{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 98 : {Accidentally}=[60]-[ผิดหรอที่หึง?]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ม.ค. 56

                เนื่องจากว่าใกล้จะถึงกำหนดเดินทางกลับของคิบอมแล้ว นั่นก็หมายความว่าใกล้จะหมดระยะของทุนการศึกษาที่เจ้าตัวได้รับแล้ว วันนี้คิบอมจึงต้องเดินทางมาทำเอกสารที่หมู่บ้านภาษาอังกฤษ หรือที่เรียกกันว่าอีวิลเลจ

 

                นอกจากจะมาทำเอกสารเดินางกลับแล้ว เค้ายังจะต้องมาสอบวัดผล ทั้งการใช้ภาษาทั้งภาษาอังกฤษและภาษาเกาหลี นอกจากนี้ยังมีเรื่องของวัฒนธรรมระหว่างสองประเทศด้วย โดยในวันนี้ทงเฮก็อาสามาเป็นเพื่อน

 

                “ทงเฮมาที่นี่บ้างมั้ยครับ” คิบอมถาม

 

                “ไม่ล่ะ จะมาทำไม พูดภาษาต่างดาวกันทั้งนั้น” ร่างบางทำหน้าเหยเก

 

                “เค้าเรียกภาษาอังกฤษครับยอโบ” คิบอมขำ

 

                “ก็นั่นล่ะ...”

 

                “แต่ที่นี่ก็จัดได้ค่อนข้างเหมือนกับที่นู่นนะครับ แต่ว่าออกจะแฟนซีเกินจริงไปนิดนึง” คิบอมออกความเห็น

 

                “แล้วนี่นายจะต้องทำอะไรบ้างล่ะเนี่ย”

 

                “ก็กรอกเอกสาร สอบนิดหน่อยมั้งครับ น่าจะกินเวลาตรงช่วงสัมภาษณ์” คิบอมค่อยๆอธิบาย

 

                “แล้วพร้อมรึยังล่ะ” ร่างบางถามอีกครั้ง

 

                “แน่นอนอยู่แล้วล่ะ คิม คิบอมซะอย่าง”

 

                “อย่าให้พลาดก็แล้วกัน” พูดด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้

 

                เมื่อเข้ามาถึงฝ่ายสำนักงานซึ่งเป็นที่หมายของวันนี้แล้ว คิบอมก็ได้รับซองเอกสารมากที่ต้องกรอก จากนั้นจึงต้องนำเข้าไปยื่นด้านใน

 

                “เดี๋ยวทงเฮรอผมอยู่ด้านนอกก่อนนะครับ ผมจะรีบออกมาให้ไวที่สุด”

 

                “จะบ้ารึไง ชั้นไม่หนีไปไหนหรอก ตั้งใจทำดีๆล่ะ สู้ๆ” ทงเฮชูสองนิ้วให้

 

                คิบอมจึงยิ้มกว้าง ก่อนจะเข้าไปจัดการธุระของตัวเองให้เรียบร้อย

 

                ส่วนทงเฮที่นั่งอยู่ด้านนอกนั้น ได้แต่ส่งใจไปช่วยให้ร่างสูงผ่านพ้นทุกอย่างไปได้ด้วยดี ก่อนจะมองไปรอบๆสถานที่แห่งนี้ จนไปหยุดที่ป้ายประกาศขนาดใหญ่ที่แปะข่าวสารต่างๆมากมาย จึงเดินเข้าไปเพื่อจะอ่านอะไรแก้เบื่อ

 

                โชคดีไม่น้อยที่กระดาษที่แปะไว้มีทั้งภาษาเกาหลีและภาษาอังกฤษก็ถือยังปราณีศักยภาพของเค้าเอาไว้อยู่บ้าง

 

สายตาหวานกวาดอ่านไปเรื่อยๆอย่างไม่ได้สนใจอะไร ก่อนจะหยุดอยู่ที่ประกาศอะไรบางอย่าง

 

ตาที่กลมโตอยู่แล้วเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม เมื่อค่อยๆอ่านไปเรื่อยๆ

 

“สนใจหรอ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านข้างทำให้ร่างบางต้องหันไปมอง

 

                ผู้ชายรูปร่างดี พร้อมหน้าตาดีต้องเรียกว่าหล่อขั้นเทพ ในชุดสูทสีเทาสุดคลาสสิคยิ่งเสริมให้คนตรงหน้านี้แลดูมีเสน่ห์มายิ่งข้น

 

                “ผมชื่อเดนิส โอ” อีกฝ่ายเริ่มแนะนำตัวก่อน

 

                “สวัสดีครับ ทงเฮครับ ลี ทงเฮ”

 

                “ยินดีท่ได้รู้จักนะ ชั้นแวะไปดื่มกาแฟ แล้วเห็นนายอ่านพอดี เลยอยากถามว่านายสนใจหรอ”

 

                “ก็ดีนะครับ เป็นเรื่องที่ดีแต่ผมเคง.....นะ” ทงเฮทำตาปริบๆแทนการอธิบาย

 

                “ใจเย็นๆสิ ไม่มีอะไรยากเกินความสามารถของคนเราหรอก” เดนิสให้กำลังใจ

 

                จากนั้นทั้งคู่ก็แลกเปลี่ยนความคิดเห็นในเรื่องทั่วๆไปมากมาย เป็นการแลกเปลี่ยนทัศนคติกันและกันอย่างออกรส เสียงหัวเราะจึงดังไปทั่วบริเวณนั้น

 

               

 

                เกือบหนึ่งชั่วโมงที่คิบอมต้องทนทำข้อสอทั้งข้อเขียนและข้อกา ปิดท้ายด้วยการสัมภาษณ์อีกครึ่งชั่วโมงเต็มๆ ทำเอาแทบเป็นบ้าเลยล่ะ

 

                และอีกอย่างหนึ่งก็เป็นห่วงทงเฮด้วย ไม่อยากจะปล่อยให้อีกฝ่ายต้องนั่งรออยู่เพียงลำพัง แต่เมื่อเดินออกมา ณ จุดที่เจอกันล่าสุดแล้ว กลับไม่พบทงเฮนั่งอยู่ มีเพียงเสียงหัวเราะอันคุ้นเคยดังมาจากที่ไหนซักแห่ง

 

                ร่างสูงตัดสินใจเดินตามเสียงนั้นไปก็พบทงเฮกำลังยืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่งที่เค้าไม่รู้จักด้วยท่าทางที่ทำให้เค้าไม่พอใจเอาได้ง่ายๆ

 

                เสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังสนุกมากๆ

 

                “ทงเฮ...” คิบอมตัดสินใจเดินเข้าไปยืนข้างๆ

 

                “อ้าว คิบอม เสร็จแล้วหรอ” ทงเฮหันมาทักอย่างงงๆ

 

                “ใครน่ะครับ” คิบอมถามอย่างไม่กลัวเสียมารยาท

 

                “เอ่อ นี่คือคุณเดนิส โอ ส่วนนี่คิบอมครับ” ทงเฮแนะนำอย่างฉับไว

 

                “สวัสดีครับ” ผู้ที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดทักทายก่อน”

 

                “ครับ” คิบอมพยายามรักษาท่าทีไว้ให้ได้มากที่สุด

 

                “ถ้าเพื่อนนายมาแล้ว ชั้นก็คงต้องขอตัวก่อนล่ะนะ” เดนิสเอียงหัวล้อร่างบาง แต่คิบอมกลับฟังว่ามันเป็นความท้าทาบซะอย่างนั้น

 

                “ขอบคุณมากๆเลยนะครับ” ทงเฮก้มหัว

 

                “อืม นี่....” ก่อนที่จะเดินไป เดนิสก็เรียกทงเฮไว้อีกครั้ง

 

                “ครับ?”

 

                “อย่าลืมนะ ชั้นรอคำตอบอยู่” คำถามที่ก้ำกึ่งทำให้คิบอมยิ่งไม่พอใจขึ้นไปอีก เมื่ออีกฝ่ายเดินจากไปแล้ว จึงเริ่มต้นถามคนรักของตัวเองทันที

 

                “เค้าเป็นใครน่ะครับยอโบ”

 

                “เค้าก็เป็นคนของสมาคมนั่นล่ะ ชั้นเองก็เพิ่งรู้จัก”

 

                “เพิ่งรู้จักทำไปให้ความสนิทสนมกับเค้าขนาดนั้นล่ะครับ”

 

                “ก็เค้าเป็นคนดีแล้วก็คุยสนุกด้วยนี่นา”

 

                “ไม่ดีเลยนะครับทงเฮ” คิบอมพยายามสะกดอารมณ์น้อยใจ

 

                “มันไม่ดียังไง ไหนลองว่ามาซะ”

 

                “ผมไม่ชอบ มีข้อเดียวนี่ล่ะ” คิบอมตอบอย่างขอไปที

 

                “เอ๊า นายนี่ นับวันยิ่งแปลกคน สอบเป็นไงบ้าง” ทงเฮแก้ปัญหาด้วยการเปลี่ยนหัวข้อคุยไปเลย

 

                “ก็ดีครับ ก็ค่อนข้างทำได้นะ”

 

                “ดีแล้วๆ ไปหาอะไรกินกันเถอะ”

 

                “อืม....” คิบอมพยักหน้ารับ แต่ก็ยังไม่วายหันไปมองจุดที่เกิดเรื่องเมื่อครู่นี้

 

                มันจะต้องมีอะไรบางอย่างที่ทงเฮยังไม่ยอมบอกเค้าแน่ๆเลย

 

                “ทงเฮครับ...” คิบอมเอ่ยขึ้นขณะที่เดินออกมาจากอีวิลเลจ

 

                “หืม?”

 

                “ทงเฮพอจะบอกผมได้มั้ยครับว่าคุยอะไรกัน”

 

                “คุยกับ?” ทงเฮยังไม่เข้าใจ

 

                “ก็กับนายเดนิสอะไรนั่นยังไงล่ะครับ”

 

                “ทำไม นายมีอะไรหรอ”

 

                “เปล่า ผมก็แค่อยากรู้ ทำไมล่ะครับ บอกผมไม่ได้หรอ”

 

                “นี่ชั้นเข้าใจถูกหรือผิดเนี่ย ที่รู้สึกว่านายกำลังหาเรื่องกันอยู่”

 

                “เปล่าครับ ก็ทำไมไม่บอกผมล่ะว่าพูดอะไรกันบ้าง”

 

                “ก็นายจะรู้ไปทำไมมันก็เรื่องทั่วไปนั่นล่ะ”

 

                “แล้วเรื่องทั่วไปที่ว่ามันคืออะไรกันล่ะครับ”

 

                “คิบอม ชั้นจะไม่คุยกับนายแล้วนะ ถ้านายยังกวนประสาทอยู่แบบนี้น่ะ” ทงเฮยื่นคำขาด

 

                แต่นั่นกลับยิ่งทำให้คิบอมสงสัยหนักขึ้นไปอีก

 

                “ทงเฮก็ไม่ยอมบอกผม”

 

                “เออ ชั้นไม่บอกนายหรอก เพราะนายมันไม่มีเหตุผลไง” ทงเฮขึ้นเสียง

 

                “ทงเฮ” คิบอมเงยหน้ามองอีกฝ่าย

 

                “ชั้นจะไปทำงานเลยนะ นายกลับบ้านไปก่อนแล้วกัน” ทงเฮพูดอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินไปขึ้นรถประจำทางทีจอดพอดี

 

                คิบอมจะตามมาก็ไม่ทัน เพราะประตูรถปิดและออกตัวไปแล้ว

 

                ร่างสูงได้แต่ระบายอารมณ์ลงกับพื้นดินแถวนั้นแทน

 

                ผิดรึไงที่เค้าหวง เค้าหึง?

 

                ก็เพราะรักไม่ใช่หรอ ถึงเป็นแบบนี้น่ะ















>>>>>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4524 HyukJewel (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 18:59
    เหย มาอีกคู่ละ ก็บอกไปซิ่ว่าหึงงะ 
    #4,524
    0
  2. #4424 Mind-myy (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 08:39
    บอมใจเย็นๆๆๆ
    #4,424
    0
  3. #4322 piggy-oun (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 14:20
    ทั้งหวง ทั้งหึงเลยค่ะ
    #4,322
    0
  4. #4318 I' Saru,, (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 19:48
    บอมก็แค่หวง
    ไม่เข้าใจเหรอหมวย =3=
    #4,318
    0