{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 96 : {Accidentally}=[58]-[วันของเรา]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 พ.ย. 55

          และแล้ววันที่ทุกคนต่างรอคอยก็มาถึง นั่นก็คือวันจัดพิธีแต่งงานอย่างเป็นทางการระหว่างลี ทงฮวานักเรียนแพทย์ดีกรีปริญญาโทจากเมืองนอก และแฟนสาวลูกครึ่ง

 

                คุณนายลีแลดูจะปลาบปลื้มเป็นที่สุด เพราะถึงแม้ว่าจะจัดงานแบบเกาหลีไปแล้วในวันที่27ที่ผ่านมา แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันส่งท้ายปีพอดีเลย ได้มาจัดงานมงคลแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการต้อนรับปีใหม่ให้นำพาเอาสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตของบุคคลทั้งคู่

 

                ทงเฮและคิบอมยืนอยู่แถวหน้าสุดติดกับคุณนายลี วันนี้ทั้งสองคนอยู่ในชุดสูททักซิโด้สีดำเข้มอย่างสุภาพ ส่วนทงฮวาที่ยืนอยู่ประจำแท่นนั้นสวมชุดเจ้าบ่าวสีขาวครีมอย่างสง่า

 

                แขกที่มาร่วมงานในวันนี้มีจำนวนเยอะกว่าพิธีฝั่งเกาหลีอย่างเห็นได้ชัด รับๆดูแล้วร่วมสามร้อยคน เกินกว่าที่คาดคิดเอาไว้ซะอีก

 

                “แบบนี้ของที่ระลึกเราคงจะไม่พอแล้วล่ะครับทงเฮ” คิบอมขมวดคิ้ว

 

                “ก็ว่างั้นแหละ แต่ก็ช่างเถอะนะ ใครมาก่อนก็ได้รับ” ทงเฮบีบมือเข้ามากันเพื่อลดความประหม่า จนคิบอมต้องขำออกมา

 

                “นี่เรามาเป็นแค่สักขีพยานนะครับยอโบ ทำไมทำเหมือนเป็นคนเข้าพิธีเองล่ะครับ” คิบอมขำจนตัวสั่น

 

                “นายทำท่าน่าเกลียดมากเลย หัวเราะอะไรเนี่ย” ทงเฮยื่นมือไปหยิกหน้าท้องอีกคน

 

                เถียงกันไปมาอีกสักพัก เสียงเพลงก็ดังขึ้นทงฮวาเดินออกมายื่นอยู่ที่หน้าแท่นพร้อมกับบาทหลวง ทงเฮมองพี่ชายตัวเองด้วยความปลาบปลื้ม อย่างที่บอกคนที่เห็นกันมาตั้งแต่เกิด เติบโตมาพร้อมๆกันทั้งชีวิต วันนี้จะต่างแยกกันออกไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง มันก็เหมือนจะรวดเร็วและกะทันหันเกินกว่าจะตั้งตัวได้ทัน

 

                พี่สะใภ้ของเค้าค่อยๆเดินเข้ามาในโบสถ์เล็กๆแห่งนี้พี่เอลีนสวยมากๆจริงๆ มันลงตัวระหว่างความสวยของชาวเกาหลีและความงามในรูปแบบของชาวตะวันตก เค้าเองมองนานๆยังไม่เบื่อเลย

 

                ยิ่งวันนี้พี่เค้าอยู่ในชุดเจ้าสาวที่ขาว ยิ่งเสริมให้เจ้าตัวดูสวยงามขึ้นไปอีก โชคดีที่เราสองคนเข้ากันได้เป็นอย่างดี ซึ่งแม่ของเค้าก็ชอบลูกสะใภ้เอามากๆ

 

                พูดถึงแม่แล้ว วันนี้แม่ของเค้าก็เรียกได้ว่าแต่งตัวเต็มยศที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาเลยก็ว่าได้ แต่ตอนนี้ดูสิแม่กำลังแอบซับน้ำตาด้วยความดีใจอยู่เลย แล้วแบบนี้จะไม่ให้เค้าร้องตามได้ยังไงล่ะ

 

                คิบอมยกแขนขึ้นโอบไหล่คนรักที่เริ่มขี้แยแล้วเอาไว้ ขนาดว่าเค้าถือได้ว่าเป็นคนนอก แต่พอมาอยู่ในบรรยากาศแบบนี้แล้วก็ยังอดตื้นตันด้วยไม่ได้

 

                เมื่อเจ้าบ่าวและเจ้าสาวมาอยู่กันพร้อมแล้ว บาทหลวงจึงได้เริ่มพิธีตามขั้นตอนต่างๆ การเข้าพิธีสาบานตนว่าจะรักและดูแลกันและกันทั้งในยามสุขและทุกข์ตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ ตามมาด้วยจูบสาบาน ก่อนที่ทั้งคู่จะเคลื่อนตัวไปยังหน้าประตูโบสถ์ที่มีสาวๆมายืนออกันเต็มไปหมด

 

                “อะไรครับทงเฮ?” คิบอมสงสัยเมื่อเห็นสีหน้าลิงโลดของคนรัก

 

                “นายรออยู่นี่ก่อนนะ ชั้นจะไปแย่งดอกไม้กะเค้าก่อน” ทงเฮพูดก่อนจะวิ่งไปรวมกับกลุ่มคนข้างหน้าทันทีก่อนที่คิบอมจะทันได้ถามอะไร

 

                เสียงร้องปนเสียงหัวเราะของคนที่อยากจะเป็นเจ้าของช่อดอกไม้ดังไปทั่วก่อนที่ดอกไม้จะถูกโยนขึ้นไปกลางอากาศแล้วตกลงในเมื่อของหญิงสาวคนหนึ่ง ทำเอาทงเฮหน้าหงิกทันที

 

                “ฮ่าๆๆ คิดยังไงไปแย่งกับเค้าครับเนี่ย” คิบอมหัวเราะจนตัวงอ

 

                “อะไรกันเล่า! นานๆทีชั้นจะได้ร่วมงานอะไรแบบนี้นี่นา โธ่เอ๊ย” ทงเฮเสียดาย

 

                “อยากได้กี่ช่อล่ะครับ เดี๋ยวผมไปซื้อให้ก็ได้”

 

                “มันไม่เหมือนกันนี่นา” ร่างบางบ่นอุบ

 

                “เอ๊า!” คิบอมยื่นดอกกุหลายสีขาวดอกใหญ่ผูกริบบิ้นสีทองให้แก่คนรัก

 

                “อะไร ไปเอามาจากไหนเนี่ย” ทงเฮถามแต่ก็รับไว้แต่โดยดี

 

                “ดึงมาจากแจกันในโบสถ์เมื่อกี๊น่ะครับ ให้หลวงพ่อท่านอวยพรมาแล้วเรียบร้อย ขลังกว่าไอ้ช่อที่ไปยืนแย่งกันอยู่เห็นๆ” คิบอมพูดอย่างภูมิใจ

 

                “มันก็ไม่เหมือนกันอยู่ดีนั่นล่ะ” ทงเฮยังไม่ยอมแพ้

 

                “คร้าบๆ ไม่เหมือนก็ไม่เหมือน แต่ดอกนี้ผมก็ตั้งใจเอามาให้ทงเฮเลยนะ ไม่ดีใจเลยหรอครับ” ร่างสูงทำท่าน้อยใจ

 

                “ยังไม่ได้บอกเลย ชอบคิดไปเองอยู่เรื่อย ขอบใจนะ” ร่างบางยิ้มหวาน

 

                “ไปอวยพรที่ทงฮวากับพี่เอลีนกันเถอะครับ เดี๋ยวพวกเค้าทั้งคู่ก็ต้องไปแล้ว” คิบอมจูบมือทงเฮให้เดินไปหาคู่บ่าวสาวที่ยืนอยู่กับคุณนายลี เนื่องจากทั้งคู่จะต้องเดินทางกลับไปที่โซลเพื่อทำเรื่องเดินทางกลับอังกฤษกันต่อ

 

                “ทำไมต้องรีบกันด้วยห๊ะ” คุณนายลีอดใจหายไม่ได้ เธอก็พอจะรู้ว่าทงฮวาต้องการเริ่มต้นชีวิตครอบครัวที่อังกฤษมากกว่าจะย้ายกลับมาอยู่ที่เกาหลี เธอเข้าใจว่าลูกควรจะเป็นฝ่ายได้ตัดสินใจเลือกทงเดินชีวิตเอง แต่ปุบปับแบบนี้คนเป็นแม่ก็รับไม่ค่อยทันนะ

 

                “แม่ไปหาผมได้ทุกเมื่อครับ และผมสัญญาว่าจะกลับมาทุกเดือน” ทงฮวากอดคุณแม่สุดที่รัก ก่อนจะหันมามองน้องชายตัวแสบ

 

                “มากอดกันเร็ว” ทงฮวาอ้าแขนกว้าง ซึ่งคนที่ถูกกล่าวถึงก็รีบโผเข้าไปกอดอย่างรวดเร็ว

 

                “อย่าลืมผมนะ” ทงเฮกำชับ

 

                “ไอ้บ้า จะลืมได้ยังไงน้องทั้งคนนะ” ทงฮวาขยี้ผมอีกคนแรงๆ

 

                “ผมจะคิดถึงพี่.....” ทงเฮกอดให้แน่นยิ่งกว่าเดิม ส่วนคิบอมที่ยืนอยู่ด้านหลังก็พอใจอยู่เงียบๆเมื่อเห็นว่าสรรพนามที่พี่น้องคู่นี้พูดกันเริ่มปกติเหมือนทั่วไปเค้าแล้ว

 

                “เฮ้ ไอ้หนู” ทงฮวาที่ยังคงกอดน้องชายอยู่ ส่งเสียงมาทักทายคิบอม

 

                “ครับ?”

 

                “ถึงชั้นจะไม่ชอบขี้หน้านายสักเท่าไหร่ก็ตามเถอะนะ แต่ก็ฝากทงเฮด้วยล่ะ” ทงฮวายังไม่ทิ้งลายคนหวงน้องไว้ได้อย่างคงเส้นคงวา

 

                “ครับ แน่นอน” คิบอมชูสองนิ้วสู้ตาย

 

                ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินทางออกจากหมู่บ้านไป ท่ามกลางความยินดีของทุกคน คุณนายลีที่เหนือยมาทั้งอาทิตย์ก็ขอตัวไปใช้ชีวิตข้ามปีกับกลุ่มคุณแม่วัยเดียวกันทั้งหลาย สุดท้ายจรดกลางคืนที่ผู้คนพากันไปรวมตัวเพื่องานเลี้ยง

 

                คิบอมกับทงเฮกลับกำลังนั่งมองท้องฟ้าทีเต็มไปด้วยดวงดาวที่บริเวณริมระเบียงของบ้านชั้นเดียว

 

                ค่ำคืนนี้ที่กำลังจะต้องโบกมือลาปีเก่าและอ้าแขนรับปีใหม่ในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าค่อนข้างเงียบสงบเพราะหลายๆบ้านไม่อยู่

 

                “เหนื่อยจังเล๊ย...วันนี้” ทงเฮบิดขี้เกียจไปมา

 

                “ถึงจะเหนื่อยแต่ก็มีความสุขนั่นล่ะครับ” คิบอมวางมือของตัวเองทับบนมือของทงเฮที่วางไว้บนพืนระเบียง

 

                “นั่นสินะ เฮ้อ...เวลามันผ่านไปไวจริงๆ จะปีใหม่อีกแล้ว” ทงเฮยิ้มบางๆ เมื่อแหงนหน้ามองดูท้องฟ้า

 

                “ทงเฮคิดจะทำอะไรบ้างในปีหน้า” คิบอมหาหัวข้อชวนคุย

 

                “ไม่รู้สิ เพราะปีนี้มีเรื่องอะไรต่อมิอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะเลยมั้ง บางเรื่องก็ยังค้างคาไม่จบซะด้วย ชั้นก็เลยไม่รู้จะวางแผนเรื่องราวในปีหน้านี้ยังไง” ทงเฮยักไหล่

 

                “อะไรบ้างล่ะครับที่ยังค้างคาอยู่” คิบอมหันข้างไปมองคนรักของตัวเอง

 

                “ก็เรื่อง...ของเราไง” ทงเฮหันกลับมามองบ้าง

 

                “เรา? หมายถึงผมกับทงเฮน่ะหรอครับ”

 

                “ก็ใช่น่ะสิ อีกไม่นานนายก็จะต้องกลับไปแล้วนะ ที่ๆนายจากมาน่ะ” ร่างบางพูดเศร้าๆ

 

                “ไม่เอาน่า ทงเฮ” คิบอมไม่ชอบเลยเวลาที่เห็นอีกฝ่ายมีอาการแบบนี้

 

                “ชั้นไม่เป็นไร! แค่นึกขึ้นได้ก็เลยพูดน่ะ” ทงเฮยิ้ม

 

                “ยังจะมายิ้มอีก” ร่างสูงบ่น

 

                “จะให้ชั้นร้องไห้รึไงล่ะ”

 

                “ก็ไม่ใช่แบบนั้นครับ เพียงแต่ว่ามันยังมาไม่ถึงเลย ผมก็แค่ไม่อยากให้ทงเฮเครียดจนเกินไป” คิบอมพยายามปลอบ

 

                “งั้นนายจะให้ชั้นเริ่มคิดถึงมันตอนไหนล่ะ ตอนนี้ยืนมองนายที่สนามบินงั้นหรอ”

 

                คิบอมถอนหายใจหนักๆ แล้วเก็บขาขึ้นมาจากพื้นบ้าน เพื่อเขยิบเข้าไปใกล้ๆอีกฝ่ายในท่านั่งขัดสมาธิ ก่อนจะดึงมือเรียวมากุมเอาไว้

 

                “ฟังผมนะทงเฮ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากทงเฮ ไม่ว่าผมจะอยู่ส่วนไหนของโลกนี้ ไม่ว่าตอนนั้นผมจะหายใจอยู่หรือไม่ ทงเฮเป็นคนเดียวที่ผมจะรัก ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนความรู้สึกของผมได้” คิบอมพูดด้วยแววตาจริงจัง

 

                ทงเฮยิ้มให้กับประโยคเหล่านั้น

 

                “สิ่งเดียวที่จะทำให้ผมตัดใจก็คือทงเฮ ถ้าหากเป็นเหตุผลที่ว่าทงเฮไม่ได้รักผมแล้วนั่นล่ะผมถึงจะยอมจากไป แต่ขอร้อง อย่ายอมให้เรื่องงี่เง่าไร้สาระมาทำให้ความรู้สึกดีๆที่เรามีต่อกันมันพังทลายอย่างง่ายๆ มันไม่คุ้มเลยครับยอโบ” คิบอมจูบมือนิ่มที่ตัวเองกำลังกุมอยู่

 

                “มาเต็มเชียว” ทงเฮยื่นมืออีกข้างมาบีบแก้มป่องๆของอีกคนเอาไว้

 

                “ก็ผมไม่อยากให้ทงเฮไม่สบายใจนี่ครับ เราเป็นคนรักกันก็ควรจะทุกข์ด้วยกัน สุขด้วยกันสิถึงจะถูก มีอะไรก็ต้องบอกผมเข้าใจมั้ยครับ”

 

                “เข้าใจแล้ว ให้ชั้นพูดบ้างสิ” ทงเฮทำหน้ายู่

 

                “แน่นอน พูดเลยครับ ผมอยากฟังอยู่เหมือนกัน” คิบอมทำหน้าลุ้นเต็มที่

 

                “ชั้นก็ไม่ได้อยากจะเครียดหรือคิดมากอะไรหรอกนะ แต่นายก็คงจะรู้ว่าสกิลความรักของชั้นนั้นมันต่ำมาก ชั้นไม่รู้หรอกว่าสำหรับเรื่องนี้ ชั้นควรจะทำยังไงต่อ แต่ชั้นก็รู้สึกแบบเดียวกับนาย ไม่ว่าชั้นจะต้องรอนายอีกนานแค่ไหนชั้นก็พร้อมจะรอ เพียงแค่ความรักที่นายมีต่อชั้นมันยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไป ชั้นก็พอใจแล้วล่ะ เพราะชั้นเองก็รักนายมากขึ้นในทุกวันๆเช่นเดียวกัน”  ทงเฮสบตาอีกฝ่ายอย่างหวานซึ้ง

 

                “ไม่ต้องกลัว พวกเราจะผ่านทุกปัญหาไปด้วยกันครับ” คิบอมพูดอย่างมั่นใจ ซึ่งร่างบางก็พยักหน้าตอบรับเช่นเดียวกัน

 

                สองสายตาจ้องมากันและกันเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกที่ล้นเปี่ยมอยู่ในใจ ก่อนที่จะเลื่อนเข้าหากันราวกับว่ามีแรงดึงดูดอะไรซักอย่างที่ไม่อาจจะต้านทานอยู่ได้

 

                เมื่อความไกลห่างถูกร่นระยะจนเหลือเพียงปลายจูบที่แนบชิด ดวงตาคู่ใสก็ปิดลงช้าๆ เพื่อรับสัมผัสความอบอุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้ผ่านทางริมฝีปากหยัก

 

                มือหนาของคิบอมเลื่อนหลุดจากมือของทงเฮขึ้นไปเกาะเกี่ยวที่หัวไหล่ เพื่อรั้งให้อีกฝ่ายเค้ามาแนบชิดตนได้มากกว่าเดิม ในขณะที่มือของร่างบางก็สอดเข้าที่เอวของคนรักเช่นเดียวกัน

 

                คิบอมผละจากริมฝีปากหวานที่ถูกเค้าสำรวจจนหมดจดแล้ว มาเป็นการมองหน้าอีกฝ่ายที่มองตอบมาอย่างต้องการเช่นกัน

 

                เสื้อคลุมตัวนอกถูกถอดออกจากร่างบางระหงส์ ตามมาด้วยเข็มขัดเส้นเล็ก ก่อนที่ร่างสูงจะเงยหน้าประกบจูบทงเฮอีกครั้ง คิบอมประคองไหล่ทั้งสองข้างของทงเฮให้ค่อยๆยืนขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้านที่เปิดประตูไว้อยู่แล้ว

 

                เมื่อเข้าไปได้สำเร็จก็ผลักอีกฝ่ายให้ล้มตัวนอนกับพื้นบ้านทันที แล้วใช้ฝ่าเท้าเลื่อนปิดประตูอย่างหมื่นเหม่ พื้นที่กำลังนอนจูบกันอยู่ตอนนี้เป็นเพียงห้องที่เชื่อมกับชานบ้านในการออกมานั่งระเบียงเท่านั้น เพราะอารมณ์ของทั้งสองฝ่ายในตอนนี้จะให้ลากกันไปจนถึงห้องนอนก็คงไม่ไหว

 

                มือบางสอดเข้ามาในเสื้อยืดของคิบอม สัมผัสไปทั่วตัวจนร่างสูงถึงกับต้องครางรับแล้วสะบัดมันออกจากร่างกายตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงไปจัดการกับกางเกงของทงเฮต่อ

 

                ไม่นานเท่าไหร่นักทั้งคู่ก็ตกอยู่ในสภาพที่เปล่าเปลือย ทงเฮเงยหน้ารับจังหวะที่คิบอมพรมจูบไปทั่วใบหน้าของตัวเอง เมื่อลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย มองผ่านหลังคิบอมไปก็เจอกับประตูบ้านที่เปิดแง้มอยู่จนเห็นดวงจันทร์ที่ลอยเต็มดวงในวันนี้ ซึ่งถูกโอบล้อมไปด้วยหมู่ดาวมากมาย

 

                คิบอมขบเม้มไปที่ไหล่บางทั้งสองข้าง ไล่มาตามหน้าอกที่สร้างความทรมานให้ร่างบางได้ไม่น้อย ติดตามมาด้วยหน้าท้อง ไล่ลงมาเรื่อยๆ สองมือก็กางขาอีกฝ่ายให้แยกออกจากกันให้ได้มากที่สุด

 

                ร่างสูงเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่ายที่หลับตาพริ้มด้วยความต้องการ แล้วก็ยิ่งครึ้มใจเข้าครอบครองแก่นกายของอีกฝ่ายเอาไว้ทันที

 

                “อ๊ะ.....” ทงเฮร้องออกมาอย่างตกใจก่อนจะลืมตาขึ้นมาพบว่าคิบอมกำลังจัดการอะไรบางอย่างกับร่างกายของตัวเองอยู่

 

                “อือ...อา.....อืม...คิบอม......” ทงเฮใช้มือหนึ่งกดกลุ่มผมคนรักให้แนบชิดกับตนเองมากขึ้น ซึ่งคิบอมก็ปฏิบัติตามอย่างไม่รังเกียจ สองมือก็ปัดป่ายไปทั่วร่างกายของคนรัก

 

                คิบอมละปากออกจากแก่นกายที่ตื่นตัวอย่างเต็มที่ของทงเฮ ขึ้นมาประกบจูบอย่างดูดดื่มอีกครั้ง มือก็ปลุกความเป็นชายของตัวเองให้พร้อมรบด้วยเช่นเดียวกัน

 

                “ทงเฮ....” คิบอมเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงครางกระเส่า

 

                “อือ....” ทงเฮลืมตามองอีกฝ่ายเต็มตา

 

                “ผมรักทงเฮนะครับ เราจะเป็นของกันและกันครับ” คิบอมจูบหน้าผากเนียน ก่อนจะประสานมือทั้งสองข้างเข้ากับมือของทงเฮ และเริ่มการสอดใส่ทันที

 

                ต้องขอบคุณความต้องการของทงเฮที่มีมากพอจะหลั่งสารบางอย่างมาบรรเทาอาการเจ็บได้อยู่บ้าง แต่การรวมกันเป็นหนึ่งของทั้งคู่ก็เป็นไปด้วยความยากลำบากอยู่พอสมควร

 

                ต้องวนเวียนสร้างจูบให้กันและกันซักพัก จึงจะประสบความสำเร็จ

 

                “แฮ่ก.....แฮ่ก....” คิบอมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เมื่อสามารถผสานตัวเองเข้ากับอีกฝ่ายได้จนสุดแล้ว

 

                “อะ....อา.....” ทงเฮจิกปลายเท้าเข้ากับพื้นแน่น ก่อนจะยกตัวขึ้นมากอดอีกฝ่ายเอาไว้ เมื่อร่างสูงเริ่มขยับตัว

 

                ตาหวานๆไม่ได้ปิดลง แต่กลับมองดวงจันทร์สีเหลืองทอง พร้อมกับตอบรับจังหวะรักที่คิบอมมอบให้อย่างลงตัว

 

                “คิบอม...อะ...อา....” ทงเฮเรียกชื่อคนรักวนไปวนมา

 

                “ทงเฮ...ผม....อึก.....” คิบอมเองก็ทำเช่นเดียวกัน

 

                เสียงพลุและเสียงโห่ร้องอย่างยินดีเนื่องจากล่วงเข้าสู่วันปีใหม่ได้ยินมาจากที่ไกลๆ ในขณะที่คนสองคนกำลังร่วมรักกันอยู่อย่างมีความสุข

 

                ดวงจันทร์ที่สวยงามถูกทักทายด้วยพลุไฟหลากสีด้วยสวยงามไปอีกแบบหนึ่ง

 

                คิบอมกัดฟันเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ เพื่อพาอีกฝ่ายไปให้ถึงฝั่งฝัน และได้แตะขอบสวรรค์กันในที่สุด

 

                ร่างสูงกดตัวฝังในช่องทางของทงเฮแน่นๆอีกครั้งแล้วถ่ายทอดสายธารอุ่นเข้าไปเต็มรัก ส่วนร่างบางก็ใช้ขาขัดรอบสะโพกอีกคนไว้แน่นๆเช่นเดียวกัน

 

                เมื่อทุกอย่างจบลงแล้ว ก็เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ มือหนาเลื่อนไปปัดไรผมที่ปรกใบหน้าของทงเฮออก

 

                “เรา...ทำสำเร็จแล้วครับ” คิบอมพูดอย่างภูมิใจ

 

                “ชั้นรักนายคิบอม...” ทงเฮยกมือขึ้นลูบหน้าอีกฝ่าย

 

                “ผมก็รักทงเฮ....” คิบอมก้มหน้าลงไปจูบปากร่างบางก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงรักขึ้นอีกรอบ

 

                สววรค์บนดินที่เรียกว่าติดดินจริงๆกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่รู้จบ เมื่อได้เป้นของกันและกันอย่างสมบูรณ์ในช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด

 

                มันรู้สึกคุ้มค่าจริงๆกับการรอคอยมาโดยตลอด วันที่เราต่างรักกันและกันจนหมดหัวใจ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนไปหรอก สำหรับเรื่องความรัก

 

                หากมันเป็นวันของเราแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรมันก็จะต้องเป็นวันของเรา

 

                และความสุขที่จะได้รับนั้นมันตื้นตันหัวใจจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูกเลยล่ะ

 

                พูดได้แต่คำว่ารัก รักมาก รักตลอดไป เพราะรักจริงๆ

 














****************************************************************


หวังว่ามันจะรอดจากตัวแดง - -'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4522 HyukJewel (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 18:33
    งู้ยยยย เข้า...ใจกันแหล่ว 
    #4,522
    0
  2. #4422 Mind-myy (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 08:32
    คิเฮ ฟินข้ามปี  แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #4,422
    0
  3. #4316 I' Saru,, (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 21:12
    ส่งท้ายปีเก่าฟินสุดๆ =3=
    #4,316
    0
  4. #4314 yaimajunk (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 20:26
    คิเฮข้ามปีกันเลยที่เดียว
    #4,314
    0
  5. #4312 piggy-oun (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 16:06
    ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่กันเลยเชียว
    หวานกันจริงเลยนะ
    #4,312
    0