BAP :: Love again, Break again #ลอกบอก

ตอนที่ 7 : ลอกบอก : ย ก ที่ ห้ า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ส.ค. 58




LOVE again

BREAK again



- ยกที่ห้า -

 



            ยองแจยืนอยู่กลางห้องมองนาฬิกาตีเวลาสิบโมงพลางเงยหน้ามองคนที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียง

            “ไอ้เหี้ย....” ส่งเสียงเรียก

            แต่ก็ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมานอกจากเสียงกรนต่ำๆ

            “ไอ้เหี้ย แดฮยอน...” คราวนี้เพิ่มชื่อเข้าไปด้วย

            เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจึงขยับเดินไปยืนใกล้เตียงเอื้อมมือไปผลักไหล่คนที่ยังนอนอยู่แรงๆ “ตื่นสิมึง นอนอะไรนักหนา...”

            แดฮยอนขยับตัวยุกยิกหลบสัมผัสรบกวนนั้น “งือ...มึงจะเอาอะไร ไอ้อ้วน”

            “ตื่น!” ยองแจกำมือทุบไหล่ซ้ำ “กูบอกให้ตื่นไง!!

            “โอ๊ยยย อะไรวะ” แดฮยอนเดะขาอย่างขัดใจยอมลืมตาจนได้ พลิกตัวมามองอีกคน “มีเหี้ยอะไร กูจะนอน!

            “สิบโมงแล้ว มึงจะตื่นได้รึยัง”

            “มึงจะเอาอะไรจากกูเล่า กูทำงานบ่ายสองวันนี้ ให้กูนอนสบายๆอีกหน่อยไม่ได้รึไง” แดฮยอนหยิบหมอนมาปิดหูตัวเอง

            ยองแจขมวดคิ้วแสดงท่าทางไม่ยอมเช่นกัน

            “ไอ้เหี้ย...” เรียกอีกรอบ

            “กูฟังอยู่ พูดมา”

            “กูอยากเก็บห้อง” ยองแจตอบ

            แดฮยอนเลื่อนหมอนออกจากใบหน้าตัวเอง “อะไรนะ”

            “กูอยากรื้อห้องจัดใหม่ มึงแม่งไม่มีระเบียบเลย”

            “นี่มึงปลุกกูเพราะเรื่องงี่เง่าแบบนี้เนี่ยนะ”

            “มึงว่าไงนะ” ยองแจขึ้นเสียง “เรื่องงี่เง่างั้นหรอ จองแดฮยอน!

            “กูมีงาน มึงเก็บไปคนเดียวแล้วกัน...” แดฮยอนพลิกตัวนอนต่อ

            ยองแจเริ่มฉุนหนักขึ้น “กูจะเก็บห้อง...และมึงก็ต้องช่วยกูเก็บด้วย”

            “ฝันไปเถอะ กูอยู่ของกูได้ มึงทนไม่ได้ อยากเก็บมึงก็เก็บเอง”

            ยองแจหันไปมองแผ่นหลังของคนตรงหน้าก็เอื้อมแขนไปเขย่าตัวเอง “กูอยากเก็บห้อง มึงลุกเดี๋ยวนี้”

            “โธ่เว้ย!!” แดฮยอนลุกขึ้นนั่งหัวเกือบโขกกับเพดานห้อง ขยี้ผมอย่างหงุดหงิด “วันเหี้ยอะไรของกูวะเนี่ย!!

            หนุ่มจากอึยจองบูกอดอกไม่สะทกสะท้าน “เร็วดิ....”

            “เออ!!” แดฮยอนทุบหมอนระบายอารมณ์ที่เอาชนะไอ้เจ้าหมูคอนตรงหน้านี้ไม่ได้อีกแล้ว “เก็บก็เก็บ!

            ยองแจยิ้มพอใจเมื่อแดฮยอนยอมเดินลงจากเตียงชั้นบนแล้วเดินตึงตังเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวในที่สุด

            “เอ้า! ว่ามา!! มึงจะเอาอะไรจากกูอีก” แดฮยอนเท้าเอว “มีอะไรให้กูแดกก่อนมั้ย กูหิว”

            “ไปหากินเองดิ เกี่ยวอะไรกับกู” ยองแจยักไหล่

            “จะใช้งานกูแล้วยังเสือกเล่นตัวอีกนะ” แดฮยอนเปิดตู้เย็นยกนมกล่องขึ้นมาซด “แดกอะไรรึยังล่ะมึงน่ะ”

            ยองแจกอดอกมองซ้ายมองขวาก่อนจะยอมรับ “ยัง”

            “หิวก็พูดมา เสียงท้องมึงน่ะดังลั่นห้องแล้ว” แดฮยอนส่ายหัว “จะเล่นตัวอะไรนักหนา”

            “กูไม่ได้เล่นตัว!” ยองแจแหวเข้าให้

            แดฮยอนเปิดตู้เย็นอีกรอบเพื่อดูของสดในตู้เย็น “มาหุงข้าวดิ๊ เดี๋ยวกูจะผัดผักรวมๆในตู้เนี่ย”

            “กูไม่กินกับมึง”

            “ถ้ายังกวนตีนกูอีกแม้แต่นิดเดียว มึงแดกสันแข้งกูแน่ ไอ้อ้วน คนยิ่งหิวๆอยู่” แดฮยอนชี้ไปที่หม้อหุงข้าว

            “เออ!” ยองแจกลายเป็นฝ่ายเดินตึงตังตามคำสั่งบ้าง

            หนุ่มปูซานจัดการโกยแฮม เบคอน ผักกะหล่ำ แครอท ข้าวโพดอ่อนมาหั่นๆรวมกันแล้วจึงโยนลงในกระทะไฟฟ้าขยับผัดนู่นนี่เติมเครื่องปรุงไม่นานนักก็ตักใส่จานได้

            จากนั้นจึงเปิดปลาทูน่ากระป๋องเทลงหม้อที่มีน้ำต้มกิมจิก่อนแล้ว เติมเต้าหู้ขาวหั่นซีกลงไป ต้มต่อพอให้สุกพร้อมกับข้าวที่ยองแจหุงสุกพอดีก็เป็นอันเรียบร้อย

            “แดกครับ” แดฮยอนปรบมือเบาๆหลังจากตั้งอาหารลงบนโต๊ะเสร็จเรียบร้อยแล้ว

            “กินแล้วจะตายมั้ย” ยองแจเหล่มอง

            แดฮยอนลงมือกินทันที “ไม่แดกก็แล้วแต่มึง เรื่องมาก”

            ยองแจนั่งมองอีกฝ่ายกินได้สักพักจึงเริ่มขยับกินในส่วนของตัวเองบ้าง รสชาติที่ได้รับก็พูดได้คำเดียวว่า...ยังเหมือนเดิม

            ยังเป็นรสชาติติดหวานแบบที่เจ้าตัวเคยทำให้เขากินเมื่อหลายปีก่อนเวลาไปค้างที่บ้าน

            แกงกิมจิโง่ๆกับผัดผักสิ้นคิดที่เขามักจะด่าประจำ

            แต่สุดท้ายก็ยังกินจนหมดอยู่ดี...วันนี้ก็เช่นกัน

            “โอ้ย อิ่มโว้ย...” แดฮยอนบิดขี้เกียจอยู่บนโต๊ะขณะที่ยองแจกำลังล้างจ้านและเก็บครัวอยู่ “มึงจะทำอะไรบ้างล่ะเนี่ย สรุป”

            “กูไปขอยืมเครื่องดูดฝุ่นป้าเขามาแล้ว แค่ช่วยกูยกตู้ขยับหน่อย กูอยากจะดูดฝุ่นออกไปให้หมด ห้องแม่งโคตรเหม็นอับ”

            แดฮยอนพยักหน้ารับ “เออ ทำก็ทำ รีบหน่อยแล้วกัน กูทำงานบ่ายสอง”

            “กูรู้แล้วน่า”

            หนุ่มปูซานมองรูมเมทตัวเองคาดผ้าปิดปากพร้อมผ้ากันเปื้อนแล้วก็ยักไหล่ ยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอกแต่โดยดี

            แต่ใครจะไปรู้วะว่ามันจะต้องการเก็บห้องเต็มสตรีมซะขนาดนี้!!

            ขยับโต๊ะ ตู้ ไปมาซ้ายขวาจนเขาแทบจะเป็นลมก็ยังไม่ใช่มุมที่ถูกใจมันสักที ของแต่ละอย่างก็ไม่ใช่เบาๆทั้งนั้น

            นี่ถ้ามันยกเตียงสองชั้นได้มันก็คงจะหมุนเปลี่ยนทิศแล้วล่ะ

            เขาจะบ้าตาย!!!

            เสียงไอ้เครื่องดูดฝุ่นนี่ก็ดังจนเวียนหัว อากาศวันนี้แม่งก็ร้อนอบอ้าวเหลือเกิน วันนรกแตกอะไรของเขาวะเนี่ย

            “มึง ไปเอาผ้ามาถูพื้นห้องสิ” ยองแจสั่งอีกรอบ

            “โอย กูจะเหลือแรงไปทำงานมั้ยเนี่ย” แดฮยอนแทบคลานไปทำตามที่ได้รับคำสั่งมา

            กว่าจะถูห้องได้สะอาดหมดจดจนเป็นที่ถูกใจของยองแจ เรียกได้ว่าแดฮยอนแทบจะหัวทิ่มถังน้ำเลยทีเดียว

            “เย้ เสร็จแล้ว!!” ยองแจปรบมือมองรอบห้องที่สะอาดโดนใจตัวเองที่สุด “ต่อไปนี้กูจะได้อยู่ห้องอย่างมีความสุขสักที”

            “พอใจแล้วใช่มั้ยครับมึง” แดฮยอนที่เดินเข้าไปอาบน้ำล้างเหงื่อมาอีกรอบเดินเช็ดหัวออกมา

            “มากกกกก” ยองแจลากเสียงยาว

            “เหนื่อยเว้ย” แดฮยอนทิ้งตัวลงกับเก้าอี้นี่นั่งกินข้าวเมื่อตอนสายเหลือบมองนาฬิกาก็เห็นว่าเกินบ่ายโมงครึ่งแล้ว

            ยองแจยื่นกระป๋องน้ำอัดลมให้ “แดกซะสิ เดี๋ยวก็ตายกลางทางก่อนไปทำงาน”

            “แช่งกูจังนะ” แดฮยอนด่ากลับก่อนจะเปิดกระป๋องนั้นยกขึ้นดื่ม

            “ขอบใจนะ...” ยองแจพูดเบาๆ

            “เรื่อง”

            “ที่ช่วยกูเก็บห้อง”

            แดฮยอนชะงักมือเล็กน้อยแต่ก็ตีสีหน้ากลบเกลื่อน “สบายมาก”

            “อือ มึงรีบไปทำงานเถอะ” ยองแจก็ชักทำตัวไม่ถูกเช่นกัน

            หนุ่มผิวเข้มลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจอยู่หลายที “วันนี้กูเลิกงานห้าโมงเย็น”

            “อือ...”

            “มึงอยากแดกข้าวเย็นอะไรมั้ย เผื่อกูผ่านแล้วจะแวะซื้อมาให้”

            ยองแจหันไปมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตาและก็ไม่ค่อยจะเข้าใจจุดประสงค์ที่เจ้าตัวพูดมากนัก

            แดฮยอนเกาท้ายทอย “ไม่อยากฝากซื้อก็ไม่เป็นไร”

            “เอาข้าวผัดกิมจิห่อไข่...” ยองแจพูดสั้นๆ “ฝากด้วยนะ”

            “อะ...เออ...” แดฮยอนเดินไปคว้าหมวกกันน็อคของตัวเอง “กูไปล่ะ”

            “ไปดีมาดี...” ยองแจพูดให้ทั้งที่ยืนหันหลัง

            แดฮยอนยิ้มน้อยๆ “ขอบใจ”

            เสียงประตูปิดลงยองแจจึงหันกลับไปมองแล้วจึงยกมือแตะบนหน้าอกตัวเองเบาๆ รู้สึกผิดที่มันเต้นถี่ซะขนาดนี้

            “เป็นบ้าอะไรอีกนะยูยองแจ...”

            แค่โดนใจดีด้วยหน่อยเดียว คิดจะลืมความเลวทั้งหมดที่มันเคยทำไว้รึยังไง

            “บ้าไปแล้ว เฮ้อ...” ถอนหายใจดังเฮือก

            หยุดหวั่นไหวสักทีสิ หัวใจเจ้ากรรม

 


            จองแดฮยอนรู้สึกได้อย่างดีเลยว่าวันนี้ตนตั้งใจทำงานเป็นพิเศษ แถมยังตอบรับบริการลูกค้าอย่างแข็งขันจนแม่แต่ซอกจินและฮโยซองยังต้องหันไปมองหน้ากันว่าเกิดอะไรขึ้นกับไอ้บ้าจอมขี้เกียจคนนี้กันแน่

            “แหมๆๆ มีเรื่องอะไรดีๆเกิดขึ้นรึยังไงจ๊ะ แดฮยอน” ผู้จัดการสาขาฉีกยิ้มใส่

            “ทุกวันก็เป็นวันที่ดีนี่เจ๊” แดฮยอนยักไหล่แต่กลับยิ้มตอบแพรวพราว

            “เมียเก่ามึงยอมให้อภัยมึงแล้วบ่ คือได้ยิ้มปานถูกหวยสิบล้านจังซี่” ซอกจินถามเมื่อจอมสอดรู้สอดเห็นอย่างฮโยซองเดินออกไปซื้อกาแฟข้างนอก

            แดฮยอนเบะปาก “บ่แมนจังซั่น”

            “แล้วมันจังได๋ล่ะ”

            “อ้ายบ่เข้าใจดอก”

            “ฮ่วย บักอันนี่ ก็เพราะกูบ่เข้าใจกูถึงได้ถามมึงจังซี่เด๊ล่ะ สิเอาตีนกูบ่เว้าจังซี่”

            “บ่แม่นๆ อย่าสูนหลาย ข่อยขอโทษ” แดฮยอนยกมือห้าม

            “สรุปมึงสิบอกฮือบ่บอก บักมืด”

            แดฮยอนถอนหายใจ “ข่อยก็บ่อฮู้ว่าสิต้องเริ่มเว้าจากหม่องได๋เด้ออ้าย ข่อยกับมันยังเว้ากันดีๆบ่ค่อยได้ แต่ข่อยก็มีความสุขที่ได้เห็นมัน”

            ซอกจินยิ้มหมั่นไส้ “แล้วมึงยังสิกล้าเว้าว่าบ่อได้ฮักเผิ่นแล้ว”

            “ฮักฮือบ่ฮักข่อยยังบ่ฮู้ใจตัวเองแน่นักดอกอ้ายเอ๊ย”

            “มึงนี่มันซ่างซั่วซ่างซาติ คือปึกแท้บักห่าเอ๊ย”

            “เว้าให้ข่อยไปโลดอ้าย” แดฮยอนยักไหล่ไม่สนใจ “จังได๋ข่อยก็กำลังมีความสุข”

            ซอกจิกหน่ายใจจะเถียงกับไอ้เด็กนี่แล้วจึงเสไปจัดของเข้าชั้นแทน

            ปล่อยให้มันยืนยิ้มเป็นบ้าคนเดียวต่อไป

 

            ทันทีที่นาฬิกาตีเวลาห้าโมงเย็นแดฮยอนก็โผเข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วบอกลาซอกจินกับฮโยซองทันที

            ได้ยินแต่เสียงเรียกแหลมๆของฮโยซองตามมาเท่านั้น แต่ขอโทษทีนะครับ ตอนนี้ไม่มีเวลาขานตอบแล้ว

            “ข้าวผัดกิมจิห่อไข่ๆ...” แดฮยอนมองถุงกล่องข้าวในมือสองกล่องแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

            ดีนะที่พอจะรู้จักร้านอร่อยอยู่บ้าง แถมราคาก็ยังพอรับได้ มื้อเย็นวันนี้ก็เลยเป็นไปตามที่ไอ้หมูอ้วนนั่นอยากจะกิน

            “ในห้องมีน้ำอยู่รึเปล่าวะ หรือว่าหมดแล้ว...” แดฮยอนฉุกคิดขึ้นมาขณะที่ขี่รถมาจอดอยู่ที่หน้าร้านไก่ทอดใต้ตึกพักของตน

            “อะ....” ก่อนที่ภาพเบื้องหน้าจะทำให้ตนต้องอึ้งเมื่อมองผ่านกระจกหน้าร้านเข้าไป

            ยูยองแจกำลังนั่งกินไก่ทอดอยู้ภายในร้านนั้นพร้อมกับ... “ไอ้พี่มาร์ค...” เอ่ยเรียกชื่ออย่างไม่เต็มใจนัก

            ภาพที่ทั้งสองคนยิ้มให้กัน หัวเราะให้กันอย่างมีความสุข มันช่างแตกต่างกับตอนที่เผชิญหน้ากับเขาจริงๆ

            “มีความสุขมากมั้ยมึง” มือที่ถือหมวกกันน็อกกับถุงข้าวมันสั่นไปหมด

            ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องไม่พอใจ ทำไมจะต้องหงุดหงิดแบบนี้ด้วย ไม่ชอบใจบ้าอะไรขึ้นมากันนะ

            แต่ทำไมถึงไม่อยากให้ทั้งสองคนรู้สึกกันเลย

            ไม่อยากให้มันยิ้มให้ใครแบบนั้น

            ไม่ชอบ

            ไม่...

 

            “โธ่เว้ย!” เตะดินระบายอารมณ์ แล้วจึงเข็นรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองกลับเข้าไปเก้บที่จอดดีๆ

            เดินเข้าทางประตูหลังของร้านก็เจอไอ้ดงกึนยืนทอดไก่อยู่คนเดียว “ไอ้ชอนจีกับยูนกิล่ะ”

            “อ้าว มึงมาทำไมวะ” นักเรียนนอกทักอย่างแปลกใจ “วันนี้มีออเดอร์ส่งเยอะ มันสองคนเลยต้องวิ่งกันวุ่นเลย”

            “อ่อ” แดฮยอนรับคำอย่างไม่สนใจนัก ทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้อย่างหงุดหงิด

            ดงกึนจัดการตัดไก่ทอดขึ้นพักน้ำมันแล้วจึงเดินมาหาเพื่อน “เห็นแล้วอะดิ”

            “อะไร”

            “หน้าร้านไง” ทำท่าพยักเพยิด

            แดฮยอนจิ๊ปาก “เห็นแล้วจะทำไมวะ”

            “ก็เห็นมึงหงุดหงิด กูก็เลยคิดว่าน่าจะเจอเข้าแล้ว” ดงกึนยิ้ม

            “กูไม่ได้หงุดหงิด”

            “น่าเชื่อมากเลยครับมึง” ดงกึนขำ “ตอนเขาเดินเข้ามาด้วยกันตอนแรกกูยังตกใจเลย”

            “แล้ว...” แดฮยอนกลอกตาซ้ายขวา “มานั่งกันนานรึยังล่ะ” ไม่อยากจะส่องประตูออกไปมองเลย

            เซ็ง!!

            “เกินสักครึ่งชั่วโมงได้แล้วล่ะ”

            “เฮอะ!!” แดฮยอนเขี่ยกล่องข้าวไปไกลๆให้พ้นตัว “แดกซะ กูซื้อมา”

            ดงกึนมองกล่องข้าวสลับกับมองเพื่อนตัวเอง “วันนี้เกิดใจดีอะไรขึ้นมาซื้อข้าวมาเลี้ยงพวกกูแบบนี้”      

            “จะแดกก็แดก ไม่แดกก็ทิ้งไป” ยิ่งพูดยิ่งขุ่นใจ

            ดงกึนลากเก้าอี้มานั่งข้างๆเพื่อน “หวงก้างจังนะมึง”

            “กูไม่ใช่หมา ไอ้ห่า”

            “แต่มึงก็ไม่ได้ทำตัวต่างจากหมานะเว้ย”

            “โอ๊ย!! กูไม่อยากพูดกับมึงแล้ว ไอ้เวร” แดฮยอนจะเงื้อมือตบหัวมันสักที

            “มึงนี่น้า...ชอบทำอะไรให้มันเป็นเรื่องยาก” ดงกึนส่ายหัว “ไหนๆก็ไม่อยากแดกแล้ว งั้นกูแดกนะ”

            “เออ แดกให้ปากไม่ว่างไปเลยมึงน่ะ” แดฮยอนเบื่อพวกชอบรู้ทัน

            สองขาลุกขึ้นยืนไปพิงแอบๆอยู่ตรงประตูเชื่อมไปหน้าร้าน มองไปยังโต๊ะที่ยองแจนั่งอยู่กับมาร์ค

            แม้จะไม่ได้ยินนักว่าทั้งคู่พูดอะไรกัน แต่ออร่าความสุขที่เปล่งประกายรอบๆนั้นก็พอจะทำให้เขาเข้าใจดีเลยล่ะว่า

            มันเป็นหัวข้อสนทนาที่ไม่เคยเกิดขึ้นระหว่างเขากับยองแจ

            “แม่งเอ๊ย...”

            กำมือแน่น

            “จะยิ้มให้มันทำไมนักหนา...”

            ดงกึนเหลือบมองเพื่อนแล้วก็ส่ายหัว ก้มหน้าก้มตากินข้าวผัดต่อ

            แดฮยอนเม้มปากแน่น บอกตัวเองว่ามันไม่ใช่เรื่องของตนเลยสักนิด แล้วจะโมโหทำไม ต้องต้องมายืนว้าวุ่นใจแบบนี้ทำไม

            แต่จะให้เลิกคิด เลิกมองก็ไม่ได้

            “น่าเบื่อเว้ย!” สบถออกมาอีกที

            “อยากสูบบุหรี่ฉิบหาย” บ่นอีกหน

            “กูว่ามึงจะเป็นบ้าว่ะ” ดงกึนปิดกล่องข้าวที่กินหมดแล้ว

            แดฮยอนพยักหน้า “เออก็คงงั้น”

 

            แม่งทำให้เขาเป็นบ้าได้ขนาดนี้ๆ

            มึงเก่งจริงๆ ยูยองแจ!




- - - - - - - - - - - - - - - - - 


เย้! จุดพลุฉลอง!!! หายไปกี่เดือนนะ (ชาติกว่า!!) ฮ่าๆ ขอบคุณที่ยังรอเรื่องนี้อยู่นะคะ

รู้สึกกลับมาอ่านทวนแล้วก็เขินฟิคตัวเอง (?) หื้มมม จะลืมกันไปหมดรึยังน้า

อย่าลืมให้กำลังใจคนเขียน (สวนจีนคนฉวยยย) ด้วยการคอมเม้นท์และโหวตน้า


#ลอกบอก บน ทวิตเตอร์ ค่า ^O^)v

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #85 fatymi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:03
    สงสารแดฮยอนมันว่ะ แต่อยากสมน้ำหน้าด้วย555555555555 เห้ยนี่ลืมไปละจริงๆว่าอ่านแล้ว แต่แบบเจอเม้นตัวเองอีดละ เม้นซ้ำละกัน สนุกๆๆๆๆ ชอบบบบบ กว่าจะมาต่อต่ละตอนนี่นานจนทำเอาลืมไปเลยว่าเคยิ่านมาแล้ว /ไม่ค่อยจะแซะเลย5555555  ขอโทษค่ะ5555555
    #85
    0
  2. #71 Wiww (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 21:49
    กว่าจะจบเรื่องนี้ห้องแด้คงเปิดฟาร์มสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำกันได้เลยทีเดียว 
    แต่จริงสำหรับแดฮยอนคงไม่มีคำพูดไหนที่เหมาะไปกว่านี้แล้วหล่ะ 555
    แล้วเป็นไงที่นี้ เจอเค้ากับตัวเจ็บเลยละสิ สมน้ำหน้า จองแดฮยอน นายสมควรแล้วละ
    นี่ขนาดเค้าแค่นั่งกินข้าวกันเฉยนะ ยังเป็นหนักขนาดนี่ ไม่นึกถึงตอนตัวเองนอกใจเล่า ดอนเอ๊ยยย
    แล้วนั่นจะไปเหวี่ยงใส่คุณยูอีกสินะ  เง้อ แกอย่าทำอะไรเค้านะเว่ย ยัยหนูยิ่งบอบบางอยู่
    #71
    0
  3. #61 Demolish. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 16:38
    แล้วเดี๋ยวยองแจก็จะรอข้าวผัด =_=
    นี่อย่าไปหาเรื่องทะเลาะกะยะแจอีกนะเฟร้ยยยย
    #61
    0
  4. #56 mai_napatb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 14:55
    อยากอ่านต่อ..
    #56
    0
  5. #55 Peanutsu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 15:38
    หูยยยยย ไม่ได้อ่านฟิคมาหลายเดือน มาย้อนอ่านพี่จีน
    ตอนเเรกสงสารยองเเจอ่ะ ?? เเต่เเบบทำไมยองเเจต้องไปยุ่งกะมาร์คด้วย
    พี่ดำนะพี่ดำชอบเขาก็บอกชอบเขาไปดิ จีบเขาใหม่ดิ
    หวงก้างเเบบนี้ไม่ทันพี่มาร์คหรอก -3-
    #55
    0
  6. #53 YooJae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 21:18
    แดฮยอนเป็นมนุษย์น่าหมั่นไส้มากๆๆๆๆๆๆ ทำตัวหึงหวงเค้าขนาดนี้ ยังมาทำเป็นซึนอีก แหมๆ
    #53
    0
  7. #48 นังมารน้อยบูรพา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 18:48
    ฮาอะไรท์แจใช้แด้ยกของจนไม่มีแรงแถมยังเกือบหัวทิ้มถังน้ำอีกคึคึ แด้หึงแจก็ว่ามาเถอะเหอะๆหลอกตัวเองอยู่ได้
    #48
    0
  8. #43 oynit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 18:19
    ตั้งตารอมานนานนึกว่าจะไม่ต่อแล้ว ชอบบทแดแจแบบนี้อะ ดูกดดันทั้งคู่ พ่อแง่แม่งอน ทิฐิไม่มีไครยอมใคร

    แต่เห็นยองแจจริง แด้มันเลว เดินหน้าง้อเลยนะ ถึงเวลาแจต้องสั่งสอนบ้าง ชอบภาษาถิ่นนะ อ่านแล้วได้อารมณ์อีกแบบ

    น่ารักดี รู้สึกใกล้ตัว อินกะแด้แจ น่ารักอ่ะ บทจูนงก็เด็กมากกวนๆน่าเตะดี นัมกุกนี่เด็กลงเยอะน่ารัก รอๆๆนะไรท์
    #43
    0
  9. #42 fatymi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 02:46
    หนูยองเขามากับพี่มาร์คคนฉวยยยยค่าาาา เพิ่ลสาวกันนนน แดฮยอนอย่ากังวงลไปเลยยยยย
    #42
    0
  10. #39 lovebap (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 22:29
    รอคอยเธอมาแสนนาน ทรมานวิญาณหนักหนา 5555 รอนานมาก ดีใจที่ไร้ท์มาอัพ สงสัยต้องย้อนอ่านตอนที่หนึ่งใหม่อีกรอบ
    #39
    0
  11. #37 MBKY; (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 21:42
    มาร์คเป็นพี่ญาติ พี่รหัสยองแจไหมเลยสนิทกันปะ บักแดอย่าหึงหวงเลยน่า 55555
    #37
    0
  12. #35 Wiww (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 21:15
    ลอกบอกอัพแล้วววววววววววว ดีใจ

    เป็นแดแจที่รอคอยมานานนนนน ตอนนี้แบบว่าชอบแดฮยอนคนแมน แหม ตามใจเค้าหมดซะทู๊กกกกเรื่อง ถ้าจะขนาดนี้
    รีบง้อกันให้ได้นะหนุ่มปูซาน หยดไปทุกวันเดี๋ยวก็ได้ ??? แต่อย่านานเดี๋ยวมันจะครบกำหนดย้ายห้องก่อน

    แอบสมน้ำหน้า พร้อมๆกับสงสารจ๋อง แบบว่า คุณยูนะคุณยู เลือกร้านไหนไม่เลือก คือถ้าไปกินที่อื่นจะไม่ว่าเลย จ๋องอารมณ์เปลี่ยนแบบไม่ทันตั้งตัว
    ชอบตอนที่จ๋องคุยกับซอกจิน ดูปริ่มมากกกก ชอบ แบบมันใช่เลย
    #35
    0
  13. #33 Kwfang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 20:25
    เย้ พี่สวนจีนอัพแล้วววว ตัดตอนดีกันเลยได้มั้ยยยยยย แดแจ น่ารักสุดแล้วววววว
    #33
    0
  14. #32 Pomelo96 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 19:17
    โอ้ยยยยย กลับมาแล้วววว น้ำตาจิไหลลล TT



    ขอบคุณที่แต่งให้ได้อ่านนะฮะ ขอบคุณมากก๊าบบบบบบบบบบ T[]T
    #32
    0