หางยาวเท้าปุย กับเส้นทางสู่ยอดปราการ (Yaoi)

ตอนที่ 34 : วีรบุรุษในหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    7 ม.ค. 61

*ลงครั้งแรก 30 ก.ค. 60

*ปรับปรุงเนื้อหา 7 ม.ค. 61




                                                            

“สวัสดีคร้าบท่านผู้ชม กลับมาพบกันอีกครั้งกับกระผม พระเจ้าจอร์ช ต้นตำนานแห่งความหล่อเหลาคนเดิม แหม... เห็นฉากกลางป่าร่มรื่นแสงแดดรำไร น่ายืดเส้นยืดสายไล่กอดกระต่ายน้อยสักตัวสองตัวอย่างนี้  เดาได้เลยว่าเรายังอยู่ด้วยกันในเกม Spirit of Adventure แถบ ๆ ชายป่าเมืองเริ่มต้นแน่นอน! แต่ก่อนอื่น ก็ต้องขอขอบพระคุณสปอนเซอร์ของเรา บันนี่ดีไซน์ ผู้สนับสนุนชุดแฟนซีสุดแสนจะน่ารักของวันนี้ครับ!

 

ชายหนุ่มตาตี่อยู่ในชุดแฟนซีเพนกวิ้นอ้วนหลังสีดำท้องขาว คลุมยาวทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า เหลือเอาไว้เพียงช่องให้โผล่หน้าออกมาใต้จะงอยปากสีดำ เกมแคสเตอร์หนุ่มผู้ช่ำชองกำลังยืนตัวตรงเชิดหน้า หัน 45 องศาให้กับกล้อง มือขวายกขึ้นตะเบ๊ะแตะใต้คิ้วปุยสีเหลืองทองของเพนกวิ้นบนหัว ดูไกล ๆ เหมือนจ่าฝูงตัวอ้วนกลม กำลังส่องมองหาลูกฝูงอยู่ใจกลางป่า

 

“ชุดน่ารัก โดดเด่นไม่เหมือนใคร พระเจ้าจอร์ชยืนยันการันตีได้เลยว่าดีไซน์ของร้านนี้เนี่ย มันยอดมากกกกกกกกกกกก!! ถ้าใครสนใจ อย่าลืมไปอุดหนุนกันได้ที่บันนี่ดีไซน์สาขาเมืองเริ่มต้น หรือร้านเลขที่ R384 สวนลอยฟ้าราชเทวี ใกล้ท่าเทียบกระสวยฝั่ง C ครับ!

 

หลังส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจอีกครั้ง ชายหนุ่มก็ใช้มือแบน ๆ ของเพนกวิ้นปัดแผนที่ร้านผู้สนับสนุนออกไปจากหน้าจอ ก่อนที่จะเริ่มเข้าสู่เนื้อหาของวัน

 

“เห็นกระผมอยู่ในชุดสัตว์โลกสุดแสนจะน่ารักอย่างนี้ ที่จริงมันก็เกี่ยวกับเรื่องที่พระเจ้าจอร์ชจะมาพาพวกท่านไปชม ถ้ายังจำกันได้ ตอนที่แล้วกระผมได้รีวิวอาชีพขั้นสูง ผู้อัญเชิญเทพ ของกระผมไป ทำเอาหลายท่านน้ำลายหกเปียกช่องเต็มแชท บางคนก็อิจฉาที่ผมเรียกน้องอลิสสุดเซ็กซี่ออกมาช่วยสู้ได้ คอมเมนท์กันกระจาย วันนี้กระผมเลยเชิญเพื่อนร่วมอุดมการณ์สายซัมมอนอีกท่านหนึ่งมาช่วยกันยั่วน้ำลายท่าน ๆ  สำหรับแขกรับเชิญท่านนี้ ใครที่เล่น Spirit of Adventure  มาสักพักน่าจะเคยได้ยินผ่านหู กับตำนานผู้ปลดล็อกอาชีพ พันธมิตรสัตว์อสูรคนแรกของเกม ผู้ตามสะสมมอนสเตอร์หายากทั่วโลก Spirit of Adventure เจ้าของฉายา นายพลอสูร อะฮ่า... พอจะร้องอ๋อกันแล้วใช่ไหม งั้นเลยไปพบกับเขากันเลย นายพลอสูรเต็มเหนี่ยวคร้าบบบ!!

 

“...”

 

โดรนถ่ายภาพบินแบบพิเศษเข้ามาใกล้ผู้ถูกแนะนำ หากเจ้าตัวยังคงยืนอึ้งค้างกับท่าตะเบ๊ะปราบมารไร้ยางอายของเกมแคสเตอร์ผู้เลื่องชื่อ ดวงตาเบิกกว้างปากอ้าน้อย ๆ จนแกะขนฟูขนาดย่อมที่ยืนอยู่ด้านข้างต้องงับชายเสื้อ แล้วกระตุกดึงให้รู้สึกตัว

 

“หะ..หา... เอ่อ สวัสดี”

 

“เอ่อ ช่วยแนะนำตัวกับท่านผู้ชมสักนิดสิครับ”

 

เมื่อหันไปเห็นโดรนติดตามลอยอยู่ตรงหน้า พร้อมกับไฟสีแดงสว่างจ้าว่ากำลังออกอากาศ ชายหนุ่มร่างใหญ่เกือบ 2 เมตรในชุดเดินป่าทะมัดทะแมงสีเขียวขี้ม้าจึงเริ่มรู้สึกตัว มือเหมือนอุ้งเท้าหมียกขึ้นลูบสร้อยลูกปัดหินเส้นใหญ่ที่พันอยู่รอบคอใต้ผ้าคลุมหนาสีน้ำตาลอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนจะกระแอมเสียงดังแล้วร่ายออกมาตามบทที่ได้ซักซ้อมล่วงหน้า

 

“อะแฮ่ม... ผม เต็มเหนี่ยว ฉายานายพลอสูร วันนี้ ผมมาเป็นตัวแทนชาวพันธมิตรสัตว์อสูร จะมาโชว์ให้โลกรู้ไปเลยว่า ถึงลูก ๆ ของพวกเราจะไม่เซ็กซี่ล่อตะเข้อย่างพวกเทพของคุณ พระเจ้าจอร์ช แต่ความน่ารักน่ากอด ลูก ๆ พวกเรากินขาดครับ!

                                                                                             

“โอ้โห! งั้นต้องขอกระผมดูหน่อยซะแล้ว ว่าจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับน้องอลิสของผมได้รึเปล่า คุณเต็มเหนี่ยวช่วยเรียกลูก ๆ ออกมาแนะนำตัวหน่อยได้ไหมครับ”

 

“โอเค! เริ่มจาก แกะสายฟ้าข้าง ๆ นี่เลยก็แล้วกัน ไปเลย สายไหม’! สายไหมนี่อยู่กับผมมานาน จนจะว่าเป็นซิกเนเจอร์ของผมไปแล้วก็ได้ เจ้าตัวนี้นี่ผมได้จากไข่ปุยปุยตั้งแต่สมัยเปลี่ยนอาชีพชาวนาโน่นเลยครับ เห็นตัวแค่นี้วิวัฒนาการรอบที่สามมาแล้วนะเออ เหมือนว่าเผ่าพันธุ์นี้ที่จริงแล้ว... บลา ๆๆ”

 

ชายหนุ่มพูดไป แกะชนปุยสีครีมเจ้าของนาม สายไหม ก็เดินเฉิดฉายออกมาโชว์ตัวอย่างรู้งาน ใบหน้าใสซื่อหันเข้าหากล้อง กะพริบตาปริบ ๆ แล้วเอียงคอน้อย ๆ โชว์หินกลมเกลี้ยงสีเหลืองทองที่ฝังอยู่กลางหน้าผาก ก่อนจะออกวิ่งแสดงท่าทางน่ารักไปรอบ ๆ อย่างแสนรู้ และวิ่งกลับมาหยุดข้างเจ้านายตอนที่กำลังพูดจบพอดี

                                                                                             

“แหม น่ารักน่ากอดแล้วยังเลเวลเยอะกว่าผมอีกแฮะ มีตัวที่โหดน้อยกว่านี้ไหมครับ”

 

“ฮ่า ๆๆ ออกมา วนิลา บราวนี่ ช็อคโก้ เลม่อน!

 

สิ้นเสียง ลำแสงสีขาวนวลก็พุ่งกระจายจากสร้อยลูกปัดหินออกมา 4 สาย ลำแสง 3 เส้นกลายเป็นสัตว์ขนปุยสี่ขาบนพื้น ส่วนเส้นสุดท้ายลอยขึ้นสูง จนเห็นเป็นนกขนาดใหญ่สีเหลืองขมิ้น เมื่ออสูรชุดใหม่ปรากฏ เจ้าของก็เริ่มติดลมบนก็บรรยายประวัติแต่ละตัวอย่างเมามัน จนแกะขนฟูด้านข้างลอบถอนหายใจ ส่ายหน้าไปมาอย่างระอา ก่อนที่ใบหูเล็ก ๆ จะกระดิก เมื่อแว่วเสียงโหวกเหวกผิดธรรมชาติที่ลอยมาตามลมจนต้องหันไปมอง

 

“แม้ววววว มี้ ๆ เมี้ยวววววววววววว”

-อ้ากกกกก หูโผมมม แค่พี่หมาก็ขาขวิดแล้ว เจ้ากรรมนายเวรพวกนี้โผล่มาจากไหนเนี่ยยยยยยยยยยย-

 

“เฮ้ย! เลือดมันลดเลย ระวังหน่อยดิวะ ตัวนั้น 1 เอ็ม เลยนะเฟร้ย เอาแค่ยิงดักหน้าให้พวกหมาตะครุบทันก็พอ แล้วเดี๋ยวเราค่อยไปสอยตัวมา ยิงดักไว้อย่าให้มันหนีไปทางซ้าย”

 

“กรงธนู!!

 

“เหมียว ๆๆ มี้....”

-เลิกยิงเถอะคร้าบ ปล่อยผมไปเต๊อะ งือ...-

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

10 นาทีก่อนหน้านั้น

 

 

“เซ็งชะมัด แค่ตรูวิ่งช้ากว่าคนอื่นนี่ถึงกับคัดออกจากตี้ สายวางกับดัก จะให้วิ่งเร็วไปทำซากอะไร! แต่ทีกับเจ้าจอมเวทน้ำนั่น วิ่งช้าเหมือนกันกลับให้อยู่ต่อ โคตรจะไม่ยุติธรรม”

 

“เอาน่าพี่ ที่จริงไม่ต้องอยู่ตี้นั้นก็ดีออก คราวที่แล้วโดนฝูงเสือขย้ำ ผมยังสยองไม่หาย นี่ก็ตายจนค่าประสบการณ์ลดไปหลายเปอร์ เฮ้อ... สู้มาเดินชิล ๆ ตระเวนหาแท่นหินอย่างนี้ก็ไม่ได้ เจอก็ดี ไม่เจอก็ช่าง”

 

“ก็จริงของเอ็ง แต่อยู่ตี้นั้น ไอเทมซัพพอทมันดีกว่านี่หว่า อ๊ะ! ตรงนั้นนั่นมันอะไร”

 

ฝุ่นตลบอบอวลลอยขึ้นในอากาศของป่าด้านหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยเงาสัตว์ฝูงใหญ่ที่ค่อย ๆ วิ่งใกล้เข้ามา มันจะไม่น่าสงสัย หากทั้งหมดไม่ได้วิ่งเกาะกันเป็นกลุ่มก้อนสวยงาม

 

“มีคนลากม่อนมั้งพี่ แถวนี้ก็ชอบมีพวกมือใหม่มาลากเก็บกันบ่อย พวกหมาป่ามันตายง่าย แถมหนังยังเอาไปขายร้านได้ราคาดีอีกต่างหาก”

 

“หึ ๆๆ ไอตั้ม! เข้ามาหลบในพุ่มไม้นี่เร็ว ขึ้นสายธนู เตรียมใช้ฝนดาวตก เรามาล่าหนังหมาป่าหาเงินค่ายาที่เสียไปเมื่อวานกันดีกว่า”

 

“หะ!? เอาจริงดิพี่ นั่นมันมีคนลากมานะ”

 

“ลากมาแล้วไง หมาป่าพวกนั้นมันไม่มีเจ้าของนี่หว่า อย่าพูดมากน่า!

 

“เอ่อ... ครับ ๆๆ”

 

หากพอฝูงหมาป่าวิ่งเข้ามาใกล้ ผู้ใช้กับดักที่จับตาดูอยู่ทุกรายละเอียดก็รีบเปลี่ยนคำสั่งแทบจะไม่ทัน

 

“โอ้โห ฝูงใหญ่จริง ฝนดาว...”

 

“เฮ่ย! หยุดดดดด อย่าเพิ่ง”

 

“อะไรอะพี่”

 

“นั่นมันเจ้าเหมียว 1 เอ็ม! พวกเราจะรวยแล้ว เดี๋ยวเอ็งยิงเล็งดักหน้าเจ้าเหมียวนะ อย่างยิงโดนตัว เดี๋ยวมันตาย เอาให้มันชะงักจนหมารุมได้ก็พอ”

 

“แล้วมันจะไม่โดนหมากัดตายเหรอพี่”

 

“โอ๊ย! ถ้ามันไปวิ่งฝ่าดงเสือมาได้ โดนหมากระจอก ๆ รุมกัดแค่นี้มันคงไม่ถึงตายหรอกน่า อย่าพูดมาก มันวิ่งมาโน่นแล้ว”

 

“กรงธนู!!

 

“เมี้ยววว! ม้าวววว”

-แว้กกก! อะไรเนี่ย-

 

“ชิ! มันหลบได้ ตามไปเร็ว”

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

กลับมา ณ ปัจจุบัน

 

 

หลังจากเงี่ยหูฟังจนเข้าใจสถานการณ์ ประกอบกับเงาฝุ่นเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ แกะสายฟ้าแสนรู้ก็คาบชายเสื้อ ดึงสะกิดเจ้านายที่กำลังฝอยฟุ้งอีกครั้ง

 

“นั่นน่ะเป็นที่ที่ดีที่สุดในการหาสัตว์หายากเลยล่ะครับ ฮ่า ๆๆๆ หืม... มีอะไรรึเปล่าสายไหม”

 

เมื่อเห็นท่าทีบุ้ยใบ้อย่างจริงจังของคู่หูตัวโปรด หนุ่มร่างหมีก็เข้าใจในทันทีว่าต้องมีอะไรผิดปกติ จึงเงียบเสียงลง แล้วเพ่งสมาธิไปในทิศที่แกะแสนรู้ชี้นำ

 

“เมี้ยววววว มี้ แม้วววววว”

-ม่ายยยยย อย่าทำผมเลยคร้าบบบบบ-

 

“แย่ล่ะ! มีสัตว์เล็กโดนรังแก ต้องการความช่วยเหลือ พวกเรา ไป!!

 

กองทัพสรรพสัตว์ออกวิ่งตามคำสั่ง นำหน้าโดยเจ้านายร่างใหญ่ ปล่อยให้เกมแคสเตอร์หนุ่มได้แต่ยืนงุนงงอยู่เพียงคนเดียว

 

“อ่า... เกิดอะไรขึ้นละครับนั่น ต้องมีเรื่องน่าสนใจแน่ ๆ ตามพระเจ้าจอร์ชไปดูกันดีกว่าครับท่านผู้ชม!

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

“แกว๊ก ๆๆๆ กี๊ แกว๊ก”

-ข้าเห็นพวก 2 ขา 2 ตัว กับหมาป่าขนเทาประมาณ 50 กำลังช่วยกันต้อนลูกแมว เอาไงดีนายท่าน-

 

“กรงธนู!!

 

“โฮ่ง!

-เจ้าสองขาใจอำมหิตมันอยู่ตรงนั้น!-

 

“พวกหมาน่าจะแค่โดนล่อลวง แต่พวกผู้เล่นนั่น... ฮึ่ย! ไอ้พวกไร้ความเมตตา รังแกได้กระทั่งแมวตัวเล็ก ๆ เลม่อน ไปช่วยแมวออกมาก่อน ที่เหลือตามข้ามา!!

 

นกสีเหลืองขมิ้นได้รับคำสั่งแล้วก็บินล่วงหน้าไปยังแมวสีขาวตัวเล็กเป้าหมายของทุกฝ่าย ส่วนพลพรรคสี่ขาที่เหลือก็เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ วิ่งอ้อมตามเจ้านายไปยังด้านหลังสองหนุ่มผู้ล่าที่ยังคงไม่รู้ตัว

 

“แม้ววว มี้ ๆๆ เหมียวๆ  แม้ววววววว”

-แว้กกก อะไรง่า ผมลอย ผมลอยแล้ว ช่วยด้วยยยยยย-

 

“เฮ้ย! เจ้านกนั่นมันอะไรฟระ มีนกแบบนั้นแถวนี้ด้วยเรอะ”

 

“ผมก็ไม่เคยเห็นเหมือนกันพี่”

 

เมื่อเป้าหมายถูกโฉบขึ้นไปวางแหมะบนคบไม้สูง เหล่าฝูงหมาป่าแม้จะฮึดฮัดไม่พอใจที่ถูกแย่งเหยื่อก็ค่อย ๆ สลายตัว เหล่าพลพรรคสี่เท้าได้รับคำสั่งให้หมอบซ่อนตัวนิ่ง ป้องกันการเรียกความสนใจจากฝูงหมาป่า ทุกฝ่ายไร้การเคลื่อนไหว ดั่งลมสงบก่อนพายุใหญ่จะเข้า เอ่อ... อาจจะยกเว้นนกหงส์จันทร์สีเหลืองขมิ้นไว้สักตัว ที่ต้องทนรับมือกับการร้องโวยวายเหมือนจะถูกเชือดของแมวน้อยบนคบไม้ จนต้องเอาปีกตบกระบาลฟู ๆ ไปแรง ๆ ร่างเล็กถึงได้โงหัวขึ้นมามองสถานการณ์รอบ ๆ

 

“แมะ.. แม้ว!? มะ..มี้ ๆๆ ม้าว มิ.. แม้ว ๆๆ เหมียว”

-แอ้ก.. ผมยังไม่ตาย!? พะ..พี่จะไม่กินผมใช่ไหมครับ อะ.. นั่นมันเจ้ากับดักจอมงกนี่-

 

ทางสองหนุ่มผู้ล่าด้านล่าง สถานการณ์ที่เปลี่ยนไปก็ทำให้ต้องกลับมาประชุมกันอย่างเคร่งเครียด

 

“เอาไงดีพี่ มันขึ้นไปอยู่ซะสูงเลย ถ้าผมยิงสอยลงมามันจะตายก่อนรึเปล่าอะ”

 

“ไม่ได้! นั่นมัน 1 เอ็มเลยนะโว้ย ให้ตูคิดแป๊บ”                       

 

คิดอะไรเหรอ ไอ้พวกไร้คุณธรรม

 

“หะ!?

 

ร่างใหญ่ทะมึนลุกยืนขึ้นเต็มความสูงในจุดที่ห่างออกไปไม่ไกลทางด้านหลัง รอบด้านรายล้อมไปด้วยฝูงเท้าปุยที่กำลังโกรธจัดอีก 4 ชีวิต ชวนให้คนที่หันมาเห็นหนาวสะท้าน

 

“ขะ.. ขุนพลอสูร...”

 

“รู้จักก็ดี จะได้ไม่เสียเวลาแนะนำตัว แล้วคราวหน้าก็อย่าบังอาจรังแกสัตว์เล็กตามอำเภอใจอีก เกราะขุนพล!! พวกเราลุย!

 

จากมุมมองของผู้ชมบนคบไม้ สิ่งที่แมวสีขาวตัวเล็กเห็นคือ ชายหนุ่มร่างใหญ่เกือบ 2 เมตร วิ่งนำพรรคพวกเข้าใส่ศัตรูอย่างห้าวหาญ สองมือกวัดแกว่งทำลายลูกธนูที่ยิงมา การปัดป้องนั้น มิใช่เพื่อตนเอง หากแต่เพื่อทำลายสิ่งที่อาจทำร้ายผู้ที่วิ่งอยู่เบื้องหลัง ส่วนตนเองนั้น ปล่อยให้ลูกธนูวิ่งเข้าหาโดยไม่แม้จะใส่ใจ แต่ลูกธนูทั้งหมดก็กระทบและเด้งออกไปด้วยเกราะเวทมนตร์ที่คุ้มกายอยู่ เมื่อถึงมือธนูคนแรก ชายหนุ่มร่างยักษ์ก็สะบัดท่อนแขนหนาเสยคางฝ่ายตรงข้ามจนล้มลงไปนอนกองด้านข้าง ก่อนจะวิ่งเข้าชาร์ตล็อกคอผู้ใช้กับดักด้านหลังให้ลงไปกลิ้งบนพื้นด้วยกัน

 

ว้าว... แม่ครับ... ผมอยากเป็นให้ได้อย่างงี้อะ

 

แมวตัวน้อยคิดพร้อมกับจ้องมองวีรบุรุษด้วยสายตาเทิดทูน มองไม่เห็นแม้กระทั่งมือธนูด้านหลังที่พยายามลุกขึ้นมาตอบโต้กลับ จนแกะสายฟ้าต้องเตะขัดขาซ้ำแล้วปล่อยฟ้าออกมาช็อต หรือลูกระเบิดที่ผู้ใช้กับดักพยายามโยนออกมา จนจิ้งจอกทะเลทรายต้องร่ายเวทลม พัดให้กระเด็นไประเบิดไกล ๆ

 

เฮ้อ... มีเจ้านายที่ดีแต่แรงนี่น่ากลุ้มใจจริง ๆ

 

แกะสายฟ้ายืนส่ายหน้าอาลัยให้กับชะตาชีวิต ก่อนจะออกคำสั่งให้รุ่นน้องจัดการเก็บผู้ใช้กับดัก ที่ยังคงดิ้นรนในวงแขนเจ้านายจอมพลัง จนแน่นิ่งไปในที่สุด

 

 

*****-----*****-----*****    

 

 

อีกทางด้านหนึ่ง

 

 

“น้องจาไปลากถึงไหนเนี่ย นานชะมัด”

 

“แฮ่ ๆ โฮกกกกกก”

-สงสัยเจอผีเสื้อสวย ๆ เลยวิ่งไล่ตามไปจับละมั้ง ฮ้าววววว-

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

ปล. มุกบางมุกช่างเก่าแก่โบราณบ่งบอกถึงอายุ ต้องกราบขออภัยถ้าใครไม่เก็ท แต่เราก็ยังอยากเล่นอยู่ดี อิอิ

 

ตอบคำถาม

คุณ เต่าหมุน^0^ ถามว่า

นึกสภาพลูกแมวไม่ออกว่าจะวิ่งหนีฝูงหมายังไงให้พ้น

 

เนื่องจากเรื่องนี้แต่งโดยอ้างอิงจากระบบเกมออนไลน์งับ ตามปกติแล้วในเกมจะมีการแบ่งความเร็วหลักในการเคลื่อนที่ ซึ่งใช้กับทั้งตัวละครของผู้เล่น NPC และสัตว์อสูรเลย ความเร็วจะมีอยู่ไม่กี่ระดับ ขึ้นอยู่กับเกม 3 บ้าง 5 บ้าง ซึ่งจะเซตมากับตัวละครไม่ว่าจะเป็นผู้เล่น NPC หรือสัตว์อสูรเลยงับ

 

ถ้าในเกมมีความเร็ว 5 ระดับ ความเร็วระดับ 3 ก็จะเป็นความเร็วปกติที่ผู้เล่นทุกคนได้รับเป็นความเร็วเริ่มต้น และมักจะเป็นความเร็วหลักที่ใช้กับ NPC และสัตว์อสูรส่วนใหญ่ในเกมด้วย แต่ก็จะมีสัตว์อสูรบางประเภทที่โดนระบบตั้งมาให้มีระดับความเร็วช้ากว่าความเร็วปกติ เช่น หอยทาก ซอมบี้ อะไรพวกนั้น ซึ่งก็มักจะเป็นเหยื่ออันโอชะของผู้เล่น เพราะลากง่าย วิ่งตามเราไม่ทัน แต่สัตว์อสูรบางตัวก็จะโดนระบบเซตมาให้มีระดับความเร็วมากกว่าผู้เล่น อย่างเช่น พวกมอนสเตอร์ธาตุลมบางชนิด หรือพวกบอส  และก็ยังมีมอนสเตอร์บางประเภทที่เคลื่อนที่ไม่ได้ด้วย อย่างเช่น มอนสเตอร์พวกต้นไม้อะไรพวกนั้น

 

ทีนี้ นอกจากความเร็วหลักแล้ว ผู้เล่นก็สามารถได้รับความเร็วในการเคลื่อนที่เพิ่มขึ้น ซึ่งจะเพียงแค่เร็วขึ้นจากความเร็วหลัก แต่ไม่ถึงกับเปลี่ยนระดับความเร็วไป สิ่งที่ทำให้เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ของผู้เล่นได้ก็มีหลาย ๆ อย่าง เช่น พวกทักษะประจำอาชีพ ทักษะประจำเผ่า ทักษะอื่น ๆ ที่ตัวละครนั้นมีเอง ซึ่งแบบนี้มักจะเป็นทักษะแบบติดตัว เพิ่มแล้วเพิ่มเลย จะเห็นได้ว่าเวลาเล่นเกม ถ้าให้วิ่งแข่งกันในทางตรง เริ่มต้นพร้อมกันและวิ่งไม่มีหยุดพัก อาจจะมีบางอาชีพที่ถึงเส้นชัยเร็วกว่าตัวละครอื่น ทักษะสนับสนุนเพิ่มความเร็ว ทักษะพวกนี้จะเป็นบัพที่เพิ่มความเร็วชั่วคราวในระยะเวลาหนึ่งแล้วก็หมดไป ผู้ที่ให้มักจะเป็นพวกนักบวช สุดท้ายก็คือไอเทม ไม่ว่าจะเป็นของสวมใส่บางชนิด ไอเทมยานพาหนะ ตั้งแต่ม้า ปีก รถม้า มังกร บิ๊กไบค์ ไปยันเรือเหาะ

 

ในกรณีแมวเหมียวของเรา น้องเหมียวมีทักษะติดตัวเท้าลมกรดงับ ซึ่งได้มาจากการฝึกวิ่งอย่างสนุกสนานกับฝูงนากเมื่อตอนต้น ๆ ปัจจุบันอยู่ที่ระดับ 6 ก็เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่มา 6% จากความเร็วปกติ ทำให้น้องเหมียวของเราวิ่งเร็วกว่าฝูงพี่หมาอยู่ 6% ตลอดเวลาฉะนั้นแล

 

ทักษะเท้าลมกรด (ทักษะติดตัว ระดับ 6/10)

เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนไหว 1 เปอร์เซ็นต์ต่อ 1 ระดับของทักษะ

 

 

                             

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #369 yukihana (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 20:06
    เดี๋ยวน้องจาได้เจ้านายใหม่หรอก หรือทาสใหม่ 555
    #369
    0
  2. #368 Silver Fish (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 12:54
    เนื้อหอมตลอด แต่หอมแบบนี้น้องจาคงบอกขอเหม็นดีกว่า 5555555
    #368
    0
  3. #367 Nm'mi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 08:16
    อัศวินสามสีเจ้าเสน่ห์ 555 ไปไหนก็มีแต่คนตาม(ล่า) อยากได้เป็นเจ้าของ(1 เอ็ม) อร้ายยยอยากอ่านคู่จิ้นโต๋จ้าย
    #367
    0
  4. #366 Carnelian (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 01:07
    น้องจานี่มากับโชคจิงๆนะ55555 รอค่าา
    #366
    0
  5. #365 เต่าหมุน^0^ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 00:48
    ????????
    อ๋ออออออออ
    เป็นแบบระบบเกมนี่เอง
    ถ้าเป็นชีวิตจริงเจ้าเหมียวต้องไม่รอดแน่ๆ
    #365
    0
  6. #364 phonphimon0123 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 20:56
    ต่ออออออ
    #364
    0
  7. #363 KARENA (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 20:52
    จะขำหรือสงสารดี แต่ที่รู้ๆคือ อัศวินสามสีน่ารัก 5555 น้องจาตอนเป็นแมวเหมียวตัวน้อยๆนี่น่ารักที่สุดเลย
    #363
    0
  8. #362 Whatever it is (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 20:20
    น้องจา ไม่ได้ไปไหนเล้ยยยย วิ่งไปวิ่งมา 5555
    #362
    0
  9. #361 C-Chinemon (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 19:49
    น้องจาของเค้าเสน่ห์(เงิน)แรงไง
    ถึงมีคนมารุมล้อมสนใจน้องแมวสามสีของเรา:9
    #361
    0