[ Fan Fic Kihae ( yaoi) ] :: Beautiful Disaster

ตอนที่ 11 : Beautifull Dissaster Charpter :: 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,917
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 ก.พ. 51

หลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลย ไอติม ถ้วยเดิมที่เมื่อก่อน

 

เวลาที่ผมมากับอารา ผมมักจะเห็นว่ามันถ้วยเล็กเสมอกินไปไม่เท่าไหร่ก็จะหมดซะ

 

แล้วผมโมโหประจำเลยครับเพราะมันทำให้ผมมีเวลาคุยกับคนที่ผมรักน้อยลง

 

 

                แต่พอมาถึงตอนนี้ วินาทีนี้ถ้วยแก้วถ้วยเดิมทำไมมันถึงได้ดูใหญ่มากขนาดนี้

 

ทานเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่ายังอยู่เหมือนเดิมไม่ได้ลดลงเลย

 

                และแล้วทั้งผมกับเธอก็กินไอติมเสร็จกันซะที ผมเดินออกมาส่งเธอขึ้นรถแท็กซี่

 

เพื่อกลับที่พักของเธอ และเมื่อผมยกแขนขึ้นดูนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบทุ่ม

 

แล้ว

 

 

                ท้องฟ้าถูกทาด้วยสีน้ำเงินออกดำ เหมือนกับผ้าใบผืนใหญ่ คืนนี้มีดาวประดับ

 

ท้องฟ้าอยู่เพียงไม่กี่ดวงเองครับ ทำให้บรรยากาศของคืนนี้ดูเศร้าลงไปถนัดตาเลย

 

 

 

                ผมยังไม่อยากกลับบ้านเลยผมกลับไปห้องนอนของผมมันก็ยังคงมีเพียงภาพที่

 

เธอกับผมเคยมีเวลาอยู่ด้วยกัน เธอยังคงเป็นนางฟ้าของผมคนเดียว แต่ตอนนี้มันไม่ใช่

 

แล้ว เธอไม่ใช่นางฟ้าของผมอีกต่อไปแล้ว

 

 

                ผมเดินไปเรื่อยๆตามถนนสายราตรีสวรรค์ของเหล่าวัยรุ่น เมียนดง ก็พบเข้า

 

กับตู้ขายน้ำดื่มหยอดเหรียญซึ่งตู้นี้มันมีเบียร์ขายด้วย ดีเหมือนกันฮะผมอยากดื่มๆให้

 

มันลืมเรื่องราวร้ายๆ

 

 

 

                เมื่อหยอดเหรียญได้เบียร์กระป๋องออกมาแล้ว ผมก็เดินมานั่งที่ม้านั่งหน้าตู้นั่น

 

แหละฮะ รสชาติของเบียร์ที่ผมเคยบ่นนักบ่นหนาว่าน้ำอะไรขมชะมัด แต่ตอนนี้

 

รสชาติของมันไม่ได้มีผลอะไรกับลิ้นของผมเลยซักนิดฮะ

 

 

 

                ผมดื่มไปได้ไม่นานเบียร์กระป๋องแรกก็หมดไป ผมจึงเดินไปกดมาอีก ได้มา

 

แล้วก็มานั่งดื่มอยู่ที่เดิม ไปๆมาๆ ผมก็ดื่มเบียร์เข้าไปแล้วกว่า6-7กระป๋องอ่าฮะ หัว

 

สมองผมมันเริ่มมึนแล้ว ผู้คนที่เดินผ่านหน้าผมไปต่างก็มีแต่ คู่รักกันทั้งนั้นเลย

 

โอ๊ยยย ผมอิจฉาฮะ

 

 

                ผมพยายามประคองตัวเองไปโบกรถแท็กซี่เพื่อกลับบ้านพัก ผมโบกอยู่นาน

 

เลยกว่าจะมีรถซักคันที่ยอมรับผมขึ้นไป

 

 

                คุณลุงฮะตอนนี้กี่โมงแล้วฮะ ผมถามคุณลุงคนขับออกไป

 

                อ๋อ..ตอนนี้ก็เกือบ5ทุ่มแล้วล่ะพ่อหนุ่ม

 

 

 

***********************************

 

 

                ในที่สุดผมก็กลับถึงบ้านซะทีแม้มันจะทุลักทุเลเต็มทีก็ตาม ตอนนี้ก็น่าจะใกล้

 

เที่ยงคืนแล้ว คงไม่มีใครอยู่ดูอะไรต่อหรอก

 

                และเมื่อผมเปิดประตูไปแล้ว โลกทั้งโลกทำไมมันดูหมุนติ้วไปหมดเลยล่ะฮะ

 

(เอิ่ม..บอมชั้นว่านายกลับไปถามตู้ขายน้ำนั่นได้มั้ยให้มันบอกว่านายซดโฮกน้ำอะไรไป

 

ตั้งหกกระป๋อง)

 

               

                ผมรู้สึกเลยฮะว่าตัวเองเดินไม่ตรงทาง แล้วเดินไปเดินมาอยู่ดีดี ผมก็ดันไป

 

สะดุดกับอะไรบางอย่างเข้า ผมไม่ทันตั้งหลักล้มลงเลยฮะ

 

 

                แต่ก่อนที่หน้าผมจะล้มลงฟาดกับพื้นอยู่ดีๆก็มีมือสองมือมาดึงผมไว้ก่อนได้ทัน

 

ใครกันนะที่ดึกดื่นขนาดนี้ยังไม่นอนอีก และ เมื่อผมพยายามลืมตาขึ้นให้ได้มากที่สุดก็

 

พบว่าคนๆนั้นก็เลือนรางมากๆเลยครับ

 

 

                                     ****************************************

 

                ตอนนี้ผมกำลังประคอง ตัวคิบอม ไว้อยู่ฮะ แต่ด้วยความที่เค้าตัวใหญ่กว่าผม

 

มันเลยทำให้ดูเหมือนว่าเค้าจะล้มมาทับผมบ่อยๆเลยล่ะฮะ

 

 

                ทำไมผมถึงได้มารับเค้าไว้ได้ทันน่ะหรอครับ ก็เหมือนกับทุกๆทีนั่นแหละ ผม

 

มานั่งรอเค้ากลับแต่วันนี้ดูแปลกกว่าทุกทีเพราะเค้ากลับมาช้ามาก แถมตัวเค้ายังมีแต่

 

กลิ่นเบียร์เต็มไปหมดเลยฮะ

 

 

                ผมใช่เรียวแรงทั้งหมดที่มีกึ่งลากกึ่งจูงเค้ามาที่โซฟากลางห้องนั่งเล่นแล้วล่ะ

 

ครับ คิบอมในตอนนี้สภาพของเค้าดูแย่มากเลย เกิดอะไรขึ้นกับเค้ากันแน่

 

                ผมได้ยินเสียเค้าพูดพึมพำอะไรด้วยฮะ และเมื่อผมเอียงหูเข้าไปใกล้เค้ามาก

 

ขึ้นก็ได้ยินประโยคที่พาลจะพาน้ำตาของผมไหลออกมา

 

 

 

                อารา...ผมรักคุณ..ผมรักคุณทำไมคุณต้องไปมีเค้าด้วย...อารา..ผมรักคุณรักมาก 

 

รักมาตลอดคุณเข้าใจผมผมรึเปล่า...โผมมมมมมม..ร้ากกกก..คุณณณณ คิบอมเพ้อ

 

ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าเหลือเกินนี่แสดงว่าเค้าคงจะรู้ความจริงแล้วล่ะสิ พี่ฮีชอลฮะ

 

สิ่งที่พี่เดาไว้มันเป็นจริงแล้วล่ะฮะพี่

 

 

 

                ผมได้แต่น้ำตาร่วงออกมาอย่างเสียใจ นายรักเค้าขนาดนี้เลยหรอคิบอม ทั้งๆที่

 

นายรู้ว่าเค้ามีคนรักแล้วนายก็ยังรักเค้าอยู่อีกหรอ

 

 

                ผมได้แต่มองไปที่เค้าด้วยสายตาที่แสดงออกว่ารักเค้าเหลือเกิน

 

               

                ซักพักต่อมาคิบอมก็เงยหน้าลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ แล้วหันมาที่ผมด้วย

 

ความดีใจ

 

 

                อารา...นี่คุณจริงๆใช่มัยคุณได้ยินที่ผมพูดแล้วใช่มั้ย...อารา ผมรักคุณ...รัก

 

มากด้วย คุณอย่าไปรักคนๆนั้นเลยนะ คิบอมดึงผมเข้ากอดพร้อมกับพร่ำพูดมัน

 

ออกมา ประจวบเหมาะกับน้ำตาผมที่ไหลออกมายังกับเขื่อนแตก สะอื้นอยู่ในอ้อมกอด

 

ของเค้าชั้นเป็นได้แค่ตัวแทนหรอคิบอม คุณค่าของดงเฮคนนี้มันเป็นได้เพียงเงาของคน

 

ที่นายรักแค่นั้นหรอ

 

 

                คิบอมปล่อยเถอะชั้นไม่ใช่โก อารา ของนายผมพูดออกไปด้วยความเจ็บปวด

 

                อารา..คุณจะหนีโผมปายหนาย...อึก...โอ้กกกกกกกกก...อากกกกกกก

 

คิบอมพูดย้ำอีกครั้งก่อนจะจับชายเสื้อผมแล้วอาเจียนออกมา เต็มตัวผมไปหมดเลยฮะ

 

 

 

                เฮ้ยยย คิบอมเป็นไงมั่ง ผมไม่ได้สนใจตัวเองหรอกครับว่าจะเปื้อนซักแค่ไหน

 

สิ่งที่ผมสนใจตอนนี้ก็คืออาการของคิบอม ผมค่อยๆใช้มือลูบให้เค้าได้ระบายออกมาให้

 

หมด

 

 

                และเมื่อแน่ใจว่าเค้าหมดแรงอาเจียนแล้วจริงๆผมจริงไปเปลี่ยนชุดแล้วกลับมา

 

นั่งทำความสะอาด ที่พื้นห้องตรงนั้น และกลับออกมาอีกครั้งพร้อมด้วย อ่างน้ำและ

 

ผ้าขนหนู

 

 

                ผมค่อยๆนั่งลงข้างๆตัวเค้า แล้วบรรจงเช็ดตัวให้เค้าอย่างเบามือ แต่มันก็ยัง

 

ผ่านไปอย่างทุลักทุเลเช่นเคย เพราะว่าคิบอมใช้มือปัดไปปัดมาจนอ่างน้ำหกกระฉ่อน

 

หลายครั้ง ผมจึงต้องกลับมานั่งทำความสะอาดใหม่อีกรอบ

 

 

 

                และแล้วผมก็สามารถเช็ดตัวให้เค้าได้สำเร็จซะที จากนั้นผมก็เดินเข้าไปหยิบ

 

ผ้าห่อมกลับมาห่มให้คิบอมเพราะว่าวันนี้อากาศเย็นมาก เดี๋ยวเค้าจะเป็นหวัดเอา

 

 

 

                ใบหน้าของเค้าในตอนนี้ช่างหน้าหลงใหลเหลือเกิน ผมค่อยๆไล้มือไปยัง

 

ใบหน้าที่อ่อนโยน ตาเรียวคู่สวย  จมูกโด่งเป็นสัน เลยมาเรื่อยจนถึงริมฝีปากหนา

 

ใบหน้าทั้งใบของเค้าไม่ว่าจะมองไปทางไหนผมก็ไม่อาจละสายตามองไปที่อื่นได้

 

 

                ผมหันหน้าขึ้นมองนาฬิกาตอนนี้ก็เป็นเวลากว่า ตี2 แล้วผมยังไม่ได้นอนพักซัก

 

วินาทีเลย แต่ไม่เป็นไรฮะ แค่ได้มองหน้าเค้าในตอนนี้ ได้เป็นเจ้าของเค้าแม้พียงจะ

 

เสี้ยววินาทีเดียวก็ตาม แค่นี้ผมก็มีความสุขมากพอแล้ว

 

 

 

                ขณะที่ผมเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นเพื่อตรงไปยังห้องนอนของผมนั้น ไม่รู้ว่ามี

 

อะไรมาดลใจของผมให้เดินกลับไปที่โซฟาที่คิบอมนั้นนอนอยู่

 

 

 

                ใบหน้าเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ผมเคยบอกว่าไม่อาจละ

 

สายตาไปได้

 

 

                ผมค่อยๆก้มหน้าลงไปใกล้กับหน้าของเค้า เข้าไปใกล้เรื่อยๆจนรู้สึกถึงลม

 

หายใจของเค้าที่พ่นออกมาเป็นระยะๆ ก่อนจะกดจูบลงไปที่ริมฝีปากของคิบอม

 

ผมจูบบอมอย่างนั้นอย่างเนิ่นนานผมอยากจะหยุดเวลาไว้ที่ตอนนี้ตลอดไปเหลือเกินฮะ

 

 

 

                ถ้าเค้าได้ฉายาว่า สโนไวท์ จริงๆ ขอผมเป็นคู่แท้คนนั้นของเค้าได้มั้ยฮะ เป็น

 

คู่แท้คนเดียวที่เค้ารักตลอดไป

 

 

                ผมละปากออกมา พร้อมกับพูดประโยคๆเดียวกับเค้าที่ไม่ได้สติรับรู้อะไร

 

 

                คิบอม ชั้นรักนายรักนายมากเลย รักมาตลอด5ปี ฮึก..ฮึกก ชั้นเข้าใจ

 

ความรู้สึกของนายดี

 

                รักคนๆนึงมากไปทั้งๆที่รู้ว่าเค้าไม่มีวันที่จะหันกลับมาเห็นคุณค่าของเรา ทั้งที่

 

เราคือคนที่อยู่ใกล้ตัวเค้าที่สุดแต่เหมือนกับว่าสำหรับหัวใจนั้นเราคือคนที่อยู่ไกลที่สุด

 

 

                ตอนนี้ที่นายรู้สึกเจ็บปวดอยู่ชั้นเข้าใจมันดี เพราะชั้นกับนายต่างก็รู้สึกไม่

 

ต่างกันซักเท่าไหร่หรอก...

 

                ผมได้แต่นึกคำปลอบโยนอยู่ในใจ มองเค้าครั้งสุดท้ายก่อน จะหันกลับออกจาก

 

 

ห้องนั่งเล่นไปพร้อมๆกับน้ำตา...

 

 

 

 

*******************************************

 

                ง่า...เป็นไงกันบ้างครับสำหรับตอนนี้ เราน่ะชอบตอนนี้มากที่สุดตั้งแต่แต่ง

 

เรื่องนี้มาเลย เพราะว่าดูเป็นความเสียใจที่ทั้งคู่รู้สึกแบบเดียวกันแต่ต่างสาเหตุคิบอม

 

เสียใจเพราะคนที่เรารักไปรักคนอื่นที่ไม่ใช่เรา ส่วนดงเฮเสียใจที่คนที่รักไม่เห็นคุณค่า

 

กับสิ่งทำลงไปเพื่อเค้าแถมยังเห็นเราเป็นเพียงตัวแทน ดูเป็นตอนที่น่าจะเศร้าที่สุดแล้ว

 

 

                แต่ถ้าใครคิดว่าด็องเราจะเสียใจเพียงแค่นี้คิดผิดแล้ว รีบเตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้

 

ซับน้ำตาให้ด็องเร็ว คิบอมตัวดีจะหนีไป อเมริกาแล้ว แถมก่อนไปยังทำร้ายดงเฮด้วย

 

มาช่วยกันปลอบด็องกันนะ

 

               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,034 ความคิดเห็น

  1. #3023 ศิริวรรณ พงษ์เอี่ยม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:53
    มาถึงตอนนี้ ชักอยากให้ด๊องเข้าอีกโหมดเเล้วอ่ะ
    #3,023
    0
  2. #3005 kyuminlove (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 12:43
    ไม่เป็นไรนะด๊อง ไม่เป็นไร
    #3,005
    0
  3. #2930 mary you (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 00:18
    ด๊องเป็นคนดีมากๆอ่ะ เศร้าอ่ะ TT
    #2,930
    0
  4. #2903 love_kihae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 06:29
    ชอบตอนนี้จังเลย ^^
    #2,903
    0
  5. #2815 เด็กปลาน้อย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 01:53
    สงสารด๊องอะ
    เฮ้อ บอมเจ็บ แต่ด๊องมันเจ็บกว่าบอมอีก

    #2,815
    0
  6. #2786 เกว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 20:43
    หมวยทำให้ทุกอย่างลยอ่า

    T^T
    #2,786
    0
  7. #2715 love donghae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 21:24
    งือออออออออออออ


    หมวยดีเกินไปแล้วอ่าาาา
    #2,715
    0
  8. #2678 EunPop 129 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 15:10
    สงสารด๊องที่สุดอ่ะ ทำให้บอมทุกอย่าง แต่บอมไม่สนใจเลย
    #2,678
    0
  9. #2602 KIHAE*129 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 01:38
    ง๊า

    หมวยลูกแม่ดีเกินขนาดนี้
    #2,602
    0
  10. #2589 Kimleesky129 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 09:28
    อ่านเเล้ว ร้องไห้ สงสารด๊องที่สุดเลย
    #2,589
    0
  11. #2555 ♥HELLO BABY♥ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 22:24
    ร้องไห้แล้ว แงๆๆๆๆๆ
    #2,555
    0
  12. #2479 OoMy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2554 / 23:45
     เศร้าได้อีก กกกกกก T________T
    #2,479
    0
  13. #2444 คนนี้นักอ่าน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2554 / 23:15
     เศร้าอ่ะ
    แต่ด๊องนี่ก็ดีเนาะไม่โกรธบอมเลยยังคอยดูแลอีกเฮ้อออรักจริงๆ
    #2,444
    0
  14. #2409 คิเฮ129 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 17:13
    ไรเตอร์มันเศร้าง่ะ

    น้ำตาท่วมห้องแล้ว(เว่อร์ไป)
    #2,409
    0
  15. #2360 ชีวิตช่างน่าเบื่อ ==; (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2554 / 19:39
     บอกได้คำเดียว เศร้า
    #2,360
    0
  16. #2349 lovely_prince_changminny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:56
    เก่งมากเลยไรเตอร์
    ด๊องสู้ๆ
    #2,349
    0
  17. #2283 khdhc (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2554 / 19:21
     คุณลูกเป็นคนดีมากT^T ยังมีเศร้ากว่านี้อีกหรอเนี่ยะ ม่ายยย
    #2,283
    0
  18. #2280 TEM_MIN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2554 / 21:38
    เศร้ามากกกก
    #2,280
    0
  19. #2266 My Black Smile (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2553 / 09:00
     เศร้าได้อีก

    ไม่ว่าจะยังไงด๊องก็จะไม่เลิกรักบอมใช่มั้ย TT_TT
    #2,266
    0
  20. #2252 LOvE ChuN-Lun 4EVER (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2553 / 21:46
    โห เศร้าได้อีกเลยอ่า ไรท์เตอร์
    #2,252
    0
  21. #2233 kiki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 / 23:03
    ด๊อง นายเป็นคนดีมากอ่ะ
    #2,233
    0
  22. #2184 ❤_23﹏# (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 21:05
     ร้องอีกเเล้ว   
    #2,184
    0
  23. #2133 naamsom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2553 / 20:46
    ด๊องนางเอกอีกแล้ว
    ใจดีกับบอมขนาดนี้
    บอมเห็นใจด๊องเร็วๆนะ
    #2,133
    0
  24. #2109 รองเท้าแตะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2553 / 22:04

    ด๊องดีเกินไปแล้ววว

    #2,109
    0
  25. #2046 pan14 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2553 / 19:50
    หมวยเจ็บบอมเจ็บเศร้าค่ะ.....
    #2,046
    0