{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 97 : {Accidentally}=[59]-[เรื่องงี่เง่า]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 พ.ย. 55

                กลับจากมกโพได้เพียงไม่กี่วัน วันนี้ทงเฮและคิบอมต้องออกจากบ้านตั้งแต่สายๆทั้งๆที่เป็นวันหยุด เนื่องจากว่าวันนี้ชเว จีวอน เพื่อนสนิทของคิบอมจะเดินทางกลับมาบ้านเกิดอย่างเกาหลีแล้วล่ะ

 

                สนามบินวันนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย และคนที่ตื่นเต้นมากที่สุดกลับเป็นทงเฮซะนี่

 

                “เป็นอะไรครับ ยอโบ” คิบอมที่นั่งอยู่ข้างๆเก้าอี้ผู้โดยสารหันมาถาม

 

                “ชั้นตื่นเต้นจัง เพื่อนนายจะเป็นยังไงกันนะ”

 

                “ตื่นเต้นทำไมล่ะครับ ทงเฮก็เคยคุยด้วยออกบ่อย”

 

                “ก็นั่นมันแค่ในโทรศัพท์น่า นี่อีกไม่ถึงชั่วโมงชั้นก็จะได้เจอตัวจริงแล้ว” ทงเฮถูมือเข้าหากัน

 

                “จีวอนก็เป็นผู้หญิงโก๊ะๆกังๆนั่นล่ะครับ” คิบอมหัวเราะ

 

                “มาที่สนามบินอีกครั้งนี่ทำให้นึกถึงวันแรกที่เราเจอกันเลยเนอะ” ทงเฮมองไปรอบๆ

 

                “นั่นสิ ตอนนั้นจำได้ว่าทงเฮพูดชื่อผมผิดนี่นา” คิบอมนึกแล้วก็ยังขำไม่หาย

 

                “ก็ชั้นฟังมาอย่างเดียวนี่นา ชั้นก็นึกว่านายจะพูดภาษาเกาหลีไม่ได้เลย เครียดจะตาย” ทงเฮทำหน้ามุ่ย

 

                “ทงเฮไม่ยอมให้ผมไปเข้าห้องน้ำด้วย”

 

                “อ้าว! จริงหรอ” ไม่ได้รู้ตัวเลยนะเนี่ย

 

                “ฮ่าๆ มันผ่านไปแล้วล่ะครับยอโบ” คิบอมหวนนึกถึงเรื่องราวในวันนั้นเช่นเดียวกัน

 

                “แต่วันนั้นชั้นตื่นเต้นยิ่งกว่าวันนี้อีกนะ ท่องผิดท่องถูก นึกแล้วก็ขำดีเหมือนกัน”

 

                “แต่ผมรู้สึกประทับใจมากเลยนะครับ ที่อยู่ๆทเฮก็เข้ามากอดผมน่ะ” คิบอมยกมือขึ้นโอบไหล่อีกฝ่ายเอาไว้

 

                “ก็ชั้นไม่รู้จะทำยังไงนี่นา” ร่างบางพูดอย่างอายๆ

 

                “ก็ดีแล้วล่ะครับ เพราะนั่นเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ผมตกหลุมรักทงเฮทันทีเลยล่ะ” คิบอมสารภาพตรงๆ

 

                “อยู่ๆจะพูดก็พูดเลยนะ” ทงเฮเขิน

 

                “เอ๊า คนเรารักกัน ไม่เห็นจำเป็นจะต้องรอพิธีอะไรเลยนี่ครับ รักก็บอกออกไปเลยว่ารัก”

 

                “รู้แล้วๆ รู้แล้วว่ารัก” ทงเฮยกมือขึ้นห้าม

 

                “แล้วทงเฮล่ะครับ รักผมมั้ย”

 

                “ถามทุกวันเลย”

 

                “ก็ผมอยากได้ยินนี่ครับ นะๆ บอกหน่อยนะ...” คิบอมรั้นจะฟังให้ได้

 

                แต่ก่อนที่ทงเฮจะได้ตอบอะไร เสียงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาซะก่อน

 

                “ทงเฮ!

 

                “อ้าว ฮยอคแจ” ทงเฮลุกขึ้นทักทายเพื่อน ก่อนจะหันไปทักทายซีวอนที่เดินตามมาทีหลังด้วย

 

                “สวัสดีครับพี่” คิบอมบอก ซึ่งซีวอนก็ทักทายตอบเช่นเดียวกัน

 

                “มาทำอะไรกันล่ะวันนี้” ร่างสูงถาม

 

                “ผมมารับเพื่อนผมที่มาจากอเมริกาน่ะครับ แล้วพี่ซีวอนกับพี่ฮยอคแจล่ะมาทำอะไรกัน”

 

                “ชั้นมารับน้องสาวน่ะ” ซีวอนเฉลย

 

                “เป็นยังไงบ้างทงเฮ หมู่นี้ไม่ค่อยได้คุยกันเลย” ฮยอคแจเอ่ยถาม

 

                “ก็ดีนะ เรื่อยๆนั่นล่ะ นายโอเคนะ ดูเหมือนนายจะผอมลงนะ ใช่มั้ย?” ทงเฮถามอย่างเป็นห่วง

 

                “ก็ทะเลาะกับใครบางคนบ่อยๆล่ะช่วงนี้ มันชวนทะเลาะจังเลย” ฮยอคแจแอบแขวะบางคนเบาๆ

 

                ซีวอนหันไปเหล่ทางหางตาเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปคุยกับคิบอมเหมือนเดิม

 

                “ไปทำอะไรขัดใจพี่เค้าอีกล่ะครับ” คิบอมยิ้มบางๆ

 

                “เรื่องงี่เง่า”

 

                “ก็ถ้ามันงี่เง่าจะไปทะเลาะให้มันใหญ่โตทำไมล่ะครับ”

 

                “ก็เพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องมันสะเออะอยากจะเป็นเรื่องขึ้นมาน่ะสิ”

 

                “นี่ผมงงเอง หรือพี่พูดจาให้ผมงงกันแน่เนี่ย” คิบอมขมวดคิ้ว

 

                แบ่งกลุ่มคุยกันได้อีกไม่นาน เสียงประกาศแลนดิ้งเครื่องก็ดังขึ้น ทำเอาผู้คนมาออกันที่ประตูทางออกของผู้โดยสารขาเข้าเป็นจำนวนมาก

 

                “ไหนล่ะคิบอม เพื่อนนายออกมารึยัง” ทงเฮชะเง้อคอมอง

 

                “ยังเลยครับ อยู่ไหนน้า....” คิบอมเองก็ต้องสู้กับกลุ่มคนเยอะแยะเช่นเดียวกัน

 

                “เฮ้!!!” เสียงแหลมดังขึ้น เมื่อคนทยอยออกกันมาบ้างแล้ว หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งสวมเสื้อโค้ทดูดี เข็นรถลากกระเป่าออกมาด้วยทีท่ามั่นใจ ก่อนจะถอดแว่นตากันแดดยี่ห้อดีออก

 

                “จีวอน!!!” เสียงของคิบอม ซีวอน และฮยอคแจดังขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่จะหันไปมองกันเองอย่างงงงวย ไม่เว้นแต่ทงเฮเช่นเดียวกัน

 

                “อ้าว! คิบอม พี่ซีวอน พี่ฮยอคแจ ทำไมมาด้วยกันได้ล่ะคะ?” จีวอนเดินมาหยุดตรงหน้าอย่างงงๆ

 

                “นี่เพื่อนนายหรอคิบอม” ซีวอนหันมาถาม

 

                “ครับ แล้วพี่เป็นพี่ชายของจีวอนหรอ” คิบอมเองก็อึ้งเช่นเดียวกัน

 

                “โลกจะกลมไปมั้ย?” ฮยอคแจไม่อยากจะเชื่อ

 

                “โอ้โห กลับมาวันแรกก็มีเรื่องให้สนุกซะแล้วสิ คิดถึงมากค่า!!!!” จีวอนโถมตัวเข้ากอดพี่ชายแท้ๆเอาไว้ทันที

 

                “กลับมาเยี่ยมบ้านได้ซักทีนะ ไอ้ตัวยุ่ง” ซีวอนหอมแก้มน้องรักแล้วขยี้ผมแรงๆ

 

                “พี่ก็ใจร้ายไม่บินไปเยี่ยมน้องบ้างเล๊ย” จีวอนบ่นอุบ

 

                “พี่ชายที่พูดถึงมาตั้งหลายปีนี่ก็คือพี่ซีวอนเองหรอ” คิบอมทวนถามอีกครั้ง

 

                “ใช่แล้ว...โอ้โห นายสูงขึ้นอีกแล้วนะ” จีวอนลากเพื่อนสนิทที่สุดเข้ามากอด

 

                “สบายดีนะ” คิบอมตบหลังเพื่อนเบาๆ ด้วยความคิดถึง

 

                “ก็เรื่อยๆล่ะ เฮ้ย พี่ฮยอคแจนี่นา จีวอนคิดถึงพี่ที่สุดเลย!” จีวอนเห็นคนที่ยืนถัดไปก็รีบเข้าไปกอดทักทายทันที

 

                “พี่ก็คิดถึงเรามากๆเช่นกัน อยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง ทุกๆอย่างเรียบร้อยดีนะ?” ฮยอคแจเอ่ยถาม

 

                “ก็ดีนะคะพี่ อิสระเต็มที่เลย” จีวอนพูดอย่างมีความสุข ก่อนจะมองไปยังทงเฮที่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นทักอีกฝ่ายอย่างไรดี

 

                “นั่นพี่ทงเฮใช่มั้ยคะเนี่ย?” จีวอนจึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาก่อน

 

                “ครับ...” ทงเฮยังคงนิ่งอยู่

 

                “ชั้นชื่อจีวอนนะคะ เป็นเพื่อนสนิทของคิบอม เราเคยคุยกันมาก็ตั้งหลายครั้งแล้วเนอะ ได้เจอตัวจริงซักที ดีใจจังเลย”

 

                ทงเฮใจชื้นขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นอาการเป็นมิตรของอีกฝ่าย ทำให้สักพักต่อมาก็สามารถพูดคุยกันอย่างออกรสเหมือนที่เคยคุยผ่านโทรศัพท์

 

                ซีวอนพาทุกคนมานั่งรับประทานอาหารกันที่ร้านแห่งหนึ่งภายในสนามบิน

 

                “อะไรนะคะ นี่ทุกคนเป็นเพื่อน เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันหมดเลย? โห อะไรมันจะซับซ้อนกันขนาดนี้เนี่ย” จีวอนพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

                “พี่ถึงได้บอกไง ว่าโลกมันกลมเกินไป” ฮยอคแจยืนยันความคิดของตัวเอง

 

                “ชั้นก็ว่าอย่างนั้นนะ มันไม่น่าจะอะไรขนาดนี้” ทงเฮนึกแล้วก็ขำ

 

                “แต่ที่ชั้นอึ้งกว่าก็คือ....พี่สองคนนั่นล่ะ” จีวอนหรี่ตามองพี่ชายของตัวเอง

 

                “มองพี่แบบนั้นทำไม” ซีวอนเลื่อนมือไปเขกหัวน้องตัวเองเบาๆ

 

                “โหย ก็พี่ซีวอนกับพี่ฮยอคแจน่ะ ตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋ พอน้องไปเมืองนอกไม่กี่ปี กลับมาเจออีกทีเป็นแฟนกันไปซะแระ น้องอุตส่าจองพี่ฮยอคแจไม่เป็นเจ้าบ่าวแล้วนะเนี่ย” จีวอนทำหน้าเสียดาย

 

                “อดไปซะ” ซีวอนทำท่าล้อเลียน

 

                “พี่ฮยอคแจคะ จีวอนรักพี่ฮยอคแจไม่แพ้พี่ซีวอนหรอกนะคะ” หญิงสาวแกล้งทำท่าร้องโอดโอย

 

                “โอเคครับๆ งั้นเรามาแต่งงานกัน” อยอคแจผสมโรงเล่นไปด้วย เรียกเสียงฮาได้จากทั้งโต๊ะเลยทีเดียว

 

                ก่อนที่ทุกคนจะลงมือจัดการกับอาหารที่มีหน้าตาน่ากินสุดๆ

 

                “โอ๊ย อิ่ม...” จีวอนวางชิ้นจนได้

 

                “ไม่อิ่มก็เลี้ยงไม่ไหวแล้วล่ะ” คิบอมมองจานเพื่อนตัวเอง แล้วเทียบกับจานของทงเฮหรือแม้แต่ของฮยอคแจ

 

                “โหย ก็นานๆจะได้กลับมากินอาหารที่บ้านเกิดนี่นา”

 

                “ที่บ้านจัดงานไว้เลี้ยงต้อนรับเราด้วยนะ” ซีวอนบอกน้องสาว

 

                “โหย เจ๋งเลย คิดถึงคุณพ่อคุณแม่จะแย่อยู่แล้วเนี่ย”

 

                “คิดถึงปีหน้าก็กลับมาต่อมหาลัยที่นี่สิ แม่บ่นคิดถึงเราทุกวันจนพี่เบื่อจะฟังแล้วเนี่ย”

 

                “ไม่เอาหรอก จีวอนดูที่เรียนที่นู่นไว้แล้ว”

 

                “มหาลัยศิลปะอีกล่ะสิ” ซีวอนพูดอย่างรู้ทัน

 

                “ช่วยพูดกับคุณพ่อให้น้องด้วยนะ” รีบเข้ามาอ้อนทันที

 

                ฮยอคแจหัวเราะร่วมไปกับเรื่องเล่าต่างๆที่คิบอมและจีวอนยกขึ้นมาเผากันและกัน ก่อนจะสะดุดตากับใครที่เดินสวนมาในร้าน

 

                “เทมป์!” ร่างบางร้องอย่างดีใจ ส่วนคนที่ถูกเรียกชื่อก็ยิ้มตอบเช่นกัน

 

                “เจอกันอีกแล้วนะครับคุณหนู”

 

                “ชั้นไม่ใช่คุณหนูน่า...มาทำอะไรที่สนามบิน” ฮยอคแจยิ้มร่างเริง ในขณะที่ซีวอนหันไปมองอย่างไม่พอใจทันที

 

                บรรยากาศบนโต๊ะจึงเริ่มอึมครึมขึ้นพอสมควร

 

                “ผมมารับ....พี่สาวน่ะครับ”

 

                “หรอ...” ฮยอคแจไม่ได้ถามอะไรต่อทำเพียงยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่อีกฝ่ายจะขอตัวไปอีกฝั่ง

 

                “จะไปทักมันทำไม” ซีวอนเปิดประเด็นทันที

 

                “คนรู้จักกัน ไม่ให้ทักได้ยังไง”

 

                “บางคนที่มึงรู้จัก มึงยังไม่เคยทักเลย”

 

                “นี่มึงชวนกูทะเลาะอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย” ฮยอคแจวางช้อน

 

                ทำเอาอีกสามคนที่เหลือต้องหันไปมองหน้ากัน เพราะยังไม่เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นมากนัก

 

                “เปล่า กูก็แค่ไม่ชอบ”

 

                “กุต้องไม่ชอบในสิ่งที่มึงไม่ชอบด้วยรึเปล่าล่ะ” อยอคแจขมวดคิ้ว

 

                “ได้ก็ดี” ซีวอนบอก

 

                “กูรำคาญท่าทีแบบนี้ของมึงเต็มทนแล้วนะ”

 

                “ทำไมพูดกับกูแบบนี้ล่ะ” ซีวอนไม่พอใจเช่นกัน

 

                “เอ่อ...พอเถอะนะคะ พอเถอะค่ะ จีวอนขอร้อง” น้องสาวต้องเข้ามาไกล่เกลี่ยเรื่อง

 

                ทั้งคู่จึงสะบัดหน้ากันไปคนละทาง ท่ามกลางความเป็นห่วงของเพื่อนและน้อง

 

                “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย” ทงเฮลอบกระซิบกับคิบอม

 

                “ผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ครับ แต่ถ้าให้เดาก็น่าจะเป็นเพราะ ผู้ชายคนเมื่อกี๊นั่นล่ะ”

 

                “ชั้นไม่ค่อยจะได้เห็นสองคนนี้ทะเลาะกันรุนแรงแบบนี้เลยนะ” ทงเฮพูดอย่างกลัวๆ

 

                “นั่นน่ะสิครับ”

 

                จีวอนมองคิบอมและทงเฮที่กระซิบกันไปมา ก่อนจะเบนสายตากลับมามองพี่ชายแท้ๆและพี่ชายข้างบ้านของตัวเอง ก่อนจะคิดทบทวนปะติดปะต่อเรื่องราวขึ้นเอง

 

                ดูท่าว่าการกลับมาเกาหลีครั้งนี้จะมีเรื่องให้ต้องจัดการมากมายเลยสิ!

 













****************************************************

เอาล่ะเว้ย!!! หายไปนานมาก ชีวิตเฟรชชี่นี่มันไม่ง่ายเลยนะคะ ^^'
ขอโทษอีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง ขอบคุณทุกคนที่ตามหานะคะ

จะกลับมาทยอยอัพจนจบเลยนะค เรื่องนี้นี่มันยาวนานจริงๆ

คิดถึงทุกคนค่ะ จุงเบย 5555555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4523 HyukJewel (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 18:40
    บอกไปว่าหึง ฮยอกแจก็จะไม่ยุ่ง 
    พี่วอนทำไมไม่พูดดดด
    #4,523
    0
  2. #4423 Mind-myy (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 08:36
    จีวอนจัดการไปเลย
    #4,423
    0
  3. #4317 I' Saru,, (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 21:16
    จีวอนมาถูกจังหวะมากเลย จัดการวอนฮยอกที =..=
    #4,317
    0
  4. #4315 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 21:01
    เทมป์ บางทีเราก็แอบจิ้นกับฮยอกนะ 5555 >< #โดนวอนเตะ

    #4,315
    0
  5. #4313 piggy-oun (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 16:14
    ซีวอนกะฮยอกแจนี่ไม่ยอมกันจริง ๆ
    ความวุ่นวาย เริ่มส่อเค้ามาแล้วสิ
    เห็นทีต้องให้น้องจีวอนช่วยแล้วล่ะมั้ง
    #4,313
    0