{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 22 : {OS} chanyeol's freedom ♡

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,857
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    3 พ.ค. 61




ผมคิดถึงคุณ


.



.

.

.






.







ผมปาร์คชานยอล

 

 

สำหรับคนที่ถามว่าชีวิตของแร็ปเปอร์(ที่ดู)แสนสุขของผมนั้น ช่วงเวลาไหนคือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด ความจริงแล้วทุกครั้งที่ได้กลับบ้าน ทุกครั้งที่ได้เจอหน้าครอบครัว ทุกครั้งที่ได้ขึ้นโชว์การแสดงต่อหน้าแฟนคลับจำนวนมากๆมันก็ทำให้ผมมีความสุขเหมือนกันนะ เพราะฉะนั้นก็ตอบไม่ได้หรอกครับว่าตอนไหนที่มีความสุขที่สุด

 

 

อ่า.. อะไรนะครับต้องตอบแค่อันเดียวงั้นหรอ?

 

 

งั้น.. ผมก็คิดว่าช่วงเวลาที่ได้อยู่กับแบคฮยอนนี่แหละ ที่มีความสุขที่สุด

 

 

เหมือนอย่างวันนี้ที่ผมกลับมาจากการสังสรรค์กับเพื่อนฝูงที่รู้จักกันมาเกือบสิบปี(ความจริงก็เพื่อนที่เคยเป็นเทรนนี่ด้วยกันนั่นแหละครับ นานๆจะมีโอกาสได้ออกไปเจอพวกเขาพอกลับมาถึงบ้านก็เจอร่างกลมๆของแบคฮยอนกำลังกอดอก ไขว่ห้าง หันหน้าเข้าหาจอทีวีพร้อมกับชุดนอนตัวเก่งในห้องนั่งเล่น

 

 

ผมเดินไปก่อนจะลงไปทรุดตัวนั่งลงข้างๆตรงโซฟา เจ้าตัวหันมามองผมนิดหน่อย ผมจึงยิ้มจนเห็นแก้มบุ๋มกลับไปให้เพราะอยากให้ดูน่ารักในสายตาของอีกฝ่าย จำได้ดีหรอกว่าแบคฮยอนชอบลักยิ้มของผม

 

 

แต่ไหงคราวนี้กลับทำหน้ามุ่ยซะงั้นวะ?

 

 

ดื่มมาหรอ?”

 

 

ผมเลิกคิ้ว ปกติไม่เห็นจะหงุดหงิดเพียงแค่เพราะได้กลิ่นเหล้าที่โชยออกมาจากตัวผม แบคฮยอนน่าจะรู้อยู่แล้วว่าผมน่ะจอมดื่มคอทองแดง ผมไม่ได้ใสๆเหมือนเด็กสิบห้าหรืออะไรเทือกนั้นเสียหน่อย

 

 

อือ ก็งานสังสรรค์ปกติ” ผมเอนหลังพิงพนักโซฟา พลางมองปฏิกิริยาอีกคนไปด้วย ทำไม มีอะไรหรือเปล่า

 

 

เปล่า แค่เบื่อ

 

 

“.......”

 

 

นายดื่มบ่อยไปแล้วนะ ก็รู้ว่าฉันน่ะไม่ค่อยชอบกลิ่นเหล้า

 

 

ผมพ่นลมหายใจออกมายืดยาวให้กับคำบ่นเป็นคุณแม่ แบคฮยอนปากคว่ำตาขวางไปหมดและดูก็รู้ว่ากำลังโกรธ แต่จะมาโกรธกับอีแค่เรื่องที่ผมดื่มเนี่ยนะก่อนหน้านี้ก็ดื่มมาจะร้อยครั้งแล้วไม่เห็นเป็นหงุดหงิดแบบนี้เลย

 

 

นี่สรุปเป็นห่วงฉัน.. หรือเป็นห่วงตัวเอง?” ผมถามออกไปอย่างที่ใจรู้สึกตอนแรก อาจจะเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดออกมาอย่างง่ายดายขนาดนี้ แต่แบคฮยอนเองก็ผิดเช่นกันที่กำลังยั่วโมโหผม

 

 

ทำไมถามแบบนั้น” แบคฮยอนขมวดคิ้วหนักเข้าไปอีก เขาไม่ยอมนั่งพิงพนักแล้ว แต่กลับเด้งตัวขึ้นมาจ้องผมแทน ถ้านายไม่โง่ก็น่าจะรู้ว่าฉันนะ-”

 

 

เออ ฉันมันโง่เอง” ผมเอ่ยออกไปอย่างขาดสติ ไม่รอฟังด้วยซ้ำว่าอีกคนจะพูดอะไร 

 

 

ชานยอล คือฉัน..”

 

 

นายรู้ไหมว่าอะไรที่ฉันเกลียดมากที่สุด

 

 

ผมหายใจเข้าลึกจนสุดขั้วปอด รู้สึกสติไม่อยู่กับตัวเลยสักนิด แม้ว่าพอจะรู้ตัวดีว่าไม่ควรพูดออกไป แต่นาทีนี้ความยับยั้งชั่งใจมันช่างเลือนลางเหลือเกิน

 

 

ฉันเคยภาวนากับตัวเองว่าอนาคตจะไม่แต่งงานกับผู้หญิงที่เป็นจอมบงการ และทำตัวฉลาดกว่าฉัน

 

 

“..........”

 

 

อ้อ... แล้วตอนนี้ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันเกลียดนั่นก็น่าจะใช้กับผู้ชายแบบนายได้ด้วยล่ะ แบคฮยอน

 

 

แบคฮยอนทำหน้าอึ้งไปนิดหน่อย ก่อนที่ผมจะได้รับสายตาตัดพ้อแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนส่งมาให้ แบคฮยอนกัดริมฝีปากแน่นจนผมรู้สึกเจ็บแทน แต่จะไม่มีการปลอบหรอกนะ เพราะผมกำลังหงุดหงิด

 

 

โอเค.. ฉันมันจอมบงการที่นายไม่อยากแต่งงานด้วย

 

 

“.......”

 

 

 

แต่ถ้านายไม่โง่ นายจะรู้ว่าที่ฉันพูดไปก็เพราะเป็นห่วงนาย ชานยอล

 

 

ครับ... แล้วคืนนั้นก็เป็นคืนที่ผมได้ยินเสียงปิดประตูดัง ปัง’ จนรู้สึกว่าทั้งหอพักสั่นสะเทือน ดังมากจนพี่จุนมยอนต้องชะโงกหน้าออกมาถามว่ามีอะไรกัน ผมได้แต่ส่ายหัวก่อนจะเดินไปเคาะห้องเพื่อขอไอ้จงอินซุกหัวนอนแทนการนอนในห้องนอนที่มีแบคฮยอนหายใจอยู่ในนั้น

 

 

และเช้าวันถัดมาก็ทำให้ผมรู้ว่า ความสุขที่แท้จริงของผมน่ะไม่ใช่การที่ได้อยู่กับแบคฮยอนทุกวันหรอก

 

 

แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขที่สุดในโลก คือตอนที่ไม่มีแบคฮยอนอยู่แถวๆนี้ต่างหาก

 

 

 

 

 

รุ่งเช้า ผมตื่นมาพร้อมกับความงัวเงียแถมยังเมาค้างอีกต่างหาก กว่าจะเชิญร่างตัวเองให้ไปยืนอยู่ใต้ฝักบัวก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้า โชคดีที่เป็นวันหยุดยาวของเราและไม่มีงาน ดังนั้นผมจึงสามารถนั่งเปื่อยทำอะไรก็ได้แบบไม่ต้องเร่งรีบ

 

 

พอเดินออกมาจากห้องของไอ้จงอินก็เจอพี่เมเนเจอร์กำลังงับแฮมเบอร์เกอร์อยู่ตรงหน้าทีวี ผมโค้งทักทายก่อนจะเดินเข้าไปนั่งสมทบด้วย หันซ้ายแลขวาทำเหมือนชมนกชมไม้ไปนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่คาใจออกไป

 

 

เห็นแบคฮยอนไหมพี่

 

 

ออกไปตั้งแต่เช้า แบกกระเป๋าไปใบเท่าช้าง เห็นว่าจะกลับบ้านตลอดวันหยุดยาว

 

 

ผมแสร้งทำหน้ามุ่ยเหมือนเสียใจที่จะไม่มีแบคฮยอนอยู่ด้วยกัน แม้ในใจจะร้อง เย้ส!’ ออกมาก็ตาม

 

 

สรุปว่าผมจะสามารถออกไปเที่ยวแบบเอ็กซ์ตรีมโดยไม่ต้องขออนุญาตแม่(ทูนหัว)ก่อน นอกจากนั้นก็ยังสามารถเมากลับมานอนแอ๋บนเตียงตัวเองได้โดยไม่ต้องมีคนมาบ่นว่าเหม็นกลิ่นอย่างนู้นอย่างนี้อีกต่อไป

 

 

อิสระเหลือเกิน อิสร๊ะ อิสระ

 

 

แล้วนอนห้องเดียวกันอยู่ทุกวัน ไม่ถามไถ่กันบ้างหรอเวลาจะไปไหนมาไหน” พี่เมเนเจอร์ถามพลางยื่นแฮมเบอร์เกอร์มื้อเช้าให้ผมหนึ่งชิ้น

 

 

ผมตื่นไม่ทันอะพี่ แบคฮยอนก็ไม่ได้บอกอะไรด้วย

 

 

แน่เรอะ.. มั่นใจนะว่าไม่ได้ไปทำอะไรกระแทกจิตใจน้องอีก” เวลาพี่เมเนเจอร์คุยกับผมแกมักจะเรียกแบคฮยอนว่าน้อง ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม ทั้งที่ผมก็เด็กกว่าแบคฮยอนแท้ๆ แต่ก็ยังได้รับคำว่าน้องแทนแบคฮยอนอยู่ทุกวัน

 

 

 

พี่เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย” ตอนแรกจะถามว่ารู้ได้ไง แต่ดีนะที่ยั้งไว้ทัน

 

 

แบคฮยอนตาบวมเป็นมะกรูดจนต้องไล่ให้ไปหาแว่นดำมาใส่ ให้เด็กสองขวบมาดูยังรู้เลยว่าร้องไห้มา” พี่เมเนเจอร์บ่นยืดยาวชุดใหญ่แถมยังมองผมอย่างคาดโทษอีก เมาแล้วทำอะไรแบบไม่ยั้งใจอีกหรือเปล่า คราวที่แล้วบุกเข้าไปข่มขืนเขาในห้องยังไม่ได้เคลียร์เลยนะ

 

 

บ้าข่มขืนไรล่ะพี่” แบคฮยอนสมยอมต่างหาก โธ่

 

 

พี่เมเนเจอร์หัวเราะยกใหญ่แล้วก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ เท่าที่ผมรู้ตอนนี้ก็คือเมื่อคืนแบคฮยอนร้องไห้ โอเค ผมจะไม่ว่าอะไรหรอกนะ เพราะที่ผมพูดไปเมื่อวานมันก็น่าสะเทือนใจเหมือนกัน แถมผมเองก็ไม่ได้เมาจนจำอะไรไม่ได้ ยังจำได้ทุกฉากทุกตอนหรือแม้กระทั่งสายตาตอนที่แบคฮยอนตวัดมองครั้งสุดท้ายผมก็จำได้

 

 

แต่ช่างแบคฮยอนเถอะ ตอนนี้ผมรู้สึกดี๊ด๊าจริงๆที่จะเป็นอิสระไปตลอดวันหยุดยาว

 

 

พอกินแฮมเบอร์เกอร์เสร็จผมก็รีบวิ่ง(ย้ำว่าวิ่ง)ไปเคาะห้องไอ้เซฮุน เคาะได้แบบไม่ต้องเกรงใจเพราะถ้าให้เดาพี่จุนมยอนที่นอนห้องเดียวกับเซฮุนก็คงกลับบ้านไปตั้งแต่เช้าแล้วเหมือนกัน ฮ้า นี่มันสวรรค์ชัดๆเลย

 

 

ไม่นานไอ้เด็กน้องเล็กก็เดินมาเปิดก่อนจะเลิกคิ้วพร้อมกับสภาพหัวเหอยุ่งของมัน มีไรพี่ เคาะอย่างกับหอไฟไหม้

 

 

เที่ยวกันไหมไอ้น้อง ยันดึกคืนนี้หรือจะโต้รุ่ง.. เอ๊ะ หรือจะไปต่างประเทศสักอาทิตย์ดีน้า

 

 

เดี๋ยวๆ พี่เป็นไรอะ ว่างหรอ” เซฮุนเลิกคิ้วถาม แล้วจะไปเที่ยวนี่ขออนุญาตพี่แบคฮยอนหรือยัง

 

 

ขออนุญาตทำไมครับ ต่อจากนี้จะไม่มีการขออนุญาตอะไรทั้งนั้น!!”

 

 

ทำไมอะ เลิกกันแล้วหรอ

 

 

ปากหมาละ” ผมขมวดคิ้วแล้วจ้องหน้าไอ้เด็กตาใส(ที่ไม่ใสเหมือนตา)ก่อนจะอธิบายเพื่อความกระจ่าง แบคฮยอนกลับบ้านตลอดหยุดยาว หมายความว่าอะไรรู้ไหมไอ้น้อง

 

 

“.........”

 

 

หมายความว่าพี่คนนี้สามารถไปเที่ยวได้แบบไม่อั้นไงโว้ย!!”

 

 

ผมพูดไปด้วยเต้นไปด้วยจนเซฮุนมันขมวดคิ้ว ไม่ได้มีท่าทางดีใจอะไรไปกับผมเลยสักนิด เออ งั้นรอแป๊บ ผมขออาบน้ำก่อน

 

 

แต่เอาเถอะ แม้จะไม่มีอารมณ์ร่วมแต่มันก็ยอมไปเที่ยวด้วยตามที่ผมเชิญชวน ในหัวผมมีลิสต์เต็มไปหมดว่าควรจะต้องไปไหนทำอะไรก่อนดี อืม.. บางทีขับรถไปแถวชานเมืองก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

 

 

ผมนั่งกระดิกเท้ารอไอ้เซฮุนที่หน้าทีวีหลังจากที่หยิบหมวกและแจ็คเก็ตมาสวมเรียบร้อยแล้ว พวกคุณคงมองว่าผมเป็นคนนิสัยไม่ดีหรืออะไรทำนองนั้นใช่ไหมล่ะ เปล่าเลย ความจริงประการหนึ่งที่พวกคุณควรต้องรู้คือ บยอนแบคฮยอนน่ะไม่ได้เป็นคนเรียบง่ายสบายๆยังไงก็ได้แบบที่เห็นหรอกนะ

 

 

โอเค ในแง่ของลักษณะนิสัยโดยรวมก็อาจจะเป็นแบบนั้น แบคฮยอนเป็นประเภทเฮฮาและไปไหนไปกัน แต่นั่นไม่ใช่กับผม แบคฮยอนจะมีนิสัยอีกอย่างเวลาอยู่ด้วยกัน มีความเป็นแม่สูงมากเสียจนผมกลายเป็นลูกของเขาไปเลย

 

 

หนึ่งแหละคือเป็นคนขี้หึง.. อ่า.. หึงมากด้วย มากกว่าที่ผมหึงเขาเสียอีก

 

 

สองคือเป็นคนขี้บ่น มีอะไรต้องรายงาน และผมก็ไม่เห็นว่าการรายงานเขาทุกฝีก้าวแบบนั้นจะช่วยให้อะไรดีขึ้นมาเสียหน่อย

 

 

และสาม.. แบคฮยอนเป็นคนที่ค่อนข้างงี่เง่าเวลาโมโหหรือหงุดหงิด

 

 

เขาจะกลายเป็นคนที่ไร้ซึ่งเหตุผลไปโดยปริยาย จนบางทีผมก็นับถือตัวเองจริงๆที่ยังคบกับแบคฮยอนอยู่ทั้งที่ข้อเสียของเขาก็เพียบซะขนาดนั้น

 

 

เอาล่ะ ดูเหมือนว่าตอนนี้สมาชิกในวงจะเริ่มตื่นเพิ่มแล้ว เพราะผมเห็นพี่มินซอกเดินออกมาจากห้องก่อนจะหย่อนก้นลงข้างๆ ดูท่าจะยังไม่ได้อาบน้ำเพราะหน้ายุ่งไปหมดและอยู่ในชุดนอน

 

 

จะไปไหนล่ะ แต่งตัวซะเต็มยศเชียว” พี่มินซอกเอ่ยถาม

 

 

ไปเที่ยวครับ

 

 

กับ?”

 

 

เซฮุนน่ะครับ

 

 

ฮ้า.. งั้นหรอ แล้วขอแบคฮยอนหรือยังล่ะ

 

 

ผมขมวดคิ้วฉับทันทีที่ได้ยินประโยคคำถามแสนซื่อจากพี่มินซอก ให้ตายเถอะ นี่ผมเองก็ไม่ได้เกิดออกมาจากท้องของแบคฮยอนนะ ทำไมทุกคนจะต้องทำเหมือนกับว่าผมเป็นลูกมันตลอดเลยล่ะเนี่ย

 

 

ขอทำไมล่ะพี่ แบคฮยอนไม่ใช่แม่ผมซะหน่อย

 

 

อ้าว จะไปรู้หรอ ปกติก็เห็นต้องขอก่อนตลอด” พี่มินซอกทำหน้าตาเหรอหรา ว่าแต่แบคฮยอนหายไปไหนซะล่ะ

 

 

กลับบ้านตลอดหยุดยาว

 

 

แบบนี้ก็เลยไม่ต้องขออนุญาตไปเที่ยวใช่ไหม” ผมมองค้อน และนั่นทำให้พี่มินซอกยิ้มเผล่ออกมา หยอกเล่นน่า ทำหน้าเหมือนจะฆ่าคนอยู่แล้ว

 

 

ผมไม่ตอบแต่หันหน้าเข้าทีวีแบบงอนๆแทน ก็ไม่ได้โกรธหรืออะไรนักหรอก แต่มันก็ดูเสียศักดิ์ศรีไม่เบาไม่ใช่หรือไงที่คนอย่างผมจะต้องขออนุญาตแฟนไปเที่ยว แต่ช่างเถอะ ผมได้แต่บอกตัวเองว่าวันนี้เป็นวันดี อาจจะหมายถึงตลอดอาทิตย์นี้ เพราะแบคฮยอนจะไม่วนเวียนอยู่รอบๆเพื่อกวนใจผมอีก

 

 

ครู่หนึ่งเซฮุนก็เดินออกมาพร้อมกับชุดเต็มยศพร้อมออกจากบ้าน ผมบอกรายละเอียดการเที่ยวในวันนี้ซึ่งก็แบบเดิมๆ คือไปแทงพูล ช็อปปิ้ง หาข้าวกิน ตกดึกก็แวะแม่น้ำฮันแล้วค่อยเข้าร้านอาหารนั่งชิว กระดกเบียร์กันสักสี่ห้ากระป๋องแล้วค่อยกลับมานอนตายที่หอ มันเองก็ไม่ว่าอะไรเพราะเป็นน้องเล็กที่ยังไงก็ได้อยู่แล้ว ผมจึงอาสาเป็นผู้ขับรถและให้มันนั่งสบายๆแทน

 

 

แล้วพี่แบคฮยอนจะกลับมาวันไหนอะ” ไอ้น้องเล็กเอ่ยถามขณะรัดเข็มขัดนิรภัย

 

 

กลับมาวันไหนเดี๋ยวก็เห็นเอง

 

 

เอ้า อะไรวะ” เซฮุนเลิกคิ้วมองแบบงงๆ ทะเลาะกันหรอ

 

 

เปล๊า

 

 

เสียงสูง

 

 

นิดหน่อย โดนบ่นเมื่อวาน ก็เลยพูดแรงกลับไป” ผมเอ่ยสารภาพไม่ค่อยเต็มเสียงนัก แต่ไม่ได้แรงมากนะ นิดเดียว

 

 

ที่ว่านิดเดียวนั่นพูดอะไรไปบ้าง

 

 

ก็..” ผมยกมือเกาท้ายทอย แบบ.. ไม่ชอบคนจอมบงการ.. อือ น่าจะแบบนั้น

 

 

พูดห่าอะไรของพี่วะ ขอแบบชัดๆได้ไหม ฟังไม่รู้เรื่อง

 

 

ฉันบอกไปว่าไม่อยากแต่งงานกับคนจอมบงการ และแบคฮยอนก็เป็นแบบนั้น

 

 

“..........”

 

 

แค่นั้นแหละ

 

 

เงียบกันไปอึดใจใหญ่และผมก็ทำหน้าที่ขับรถอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่รู้ไอ้เซฮุนมันคิดอะไรอยู่ แต่ตอนนี้มันยังจ้องหน้าผมพร้อมกับสายตาเหลือเชื่ออยู่เลย

 

 

ถ้าผมเป็นพี่แบคฮยอน ผมจะบอกเลิกพี่เดี๋ยวนั้น แล้วก็ขาดกันไปเลย

 

 

ห้ะ?”

 

 

นิดเดียวสำหรับพี่น่ะ แต่คนคิดมากแบบพี่แบคฮยอนเขาคงไม่รู้สึกว่ามันนิดเดียวหรอกนะ

 

 

ผมไม่ได้ตอบอะไรต่อจากนั้น ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถพร้อมกับความรู้สึกขมุกขมัวที่อยู่ในใจ คำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวคือแล้วผมผิดคนเดียวซะที่ไหนล่ะ แบคฮยอนนั่นแหละที่เจ้ากี้เจ้าการมากไป โดนแบบนี้ซะบ้างเผื่อว่าจะเข็ดแล้วก็ทำตัวมีเหตุผลกับผมสักที

 

 

สรุปว่าวันนั้นผมก็ได้ทำตามแผนที่ลิสต์ไว้ในหัวทั้งหมด ไอ้เซฮุนก็ให้ความร่วมมือแม้จะมีบางครั้งที่แอบจิกกัดผมเกี่ยวกับแบคฮยอนบ้าง ยกตัวอย่างเช่น โอ๊ะ อันนี้พี่แบคฮยอนชอบกินนี่นา แต่แฟนดันพาน้องมากินแทนที่จะเป็นตัวเองซะงั้น มันน่าน้อยใจมั้ยเนี่ย’ หรือ พี่แบคฮยอนนี่ซวยเนอะ มีตัวเลือกให้เลือกเยอะแยะ แต่ดันมาโดนแฟนห่วยซะได้

 

 

หรือเรียกสั้นๆอีกประการหนึ่งว่าผมโดนมันแซะจนพรุน

 

 

กว่าจะแบกสังขารที่เริ่มขาดสติของตัวเองกลับมาหอได้ก็ปาไปตีหนึ่งกว่าๆ ไอ้เซฮุนที่ก็เมาไม่แพ้กันแยกตัวเองเข้าห้องนอนไปแล้ว ผมสังเกตเห็นว่าพี่จุนมยอนนั่งอยู่หน้าทีวีและกำลังมองมา พร้อมกับส่งสายตาเรียกให้ผมเข้าไปนั่งด้วย และผมก็ทำตามอย่างไม่อิดออด

 

 

ครับ?” 

 

 

ทะเลาะอะไรกับแบคฮยอน

 

 

ผมนิ่งไปอึดใจใหญ่ ก่อนจะถามแทนคำตอบ พี่รู้ได้ไง?”

 

 

แบคฮยอนโทรมาน่ะ

 

 

“......”

 

 

อ่า.. มันโทรมาบอกให้พี่เตือนนายว่าอย่าขับรถตอนเมา แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้วใช่ไหม?” พี่จุนมยอนทำจมูกฟุดฟิด กลิ่นเหล้าหึ่งขนาดนี้ ไม่แปลกหรอกที่แบคฮยอนจะไม่ชอบ

 

 

มันเล่าให้พี่ฟังหมดเลยหรอ

 

 

พี่บังคับให้มันเล่าเองแหละ” พี่จุนมยอนเอ่ยบอกก่อนจะพาดแขนไปกับพนักโซฟา คราวนี้แบคฮยอนดูจะโกรธจัด​.. ถ้าพี่บอกไปแล้วจะตกใจไหม

 

 

บอกบอกอะไรครับ

 

 

พี่จุนมยอนสูดหายใจเข้าแล้วก็ผ่อนมันออกมาก่อนจะหันมาสบตาผมแบบตรงๆ เดาว่าเขาคงอยากจะด่าผมหรืออะไรทำนองนั้นแน่ๆ แต่ไม่มาเป็นผมก็ไม่เข้าใจหรอกว่าสถานการณ์ที่ต้องเจอทุกวันมันน่าอึดอัดขนาดไหน

 

 

การที่ต้องยอมเป็นเบี้ยล่างแฟนทุกวันน่ะ-

 

 

เหมือนแบคฮยอนจะอยากเลิกกับนายแล้วล่ะ

 

 

มันไม่ใช่เรื่องสะ.. ห้ะ?

 

 

ว่าไงนะครับ” ผมขมวดคิ้วแล้วจ้องลีดเดอร์ของวงที่มองมาพร้อมกับสีหน้าจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

 

 

แบคฮยอนบอกพี่ว่า...”

 

 

“.........”

 

 

มันอยากจะเลิกกับนายแล้ว

 

 

และผมก็เข้าใจเดี๋ยวนั้นเองว่าไอ้อาการแข้งขาอ่อนแรงมันเป็นยังไง หัวใจที่หล่นวูบลงไปอยู่แถวๆหน้าแข้งนั้นอธิบายทุกอย่างได้ดียิ่งกว่าคำพูด และตอนนั้นเองที่ผมเริ่มรู้สึกวูบโหวงขึ้นมาในใจ

 

 

เลิกอย่างงั้นหรอ...

 

 

ผมไม่เคยนึกถึงวันนั้นเลย

 

 

 

 

 

ผมตื่นขึ้นมาในตอนเจ็ดโมงเช้า ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตื่นขึ้นมาทำไมตั้งแต่ไก่โห่ขนาดนี้ ทั้งที่ก็ไม่มีงานต้องทำ

 

 

วันนี้เป็นวันหยุดยาววันที่สาม เป็นอีกวันที่ผมจะได้ใช้ชีวิตแบบสบายและสโลวไลฟ์ เป็นอีกวันที่ผมจะสามารถดูทีวีนานแค่ไหนก็ได้ และเป็นอีกวันที่ไม่มีแบคฮยอนวนเวียนอยู่ข้างหูให้รำคาญใจเหมือนเคย

 

 

ผมเดินลากสังขารตัวเองเข้าห้องน้ำ ส่องกระจกอยู่สักพักก็พบกับสภาพตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าจนแทบรับไม่ได้ แต่ก็ไม่โทษใครหรอก ทุกคืนกว่าจะนอนก็ปาไปตีสองตีสาม ผมเล่นเกมกับดูทีวีสลับไปสลับมาแบบนี้ เพราะจะให้ออกไปเที่ยวทุกคืนมันก็ไม่ไหวอย่างที่ตั้งใจไว้นัก

 

 

ผมคว้าแปรงสีฟันที่อยู่ในแก้วขึ้นมา ฉับพลันตอนนั้นก็ดันเห็นแปรงสีฟันของใครอีกคนที่ยังคงอยู่ในแก้วใบเดียวกัน แน่นอนว่าเป็นของแบคฮยอน(ผู้ซึ่งน่าหงุดหงิดและผมก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจอะไรมากมายนักต่อจากนั้น

 

 

เพียงแต่​.. เพียงแต่ว่า..

 

 

ผมกำลังคิดว่า ป่านนี้แบคฮยอนจะทำอะไรอยู่นะ

 

 

ถ้าให้เดาก็คงกำลังเล่นกับเจ้ามงรยงหมาขาสั้นอยู่ อย่างแบคฮยอนเวลากลับบ้านก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้นหรอก หรือบางทีก็อาจจะกำลังออกไปเกมเซนเตอร์กับพวกเพื่อนๆที่นู่น ตอนกลับบ้านแบคฮยอนก็วนเวียนกิจกรรมอยู่แค่นี้แหละ

 

 

แล้วป่านนี้.. จะลืมเรื่องที่บอกว่าอยากเลิกกับผมไปหรือยังนะ

 

 

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับหน้าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำก่อนจะเดินไปยังห้องนั่งเล่นที่มีบรรดาเมมเบอร์นั่งกันอยู่ เว้นคยองซูที่ออกไปเที่ยว อี้ชิงที่ทำงานอยู่ประเทศจีน และเซฮุนที่เพิ่งจะกลับบ้านไปเมื่อคืน(และแบคฮยอน คุณคงรู้แล้วว่าเขาไปไหนเมมเบอร์ดูเหมือนจะคุยอะไรกันอยู่ แต่ก็เงียบไปเมื่อผมเดินเข้าไปนั่งสมทบด้วย

 

 

ผมจ้องทีวี ไม่ได้หันไปสบตาพวกเขาเพราะไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร เงียบกันไปเกือบสิบห้านาที ในที่สุดพี่ใหญ่ของวงเราก็เอ่ยพูดออกมา

 

 

ไม่ไปเที่ยวหรอชานยอล

 

 

ไม่อะพี่ อยากอยู่หอมากกว่า” ผมเอ่ยโดยไม่ได้หันไปเพราะตาจ้องทีวีอยู่

 

 

เฮ้อ.. เมื่อไหร่แบคฮยอนจะกลับมาน้า..” จงแดเอ่ยขึ้นมาลอยๆพร้อมกับบิดขี้เกียจไปด้วย คิดถึงไอ้หมาจัง ไม่มีมันแล้วหอเงียบเลยอะ

 

 

ผมไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็ไม่ได้รู้สึกด้านลบเหมือนวันแรกๆ น่าแปลกที่ผ่านมาแค่สามวันผมกลับเปลี่ยนความรู้สึกได้ไวขนาดนี้ ไม่ได้อยากจะหันไปบอกจงแดว่าแบบนั้นน่ะไม่ต้องกลับมายังดีกว่า แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าอยากให้กลับมาไวๆเหมือนกัน

 

 

ชานยอล ได้คุยกับไอ้หมาบ้างไหม” จงแดเอ่ยถาม และผมก็ส่ายหัวกลับไป เห.. เป็นแฟนกันประสาอะไรของพวกนายเนี่ย

 

 

มันทะเลาะกันอยู่ จะให้คุยกันแบบปกติได้ไงล่ะ” ประโยคนี้พี่จุนมยอนเอ่ยบอกก่อนจะโยนถั่วลิสงเข้าปาก ตกลงยังไง มันโทรมาบอกเลิกนายหรือยัง

 

 

ผมขมวดคิ้วฉับเดี๋ยวนั้น ยังครับ แล้วผมก็ไม่คิดว่ามันจะบอกเลิกผมนะ

 

 

เอาอะไรมามั่นใจวะ” ไอ้จงแดเอ่ยถาม ฉันไม่รู้ตื้นลึกหนาบางหรอกนะ แต่รู้แค่ว่าแกทะเลาะกัน แล้วฉันก็คุยกับแบคฮยอนแล้วด้วย

 

 

“........”

 

 

พูดแบบไม่ถนอมน้ำใจเลยนะชานยอล ฉันว่ามันเตรียมกลับมาเพื่อบอกเลิกนายเต็มที่แล้วล่ะ

 

 

ทั้งที่ก็หายแล้ว แต่พอได้ยินว่าแบคฮยอนจะบอกเลิกอีกครั้งผมก็รู้สึกใจร้าวๆเหมือนจะปริ โอเค ผมคิดว่าตัวเองมีความแข็งแกร่งและมั่นคงในจิตใจอยู่พอสมควร แต่ทำไมพอกับเรื่องอ่อนไหวแบบนี้มันถึงได้บางจนเหมือนจะขาดขนาดนี้วะ

 

 

แล้วแบคฮยอนน่ะหรอจะเลิกกับผม?

 

 

นายคิดว่าพี่ขู่หรอชานยอล” พี่จุนมยอนเอ่ยถาม แบคฮยอนมันก็มีหัวใจนะ มันเล่าให้พี่ฟังหมดเลยว่านายพูดอะไรไว้บ้าง มันบอกว่านายน่ะหาว่ามันเป็นจอมบงการและจะไม่แต่งงานกับคนแบบมัน

 

 

“.......​...”

 

 

แย่ชะมัด นายลืมไปแล้วหรอว่าแฟนตัวเองเป็นประเภทอ่อนไหวง่าย

 

 

ผมไม่ได้ตอบอะไรอีกต่อจากนั้นแต่กลับพาร่างตัวเองเข้ามานั่งสงบสติอารมณ์สบสนใจห้องนอนแทน จิตใจมันว้าวุ่นและสับสนไปหมด มันเป็นเรื่องดีจริงๆที่ตลอดเวลาสามวันนี้ไม่มีแบคฮยอน ผมได้ทำในสิ่งที่อยากทำ เช่น กินเหล้าเมามายได้โดยไม่โดนบ่นสักแอะเพราะคนที่เป็นเจ้าของห้องร่วมกันอีกครึ่งหนึ่งไม่อยู่

 

 

แต่.. มันก็...

 

 

ผมเหลือบตามองไปยังหมอนของแบคฮยอนที่วางไว้เคียงข้างกันกับของผม อันที่จริงมันก็เป็นหมอนของเรานั่นแหละ เราใช้หมอนแบบเดียวกัน(แบบที่สามารถปกป้องสุขภาพต้นคอได้ดังนั้นถ้ามันจะสลับกันบ้างก็คงไม่แปลกอะไร แต่หมอนมันจะเหงามั้ยนะที่ไม่มีคนมานอนหนุนหลายวันแล้ว

 

 

จะเป็นเหมือนผมหรือเปล่าที่จู่ๆก็คิดถึงสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญนั้นขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

 

และยิ่งแบคฮยอนต้องการจะเลิกกับผม มันก็ยิ่งรู้สึก..

 

 

ผมเดินไปหยิบแจ็คเก็ตในตู้ขึ้นมาสวม คว้ากุญแจรถตรงหัวเตียงก่อนจะเดินออกมาจากห้อง สำหรับผมในตอนนี้ แม้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแฟนจะน่ารำคาญมากขนาดไหน 

 

 

แต่ยังไงผมก็คงตัดใจปล่อยเขาไปไม่ลง

 

 

อ้าว จะไปไหนล่ะชานยอล” พี่มินซอกเอ่ยถามผมที่กำลังก้มใส่รองเท้าอยู่ตรงหน้าประตู และนั่นทำให้ผมอ้ำอึ้ง แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น ก่อนจะยิ้มให้สี่คนที่ยังนั่งรอคำตอบอยู่

 

 

หมาผมหาย

 

 

“.........”

 

 

ผมจะไปตามหมากลับหอ

 

 

 

 


 

 

ระยะเวลาจากหอพักไปบูชอน(บ้านของแบคฮยอน)ไม่ไกลเท่าไหร่นัก ผมมาถึงหน้าบ้านหลังคุ้นตาที่เคยพาคนมาส่งไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง มันไม่ใช่บ้านหลังใหญ่เว่อร์วัง แต่ก็ไม่ได้เล็ก เรียกว่าเป็นบ้านขนาดกลางๆที่ดูอบอุ่นจะดีกว่า

 

 

ผมเดินไปกดกริ่งหน้าบ้านด้วยใจร้อนรน ถ้าเห็นหน้าผมแบคฮยอนจะส่งสายตาตัดพ้อกลับมาไหมนะเขาจะไล่ให้ผมไปไกลๆก่อนที่ตัวเองจะวิ่งขึ้นห้องหรือเปล่า

 

 

แบคฮยอนจะยอมให้อภัยผมไหม?

 

 

เอาล่ะ สิ่งเดียวที่คิดตอนนี้คือยังไงก็ได้ ขอแค่อีกคนไม่ทิ้งผมไปเหมือนอย่างที่พี่จุนมยอนบอก แบคฮยอนเป็นคนสดใสร่าเริงก็จริงแต่ก็เป็นคนเด็ดขาด หากเขาตัดสินใจแบบนั้นผมก็คงห้ามอะไรไม่ได้และก็คงไม่โทษเขาด้วย เพราะผมมันผิดเองตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้

 

 

ครู่หนึ่งผมก็เห็นใครบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากำลังใส่รองเท้าแตะตรงหน้าบ้านแล้วเดินมา แบคฮยอนดูอึ้งไปที่เห็นผม เขาหยุดชะงักขาอยู่ตรงนั้นจนใจผมเสียไปหมด แต่ก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขายอมเดินตรงมาแล้วเปิดประตูให้โดยไม่มีคำพูดใดๆ

 

 

ผมเคยบอกคุณไปหรือยังว่าเวลาแบคฮยอนไม่แต่งหน้ามันน่ารักมากแค่ไหน

 

 

ถ้ายังไม่เคย ผมจะบอกไว้ตรงนี้เลยแล้วกันว่ามันน่ารักมาก มากจนผมต้องตระกองกอดเขาเต็มรักแล้วแช่เอาไว้แบบนั้นอย่างแนบแน่น แบคฮยอนไม่ได้กอดตอบ ดูเหมือนจะอึ้งไปแล้วหรือไม่ก็นึกรังเกียจผมขึ้นมาฉับพลัน

 

 

ฉัน..” ผมกดหน้าลงกับลาดไหล่ของเขาก่อนจะเอ่ยออกมา ฉัน.. ให้ตาย.. ฉันมันแย่จริงๆ นายว่าไหม

 

 

ชานยอล..”

 

 

โอเคแบคฮยอน ต่อจากนี้นายจะบ่นฉันให้หูชาอีกกี่ครั้งก็ได้ แต่ต้องฟังก่อน

 

 

“.........”

 

 

นายมันน่ารำคาญจริงๆ ฉันหงุดหงิดทุกครั้งเวลานายบ่นอะไรพร่ำเพรื่อและทำตัวเหมือนเป็นแม่” ผมกระชับกอดเขาแน่นขึ้นอีกเพื่อจะให้เขาอยู่ฟังให้จบ แต่​.. สามวันมานี้ฉันกลับรู้สึกโล่งหูอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเลย

 

 

“..........”

 

 

มันโล่งมาก โล่งจนเหมือนฉันกลายเป็นอิสระ.. หนักเข้าเรื่อยๆจนโล่งเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป

 

 

“..........”

 

 

คือนายแบคฮยอน” ผมเอ่ยความในใจออกไปทั้งหมดอย่างไม่รู้จะเก็บไว้ทำไมอีกแล้ว สิ่งที่ฉันรู้สึกว่ามันขาดหายไปแล้วทำให้ชีวิตประจำวันของฉันไม่สมบูรณ์ ก็คือนาย

 


 

จนถึงตอนนี้แบคฮยอนก็ยังไม่ได้กอดตอบ และผมรู้สึกใจวูบโหวง มันเกือบจะกลายเป็นคำว่าถอดใจแล้วเมื่อไม่ได้รับปฏิกิริยาหรือคำพูดอะไรตอบกลับมา

 

 

นายจะบอกเลิกฉันก็ได้นะ.. ฉันรู้ว่านายอยากพูดมัน

 

 

บอกเลิก?” แบคฮยอนถามเสียงสูง

 

 

ใช่.. ฉันรู้ว่านายอยากบอกเลิกฉันเต็มทีแล้ว

 

 

เดี๋ยวนะ” แบคฮยอนดันร่างของผมออกก่อนจะเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาที่ไหลตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ให้ ผมสูดน้ำมูกจนเสียงดังฟืดก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของอีกคน ใครบอกนายว่าฉันจะเลิก

 

 

คราวนี้กลายเป็นผมบ้างที่ชะงักไป พี่จุนมยอน.. ไอ้จงแด

 

 

หวา.. งั้นที่รักของฉันคงโดนต้มแล้วล่ะ” แบคฮยอนยิ้มออกมาก่อนจะคว้าตัวผมที่กำลังไม่เข้าใจเข้าไปกอดอีกครั้ง ใครจะว่ายังไงก็เถอะ.. แต่ฉันไม่ยอมเลิกกับนายหรอกนะ

 

 

ผมกอดเขาตอบบ้างแม่จะยังอึ้ง สรุปว่าไอ้พี่จุนมยอนกับไอ้จงแดมันปั่นหัวผมใช่ไหมหนอย ไอ้พวกนี้นี่ กลับหอไปโดนดีแน่!

 

 

แล้วนายไม่โกรธ..?”

 

 

โกรธ

 

 

อ้าว

 

 

โกรธสิ นายพูดจาแบบนั้นออกมาได้ยังไง พูดมาได้ยังไงนะว่าจะไม่ยอมแต่งงานกับคนแบบฉัน” แบคฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ฉันโกรธจนต้องกลับบ้านมาเอง ไม่รอให้นายมาส่งเหมือนเคยหรอก เพราะฉันน่ะโกรธ.. โกรธจริงๆ

 

 

“.........”

 

 

แต่พอได้ยินนายพูดเมื่อกี้ก็หายแล้ว เพราะความรู้สึกของเราก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก

 

 

“..........”

 

 

ฉันน่ะ.. บ่นก็เพราะเป็นห่วง แล้วก็รู้สึกโหวงจริงๆถ้าวันไหนไม่ได้ยินเสียงนาย

 

 

ผมผละตัวออกมาก่อนจะยิ้มให้แบคฮยอนที่ยกมือขึ้นจัดผมหน้าม้าให้ ฉันยอมให้นายบ่นแล้ว บ่นเยอะๆเลย แต่อย่าบอกเลิกกันนะ

 

 

ย่าห์ บอกแล้วไงว่าไม่เลิก” แบคฮยอนพูดพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ เช้าบ้านกันไหม พ่อกับแม่บ่นถึงนายด้วย ขืนยังยืนอยู่แบบนี้ต้องโดนแอบถ่ายไปแฉแน่เลย

 

 

ผมพยักหน้าก่อนจะเดินจับมือกับไอ้ตัวเล็ก(อันเป็นที่รัก)เพื่อเข้าไปยังบ้านของอีกคน 

 

 

เอาล่ะ นี่ก็เป็นเรื่องราววันหยุดยาวที่ผมอยากจะแชร์ให้ฟัง แบคฮยอนขี้บ่นจริงๆนะ คุณอาจจะไม่เชื่อ แต่ผมน่ะทนไหวอยู่แล้ว ต่อจากนี้แม้จะต้องโดนบ่นแบบวนลูป ผมจะหงุดหงิดใส่แบบวนลูป แบคฮยอนจะงอนแบบวนลูป ผมก็จะตามง้อเขาต่อไป

 

 

เหล้าเบียร์ไม่สำคัญเท่าแฟนหรอกครับ

 

 

อ้อ.. และสำหรับแฟนๆที่ถามเข้ามาว่าความสุขที่สุดในชีวิตการเป็นแร็ปเปอร์ของวงอย่างผมน่ะคืออะไร

 

 

ขอเปลี่ยนเป็นคำตอบแรกอีกรอบแล้วกันนะ

 

 

 

เพราะการที่ได้อยู่กับแบคฮยอนนี่แหละ ดีที่สุดแล้ว : )

 

 


 

 

 

 

 TALK:

เห้ย เห้ย คือเราหายไปนานมากอะ แต่มีมหาลัยเรียนแล้วนะ ดีใจกับเราหน่อย เยยยย้!

นี่เป็น os เนื่องในโอกาสสอบติดของเราเอง 55555555555555

อ้อ สำหรับเหตุการณ์ที่ผ่านมา เรายอมรับว่าเราก็ช็อค แต่เราขอให้ทุกคนเข้มแข็งนะคะ เพราะอีกไม่นานมันจะผ่านไป เหมือนอย่างทุกครั้งที่เราเคยผ่านมา

อ่ะ ไม่ดราม่าละ OS ตอนที่แล้วเราขอเอาอันนี้มาทับก่อนนะ คือสารภาพบาปว่าลืมพล็อต...... เดี๋ยวขอไปงมก่อน ถ้าเกิดงมเจออาจจะเอามาแปะอีกรอบเจ้าฮะ (อนุญาตให้ด่าได้แต่อย่าแรงมาก คือเราลืมจริงๆนะ.. ไม่รู้จะทำไงแล้ว Y_Y) (แล้วเราก็ไม่อยากให้มันค้างเปอร์เซ็นต์ด้วยค่ะ อยากให้จบเป็นเรื่องๆไป เข้าใจเราน้า)

ปล. #ทีมมศว เจอกันได้นะคะ จุ้บๆ

 

 

 

 

   CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3406 พูลิน พูลิน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 10:33
    เกือบไปล่ะนะชานยอลลลลลลล
    #3,406
    0
  2. #3336 yourdecemberr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 19:00
    น่ารักม้ากๆค้าบ 💘
    #3,336
    0
  3. #2779 pcy921 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 20:13
    แผนซ้อนแผน5555 รอไรกัน...กราบคยองสิคะ
    #2,779
    0
  4. #2390 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 09:10
    หยิบพลาดไปนี่ส่งโรงพยาบาลเลยนะคยอง555555
    #2,390
    0
  5. #2279 pdl2002 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 07:51
    อ่าาา น่ารักจังงงง*~*
    #2,279
    0
  6. #2031 lxora_ไอโซร่า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 07:23
    โอ้ยขำ555555 ชอบอ่ะะ
    #2,031
    0
  7. #1851 ojay2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 21:06
    เรื่องนี้น่ารักกก นึกว่าจะดราม่า
    ซะแล้ววว 555555
    #1,851
    0
  8. #1829 nnichamonn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 20:58
    ฮือออน่ารักมากก ขำคยอง555555
    #1,829
    0
  9. #1753 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 10:40
    เรื่องนี้น่ารักแบบจริงจังไม่มีดราม่า
    #1,753
    0
  10. #1717 yu-na (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 23:03
    น่ารักกกก555 ชอบคยองตลกไปอีกแต่ละอย่าง คืออยากรู้มากว่ายืนท่าตำรวจท่าไหน แค่คิดก็ขำแล้ว ขำอีกตรงไรต์มีการเล่นมุกกาวตราช้าง55555555 คิดสภาพละตลก ชอบๆอ่ะ ไรต์แต่งแนวนี้ได้ดีมากนะ เราชอบมากกว่าสายดราม่า เช่นเรื่องน้องมังคุด กับ บุ๋มบิ๋ม สังเกตุได้ว่ามีแต่คนอยากอ่านต่อ คือจะบอกว่าไรต์มีความสามารถในการสอดแทรกมุกในฟิคนะคะ สนุกมาก ตลกก็ทำให้เราหลุดขำได้เลย
    #1,717
    0
  11. #1527 oohse_karn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 21:18
    สงสารคยอง 55555555
    #1,527
    0
  12. #1235 pim pimmi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 23:27
    55555 สงสารคยอง หาแฟนเร็วๆลูกกกก
    #1,235
    0
  13. #1131 dark chocolate (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 19:39
    5555555555 น่ารักกกกก ตลกตอนชยอลบอก ไม่สงสารพ่อแม่เรื่องค่ารักษาพยาบาลเหรอ ขำอะ ไหนจะกาวอีก ฮาค่ะ 55555555
    #1,131
    0
  14. #1001 Kimjonginlove (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 16:37
    คยองซูโหดมากอ่ะกาวตราช้างแทนเจลหล่อลื่น55555
    #1,001
    0
  15. #576 Nursery*purr-fect (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:04
    ตลกมากอ่ะ แบคฮยอนต๊องจริงๆ 5555555 ชอบคำอวยพรส่งท้ายของคยองซูมาก ฮ่าาาา
    #576
    0
  16. #570 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:19
    ขำคยอง 555555555
    #570
    0
  17. #561 ; แอเรียสศูนย์สาม.† (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:01
    อะไรคือหยิบกาวตาช้างแทนเจล...เออนั่นแหละ 555555555 แบคเมาฮามาก กุ๊งกิ้งสุด ในที่สุดก็หายโง่แล้วสินะ 55
    #561
    0
  18. #540 คปซป. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:21
    ตลกที่บอกให้หยิบกาวตราช้าง555555555555
    #540
    0
  19. #520 อิ อิ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:13
    คือดีงามมากกกกกกก ตลกแบคเมาอ่ะ 5555 อิพี่ชานนี่ได้เมียล่ะทิ้งเพื่อนเลยนะ 555
    #520
    0
  20. #519 Aom_Safety (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:56
    ในที่สุด โอ้ยยยเข้าใจซักที แบคเมาแล้วตลกมากอ่ะ ปล.กาวเลยหรอคยอง เดี๋ยวเอาไม่ออกนะ
    #519
    0
  21. #518 ploy_608_ploy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:13
    กาวตราช้าง555555
    #518
    0
  22. #516 Bow Keswaree (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:05
    555 คยองแช่งได้แบบ เอ่อถ้ากาวนี้คนไม่ออกกันเลยที่เดียว 5555
    #516
    0
  23. #515 แบ้กซี่ซู่ซ่าส์ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:55
    โอ้ย ลุ้นแทบตายยยยย ในที่สุดก็ เย่! จบดีกรี้ดดดด
    #515
    0
  24. #514 bestye (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:21
    คนซึนกับคนบ้าโอ้ยยยย55555555
    #514
    0
  25. #513 CoffeeMate (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:54
    สนุกอ้ะ 55555 โอ้ยยยย เป็นแฟนแบบเพื่อนๆ มันดีย์ กี้สสส
    #513
    0