[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 7 : Beautiful Disaster Series II Chapter 6_สามีจ๋า...ดงเฮขอโทษนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 ต.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 6_สามีจ๋า...ดงเฮขอโทษนะ

 

 

 

                โอ๊ย...ปวดหัวจังเลย...งืม...ผมขยับตัวลุกขึ้นอย่างเจ็บปวดที่หัว นี่หรออาการที่คนเค้าเรียกกันว่าเมาค้างน่ะ สาบานได้เลยว่าผมจะไม่กล้ากินไอ้น้ำพวกนั้นอีกแล้ว งืม...ผมหันไปมองที่ ที่นอนข้างๆ ทำไมวันนี้มันถึงแปลกไปล่ะ

 

 

 

                คิบอม...คิบอมอยู่ไหน......ดงเฮตะโกนจนลั่นบ้าน แต่ก็ไม่มีคำพูดไหนตอบกลับมา

 

 

 

                ดงเฮวิ่งออกไปดูจนรอบบ้านก็ก็ไม่เจอใครซักคน...คิบอมอยู่ไหน...คิบอมไปไหนล่ะ ดงเฮรีบอาบน้ำจัดการกับตัวเองจนเรียบร้อยก็รีบมาที่บริษัททันที

 

 

 

 

                ไม่ต้องทำหน้าตาตื่นขนาดนั้น สามีแกน่ะมาที่นี่ตั้งแต่เช้าแล้วล่ะฮยอคแจพูดขึ้นมาทันทีที่เห็นอาการรีบเร่งของเพื่อนรัก

 

 

 

 

                เมื่อคืนนายทำเอาทุกคนวุ่นวายไปหมดเลยนะรู้มั้ยดงเฮ...ซองมินพูดขึ้นมาอย่างตำหนิ

 

 

 

 

                อย่ามาซ้ำเติมกันได้มั้ย...เค้าไม่ผิดนะ...ดงเฮยังคงไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดอีกเช่นเคย

 

 

 

 

                จนถึงตอนนี้ก็จะยังไม่ยอมรับว่าผิดอีกหรอดงเฮ...รู้มั้ยว่าไอ้บอมมันเป็นห่วงเราขนาดไหนเยองพูดออกมาอย่างไม่พอใจ

 

 

 

 

                คิบอมเนี่ยนะเป็นห่วงผม แล้วทำไมเมื่อวานเค้าจะต้องทำแบบนั้นกับผมด้วยล่ะดงเฮหันขวับมาถามทันที

 

 

 

 

                แล้วพี่รู้รึเปล่าล่ะครับ ว่าเมื่อวานพี่คิบอมเค้าขับรถออกไปตามหาพี่ตั้งแต่บ่าย4 แล้วเค้าไปเจอพี่ตอนเกือบๆ4ทุ่มคิดดูก็แล้วกันครับว่ามันใช้เวลากี่ชั่วโมง...พี่ดงเฮรู้มั้ยว่าพี่คิบอมเค้าแทบบ้าเมื่อรู้ว่าพี่นั่งรถออกจากบ้านพักดงบังไปแล้ว และพี่จะรู้มั้ยว่าเค้าโมโหขนาดไหนที่เห็นพี่เกือบถูกไอ้พวกเดนสังคมนั่นลากไปทำมิดีมิร้าย...คยูฮยอนอธิบายออกมายาวเหยียด

 

 

 

 

                จริงหรอ....ดงเฮถึงกับอึ้งไปเมื่อได้รู้ความจริง

 

 

 

 

                ถ้าเป็นผมนะ ถ้าซองมินหายตัวไปแบบนี้ ผมอาจจะโมโหมากกว่านี้เลยก็ได้คยูฮยอนพูดอีกครั้งเพื่อให้ร่างบางมั่นใจ

 

 

 

 

                แต่ชั้น......ดงเฮยังจะพยายามหาข้อแก้ตัว

 

 

 

                จะเลิกกับมันเลยมั้ยล่ะ...ฮีชอลที่เดินเข้ามาได้ยินทุกการสนทนายื่นคำขาดออกมา

 

 

 

 

                ว่ายังไงนะฮะพี่ดงเฮแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

 

 

 

 

                ก็ถ้าอยู่ด้วยกันไปแล้วมันทะเลาะกันทุกวี่ทุกวันแบบนี้ ขืนอยู่ต่อไปน้องชั้นก็ได้ซ้อมเมียขึ้นมาหรอก เลิกกันไปเลยดีกว่ามั้งฮีชอลพูดออกมาอย่างจริงจัง

 

 

 

 

                ไม่เอานะ...เค้าไม่เลิกหรอก กว่าเค้ากับคิบอมจะได้อยู่ด้วยกันพี่ก็รู้ว่าเราจะต้องผ่านอะไรกันมาบ้าง แล้วจะให้เค้ามาเลิกกับแบบนี้ง่ายๆได้ยังไงล่ะดงเฮเถียงออกมาทันที

 

 

 

 

                ก็คิดกันเองได้นี่นา...แล้วจะหาเรื่องทะเลาะกับมันทำไมล่ะ ดงเฮ...ชั้นก็รู้นะว่าแกน่ะเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเอง แต่ตอนนี้แกแต่งงานไปแล้วนะ ชีวิตไม่ใช่ของแกคนเดียว แกจะทำอะไรยังไงการตัดสินใจครึ่งหนึ่งมันก็เป็นสิทธิ์ของคิบอมมันแล้วนะ...ฮีชอลพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

 

 

 

 

                ใช่แล้วล่ะ...ถ้านายยังดึงดันว่าตัวเองจะเป็นคนที่ถูกตลอดไปแบบนี้น่ะ...มันไม่ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นมาหรอกนะ มันจะยิ่งทำให้ชีวิตคู่ของพวกนายสองคนแย่ลงไปกว่าเก่าซะอีก ไปคุยกับมันให้รู้เรื่องซะไป...ฮันคยองพูดเสริมขึ้นมาอีกคน

 

 

 

 

                แล้วตอนนี้คิบอมอยู่ที่ไหนล่ะฮะ...ดงเฮก้มหน้าอย่างสำนึกผิด

 

 

 

 

                เฮ้ย...ใครก็ได้ ไปช่วยบอกให้คิบอมมันหยุดซ้อมซะทีเหอะวะ ชั้นเห็นแล้วเหนื่อยแทนว่ะชินดงเปิดประตูห้องเข้ามาตะโกนบอกทุกคน

 

 

 

 

                นั่นไงดงเฮ...แกรู้แล้วว่าคิบอมอยู่ที่ไหนซีวอนผลักดงเฮให้ออกไปเผชิญหน้ากับความจริง

 

 

 

 

                เอ่อ...อย่าลืมนะฮะ ว่าผมชอบกินอาหารอะไร ถ้าผมตายอย่าลืมเผาส่งไปให้ผมด้วยนะดงเฮพูดอย่างกลัวๆก่อนจะออกจากห้องนั้นไป

 

 

 

 

                หวังว่ามันคงจะไม่ฆ่ากันตายอีกรอบนะฮีชอลพูดออกมาอย่างกลุ้มใจ

 

 

 

 

                ตอนนี้ร่างบางก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องซ้อมแล้ว สายตาเรียวมองเข้าไปในกระจก เห็นว่าร่างสูงยังคงซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตาย แถมสีหน้ายังแสดงความโกรธออกมาอย่างชัดเจนซะด้วย งานนี้เจ้าปลาน้อยถึงกับเหงื่อตกเลยเหมือนกัน

 

 

 

 

                คิบอม...........ดงเฮเอ่ยชื่อออกมาเมื่อเดินเข้าไปในห้องแล้ว แต่ร่างสูงก็ยังคงซ้อมต่อไปโดยที่ไม่ยอมหันมามองเลย

 

 

 

 

                คิบอม.............ดงเฮพยายามเรียกความสนใจอีกครั้งและเดินเข้าไปใกล้กว่าเดิม

 

 

 

 

                คิบอม...โกรธเค้าหรอ...ดงเฮพยายามใช้น้ำเสียงอ้อนๆที่ตนเองมักจะใช้ประจำเวลาที่ทำให้ร่างสูงไม่พอใจ แต่คราวนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลแฮะ เพราะคิบอมก็ยังคงไม่สนใจอยู่ดี ดงเฮจึงเดินไปปิดเพลงที่ร่างสูงกำลังใช้ซ้อมเต้นอยู่

 

 

 

 

                คิบอม...หันมาคุยกันก่อนสิ...ดงเฮวิ่งเข้าไปยืนตรงหน้าของร่างสูงแล้วจ้องอย่างไม่ละสายตา กลายเป็นคิบอมซะเองที่หันหนีออกไป แต่ดงเฮก็ยังคงไม่ยอมแพ้อยู่ดี

 

 

 

 

                อย่าหนีสิ...มาคุยกันเลยนะดงเฮหันตามอย่างไม่พอใจ แต่คิบอมก็ยังคงทำเหมือนว่าไม่มีร่างบางอยู่ในห้องเหมือนเดิม นี่จะเล่นสงครามประสาทกันรึไงเนี่ย

 

 

 

 

                แล้วที่เมื่อวานผมอยากคุยกับคุณ คุณยอมคุยกับผมรึเปล่าล่ะคิบอมหันกลับมาสบตาร่างบางตรงๆ

 

 

 

 

                ง่า...อย่าใช้สายตาแบบนี้สิ คิบอม...ดงเฮขอโทษ...ดงเฮพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

 

 

 

 

                ขอโทษเรื่องอะไรล่ะคิบอมถามออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

 

 

                ก็ทุกเรื่องเลยอ่ะดงเฮมีสีหน้าที่สลดลงกว่าเดิม

 

 

 

                ไหนลองไล่มาซิ

 

 

 

                ก็...ขอโทษที่หนีไปแบบนั้น ขอโทษที่ไม่มีเหตุผล...ขอโทษที่กินเหล้า ที่ดงเฮเอาแต่ใจ ที่ไม่ยอมฟังคิบอมพูดเลย แล้วยัง...ทำให้คิบอม...ฮึก...ฮือ...เป็นห่วงด้วย...ดง...เฮ...ขอโทษ...ดงเฮพูดพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ร่วงลงมา

 

 

 

                เฮ้อ...อย่าร้องไห้แบบนี้สิ...ผมโกรธคุณไม่ลงจริงๆนะ...คิบอมเบือนหน้าหนีอย่างเจ็บปวด

 

 

 

 

                คิบอม...ดงเฮขอโทษจริงๆนะ...ฮือ...ดงเฮสัญญาว่า...ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว...แต่

คิบอมอย่าเย็นชาใส่ดงเฮเลยนะ...ฮือ...คิบอมไม่รักดงเฮแล้วหรอ...ฮือ......ดงเฮร้องไห้ออกมาหนักขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

                ดงเฮ...มานั่งนี่ซิ...คิบอมเดินไปนั่งบนโซฟาก่อนจะเรียกดงเฮ ซึ่งร่างบางก็ตามมานั่งลงบนตักของสามี

 

 

 

 

                คุณก็รู้...ว่าผมเป็นคนที่พูดไม่ค่อยเก่ง...เพราะฉะนั้นผมเลยหวังว่าการกระทำของผมมันจะทำให้คุณรับรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน...แต่มันก็ไม่ใช่เลยคิบอมพูดออกมาอย่างเสียใจ

 

 

 

 

                ฮือ...โฮ....ฮึก...ดงเฮไม่ดี ดงเฮขอโทษดงเฮน้ำตาตกมากขึ้นไปเรื่อยๆ

 

 

 

 

                หยุดร้องไห้ได้มั้ยดงเฮ...ผมเจ็บปวดมากกว่าคุณเป็นร้อยเท่าอีกนะ...เลิกร้องไห้ได้แล้ว...คิบอมลูบหลังคนรักอย่างปลอบประโลม

 

 

 

 

                สัญญากับผมซักข้อได้มั้ย...คิบอมพูดออกมาอย่างจริงจัง ซึ่งดงเฮก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

                อย่าทำแบบเมื่อวานอีก...ถ้าคุณไม่อยากให้ผมเป็นบ้าขึ้นมาอีกรอบ และผมก็คิดด้วยว่าคุณคงไม่อยากจะเจ็บตัวอีกแล้วใช่มั้ยคิบอมจับข้อมือเล็กขึ้นมาดูอย่างทนุถนอม

 

 

 

 

                อืม...ดงเฮสัญญาว่าต่อไปจะทำอะไร ดงเฮจะขออนุญาตคิบอมก่อน แล้วก็จะไม่เอาแต่ใจตัวเองอีกแล้ว คิบอมหายโกรธด็องเถอะนะ...นะ...ดงเฮกอดอย่างอ้อนๆกับสามี

 

 

 

                มาไม้นี้ทุกทีเลยสิน้า ดงเฮ...คิบอมส่ายหัวอย่างเอือมระอา

 

 

 

 

                แต่มันก็ยังได้ผลทุกทีใช่มั้ยล่ะดงเฮพูดอู้อี้ออกมากับอกกว้าง

 

 

 

 

                แต่คราวนี้ไม่ได้ผลหรอก

 

 

 

                ทำไมล่ะ...คิบอมยังโกรธอะไรด็องอีกดงเฮตั้งเค้าว่าจะร้องไห้อีกรอบ

 

 

 

 

                ยังเหลืออีกเรื่องหนึ่ง ใครสั่งใครสอนให้คุณกินเหล้า แล้วยังไปกินในผับอีกห๊ะ

คิบอมหันตัวคนรักออกมาถามอย่างคาดคั้น

 

 

 

 

                ง่ะ...เค้าก็เคยเข้าแค่ไม่กี่ครั้งเองนะ...ดงเฮตอบเสียงอ่อยๆ

 

 

 

                ว่าไงนะ...แสดงว่าก่อนหน้านี้ก็เคยแอบเข้ามาแล้วหรอ...หืม...สงสัยเราจะได้เรื่องใหม่ที่คุยกันแล้วล่ะคิบอมพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนิดๆ

 

 

 

                อ๊า...ไม่เอานะ สัญญาๆๆๆๆ ว่าจะไม่กินแล้วก็ไม่ไปแล้ว อย่าโกรธน้า....ดงเฮกลัวแล้วดงเฮรีบยกมือเป็นการสัญญาทันที

 

 

 

                ให้มันจริงเถอะนะ...ถ้าผมรู้ว่าคุณแตะของพวกนั้นอีก...โดนดีแน่คิบอมใช้สายตาขู่เพื่อแสดงว่าตัวเองเอาจริงแน่

 

 

 

                คิบอมนี่นับวันดูจะโหดขึ้นไปทุกวันเลยนะดงเฮบ่นออกมาเบาๆ

 

 

 

 

                มีเมียจอมดื้อแบบนี้เป็นใครก็ต้องปวดหัวแบบผมนี่แหละ...คิบอมพูดอย่างปลงๆ

 

 

 

 

                คิบอม!!!...อุ๊บ.....ดงเฮอ้าปากกำลังจะร้องว่าคิบอมก็ต้องเงียบไปเมื่อคิบอมโน้มท้ายทอยของเค้าเข้าไปจูบทันที

 

 

 

 

                นี่...สำหรับการที่เอาแต่ใจไม่ฟังเหตุผล...คิบอมผละออกมาพูดเล็กน้อยก่อนจะก้มลงไปจูบอีกครั้งหนึ่ง

 

 

 

 

                นี่สำหรับการที่ทำให้คนอื่นเค้าวุ่นวายกันไปหมดแล้วร่างสูงก็กดจูบลงไปอีกครั้ง...

 

 

 

 

                นี่สำหรับ...ที่ดงเฮดื่มเหล้า....

 

 

 

 

                นี่สำหรับ...ที่ดงเฮเข้าผับ....คิบอมกดจูบครั้งสุดท้ายอย่างหอมหวานก่อนจะผละออกมาพูดประโยคสุดท้าย

 

 

 

                แล้วส่วนเรื่องที่เมาจนเกือบจะถูกไอ้พวกนั้นลากไปน่ะ เก็บไปเตรียมตัวโดนทำโทษคืนนี้ได้เลยคิบอมบีบไปที่สะโพกนิ่มเบาๆ ทำให้ร่างบางรู้ตัวดีเลยว่าคืนนี้ตัวเองจะเจออะไรบ้าง

 

 

 

 

                ง่าคิบอม...จูบไปตั้ง4ทีแล้วพอเถอะนะดงเฮพูดก่อนจะเช็ดคราบน้ำใสๆที่มุมปากออก

 

 

 

                อย่ามาๆ...เดี๋ยวเถอะ...ยังไงคืนนี้ดงเฮก็ไม่รอดแน่ ไม่ต้องคิดหนีด้วย คอยดูเถอะคืนนี้จะปราบปลาจอมดื้อให้สิ้นฤทธิ์

 

 

 

                งืม...แต่ว่า...ดงเฮ...ด็อง....ง่า.....ไม่เอาน้า....ดงเฮเข้าไปกอดคอคิบอมอย่างเอาใจ

 

 

 

                ก็รอดูคืนนี้ก็แล้วกันนะ...คิบอมพูดแค่นั้นก่อนจะคว้าเอวบางมากอด แล้วเอาคงเรียวเกยไว้ที่ไหลของคนรัก

 

 

 

                แต่ถึงยังไง คิบอมก็หายโกรธด็องแล้วใช่มั้ยล่ะดงเฮพูดออกมา

 

 

 

                อืม...คุณก็รู้ว่าผมโกรธคุณได้ไม่นานหรอก...ผมรักคุณมากขนาดนี้...คิบอมพูดออกมาเบาๆ แต่ก็ทำให้เอาคนฟังหน้าขึ้นสีเลยทีเดียว

 

 

 

 

                อยู่ๆมาบอกรักแบบนี้ ด็องก็ตั้งตัวไม่ติดเลยน่ะสิดงเฮพูดอย่างอายๆ

 

 

 

 

                จะบอกรักไม่เห็นจะต้องมีโอกาสเลย ผมรักคุณ ผมอยากบอกผมก็บอก...ทำไมจะต้องรอโอกาสหรืออะไรด้วยล่ะ หืม...คิบอมพูดออกมาอย่างจริงจัง

 

 

 

                ดงเฮก็รักคิบอมเหมือนกัน...ขอโทษที่เอาแต่ใจ

 

 

 

                ไม่เป็นไรหรอก เก็บเสียงเอาไว้ไปร้องคืนนี้เถอะนะคิบอมพูดออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

 

 

 

                บ้า...ร่างบางค้อนวงใหญ่ให้กับสามีจอมหื่น

 

 

 

                ก่อนที่ทั้งสองคนจะกอดกันเอาไว้แบบนั้น เฮ้อ...กว่าจะเข้าใจกันได้เนี่ยก็เล่นเอาเหนื่อยกันไปตามๆกันเลยนะเนี่ย ขอร้องว่าอย่าก่อเรื่องอะไรกันอีกเลยนะ คิเฮเอ๊ย...

 

 

 

                                                **********************************

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1706 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 01:36

    รอจนถึงคืนนี้ไม่ไหวแล้ว
    ทำไมไม่จัดไปเลยอะ
    บอมสุดยอดไปเลย

    #1,706
    0
  2. #1626 love donghae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 11:06
    อ๊ายยยยยยยย


    หวานอ่าา


    แต่บอมก็ร้ายไม่ใช่เล่นนะเนี่ย
    #1,626
    0
  3. #1544 KIHAE*129 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 19:01
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    น่ารักโคตรเลยอ่ะ
    #1,544
    0
  4. #1465 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 16:25
    หวานกันแล้ววววววววว อ๊างงงงงงง ฟินเลยตู
    #1,465
    0
  5. #1374 OoMy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 18:40
     ฮี่ๆๆ สุขเว้ยย
    #1,374
    0
  6. #1355 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2554 / 20:43
     คืนนี้จัดมา บอม อิ อิ 
    #1,355
    0
  7. #1304 EunHyuk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2553 / 14:43
    ร้ายเหมือนกันนะบอม
    #1,304
    0
  8. #1302 pan14 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2553 / 18:27
    คืนนี้ไม่รอดแน่อ่านมาจนถึงภาคสองหมวยยังไม่เสร็จบอมเหรอ5555+คนอ่านหื่น....
    #1,302
    0
  9. #1269 E.L.F.*JW (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2553 / 19:55
    บอมอย่างหื่น -..-
    #1,269
    0
  10. #1208 Nene-Kihae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 16:35

    อ๊ากกกกกกกก

    คืนนี้ด๊องเสร็จบอมแน่

    #1,208
    0
  11. #1131 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 19:52

    หึหึ
    คืนนี้หรอๆ
    บอมจัดไปๆ
    55+

    #1,131
    0
  12. #1101 คิระ ยางามิ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2552 / 21:48

    ไม่รอดแน่คืนนี้ด๊อง

    กร๊ากกกก
    หมาดำไม่ปล่อยแน่

    #1,101
    0
  13. #1082 myeverythings (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2552 / 19:43

    หนุกง่า
    บอมแอบหื่นนะเนี่ย

    #1,082
    0
  14. #99 นัท (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2551 / 07:38
    เหอๆไมทำกับด๊องของผม?

    แบบนี้อะ

    วู๊วว เส็จบอมแน่คืนนี้ 55555+
    #99
    0
  15. #39 i love DJTF (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2551 / 08:29
    ด๊องรู้สึกแล้วว





    เสร็จบอมแน่



    55+
    #39
    0