแล้วหรอครับ.. เมื่อไหร่เธอจะซื้อใหม่สักทีเนี่ย”





ก็ถือว่าเป็นโชคดีของชานยอลกับแบคฮยอนแล้วกันเนอะ







END











#น้ำผึ้งมะนาวCB




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3415 Realpcy614 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 01:36
    ชอบๆ ลึกซึ้งดีค่ะ นี่ถ้าไม่ใช่เซฮุนคงเรียบร้อยไปแล้ว
    #3,415
    0
  2. #3356 เซเดย์ซี่ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 04:28
    5555555555555555555555
    #3,356
    0
  3. #3355 ฮุนฐา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 13:17
    อย่างพีคค 5555 นายอำเภอกำมะลอ 555555
    #3,355
    0
  4. #3354 Ann Wimonsiri (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 10:52
    ดีชะมัดเลยค่ะ อบอุ่นหัวใจมากก
    #3,354
    0
  5. #3353 Monkeyellow (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 00:28
    ตามมาอ่าน ดีมากเลยค่ะ ตื้นตันใจ
    #3,353
    0
  6. #3333 chmpx (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:51
    ขำทั้งน้ำตาเลยอะ555555 ชานแบคนี่เหมือนต่างฝ่ายต่างเป็นมากกว่าคู่ชีวิตไปแล้ว รักกันมากขนาดนี้ยังจะหย่า ยกนิ้วโป้งให้โอเซเลยครัช555
    #3,333
    0
  7. #3332 april_summerr (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:55
    ตลกเซฮุนมาก5555
    #3,332
    0
  8. #3329 ams-6535 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 16:16
    เซฮุ๊นนนน อ่านแล้วทั้งขำเซฮุนทั้งร้องไห้ไปพร้อมๆกันเลย ชอบมากกกกก จบสวยมากเลยค่ะฮือออ
    #3,329
    0
  9. #3327 KaRToon_HH (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 16:24
    น่ารักมากเลย ดีใจที่ทั้งสองคนยังรักกันอยู่
    #3,327
    0
  10. #3326 pineB (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 13:53
    อ่านจบแล้วทำไมร้อวไห้มันแบบเรียลมากอะ โคตรชีวิตจริงๆคนเราก็พอไม่ชอบอะไรกันก็หลงลืมเรื่องดีๆไป เนี้ยยยยยย รักกันไปนานๆนะคู่นี้อย่างที่เซฮุนว่าถึงหน่าไปแล้วเดี๋ยวอีกครึ่งวันก็กลับมาจดกันใหม่ 555555
    #3,326
    0
  11. #3319 sol_tt31 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 17:41
    เซฮุ๊นนนนนว้อยยย55555555
    #3,319
    0
  12. #3223 UNFOUND (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 12:29
    ชอบเรื่องนี้มากกกก แอบขำเซฮุนสุดท้าย ว้อยยย เนียนเชียว แต่ขอบคุณนะ
    #3,223
    0
  13. #3219 lluckylucky (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 22:01
    ร้องไห้เลย
    #3,219
    0
  14. #3202 Niicee (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 13:36
    เดี๋ยวนะะะะะ เซฮุนนนนนนนนนน55555555555555555555
    #3,202
    0
  15. #3183 Ms.MISOYaa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 12:37
    อยากอ่านตอนอยู่ด้วยกันจังเลยค่ะ คงปวดหัวน่าดู55555
    #3,183
    0
  16. #3159 stamcheeva (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 16:20
    เซฮุน5555555555
    #3,159
    0
  17. #2792 pcy921 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 23:31
    คนบางคนควรอยู่ในความทรงจำจริงๆ
    #2,792
    0
  18. #2644 luck_0x3_lux (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 00:50
    เรื่องนี้ดีจังเลยอะ ชอบมากกกก จบที่สวยงาม
    #2,644
    0
  19. #2412 thisxFirst (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 21:05
    ยิ้มทั้งน้ำตา แงงง จบประทับใจมากๆเลย
    #2,412
    0
  20. #2398 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 00:08
    มันนานมาแล้วเนอะ
    #2,398
    0
  21. #2128 siwann (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 12:15
    โอยยยยย แค่ได้รู้ว่าใจเราเคยตรงกันแค่นั้นมันก็มากพอแล้ว เนอะ
    #2,128
    0
  22. #1802 Qbnteal♥ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 08:26
    ร้องไห้เลย T__T เรื่องนี้จี้ใจเต็มๆ
    #1,802
    0
  23. #1762 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 15:54
    ความรักอาจไม่สมหวังแต่ความทรงจำดีดียังคงอยู่เสมอไป
    #1,762
    0
  24. #1727 GKam_ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 05:07
    เราอ่านชื่อบทความแล้วนึกถึงอะไรน่ารักๆหวานๆ แต่ตัวเรื่องนี่90%ดราม่าอะ4555555 แต่เราก็ชอบนะ
    #1,727
    0
  25. #1722 사람은비 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 16:59
    พอเห็นแรงบันดาลใจจากกระทู้ดาวพลูโตแล้วอยากจะร้องไห้เลยค่ะไรต์ เรารู้ว่าคนทุกคนเคยทำใครคนนึงตกหล่นหายไปจากความทรงจำ แต่พอนึกถึงขึ้นมามันจะเกิดความรู้สึกหนึ่งกับความทรงจำเหล่านั้น ไม่ว่าจะดีไม่ดี แค่เราได้นึกถึงก็สุขใจแล้วแม้จะย้อนเอากลับมาไม่ได้ก็ตาม....
    #1,722
    0