หางยาวเท้าปุย กับเส้นทางสู่ยอดปราการ (Yaoi)

ตอนที่ 53 : สถานการณ์ที่ไม่มีอยู่ในแผน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 997
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    4 มี.ค. 61


 

เงาร่างจางที่ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเผยให้เห็นร่างสูงหนาในชุดคลุมสีดำ ท่อนแขนกำยำที่โผล่พ้นชายชุดคลุมกับนิ้วมือป้อมสั้นที่ข้อนิ้วแตกอย่างชัดเจน ชวนให้แมวน้อยนึกถึงท่อนแขนและมือหยาบที่เคยโอบรัดเกาคางให้ตนเคลิบเคลิ้มไปก่อนหน้า ถึงแม้ว่าเงาร่างนั้นจะยังยืนนิ่งสนิทดั่งไร้ชีวิต หากนั่นก็เพียงพอที่ทำให้อัศวินสามสีสัมผัสได้ถึงลางร้าย หางลู่หูตก หันเลิ่กลั่กมองหาหนทางรอด

 

นะ..นั่น เจ้าโจรปลูกต้นไม้หมายเลข 1 นี่ ทะ..ทำไมหมอนี่ยังอยู่แถวนี้ล่ะ แล้วเราจะหนียังไง ทำไง ทำไงดี อ๊ะ! จริงสิ

 

เมื่อนึกได้ แมวขนฟูบนพื้นจึงฝืนขยับเท้าหน้าที่ถูกมัดอย่างแน่นหนาแข่งกับเวลา เจ้าตัวเล็กพยายามหมุนองศาให้อุ้งเท้าปุยข้างหนึ่งของตนแตะลงบนลูกแก้วสีดำของบ่วงโลหะบนข้อเท้าอีกข้าง บ่วงที่ดูเผิน ๆ แล้วเหมือนดั่งกระพรวนข้อเท้าขนาดเล็ก หมุนข้อเท้าไปก็เหลือบมองเงาดำโปร่งใสไปเป็นระยะ

 

วาบ...

 

สำเร็จ!

 

บู๋ว!?”

-เอ๋!?-

 

แสงสว่างวาบพุ่งออกจากลูกแก้วสีดำใสแถมยังทะลุผ่านกอหญ้าหนาเบื้องหน้าแมวตัวน้อยออกไป เมื่อแสงจ้าจางหายก็ปรากฏเป็นศีรษะสีดำมะเมื่อมประดับนอสั้น ๆ โผล่ขึ้นมาเหนือยอดพลิ้วไหวของต้นหญ้าเจ้าเหมียวได้เชยชม ศีรษะใหญ่ที่กำลังหันมองซ้ายขวาอย่างงุนงง

 

ตำแหน่งที่แรดนรกานต์ปรากฏกายนั้น เป็นพื้นหญ้าที่อยู่ด้านหลังเงาร่างในชุดคลุมดำพอดิบพอดี ร่างที่ดูชัดเจนขึ้นอีกระดับพร้อม ๆ กับเวลาที่ล่วงเลยไป สถานการณ์ที่เริ่มเป็นใจทำให้แมวตัวเล็กกล้าส่งเสียงเรียกแรดใต้อาณัติโดยไม่หวั่นเกรง

 

แม้ว มี้ ๆๆๆ ม้าว!”

- เบ๊ เดินมาหาป๊าทางนี้มา เร็ว! -

 

บะ..บู่ว บู๋ววว”

- สะ..เสียงอะไรน่ะ-

 

เสียงไร้ที่มาที่เรียกหาตนกลางทุ่งหญ้าโล่งซึ่งมีเพียงเสาหน้าตาประหลาดสีดำ ทำให้แรดตัวไม่น้อยยืนหดคอทำตัวเกร็ง ดวงตาเล็กจิ๋วเหลือบมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง จนสังเกตเห็นหางฟู ๆ ขยับไหวลอดกอหญ้าในทิศทางเดียวกับเสียงลึกลับ ร่างดำมะเมื่อมจึงตกใจผงะถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะเพ่งมองหางนั้นอย่างระแวดระวัง

 

“เหมียว ๆ มี้ ๆๆๆ ม้าววววววววว แม้ววว!

-กลัวอะไรเล่า นี่ปะป๊าของหนูไง จำไม่ได้เหรอ เดินมากอหญ้าตรงนี้ เร็ว! -

 

“บู่ว บู๋ววว?

-ปะป๊า? -

 

“แม้ว ๆๆๆๆ มี้ ๆ ม้าววววววววว เหมียวววววววว มี้”

-ก็ใช่นะสิ เด็กดี มาช่วยป๊าก่อน ออกจากตรงนี้ไปได้เดี๋ยวป๊าจะให้สาลี่เป็นรางวัล สาลี่ของโปรดของหนูไง-

 

“บู้ว! บู่ววว บู๋ว? บู่ววว บู้วววววว”

-สาลี่! ปะป๊า เอ๋!? นี่ตัวไรอ้ะ ปะป๊าไม่ได้หน้าตางี้นี่-

 

แรดตัวไม่น้อยที่วิ่งอ้อมเงาดำตามเสียงเข้ามาใกล้ ผงะถอยออกไปแล้วส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เมื่อชะโงกหน้าเข้ามาในพงหญ้าแล้วพบเพียงร่างสิ่งมีชีวิตหน้าตาแปลกประหลาด ไม่ใช่มนุษย์ที่ตนเรียกว่า ปะป๊า อย่างที่คิด

 

“เมี้ยว เหมียว มี้ ๆๆๆ แม้ว ๆๆ ม้าว มี้ ม้าวววว”

-ไม่ต้องกลัว นี่ปะป๊าเอง ป๊าแค่แปลงร่างได้ ไม่เชื่อดูนี่สิ บ่วงของหนูไง จำได้ไหม-

 

แมวน้อยบนพื้นเค้นแรงที่มีน้อยนิด สะบัดเท้าฟูประดับบ่วงพักสัตว์ให้ขยับไหว ๆ เมื่อเห็นว่าร่างทะมึนเห็นหยุดส่ายหน้า แล้วยื่นหัวเหลือบตามามองอย่างอยากรู้อยากเห็นจึงค่อยคลายใจ

 

“บู้ว! บู่ววว”

-อ๊ะ! บ่วงของหนู-

 

“เมี้ยววววววววว มี้ ๆๆ ม้าวววว มี้ แม้วววววววววว เมี้ยว! เหมียว ๆ มี้ ๆๆๆ ม้าวววววววว มี้ แม้ววว!!

-ใช่ ๆ บ่วงของหนูไง มาพาปะป๊าออกจากตรงนี้ก่อนเร็ว แล้วเดี๋ยวป๊าจะให้สาลี่ 2 ลูก แถมด้วยลูบหัวกับกอดแน่น ๆ เลยด้วยเอ้า! เร็วเข้า เดี๋ยวไม่ทัน เจ้าโจรนั่นจะตื่นแล้ว เร็ว ๆๆๆ เออใช่ ร่างเงา!!-

 

แมวตัวน้อยร้องเร่งเมื่อเห็นว่าเงาร่างในชุดดำนั้นเข้มขึ้นจนเกือบจะเป็นเหมือนปกติ ในขณะที่เจ้าแรดยังคงลังเล มองอย่างจด ๆ จ้อง ๆ แมวตัวน้อยจึงร่ายทักษะหากินออกมาเพื่อหวังถ่วงเวลา กลายเป็นว่ามีร่างแมวอีกตัวหนึ่งกำลังเดินอย่างเชื่องช้าอยู่กลางทุ่งหญ้าเบื้องหน้าชายหนุ่มในชุดคลุมดำ

 

“บู๋ว!? บู้ววว บู๋ว”

-เอ๋!? ปะป๊าตรงนั้น แล้วก็ปะป๊าตรงนี้-

 

แรดตัวน้อยจ้องมองตามร่างลวงอย่างอกสนสนใจ จนเจ้าของทักษะอยากจะยกเท้าฟูขึ้นมาก่ายหน้าผาก ก่อนเสียงบุคคลอันไม่พึงประสงค์จะดังขึ้นให้แรดนรกานต์ตกใจจนยืนตัวแข็งทื่อ ส่วนเจ้าเหมียวก็เหงื่อแตกพลั่ก

 

“เชี่ย! เข้ามาช้าจนได้ หวังว่าจะยังทันนะ พวกนั้นไปถึงไหนแล้วล่ะ เห้ย นั่น หยุดนะเจ้าเหมียว!!

 

โชคดีที่แรดตัวไม่น้อยนั้นยืนอยู่ด้านข้างเยื้องไปทางด้านหลัง ผู้มาใหม่จึงยังไม่ทันสังเกต ร่างฟูที่เห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี มองเท้าเหม็น ๆ ที่วางไม่ห่างจากปลายจมูกไปก็ร้องเร่งให้เจ้าฟางเส้นสุดท้ายเข้ามาช่วยชีวิต

 

“มี้ ๆ ม้าววว  มี้ แม้ววววววววววว!!

-ไม่ต้องไปสนใจ พาป๊าออกไปจากตรงนี้ก่อน เร็วสิ แว้กกกกกกกกกกก!!-

 

หากพูดยังไม่ทันจบประโยค เท้าขนาดใหญ่ตรงหน้าก็ยกก้าวขึ้น ปลายรองเท้าหนังปัดโดนหูฟูจนเจ้าเหมียวสะดุ้ง อุ้งเท้าใหญ่ที่ลอยเฉียดหัวเล็กไปเพียงนิดทำให้แมวตัวน้อยที่มองตามเบิกตากว้างร้องเสียงหลง จนแรดดำที่มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดวิ่งถลาเข้ามาหาอย่างตื่นตระหนก

 

“หือ เสียงอะไร”

 

“บะ..บู๋วว บะ..บู้วววว”

-ปะ..ปะป๊า เป็นไรมั้ยอะ มะ..มนุษย์นั่น-

 

“ชิ่ว ๆ ไอ้ตัวดำ ออกไปนะโว้ย เจ้าเหมียวนั่นไม่ใช่ของกินของเอ็ง เดี๋ยวปั๊ดพ่อเชือดไม่เลี้ยงเลยนี่!

 

“มะ..เมี้ยววว แม้ววว มี้!

-มะ..ไม่เป็นไร คาบคอ พาหนี ตอนนี้เลย!-

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

“เชี่ย! เข้ามาช้าจนได้ หวังว่าจะยังทันนะ พวกนั้นไปถึงไหนแล้วล่ะ เห้ย นั่น หยุดนะเจ้าเหมียว!!

 

ชายหนุ่มในชุดคลุมดำที่เพิ่งเข้าสู่เกมอย่างได้สมบูรณ์ตะโกนลั่น เมื่อแมวที่ตนได้รับมอบหมายให้มาตามหานั้นกำลังเดินหันหลังให้อยู่บนพื้นหญ้าเบื้องหน้า และทำท่าว่ากำลังจะเดินจากไป เท้าแข็งแรงของชายหนุ่มรีบสาวเข้าหาเป้าหมายแล้วกระโจนเข้าตะครุบร่างเล็กอย่างรวดเร็ว หากเสียงโหยหวนอย่างหวาดกลัวคล้ายเสียงร้องของแมวจากด้านหลังของตนก็ทำให้ต้องหันกลับไปมอง

 

“มี้ ๆ ม้าววว  มี้ แม้ววววววววววว!!

 

“หือ เสียงอะไร”

 

“บะ..บู๋วว บะ..บู้วววว”

 

ทว่า เมื่อหันไปเห็นแล้วชายหนุ่มก็ต้องตะลึง ในเมื่อบนพื้นเบื้องหน้านั้นมีแมวลักษณะเหมือนกับแมวในอ้อมกอดของตนเปี๊ยบนอนราบอยู่อีกตัว แมวที่กำลังโดนแรดสีดำไม่ทราบที่มาชะโงกหน้าเข้าดอมดมเหมือนกำลังสำรวจอาหาร ไอดำวูบไหวรอบตัวแรดแลดูน่าเกรงขาม ชวนให้ชายหนุ่มให้นึกถึงสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งจนโจษจันกันไปทั่วทั้งกิลด์อยู่พักหนึ่ง ร่างในชุดคลุมดำที่กำลังงุนงงกับสถานการณ์มองสลับระหว่างแมวที่กำลังดิ้นหาทางหนีในอ้อมแขนตน กับแมวน้อยน่าสงสารปลายจมูกแรดปริศนา ก่อนเมตตาธรรมที่มีล้นปรี่จะทำให้ตัดสินใจตะโกนไล่เจ้าแรดออกไป

 

“ชิ่ว ๆ ไอ้ตัวดำ ออกไปนะโว้ย เจ้าเหมียวนั่นไม่ใช่ของกินของเอ็ง เดี๋ยวปั๊ดพ่อเชือดไม่เลี้ยงเลยนี่!

 

“มะ..เมี้ยววว แม้ววว มี้!

 

คำขู่ที่เหมือนจะได้ผล เมื่อร่างทะมึนตรงข้ามชะงักไปนิด เปิดโอกาสให้เจ้าเหมียวน้อยได้ร้องอ้อนวอนด้วยเสียงอ่อนแรง ฟังดูน่าสงสาร หากเมื่อตนลุกขึ้นเตรียมจะเดินเข้ากดดัน ดวงตาคมก็ต้องเบิกกว้างจนแทบถลน เมื่อจะแรดตัวนั้นกลับคาบคอแมวเหมียวขึ้นจากพื้น ก่อนกลับหลังหันวิ่งจู๊ดหนีไป

 

“หะ..เห้ย! หยุดนะ ยู้ดดดดดดดดด”

 

เมื่อสติกลับเข้าร่าง ชายหนุ่มในชุดคลุมก็กระชับแมวน้อยในอ้อมแขนแล้ววิ่งตามสุดฝีเท้า หากการวิ่งไล่ตามสัตว์อสูรสี่ขาของมนุษย์เผ่าอัศวินผู้ไร้ซึ่งทักษะสนับสนุนใด ๆ พ่วงด้วยตัวถ่วงที่พร้อมจะดิ้นหนีอยู่ตลอดเวลาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายวิ่งวนสะเปะสะปะจนตนเดาทางวางกับดักไม่ถูก ยิ่งมีเสียงร้องอย่างหวาดกลัวเป็นระยะของเจ้าเหมียวในปากแรด ก็ยิ่งทำให้คนรักแมวอย่างตนร้อนใจ

 

“แม้ว ๆๆ เมี้ยววววววว”

 

“หยุดนะโว้ย ฮึ่ย! หนีเก่งนักใช่ไหม เอาวะ ลองก็ลอง”

 

ชายหนุ่มอัศวินหยุดยืน ค้นยาฟื้นฟูมานาในกระเป๋าขึ้นมากระดกจนพลังงานเต็มหลอด ก่อนจะร่ายทักษะประเภทหน่วงเหนี่ยวที่กินวงกว้างเพียงหนึ่งเดียวของตน

 

“ปลุกพฤกษา!!”

 

“มี้ ๆๆ แม้วววววววว”

 

“รอก่อนนะเจ้าเหมียว เดี๋ยวข้าจะเข้าไปช่วยแล้ว”

 

ชายหนุ่มในชุดคลุมดำยิ้มกว้าง เมื่อเหล่าต้นไม้ใบหญ้าทั้งทุ่งขยายขนาดขึ้นจนสูงเกือบถึงบ่าของมนุษย์ เสียงร้องที่ดังลอดออกมาบ่งบอกว่าทักษะของตนสามารถกักขังแรดดำทมิฬเอาไว้ได้ตามที่คาดหมาย ร่างสูงจึงเอ่ยให้แมวน้อยรออย่างภาคภูมิใจ ทว่าผ่านไปยังไม่ถึงวินาที ความมั่นใจนั้นก็ต้องพังทลาย ร่างใหญ่ในชุดคลุมดำถึงกับอุทานลั่น ตามองค้าง

 

ครืด ๆๆ เป๊าะ! ครืนนนนน ตึง!

 

“หะ..เห้ย!

 

“แม้วววว มี้ แม้ว ม้าวววววววว”

 

ครืด ๆๆๆๆ เป๊าะ! เป๊าะ! ครืนนนนน ตึง! เป๊าะ! เป๊าะ! ครืนนนนนนนนนน ตึง! ตึง! ตึง! ...

 

“แม้วววว!

 

ภาพตรงหน้าของชายหนุ่มคือแนวกำแพงพฤกษาที่ตนภูมิใจนั้นค่อย ๆ เอนล้มหายไปทีละต้นสองต้นจนแหว่งไปเป็นแนว จากแนวเล็ก ๆ ก็ระเนระนาดเป็นแนวทางเดินยาว อย่างที่ไม่ต้องเห็นกับตาก็ชายหนุ่มก็พอคาดเดาได้ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น และเหตุการณ์ตรงหน้าคงไม่น่าหนักใจเท่าไหร่ หากเส้นทางที่ผู้ถางแมกไม้กำลังมุ่งหน้าไปนั้นจะไม่ใช่ช่องหินทางออกเดียวของทุ่งหญ้า โดยที่ทุ่งพฤกษายักษ์ที่ตนร่ายขึ้นมาเอง กำลังขวางทางระหว่างตนกับเป้าหมายเอาไว้เช่นนี้

 

“มะ..ไม่นะ ปลุกพฤกษา!! โว้ยยยยย มานาก็ดันมาเกลี้ยงหลอดอีก ไหนวะ ยามานาอยู่ไหน อดทนหน่อยนะเจ้าเหมียวเดี๋ยวข้าจะไปช่วยเอ็งจากไอ้ตัวประหลาดนั่นเอง!

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

“แฮ่ก ๆๆๆ ฝีมือไม่เลวเลยนี่ครับ คุณเงาอัคคี รับผมได้นานขนาดนี้ ถึงจะเป็นเพราะผมพยายามถนอมคุณอยู่ก็เถอะ แถมนอกจากฝีมือดีแล้ว อย่างอื่น... ก็ยังยอดเยี่ยมด้วย”

 

คำชมจากร่างที่หอบหนัก ๆ อยู่อีกฟากของทางเดินเหมือนน่าจะภาคภูมิใจแม้จะฟังดูทะแม่ง ๆ หากเมื่อหนุ่มนัยน์ตาสีเพลิงผู้กำลังเท้าแขนพักเอาแรงกับดาบใหญ่แล้วหอบหายใจหนักไม่แพ้กันเผลอหันไปมองผู้พูด ประกายโลมเลียจากดวงตาของอีกฝ่ายในขณะที่จงใจทิ้งช่วงเว้นจังหวะคำพูด ก็กลบความรู้สึกดี ๆ ไปจนมิด ทิ้งเอาไว้เพียงความหวาดระแวง ในเมื่อดวงตาเป็นประกายระริกคู่นั้นไล่มองสำรวจร่างกายตนไปทั่ว จนชายหนุ่มผมดำขนลุกเกรียว

 

ฝ่ายหนุ่มนักเวท เมื่อเห็นอีกฝ่ายรู้ตัวก็ยิ้มหวานรับ หากก็ไม่มีท่าทางว่าจะเปลี่ยนพฤติกรรม ยังคงไล่สายตามองแทะโลมชายหนุ่มอย่างโจ่งแจ้ง ก็อาหารตาตรงหน้ามันยั่วกิเลสน้อยซะเมื่อไหร่!?

 

นัยน์ตาพราวมองไล่ตั้งแต่ดวงหน้าคมที่ขึ้นสีระเรื่อจากการออกกำลัง ดวงตาตื่นตระหนกคู่นั้นยิ่งทำให้ดูน่ารังแก เรือนผมสีดำที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อลู่ระตามต้นคอจนดูเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ ไรขนพลอมแพลมบนกล้ามอกแน่นโผล่ออกมาล่อสายตาอย่างหาดูได้ยาก แผงขนที่โผล่มาเพราะชายหนุ่มผมดำถอดเสื้อคลุมยาวคู่ใจทิ้งเอาไว้ลวงตน จนไร้ซึ่งอาภรณ์หนาคลุมมิดชิดดังเช่นปกติ เกราะหนักช่วงอกก็ถูกเจ้าตัวถอดทิ้งไป เพราะเข็ดที่โดนใช้เป็นที่ยึดจับทุ่มจนจุกไปหลายรอบ เสื้อตัวในที่เคยรัดรูปนั้นขาดวิ่นหลังผ่านศึกอันดุเดือดยาวนานนับชั่วโมง รอยขาดของเสื้อบริเวณช่วงอกแหวกตรงกลางเป็นทางยาว เผยให้เห็นหยาดเหงื่อเกาะพราวบนกล้ามเนื้ออกแน่น ๆ สะท้อนแสงระยิบระยับ ให้ผู้มองอยากเข้าไปช่วยซับให้จนเผลอแลบลิ้นออกมาเลียรอบริมฝีปาก

 

“อึก!

 

เมื่อเห็นอาหารตาชั้นดีขยับตัวอย่างอึดอัด ผู้เฝ้ามองก็ปรายตากลับไปสบแล้วส่งยิ้มหวาน จนดวงตาคู่คมสีเพลิงเสหลบอย่างทำตัวไม่ถูก ฝืนตัวเองทั้งที่ยังอ่อนล้าหายใจหอบ ดึงดาบยักษ์ตรงหน้าสะบัดส่งลูกไฟขนาดเล็กเข้าใส่ประหนึ่งจะข่มขู่ ให้หนุ่มนักเวทได้โยกศีรษะหลบเล่น ก่อนชายผมดำจะเริ่มออกเดินช้า ๆ ไปรอบ ๆ เหมือนดูเชิงจนชายเสื้อขาด ๆ สะบัดพลิ้ว ดึงดูดสายตาของอีกฝ่ายให้จับจ้องยังชายเสื้อที่ตนให้จงใจร่ายเวทกระชากจนขาดหายไปทั้งแถบ แล้วจึงมองต่ำไปยังกล้ามเนื้อหกลูกน่ากัดบริเวณช่วงท้อง ที่โผล่มาอวดโฉมไร้สิ่งกำบัง ไหนจะกล้ามเนื้อแน่น ๆ ใต้รอยขาดของกางเกงช่วงต้นขา ที่ตนได้เคยเข้าปะทะสัมผัสมาหลายคราแล้วนั่นอีก หนุ่มน้อยคนนี้จะเซ็กซี่ขยี้ใจเกินไปแล้ว!

 

เมี้ยวววว แม้ววววววววววว...

 

“หืมมม นั่น”

 

เสียงอุทานเบาของอีกฝ่ายกับกล้ามเนื้อน่าฟัดที่หันหนีทำให้หนุ่มนักเวทเริ่มกลับมาได้สติ ลอบเช็ดน้ำลายที่มุมปากก่อนไล่สายตาไปยังเสียงอึกทึกทางช่องเขาฝั่งตรงข้ามกับตน ช่องเขาแคบที่เคยว่างเปล่าซึ่งบัดนี้มีฝุ่นฟุ้งตลบ

 

“หรือว่า... เป็นไงเป็นกัน หลบไป!

 

ในขณะที่หนุ่มนักเวทกำลังขมวดคิ้วสังเกตสถานการณ์โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ชายหนุ่มผมดำก็วิ่งเข้าใส่แล้วก็ฟาดดาบใหญ่หมายให้ผ่าเข้ากลางร่าง จนต้องฝ่ายตั้งรับต้องกระโดดหลบวูบพร้อมยกไม้เท้าขึ้นเตรียมรับมือต่อ หากไม้เท้านั้นก็ต้องยกรอเก้อ เมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ตามเข้าซ้ำหมายชิงชัยดังเช่นในกว่าชั่วโมงที่ประมือกันมา ทว่ากลับเลือกที่จะวิ่งเต็มฝีเท้าเลยผ่านตนไปยังช่องเขาทางออกด้านหลัง

 

“แย่ละ ม่านวารี!! จะหนีไปไหนละครับคุณเงาอัคคี มาเล่นกับผมก่อนสิ”

 

ม่านเกราะน้ำบางใสถูกสร้างขวางปิดทางเดินทั้งหมดช่องเขาที่ไม่ได้กว้างมากนัก ให้ชายหนุ่มผมดำต้องวาดดาบสร้างลูกไฟพุ่งเข้าทำลาย หากด้วยระดับพลังเวทมนตร์ที่ต่างกันรวมกับธาตุที่แพ้ทาง ลูกไฟเพียงไม่กี่ลูกจึงยังไม่สามารถทำลายเกราะม่านน้ำได้อย่างที่หวัง อีกทั้งยังต้องหันมารับมือผู้เชี่ยวชาญเชิงดาบที่ดูเหมือนจะเอาจริงขึ้นอีกขั้น เมื่อมือซ้ายที่เคยว่างนั้นมีดาบยาวโผล่ขึ้นมาอีกเล่ม ทั้งยังควงอย่างคล่องแคล่วคู่กับคทาในมือขวา

 

“ถ้าเป็นเด็กไม่ดีคิดจะหนีอย่างนี้ ผมก็จะไม่ถนอมคุณแล้วนะครับ ถ้าโดนเจ็บ ๆ ขึ้นมาก็อย่ามาร้องล่ะ”

 

“ก็ให้มันรู้ไป!

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

เคร้ง ๆๆๆ ซ่า ฟู่... เคร้ง ๆๆ

 

เสียงปะทะอย่างดุเดือดด้านหน้าทำให้แรดนรกานต์ที่วิ่งเต็มแรงมาตลอดหวั่นใจแล้วชะลอฝีเท้าลง จนแมวขนฟูในปากต้องร้องทักท้วง 

 

“แม้วววว มี้ แม้ว ม้าววววว”

-ช้าทำไมล่ะเบ๊ วิ่งเร็ว ๆ สิ เดี๋ยวเจ้าบ้านั่นก็ตามทันหรอก-

 

“บู๋ม บู้มม...”

-ปั่มป้าม ตัม...-

 

“แม้ววววววว!! เมี้ยวววววว มี้”

-แว้กกกกกกก!! จะร่วงแล้ว อย่าขยับปากซี่-

 

งับ!

 

จวบจนเจ้าแรดตัวไม่น้อยเม้มปากงับแน่นกว่าเดิม แมวขนฟูที่เกือบได้ลงไปทดสอบน้ำหนักกีบเท้าทรงพลังจึงได้โล่งใจแล้วเอ่ยต่อ

 

“มี้... แม้วววววว มี้ ๆๆ ม้าวววววววว เมี้ยว ๆๆ มี้ ๆ ม้าววววววววววววววววววววว

-ฟู่... ค่อยยังชั่ว ถ้าจะพูดถึงคนที่ตีกันอยู่นั่น พวกนั้นไม่น่าว่างมาสนเราหรอกน่า แค่วิ่งอ้อมดี ๆ วิ่งผ่านไปเร็ว ๆ ก็ปลอดภัยแล้ว -

 

ฟืด...

 

แรดดำทะมึนพ่นลมหายใจหนัก ๆ ออกทางจมูก ส่งให้ลมอุ่น ๆ ให้พุ่งเฉียดใบหูฟู พร้อมกับส่ายหน้าน้อย ๆ เหมือนจะบอกให้คนในปากรู้ว่ามันไม่เห็นด้วย

 

“เหมียว แม้วว มี้!

-เถอะน่า เชื่อป๊าสิ อย่าไปกลัว! -

 

เคร้ง ๆๆๆ

 

“หลบไวใช้ได้เลยนะครับ มีแววอย่างนี้สนใจจะเรียนฟันดาบตัวต่อตัวกับผมไหมล่ะ เดี๋ยวลดราคาให้ หือ!? นั่นอะไรน่ะ”

 

เงาดำที่วิ่งผ่านด้านข้างไว ๆ ทำให้หนุ่มนักเวทเหลือบตามองอย่างฉงน จนชายหนุ่มอีกคนซึ่งก็มองเห็นเช่นกันฟาดดาบเข้าปะทะอย่างรุนแรงเพื่อดึงความสนใจ

 

เคร้ง!

 

“มองอะไร ฉันต่างหากที่เป็นคู่ต่อสู้ของนาย”

 

“แหม อย่าหึงสิครับ ผมก็แค่เห็นอะไรแปลก ๆ นิดหน่อยเอง”

 

“พูดดี ๆ ใครหึงนาย!

 

เคร้ง!

 

ดาบใหญ่วาดลงมาเต็มกำลัง จนฝ่ายตั้งรับต้องก้าวถอยหลังเพื่อช่วยผ่อนแรง

 

“เป๊ะเลย พวกคนขี้หึงก็ชอบใช้ความรุนแรงอย่างงี้แหละ แถมพอทักไม่เห็นจะมีใครยอมรับดี ๆ สักคน เฮ้อ...”

 

“ฮึ่ย!

 

เคร้ง ๆๆ

 

แม้จะมีบทสนทนาแปลก ๆ ที่ลอยเข้าหูมา แต่แมวตัวน้อยก็ไม่ได้สนใจ ในเมื่อปัญหาใหญ่ตรงหน้านั้นดึงความสนใจไปจนหมด

 

แล้วไอ้กำแพงน้ำใส ๆ นี่มันต้องพังยังไงละเนี่ย

 

“แม้ว มี้ ๆๆ ม้าววว เหมียว”

-เบ๊ ไหนลองเรียกไฟสีดำ ๆ ที่ใช้คราวที่แล้วมาเผาดูซิ -  

 

ขวับ ๆๆ

 

“เหมียว มี้... ม้าว ๆๆ แม้วววววววววววว”

-ไม่ได้เหรอ งั้น... ลองวิ่งชนดูละกัน บางทีพวกเราอาจจะทะลุผ่านไปเลยก็ได้-

 

ปึง! ……….... ปึง!..................... ปึง!

 

“หือ!? เจ้าตัวดำ ๆ นี่หลงมาจากไหนน้อ คลั่งจนวิ่งชนม่านน้ำผมไม่หยุด น่าสงสาร ๆ”

 

เคร้ง ๆ

 

“น่าสงสารจริง ๆ นะครับ ก็ถ้าจะทำลายม่านน้ำนั่นต้องใช้เวทมนตร์เท่านั้นนี่เนอะ”

 

“สงสารตัวเองก่อนเถอะ!

 

เคร้ง!

 

ดาบใหญ่ที่ฟาดลงมาเต็มแรงทำให้หนุ่มนักเวทต้องประสานดาบและคทาเพื่อรับมือเหนือศีรษะ ก่อนจะสะบัดอาวุธส่งดาบใหญ่ของอีกฝ่ายกลับไป แล้วใช้ความชำนาญหมุนตัวต่อเนื่องออกดาบสวนกลับใส่เป้าหมายในทันที

 

เคร้ง!

 

“ผมน่ะไม่น่าสงสารหรอกครับ คุณน่าจะห่วงตัวเองมากกว่านะ”

 

“เฮ้ย!

 

ปึก! ตุ้บ! แกร้ง!

 

เท้าใหญ่เตะเจาะยางอย่างแม่นยำจนหนุ่มผมดำหงายหน้าลงไปนอนกองกับพื้น ดาบใหญ่คู่ใจหลุดมือกระเด็นไปไกล ตามด้วยคทายาวของหนุ่มนักเวทที่พาดลงมาล็อกช่วงอกของคนบนพื้นอย่างรวดเร็ว ให้ไม่สามารถขยับหนีออกจากใต้ร่างของตนได้

 

“โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า อย่าพลาดท่าให้กับมุกเดิม ๆ น่ะครับ”

 

“เหมียว มี้ แม้ววววววววว ม้าว ๆๆ มี้ ๆๆๆ แม้ววว ม้าวววววว มิ! แม้วววว มี้ ม้าวววววววววววววว แม้ว!

-พอแล้วเบ๊ เหมือนหมอนั่นจะพูดว่าต้องทำลายด้วยเวท ต้องรอให้พี่คิมมาจัดการแล้วล่ะ เห้ย! พี่คิมเสียท่า ล้มลงไปแล้ว ไปช่วยพี่คิมกันก่อน เร็ว!-

 

แรดตัวไม่น้อยเมื่อได้ยินว่าพี่ชายคนโปรดเสียท่าก็ไม่ลังเล รีบกลับตัววิ่งเข้าหาจุดเกิดเหตุอย่างรวดเร็ว หากเมื่อเข้าใกล้ ร่างทะมึนที่กะพุ่งเข้าชนใครก็ตามที่ทำร้ายพี่ชายก็ผ่อนฝีเท้าลงแล้วหยุดยืนนิ่ง เอียงคอกะพริบตามองปริบ ๆ เมื่อดูเหมือนพี่ชายจะไม่ได้โดนรังแกอย่างที่คิด ส่วนแมวขนฟูในปากแรดดำนั้นจ้องมองอ้าปากค้างไปแล้ว

 

ภาพตรงหน้าของทั้งสองคือชายหนุ่มผมดำกำลังนอนแผ่หลา นอนมองสบตาอย่างหวานซึ้งกับหนุ่มนักเวท ผู้กำลังโน้มตัวจ้องมองด้วยความเป็นห่วงอยู่ด้านบน หนุ่มในชุดคลุมส่งมือข้างที่ถือคทากดนาบทาบตรงตำแหน่งหัวใจของร่างด้านล่าง โดยวางทั้งมือและคทาขนานไปกับพื้น มีมือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายยกขึ้นกอบกุมทับเอาไว้แน่น ส่วนมือข้างที่ไร้อาวุธของร่างด้านบนก็ส่งไปลูบไล้บนแก้มใสของร่างข้างใต้อย่างแผ่วเบา โดยที่ชายหนุ่มใต้ร่างก็ยกมือขึ้นแตะเข้าที่ข้อมือของผู้ห่วงใย สถานการณ์ที่แผ่รังสีโลกส่วนตัวเข้มข้น จนสองผู้มาใหม่ได้แต่มอง ไม่กล้าเข้าไปรบกวน

 

“เหมียว...”

-เอ่อ...-

 

นี่มัน... นี่มันอะไรกันครับ ทำไมอยู่ ๆ พี่คิมไปนอนสบตานิ่ง ๆ ให้คุณนักเวทลูบแก้มเล่นอย่างงี้ล่ะ แล้วที่ไล่ฟันกันจะเป็นจะตายเมื่อกี๊นี่คือเล่นกันเฉย ๆ เรอะ!?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #605 Tear(tear) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 10:00
    ..... เอ่อ... พี่คิมคะ จะเปลี่ยนคู่รึคะ... คืออีกฝ่ายก็ไม่เลวนะคะดูร้อนแรงดี ถ้าพี่ยังไม่มีเจ้าแมวก็คงเชียร์ได้เต็มปากนะคะ แต่พี่จะกลายเป็น"รับ"นะคะ ไหวรึคะพี่ แล้วพี่จะทิ้งเจ้าแมวไม่ได้นะคะ!!

    ปล. อย่าว่าแต่เจ้าแมว เหล่ารีดก็ตะลึงงันเหมือนกันคร่าาาาา
    #605
    1
    • #605-1 sunshadow(จากตอนที่ 53)
      4 มีนาคม 2561 / 23:44
      จะเปลี่ยนคู่ไหมต้องดูต่อไปงับ แต่ โอ๊ะ! มีคนเห็นความร้อนแรงของบุรุษนิรนามด้วย!
      แต่พี่คิมคงยังทิ้งน้องเหมียวไม่ได้หรอก ไม่งั้นคงชะตาขาดโดนคุณพี่ ๆ กระโดดงับหัวแน่
      #605-1
  2. #604 hanatsuki33 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 09:45
    อ่อยอยู่ใช่ไหมคะพี้คิม..อ่อยให้เผลอ แล้วเจอถีบใช่ป่ะ (แต่กลัวน้องเข้าใจผิดอ่ะดิ)
    #604
    1
    • #604-1 sunshadow(จากตอนที่ 53)
      4 มีนาคม 2561 / 23:44
      อืม... อ่อยไหมน้า~*
      #604-1
  3. #603 Fantasy World (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 09:03
    เอ่อพี่คิมคะเด็กมองอยู่ค่ะ555
    #603
    1
    • #603-1 sunshadow(จากตอนที่ 53)
      4 มีนาคม 2561 / 23:45
      นั่นสินะ... เด็กทั้ง 2 ตัวเลยด้วย แต่เด็ก ๆ คงยังไม่เข้าใจความร้อนแรงของสถานการณ์หรอกมั้ง
      #603-1
  4. #602 เต่าหมุน^0^ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 08:47
    พี่คิม...เปลี่ยนคู่ไหม
    #602
    1
    • #602-1 sunshadow(จากตอนที่ 53)
      4 มีนาคม 2561 / 23:47
      *0* มีคนเชียร์พี่คิมกับบุรุษนิรนามอีกคนแล้ว!
      #602-1
  5. #601 Whatever it is (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 08:02
    พี่คิ๊มมมมม 555
    #601
    1
    • #601-1 sunshadow(จากตอนที่ 53)
      4 มีนาคม 2561 / 23:47
      ใจเย็น ๆ สิ่งที่คุณเห็นอาจจะเป็นแค่ภาพหลอน!
      #601-1
  6. วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 07:43
    อ๊ายยยยยรู้สึกถึงพลังบางอย่าง
    #600
    1
    • #600-1 sunshadow(จากตอนที่ 53)
      4 มีนาคม 2561 / 23:48
      นั่นสิ พลังงานเข้มข้น แต่ต้องเป็นคนที่มีเรดาห์เฉพาะเท่านั้นที่จะสัมผัสได้!
      #600-1
  7. #599 Atk. S. (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 07:33
    ไม่นะพี่~~~ 5555
    #599
    1
    • #599-1 sunshadow(จากตอนที่ 53)
      4 มีนาคม 2561 / 23:50
      ทำใจดี ๆไว้ สิ่งที่ท่านเห็นมันอาจจะไม่ใช่อย่างที่ท่านคิด!
      #599-1
  8. #598 C-Chinemon (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 07:25
    เอ่อ...ไม่ทราบว่าพี่คิมเป็นอะไรไปคะ
    #598
    1
    • #598-1 sunshadow(จากตอนที่ 53)
      4 มีนาคม 2561 / 23:51
      พี่เค้าอาจจะแค่เหนื่อยเกินไป จนแข้งขาอ่อนแรงอยากนอนพักชั่วคราวก็ได้นะ 0_O" เหรอ...
      #598-1