{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 95 : {Accidentally}=[57]-[มีกันและกัน]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 พ.ค. 55

                 ในที่สุดก็เป็นคืนวันคริสต์มาสและก็เป็นกำหนดการณ์ที่ซองมินและคยูฮยอนจะต้องไปทำภารกิจในการเลี้ยงเด็กๆที่ศูนย์กำพร้าตามที่สัญญาไว้กับซองจินแล้วด้วย

 

                คยูฮยอนรีบตรงดิ่งมายังบ้านของอีกฝ่ายแต่เช้าตรู่เรียกสีหน้าไม่พอใจจากซองมินได้เป็นอย่างดี แต่ร่างสูงก็ทำเป็นมองไม่เห็นได้แนบเนียนที่สุด

 

                “อ้าว มาซะเช้าเลย” ซองจินเดินลงบันไดมาจากข้างบนกล่าวทักทาย

 

                “ไม่รู้จะรีบมาทำไมนักหนา” ซองมินบ่น โดยที่ไม่ได้หันมามอง

 

                “ก็ผมคิดถึงซองมินนี่” คยูฮยอนยอมรับหน้าตาเฉย

 

                “หุบปาก!” ซองมินหันมาดุ

 

                ซองจินส่ายหัวให้กับภาพที่เห็น ก่อจะรีบเข้ามาห้ามทัพทันที

 

                “เอาล่ะๆ วันนี้เรายังจะต้องใช้แรงกันอีกเยอะ อย่าเพิ่งมาทะเลาะกันเลยนะ”

 

                ซองมินถอดผ้ากันเปื้อนวางไว้ แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าสะพาย

 

                “จะไปรึยังล่ะ”

 

                “ครับๆ คุณพี่ชาย ไปแล้วครับ” ซองจินดันหลังพี่ชายของตนเองให้เดินนำหน้า โดยมีคยูฮยอนรั้งท้ายตามมา

 

 

                สานเลี้ยงเด็กที่ซองจินนำทั้งคู่มาทำงานในวันนี้เป็นอาคารหลังเล็กๆ ทาโทนสีอบอุ่น เมื่อพวกเค้าไปถึงก็พบว่ามีพี่เลี้ยงเด็กออกมายืนคอยก่อนแล้ว

 

                “สวัสดีครับ” ซองจินทักทาย

 

                “สวัสดีค่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่กรุณามาจัดเลี้ยงในวันนี้ พวกเด็กๆแกตื่นเต้นใหญ่เลยล่ะค่ะ” พี่เลี้ยงเด็กประจำที่นี่ต้อนรับด้วยความเต็มใจ

 

                “เอ่อ นี่คือทีมงานที่จะมาเล่นกับน้องๆในวันนี้นะครับ” ซองจินแนะนำบุคคลที่ยืนข้างๆตัวเอง

 

                “สวัสดีครับ ลี ซองมิน ฝากตัวด้วยนะครับ”

 

                “ผมชื่อโจ คยูฮยอน สวัสดีครับ”

 

                “ค่ะ ยินดีค่ะ เชิญข้างในได้เลยนะคะ เด็กๆกำลังรอพวกคุณอยู่เลยล่ะค่ะ”

 

                เมื่อพวกเค้าเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้วก็พบว่าภายในถูกจัดตกแต่งให้เป็นงานวันคริสต์มาสนี้จริงๆ ที่มุมห้องมีต้นสนขนาดกลางตกแต่งอย่างสวยงาม รวมทั้งมุมอาหารที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

 

                “นี่นายมาจัดพวกนี้ไว้แล้วหรอ” ซองมินเดินเข้ามาถามน้องชาย

 

                “สมาคมผมก็มีหลายฝ่ายนะพี่ นี่ให้มาทำตั้งแต่เมื่อวานกับตอนเช้ามืดแล้วน่ะ” ซองจินมองไปรอบๆอย่างพอใจ

 

                เด็กๆที่จดๆจ้องๆบุคคลที่มาใหม่ก็เริ่มยิ้มออกเมื่อคยูฮยอนหันไปยิ้มให้อย่างเป็นมิตร หลังจากนั้นก็เริ่มมีเด็กทีละคนสองคนมารายล้อมพวกเค้าเอาไว้

 

                “ชั้นต้องทำอะไรบ้าง” คยูฮยอนหันไปถามซองจิน

 

                “ก็ให้ไปคิดกันมาทั้งคู่แล้วนี่นา งานมีถึงหกโมงเย็นนะ ขอให้โชคดี” ซองจินบอกปัดอย่างไร้เยื่อใย

 

                “นี่นายจะไปแล้วหรอ” ซองมินถาม

 

                “ใช่สิพี่ วันนี้ผมต้องขับรถรอบโซลเลยนะ ถือว่าช่วยๆผมหน่อยแล้วกัน” ซองจินพูดจบก็รีบไถลตัวออกจากบริเวณนั้นไปทันที

 

                ทิ้งให้ซองมินกับคยูฮยอนยืนอยู่ด้วยกัน ก่อนที่ร่างบางจะสะบัดหน้าเดินหนีไปอีกทางอย่างไม่สบอารมณ์

 

                “พี่คะๆ พี่ชื่ออะไรคะ...” เด็กผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งวิ่งเข้ามาถามซองมิน

 

                “พี่ชื่อซองมินครับ” ซองมินย่อต่อนั่งลงให้เท่ากับความสูงของเด็กคนนี้

 

                “พี่น่ารักจังเลยค่ะ”

 

                “ขอบคุณครับ” ซองมินลูบหัวเด็กน้อยก่อนจะส่งแก้วน้ำหวานให้ดื่ม

 

                คยูฮยอนที่อยู่ถัดออกไปได้ลอบมองคนรักอยู่บ่อยๆ เมื่อได้เห็นรอยยิ้มแสนอ่อนโยนแบบนี้แล้วก็ทำให้หัวใจพองโตไปเหมือนกัน

 

                “พี่ฮะๆ...” เด็กคนหนึ่งเดินเข้ามากระตุกชายกางเกงของเค้าเอาไว้

 

                “หืม?” คยูฮยอนเลิกคิ้ว

 

                “พี่ร้องเพลงเป็นมั้ยครับ” เด็กชายคนนั้นถามต่อ

 

                “เพลงอะไรล่ะ?” คยูฮยอนมองหนังสือการ์ตูนที่อยู่ในมือของเด็กคนนั้น

 

                “พี่เล่านิทานให้ผมฟังได้มั้ย? พวกผมอยากฟัง...” เด็กคนนั้นชี้ไปยังกลุ่มเพื่อนของตัวเองที่ยืนลุ้นอยู่ด้านหลัง

 

                คยูฮยอนมองเด็กเหล่านั้นที่มองมาที่ตนอย่างมีความหวังแล้วก็ต้องใจอ่อน พยักหน้าในที่สุด

 

                “เย้!!!” เสียงดีใจของเหล่าเด็กๆที่กรูกันเข้ามานั่งลุมร้อมคยูฮยอนเอาไว้

 

                “เอาล่ะนะ ตั้งใจฟังล่ะ พี่จะเล่าแล้วนะ...” คยูฮยอนแกล้งทำเสียงให้ตื่นเต้น

 

 

                “ขอบคุณมากๆเลยนะคะ...” พี่เลี้ยงเด็กเดินเข้ามายังฝั่งครัวที่ซองมินกำลังเตรียมขนมอยู่

 

                “ไม่เป็นไรหรอกครับ ความจริงผมเพิ่งได้มาทำเป็นครั้งแรก อาจจะยังไม่ดีมากนักต้องขอโทษด้วยนะครับ” ซองมินก้มหัว

 

                “ไม่เลยค่ะ พวกเด็กๆมีความสุขกันมาก ดูตอนนี้สิคะ คุณคยูฮยอนกำลังร้องเพลงให้พวกแกฟัง เพราะมากๆเลยล่ะค่ะ” พี่เลี้ยงยังอดชื่นชมไม่ได้

 

                “ร้องเพลงหรอครับ?” ซองมินขมวดคิ้ว

 

                “ค่ะ นี่ไงคะ ยังร้องกันอยู่เลย พวกเด็กๆงี้เคลิ้มเชียวล่ะค่ะ คุณซองมินลองไปฟังใกล้ๆสิคะ”พี่เลี้ยงเด็กดึงจานขนมไปจัดการต่อ ซองมินจึงเดินไปที่มุมประตูที่ง่ายต่อการแอบมองอีกฝ่าย

 

                คยูฮยอนที่ตอนนี้มีเด็กๆมานั่งใกล้เต็มไปหมด บนตักทั้งสองข้างก็ถูกจับจองไว้แล้ว จะข้างหน้าข้างหลังก็เต็มไปด้วยเด็กๆทั้งชายและหญิง

 

                ซึ่งทุกคนก็กำลังตั้งใจฟังนิทานที่พี่ชายคนใหม่กำลังเล่า รวมทั้งกำลังฟังบทเพลงที่แสนไพเราะราวกับเปิดจากซีดียังไงยังงั้น

 

                Puff, the magic dragon,
Lived by the sea
And frolicked in the autumn mist
In a land called Honah Lee.
Little Jackie Paper
Loved that rascal Puff,
And brought him strings and sealing wax
And other fancy stuff.

 

                        ซองมินอมยิ้มกับภาพความอ่อนโยนของคยูฮยอน มือของร่างสูงลูบลงที่ผมของเหล่าเด็กๆที่พากันปรบมือหลังจากที่ตนเองร้องเพลงเสร็จ

 

                คนที่กำลังแอบดูอยู่นั้นต้องรีบหลบกลับเข้าไปภายในครัวเช่นเดิม เมื่อเห็นว่าคยูฮยอนลุกขึ้นยืน

 

                “มีอะไรให้ผมช่วยรึเปล่าครับ” คยูฮยอนเดินเข้ามาถาม

 

                “มาพอดีเลยจ้ะ ช่วยกันยกขนมและของว่างไปให้เด็กๆทานกันดีกว่า นี่ก็สายแล้ว” พี่เลี้ยงเด็กเดินนำหน้าออกไปเหลือเพียงคยูฮยอนแลซองมินที่ยังคงยืนจ้องตากัน

 

                “มามองหน้าชั้นทำไม ก็รีบๆช่วยกันยกออกไปสิ”

 

                “อย่าทะเลาะกันเลยนะครับนูน่า...” คยูฮยอนค่อยๆพูด

 

                “อะไรของนาย จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย” ซองมินยังตั้งแง่

 

                “ไม่ได้ไม้ไหนอะไรทั้งนั้นล่ะครับ แต่ผมคิดถึงนูน่าไม่ไหวแล้ว เราอย่าหันหลังให้กันแบบนี้ต่อไปเลยเถอะนะครับ กลับมาคุยกันดีๆเถอะ” คยูฮยอนเอื้อมมือไปกุมมืออีกฝ่าย

 

                “คิดว่าชั้นจะให้อภัยนายง่ายๆรึไง” ซองมินเงยหน้ามองอีกคน

 

                “นะครับ...ซองมิน” คยูฮยอนขอร้องผ่านแววตาที่จริงจัง

 

                ซองมินเม้มปากแน่น ความรู้สึกภายในจิตใจกำลังตีกันวุ่นไปหมด

 

                “พี่คายู.....” เด็กชายตัวน้อยๆคนหนึ่งวิ่งตรงมาที่พวกเค้าทั้งคู่ ทำให้ต้องปล่อยมือออกจากกัน

 

                “ว่าไงไอ้ตัวแสบ” คยูฮยอนอุ้มเด็กชายตัวนั้นขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

 

                “ไปกินน้ำหวานๆกัน พี่คายูชอบสีอะไรครับ”

 

                “อ่อ ได้เลย พี่ชอบทุกสีเลย!” คยูฮยอนหันมายิ้มให้คนข้างๆตัวอีกครั้ง ก่อนจะพาเด็กน้อยคนนั้นออกไปเล่นที่ด้านนอก

 

                ซองมินมองตามแล้วก็ได้แต่ถามตัวเองว่าจะพอรึยังกับการเล่นเกมส์เย็นชาต่อไปแบบนี้

 

                “เด็กๆเข้าแถวกันด้วยนะคะ อย่าลืมขอบคุณพี่ๆเค้าด้วย” พี่เลี้ยงเด็กจัดแถวให้แก่เด็กๆที่คนที่กำลังรอรับแจกของว่างที่เป็นขนมและน้ำหวานต่างๆ

 

                “ขอบคุณค่ะ...” หญิงสาวผมเปียส่งยิ้มหวานให้กับซองมิน

 

                “กินให้หมดนะครับ” คยูฮยอนยิ้มให้เธอเช่นกัน เมื่อเธอเลื่อนมารับแก้วน้ำหวานที่เค้าเป็นคนรินให้

 

                “โตขึ้นเฮรินจะเป็นเจ้าสาวของพี่คายู” ประโยคเดียวจอดเลย คยูฮยอนอ้าปากค้างกับประโยคนี้ ส่วนซองมินที่ยืนถัดไปก็ทำสีหน้าไม่ถูกเช่นเดียวกัน

 

                “ไม่ได้หรอกครับ” คยูฮยอนรีบบอกทันที

 

                “ทำไมไม่ได้ล่ะคะ...เพื่อนๆบอกว่าเฮรินสวยที่สุดของที่นี่ เฮรินเป็นเด็กนิสัย ไม่ดื้อไม่ซน พี่คายูจะเป็นเจ้าชายของเฮรินได้มั้ยคะ” เด็กหนอเด็ก คยูฮยอนได้แต่ถอนหายใจ

 

                “เพราะว่าพี่มีเจ้าสาวของพี่แล้วล่ะครับ” คยูฮยอนยิ้มบางๆ

 

                ซองมินรู้สึกว่าหน้าของตัวเองมันร้อนขึ้นมาแปลกๆ จึงแกล้งทำเป็นแจกขนมให้แก่เด็กๆที่เหลือ

 

                “เค้าน่ารักกว่าเฮรินอีกหรอคะ”

 

                “รองจากคุณแม่ของพี่ เค้าก็คงเป็นคนที่น่ารักที่สุดในโลกของพี่แล้วล่ะครับ” คยูฮยอนหันไปมองคนข้างๆเล็กน้อย

 

                “พี่รักเค้ามากหรอคะ” เด็กสาวยังไม่ยอมแพ้

 

                “ครับผม รักมาก” คยูฮยอนรินน้ำให้เด็กคนต่อไป

 

                “พี่จะไม่ทำให้เค้าเสียใจด้วยใช่มั้ยคะ เพราะคนที่รักกันจะต้องทำให้คนที่เรารักมีความสุข เฮรินเข้าใจถูกแล้วใช่มั้ยคะ”

 

                คำพูดของเด็กคนนี้ทำให้มือที่กำลังผสมน้ำหวานของคยูฮยอนชะงักลงไปทันที

 

                ซองมินลอบมองอาการของร่างสูงแล้วก็ลดความโกรธลงมาได้ในระดับหนึ่ง เค้าไม่ชอบเลยจริงๆ เวลาที่คยูอยอนมีแววตาที่เศร้าแบบนี้

 

                “ไม่รู้สิครับ บางทีพี่อาจจะไม่ใช่เจ้าชายแบบที่เฮรินเข้าใจก็ได้” คยูฮยอนพูดเบาๆ

 

                “พี่คายูใจดีจะตาย เฮรินชอบ....” เด็กสาวยิ้มร่า

 

                “ฮะๆ ครับ...” คยูฮยอนหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะมองดูเด็กสาวช่างพูดวิ่งออกไปกินขนมกับเพื่อนๆ

 

                หลังจากกินของว่างกันแล้ว กิจกรรมต่อมาก็คือการแข่งเกมส์กันเล็กๆน้อยๆ ผลัดกันออกมาแนะนำตัว พูดคุยกันไปเรื่อย จวบจนเข้าเวลาเที่ยงวันที่เด็กๆจะต้องทานอาหารกัน ทั้งซองมินและคยูฮยอนต่างก็ช่วยกันตักอาหารให้น้องๆ

 

                บางทีก็สลับกันไปป้อนข้าวให้เด็กที่ยังเล็กๆอยู่ด้วย

 

                คยูฮยอนต้องวิ่งวุ่นทำความสะอาดเมื่อมีเด็กคนหนึ่งปัดถาดข้าวจนหกเลอะเทอะเต็มไปหมด

 

                “ผม...ขอโทษ.....” เด็กผู้ก่อเรื่องเบะปากเตรียมร้องจ้า

 

                “ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องร้องนะไอ้หนู เดี๋ยวพี่เช็ดแป๊บเดียวมันก็หายแล้ว” คยูฮยอนรีบปลอบ

 

                “ข้าวของผม....”

 

                “ไปเอาใหม่กับพี่คนนู้นไป...” คยูฮยอนชี้ไปยังซองมิน เด็กน้อยคนนั้นจึงรีบวิ่งๆมาทันที

 

                “ว่าไง” ซองมินเอ่ยทัก

 

                “ทำผมข้าวหก พี่คายูเลยให้มาขอกับพี่”

 

                “แย่เลยนะ แต่เดี๋ยวพี่ตักให้ใหม่ ไม่ต้องร้องไห้นะ” ซองมินรีบจัดการให้ทันที

 

                “ขอบคุณมากครับ” เด็กชายคนนั้นยิ้มแฉ่งก่อนจะยกถาดข้าวอันนั้นกลับไปอวดคยูฮยอนที่ทำความสะอาดเสร็จพอดี

 

                ซองมินได้ยินเสียงหัวเราะของคยูฮยอนที่มีความสุขแล้วก็อยากเข้าไปยืนข้างๆคนที่ตัวเองรักอย่างมากมาย เพียงแต่ส่วนลึกในใจของเค้าก็กลัว กลัวความเสียใจที่อาจจะต้องเกิดขึ้นอีก

 

                คยูฮยอนเบนสายตามาทางซองมินก็พบว่าคนที่ตนรักนั้นกำลังขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไร อยู่คนเดียว จึงเดินเข้าไปหา

 

                “มีอะไรรึเปล่าครับนูน่า” คยูฮยอนเป็นห่วง

 

                “เอ่อ เปล่า...” ซองมินสะดุ้งแล้วรีบเดินออกไปหาพวกเด็กทันที ทิ้งให้คยูฮยอนยืนงงอยู่คนเดียว

 

                กิจกรรมดำเนินเรื่อยมาจนถึงช่วงเย็น ซองมินกับคยูฮยอนร่วมกันแจกของขวัญให้เด็กๆ รวมทั้งร่วมกันร้องเพลงวันคริสมาสต์และกินเค้กกันอย่างสนุกสนาน และแล้วช่วงเวลาแห่งการอำลาก็เดินทางมาถึงจนได้

 

                เด็กๆทุกคนมายืนเข้าแถวกันย่างเป็นระเบียบ ต่างก็ทำสีหน้าและสายตาละห้อย ด้วยความเสียใจที่งานเลี้ยงจะต้องเลิกลาเสียแล้ว

 

                “พี่คายู...” เด็กชายตัวอวบอ้วนวิ่งเข้ามากอดคยูฮยอนเอาไว้

 

                “อ๊อย....เจ็บๆๆ” คยูฮยอนแกล้งร้องเสียงโอดโอย

 

                “ขอบคุณมากๆเลยนะคะ สำหรับวันนี้” พี่เลี้ยงเด็กเดินเข้ามากล่าวขอบคุณ

 

                “ไม่เลยครับ ผมรู้สึกมีความสุขมากได้เล่นกับน้องๆ วันนี้สนุกมั้ย” ซองมินหันไปถามเด็กๆทุกคน

 

                “สนุก!!” แย่งกันตอบทันที

 

                “ถ้าสนุกก็อย่าลืมนะครับ ถ้าใครอยากได้ของขวัญจากคุณลุงซานต้าก็ต้องเป็นเด็กดี ไม่ดื้อนะครับ” ซองมินชูนิ้วก้อยทำสัญญา

 

                เมื่อซองมินเอ่ยอำลาเสร็จแล้ว คยูฮยอนจึงเริ่มต้นพูดขึ้นบ้าง

 

                “ก็...แม้จะเจอพวกเราแค่วันแรกแต่พี่ก็รู้สึกดีมากๆ ไว้มีโอกาสพี่จะกลับมาเยี่ยมบ่อยๆนะ” คยูฮยอนชูสองนิ้วให้พวกเด็กๆที่เตรียมจะร้องไห้

 

                “พี่ซองมิน พี่คายู....” พวกเด็กๆพากันกรูเข้ามากอดทั้งคู่เอาไว้

 

                จวบจนเวลาเลยหกโมงมาเล็กน้อยซองมินและคยูอยอนจึงเดินออกมาจากอาคารหลังนั้นได้สำเร็จ

 

                คยูฮยอนมองหิมะสีขาวที่พากันร่วงหล่นลงมาเบาๆ วันนี้ยังโชคดีที่ไม่ได้ตกหนักมาก ไม่อย่างนั้นคงจะเห็นวันคริสต์มาสที่หดหู่น่าดู

 

                “อะไรนะ!!” เสียงร้องของซองมินที่ดังขึ้นทำให้ร่างสูงต้องหันกลับไปให้ความสนใจทันที จึงเห็นว่าร่างบางกำลังโวยวายอยู่กับโทรศัพท์ของตัวเอง

 

                “ไหนนายบอกว่าจะมารับชั้นตอนหกโมงยังไงล่ะซองจิน นี่นายจะทิ้งให้ชั้นกลับบ้านเองส่วนนายก็ไปฉลองกับแฟนเนี่ยนะ ชั้นเป็นพี่นายนะ” ซองมินร้องอย่างขัดใจ

 

                ก่อนจะทำหน้าหงุดหงิดเมื่อโดนปลายสายตัดสายเข้าให้

 

                “ฮึ่ย! คราวหน้านะ มีอะไรจะไม่ช่วยอีกแล้ว คอยดู!

 

                “เดี๋ยวผมไปส่งเอง” คยูฮยอนเสนอตัว

 

                “ไม่ต้อง!

 

                “ไปเถอะน่า...” คยูฮยอนตีมึนฉวยโอกาสดึงมืออีกคนมาจับเอาไว้ทันที

 

                “นี่ปล่อยมือชั้นนะ”

 

                “วันดีๆ บรรยากาศดีๆแบบนี้ อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลยนะครับ” คยูฮยอนยิ้มแล้วออกเดินหน้าทันที

 

                ซองมินจึงสงบปากสงบคำ แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรกับอีกฝ่ายอีกเลย มีเพียงฝ่ามือที่ส่งต่อความอบอุ่นให้กันและกันเท่านั้น

 

                เสียงระฆังและเพลงวันคริสต์มาสดังตลอดสองข้างทาง ผู้คนมากมายออกมาฉลองกันในวันนี้ ซึ่งเป็นการเริ่มเทศกาลวันหยุดอย่างแท้จริง

 

                เด็กๆแต่งตัวกันเป็นซานต้าและซานตารีน่าวิ่งขวักไขว่กันเต็มไปหมด ร้านรวงต่างตกแต่งให้สวยงามเหมาะกับหิมะสีขาวที่ตกลงมาอย่างสม่ำเสมอ

 

                คยูฮยอนลอบมองคนรักเป็นระยะ แต่ก็ไม่ได้รู้ตัวหรอกว่าซองมินก็ทำแบบนั้นกับตัวเองเช่นกัน

 

                ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็เดินมาถึงในหมู่บ้านของซองมินจนได้ อาจจะเป็นเพราะหลายครอบครัวพากันออกไปฉลองในวันสำคัญเช่นนี้ ทำให้เงียบสงบพอสมควร

 

                คยูฮยอนถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านของซองมิน

 

                มือหนาปล่อยมืออีกฝ่ายอย่างอ้อยอิ่ง

 

                “รีบเข้าบ้านเถอะครับ หิมะเริ่มตกมากขึ้นแล้ว” คยูฮยอนปัดเกล็ดน้ำแข็งสีขาวบนหัวซองมินอย่างอ่อนโยน

 

                ซองมินยังคงยืนนิ่ง จนกระทั่งคยูฮยอนเอ่ยคำลาอีกครั้ง

 

                “ผมไปนะ แมรี่ คริสต์มาสครับ”

 

                ซองมินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีข้อความเข้าในโทรศัพท์ของตนเอง พร้อมๆกับจังหวะที่คยูฮยอนหันหลังเดินกลับไป

 

                ให้อภัยมันสักครั้งเถอะนะพี่ กว่าจะเจอคนที่ใช่สำหรับเราน่ะมันยากนะ ถ้ายังรักมันก็อย่าทิฐิต่อไปเลย มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก

 

                ข้อความจากน้องชายตัวดีของเค้านั่นเอง ซองมินลองถามใจตัวเองดูอีกครั้งว่าพร้อมมั้ยหากจะต้องเสียใจเพราะคนๆนี้อีกครั้ง

 

                คำตอบมันดังก้องกลับมาแล้วว่า “พร้อม!

 

                หากจะต้องเสียใจอีกครั้งก็ไม่เป็นไร อะไรที่มันจะเกิดก็คงหนีมันไม่พ้นหรอก

 

                “นี่....” ซองมินเรียกอีกฝ่ายที่เดินออกไปได้ระยะหนึ่งแล้ว

 

                “ครับ?...” คยูฮยอนหันกลับมาเพราะไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายเรียกตนเองรึเปล่า

 

                “ยังไม่ได้กินข้าวเย็นไม่ใช่หรอ” ซองมินเอ่ยลอยๆ

 

                “ครับ?....” คยูฮยอนยังงงอยู่

 

                “ถ้า...ไม่ได้จะไปฉลองอะไรที่ไหน เข้าไปกินอะไรก่อนมั้ยล่ะ” ซองมินหันกลับมามอง

 

                คยูฮยอนเผยรอยยิ้มออกมาทีละนิด พร้อมกับซองมินที่บิดไปมาด้วยความเขิน

 

                “ถ้าไม่ใช่วันคริสต์มาสแล้ว ผมยังมา...กินข้าวที่บ้านนี้ได้อีกรึเปล่าครับ” ร่างสูงถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

 

                “ก็ตามใจนายสิ อยากมาก็มา ใครจะไปบังคับนายได้”

 

                “แล้วถ้า...ขอมากินตลอดชีวิตเลยล่ะครับ”

 

                “ก็บอกแล้วไงว่าตามใจ อีกอย่างแม่ชั้นก็คงดีใจมั้ง เค้าชอบนายอยู่แล้วนี่” ซองมินแถ

 

                “แล้วลูกชายคุณแม่ล่ะครับ คิดยังไง” คยูฮยอนยังไม่ยอมหยุดยิ้ม

 

                “ก็ถ้านายยังคงรักชั้นเหมือนที่ชั้นรักนาย จะมาทุกวันก็คงไม่เป็นไร...” สิ้นคำตอบนี้คยูฮยอนก็วิ่งกลับมากอดซองมินเอาไว้ทันที

 

                “แน่นอนครับ! ผมจะมาทุกวัน ตลอดชีวิตเลย!” คยูฮยอนกระชับวงแขนแน่น เช่นเดียวกับซองมิน

 

                “คิดถึง...ชั้นคิดถึงนายจัง” ซองมินร้องไห้กับอกกว้าง

 

                “ผมก็คิดถึงซองมิน อย่าร้องไห้สิ ยิ้มไว้” คยูฮยอนผละออกมาเช็ดน้ำตาให้กับซองมิน

 

                หิมะที่ร่วงโรยอยู่รอบๆตัวทั้งคู่ไม่ได้ทำให้ความหนาวเข้าเล่นงานได้เลย เมื่อคยูฮยอนค่อยๆใช้มือหนึ่งประคองหน้าคนรักเข้ามาใกล้ๆแล้วส่งผ่านความอบอุ่นให้กันและกันโดยริมฝีปาก

 

                ขอบคุณซานตาคลอส ที่มอบของขวัญที่ดีที่สุดให้พวกเราในปีนี้

 

                ขอบคุณที่มอบความรัก ความเชื่อใจ และความรู้สึกอีกเป็นร้อยเป็นพัน

 

                ขอบคุณที่ทำให้เรามีกันและกัน และจะไม่ยอมปล่อยมือออกจากกันอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน

 

                ผมสัญญา...




**************************************************

หายไปอีกชาติหนึ่ง ซ฿่งทุกคนคงชินแล้ว

กลับมาแจ้งข่าวหลายๆคร้าบ!! ก่อนอื่นคือ "ติดมหาลัยแล้วนะคร้าบ"

ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง "นิสิตชั้นปีที่1 คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสนามจันทร์"
กว่าจะได้มาเป็นนักศึกษาที่นี่มันต้องแลกหลายๆอย่าง ซึ่งอย่างหนึ่งก็คือ "บ้านแห่งนี้"
จีนร้างลา จากการเขียนไปเลย หน้าบอร์ดแห่งนี้ด้วย แต่มันก็สมควรแก่เวลาล่ะเนอะ ^^
ขอบคุณทุกๆคน ที่อยู่กับจีนมาตั้งแต่ จีนอยู่ม.ต้น จนขึ้นม.ปลาย ยันแก่มาจนอยู่มหาลัยแล้ว
รักรักรัก รักคูณล้านครั้งไปเลยค่ะ ขอบคุณที่มีกันและกันนะคะ :)


เรื่องต่อมาคือ เรื่องหนังสือ ตอนนี้ต้องสอบถามมาที่เมลล์แล้วนะคะ 
อาจจะแบบว่า รอให้ยอดมันถึงจุดที่ต้องการกันมากนห่อย แล้วถึงพิมพ์อะไรแบบนี้
(คนเขียนยังไม่มีเก็บไว้เลยนะคะ - -' ใครมาขอซื้อไปเก็บไว้ ก็ให้เค้าไปกันหมด)
ยิ่งรุ่น สตาร์บัคนี่ ยิ่งยากเลยค่ะ บ็อก คนเขียนยังต้องไปขอซื้อกลับมาเล๊ย

พูดถึงสตาร์บัค นี่เพิ่งสดๆร้อนๆ กำลังพิมพ์อยู่เลย มีน้องสนิทคนหนึ่ง มาบอกกับจีนว่า
ไปอ่านนิยายในเว็บเรื่องนึง แล้วมีความคล้ายคลึงกับฟิคจีนเรื่อง "สตาร์บัค"
จีนเองยังไม่ได้ตรวจสอบเรื่องนี้นะคะ และคาดว่าคงจะไม่ทำด้วย 555555 (อิเกรียน)

ก็จีนคงจะขอพูดตรงนี้เลยแล้วกันนะคะ ถ้าเกิดเรื่องที่จีนได้ยินมามันเป็นเรื่องจริง
ไม่ต้องตกใจ แล้วลบนิยายทิ้งอะไรนะคะ ใจเย็นๆ ก็ขอให้ตั้งใจแต่งต่อไปเถอะค่ะ
ถ้านิยายของคุณ เอาของจีนไป "ดัดแปลง" จีนโอเค เช่นเรื่องกาแฟ การชง อะไรแบบนี้
ถ้ามันจะเป้นประโยชน์ แต่อย่าถึงขนาดว่าพลอตเดียวกัน ตัวอักษรซ้ำกันหมดเลยนะคะ
เพราะบางที ถ้ามองอีกแง่มุมหนึ่ง ก็เหมือนบทความที่จีนเขียนเรื่อง "กาแฟ" อาจจะทำให้
คนอ่านได้ประโยชน์ เหมือนตอนเขียนเรื่องลอนดอน แล้วมีน้องมาบอกว่า ได้ความรู้เรื่อง
สถานที่ท่องเที่ยวในอังกฤษ จีนก็ดีใจนะคะ ที่ความตั้งใจตั้งแต่แรกของจีนคือ
การเขียนนิยายที่ไม่ได้สักแต่ ตบจูบ ลูบคลำ ขย้ำเอ็นซี แต่อย่างเดียว แต่คนอ่านจะต้องได้อะไรแลกกับ
การที่เสียเวลามาอ่านนิยายที่ไม่มีอะไรรับประกันเลยว่า มันจะสนุกหรือเสียเวลากันแน่
การแต่งนิยายแล้วมีคนมาชื่นชอบ จีนเข้าใจค่ะ ว่าความรู้สึกตอนนั้นมันมีค่ามากแค่ไหน

เอาล่ะ!! เราจะพยายามมาบ่อยๆ (นี่บ่อยแล้ว?) ชีวิตเฟรชชี่มันยุ่งยากมากค่ะ
อยากแต่งฟิคอีกจังเลย คิดถึงทุกคนมากๆ แต่รับปากว่าเรื่องสุดท้ายแล้ว ไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเอง 555


รักนะคะ คนดีของฉัน ทุกคน ^^ จุ๊บร้อยครั้งเล๊ย!














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4521 HyukJewel (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 18:29
    ก็รักกันอะเนอะ ดีกันสักที ดีกับใจ 
    #4,521
    0
  2. #4421 Mind-myy (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 08:28
    คืนดีกันสักที  อิอิ
    #4,421
    0
  3. #4286 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2555 / 19:55
    อ๊ากก และแล้วคยูมินก็มีความสุข
    มินดีแล้วที่ลดอคติลง หุหุ ผิดมั้ยถ้าอยากจะบอกว่าอิจฉาเด็กอะ TT
    ได้กอดพี่คายูด้วย ชิ <<อินี่อิจฉาแม้กระทั่งเด็ก - -
    #4,286
    0
  4. #4231 piggy-oun (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2555 / 15:55
    คืนดีกันได้ซะทีนะ
    #4,231
    0
  5. #4170 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 02:36
    เย้คยูมินก็ดีกันได้ซักทีนะ
    #4,170
    0
  6. #4112 KiHaE*129 (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2555 / 00:10
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ในที่สุดคยูมินก็ดีกัน

    #4,112
    0
  7. #4111 I' Saru,, (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2555 / 20:14
    ดีใจด้วยค่ะ
    ^^
    #4,111
    0
  8. #4110 yaimajunk (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2555 / 19:25
    ยินดีด้วยนะคะ
    #4,110
    0
  9. #4109 eighteddy (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2555 / 19:23
     เบบี๋ อ่ะ บลพ มาให้หายคิดถึงเเล้ว เอาน่ายังไงเค้าก็อ่านของตัวมาตั้งกี่รอบ หุหุ สู้ต่อไป เฟรชชี่ๆ (ยังอยากอ่านฟิคอยู่นะ ><)
    #4,109
    0