BAP :: Love again, Break again #ลอกบอก

ตอนที่ 8 : ลอกบอก : ย ก ที่ ห ก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 ม.ค. 59




LOVE again

BREAK again



- ยกที่หก -

 


 

            แดฮยอนสูดลมเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะคายกลุ่มควันสีขาวย้อนออกมาจนเห็นเป็นไอกระจายกลิ่นเต็มห้อง มวนบุหรี่สีขาวถูกจุดจนร่นเหลือเพียงครึ่งเดียว แต่หากเสสายตามองที่เขี่ยซึ่งวางอยู่ข้างๆจะเห็นว่ามีมวนที่ถูกสูบจนหมดแล้วบี้เหลือแต่ก้นกรองวางอยู่อีกสองอัน

            ไม่เข้าใจทำไมต้องมายืนหัวเสียอยู่ในห้องคนเดียวแบบนี้ด้วย

            แต่แค่คิดภาพไอ้อ้วนยองแจนั่งหัวร่อต่อกระซิกกับไอ้รุ่นพี่หน้าตาดีคนนั้นแล้วเขาก็ทำใจให้สงบไม่ได้จริงๆ

            “ยูยองแจ...ยูยองแจ...” สบถชื่อไปมา

            หน้าต่างในห้องก็แง้มไว้นิดเดียว ซึ่งแน่นอนว่ากลิ่นขมๆของนิโคตินนั้นยังตลบอบอวลอยู่ภายในห้องนี้นั่นล่ะ

            เขาทำบ้าอะไรอยู่วะ ทำไมไม่ใช้ชีวิตไปตามปกติแบบที่เคยเป็นมา มาทำตัวงี่เง่าโดยไร้สาเหตุแบบนี้ทำไมก็ไม่รู้

            รู้แค่ไม่ชอบ อย่าทำ อย่าไปสนใจคนอื่น

            แค่อยากให้ทำ...กับเขาคนเดียว

            “แม่งเอ๊ย ไปกันใหญ่แล้วกู” บี้ก้นกรองบุหรี่ตัวนี้ลงเพื่อดับไฟโดยหวังว่ามันจะช่วยทุเลาความหงุดหงิดในใจของเขาได้บ้าง

            เสียงประตูเปิดออกก่อนจะตามมาด้วยเสียงไอแค่กทันที

            “ทำเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย!!!” ยองแจโวยวายทันทีเมื่อเห็นและได้กลิ่นที่ตนไม่ชอบเลย “ทำไมมาสูบบุหรี่ในห้องกู”

            “นี่มันห้องกูครึ่งหนึ่ง กูจะทำอะไรก็ได้” ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

            ยองแจขมวดคิ้วตามอารมณ์อีกฝ่ายไม่ทันนัก “แต่กูแพ้!!

            “ก็เรื่องของมึงสิ”

            “ไอ้เหี้ยแดฮยอน!

            “อยู่ใกล้กันแค่นี้จะตะโกนทำห่าอะไร” แดฮยอนกำมือแน่น “แล้วก็เลิกดัดจริตยกมือปิดจมูกได้แล้ว กลิ่นแค่นี้จะอะไรนักหนา”

            ยองแจด่ากลับสลับกับไอไม่หยุด “มึงเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย”

            “เออ กูมันก็ทั้งบ้าทั้งเหี้ยแบบที่มึงด่านั่นล่ะ ทำไม อิ่มแล้วดิ ไก่ทอดร้านกูนี่อร่อยมากมั้ย มีความสุขมากเลยดิ” แดฮยอนต้องห้ามใจตัวเองอย่างหนักไม่ให้ถลามากระชากร่างอีกคนแล้วเขย่าให้สมกับความโมโหของตัวเอง

            “กูกินไปนิดเดียวเอง ไหนข้าวกูล่ะ” ยองแจพยายามเบี่ยงไม่สนใจพายุอารมณ์ของอีกฝ่ายมากนัก

            “เทให้หมาแดกไปแล้ว!” หมาที่ชื่อดงกึนอะนะ

            ยองแจชักจะเหลืออด “มึงเป็นอะไร แดฮยอน พูดมาดิ๊ กูยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะ ไปโกรธใครมาก็อย่ามาพาลลงที่กู ไอ้เชี่ย”

            “พาลหรอ กูพาลยังไง” คราวนี้แดฮยอนเดินตรงไปบีบต้นแขนข้างหนึ่งของยองแจทันที “แรดเหมือนเดิมเลยนะมึงอะ”

            “กูแรด?” ยองแจทวนคำ “กูเนี่ยนะแรด ตอนไหน กูทำอะไร”

            “ยังจะมีหน้ามาถาม แหม หัวเราะกันดี ยิ้มให้กันดีจังนะ” ยิ้มเยาะ “ทำไมวะ เห็นเขาหล่อ เขารวยก็ยอมหมดเลยล่ะสิ”

            “กูเจ็บ ปล่อย!” สะบัดแขนยังไงก็ไม่หลุด “นี่มึงหมายถึงพี่มาร์คหรอ”

            “หรือมึงมีอีกหลายคนล่ะ”

            “แล้วมึงเสือกอะไรด้วย!!!” ยองแจตะโกนอย่างเหลืออด และนั่นก็ทำให้แดฮยอนแทบล้มทั้งยืนไปเลย

            “...”

            “ทำไม หึงกูหรอ” ยองแจรวบรวมแรงผลักร่างอีกคนให้ไกลจากตัวเอง “หึงกูหรอจองแดฮยอน”

            “มึง...”

            ยิ้มเยาะได้เจ็บแสบกว่าเสียอีก “มึงเอาสิทธิ์อะไรจะมาหึงกูวันนี้ห๊ะแดฮยอน มึงเหลือความจำเป็นอะไรบ้างที่ต้องข้องเกี่ยวกับชีวิตกูในตอนนี้น่ะ”

            “หุบปาก”

            “อย่ามาทำท่าทีโวยวายเหมือนว่ากูกับมึงยังเป็นแฟนกันอยู่หน่อยเลยเหอะ แม่งตลกสิ้นดี”

            “กูบอกให้เงียบไง!!” แดฮยอนตวาด

            “กูจะพูด!!

            “มึงสำคัญตัวเองผิดไปแล้ว ยูยองแจ” แดฮยอนไม่สามารถห้ามความปากร้ายของตัวเองได้แล้วตอนนี้ “กูเนี่ยนะจะหึงมึง คนอย่างกูเนี่ยนะ โอ๊ย แม่งตลกยิ่งกว่าอีกเหอะ”

            ยองแจเม้มปากแน่น มือก็กำเข้าหาแน่นไม่แพ้กัน

            “คิดว่าตัวเองมีค่ามากพอจะให้กูเสียเวลาไปหึงเหรอ บ้าแล้ว ไม่มีมึงน่ะ กูก็ยังหาคนใหม่ได้เยอะแยะเถอะ จะอ้วกว่ะ”

            หนุ่มจากอึยจองบูตัวสั่นระริกด้วยความโกรธ แต่ลึกลงไปในแววตากร้าวนั้นมันมีความเสียใจฝังอยู่เต็มๆ

            “กูแค่เสียดายค่าข้าว จ่ายเงินไปเพราะหวังว่ามึงจะแดก ละนี่ต้องมาเสียเที่ยวฟรี กูทำงานหาเงินเหนื่อยๆ ไม่ได้รวยเหมือนไอ้ผู้ชายที่มึงหวังจะจับนี่หว่า”

            “จองแดฮยอน!!!” ยองแจโผเข้าไปผลักไหล่อีกฝ่ายเต็มแรง หมัดแน่นๆก็ปะทะหน้าแดฮยอนที่มุมปากทันที

            “เจ็บนะ ไอ้...!!!” จะสู้กลับก็ต้องชะงักเมื่อเห็นน้ำตาที่ร่วงหล่นจากใบหน้าของยองแจ แถมอาการที่จิกเล็บเข้าหลังมือตัวเองแบบนั้น

            คงมาถึงขีดสุดของกันและกันแล้วล่ะ

            “กูไม่น่ามาอยู่ที่นี่เลย ฮึก...”  สะอื้นฮัก “ทำไมกูต้องมาเจอมึงอีกครั้งด้วย”

            “...”

            “อยู่กับมึงก็มีแต่เรื่องให้เสียใจ”

            “...” อยากจะเอื้อมมือไปดึงมากอดปลอบเขาก็ยังไม่กล้าทำเลย

            “ไม่เอาแล้ว ไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่อยากเห็นมึงอีกแล้ว”

            “ยองแจ...”

            “กูเกลียดมึง กูเกลียด!!!” ตะคอกทิ้งท้ายไว้แบบนั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

            แดฮยอนอยากจะตามไปแต่ก็ห้ามชะงักเท้าไว้เท่านั้นเพราะอารมณ์ที่คุกร่นในใจตัวเองก็ยังไม่มอดไปเช่นกัน ทิ้งตัวลงกับเตียงล่างของยองแจอย่างขุ่นมัว

            “พัง...พังหมดแล้วทุกอย่าง”

            เอื้อมมือไปตบหัวตุ๊กตามินนี่อย่างหงุดหงิด

 



            ยองแจเดินลงมาชั้นล่างเพราะไม่อยากทนเห็นหน้าคนใจร้ายที่อาละวาดใส่ตนไม่หยุด มาเจอขั้นบันไดในซอกหลังร้านไก่ทอดก็เดินไปนั่งแล้วระเบิดน้ำตาออกมาด้วยความเสียใจปนคับแค้น

            “แม่ง...ฮึก.....”

            “เสียงคนหรือผีวะนั่น...” ดงกึนที่รับไม้ต่อในการส่งอาหารให้ลูกค้าจอดรถแล้วขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินเสียงสะอื้น

            “ฮึก....” ยองแจพยายามหยุดร้องแล้วแต่มันก็ไม่ได้ผล

            “ยองแจ” ดงกึนเดินตามเสียงมาก็เจอใครอีกคนนั่งจุมปุ้กใบหน้าเปื้อนน้ำตา

            เจ้าของชื่อใช้หลังมือเช็ดหน้าตัวเอง แต่ทุกอย่างมันกลับแย่ขึ้นกว่าเดิมซะอีก “ดงกึน...ใช่มั้ย....”

            “เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม”

            ยองแจส่ายหัวราวกับว่าไม่อยากจะอธิบายอะไร

            “ไอ้แดฮยอนใช่มั้ย ทะเลาะกับมันมาเหรอ” คงจะมีเรื่องเดียวเท่านั้นล่ะ

            “มันเป็นบ้า...ฮึก” ยองแจกัดปากจนห้อเลือด

            “อือ...” ดงกึนนั่งลงข้างๆ

            “ฉันยังไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิด ฮึก มันก็ว่า...”

            “อือ...” พยักหน้ารับคำ

            “ทำไมมันถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ ฉันทำผิดอะไร ฮึก ทำไมต้องมาเจอคนอย่างมันด้วย ไม่ไหวแล้ว เจ็บเกินพอแล้ว” ปิดหน้าร้องไห้ด้วยความรู้สึกหลากหลายอัดแน่นไปหมด

            ดงกึนพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวในใจได้อยู่พอสมควร ถ้าให้เดาก็ไม่ยากหรอก ชั่วโมงที่แล้วมันยังกระฟัดกระเฟียดใส่เขาอยู่เลย คงจะเพราะเรื่องที่ยองแจมีผู้ชายมาหาถึงที่นี่

            คงจะถือว่าโดนเหยียบจมูกไปเต็มๆเลยสินะไอ้มืดแดฮยอน

            “ฉัน ฮึก อยากจะย้ายออกแล้ว ไม่ทนแล้ว”

            “ใจเย็นๆนะ”

            “ไม่เอาแล้ว ไม่ทนแล้ว” ส่ายหัวเป็นพัลวัน

            ดงกึนเอื้อมมือไปตบบ่าคนข้างๆเบาๆ “เดี๋ยวฉันจัดการให้เองนะ”

 




            แดฮยอนหันไปมองประตู ขณะที่จัดการกวาดห้องพร้อมถูกใหม่ด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ ไหนจะฉีดอัดสเปรย์ปรับอากาศอีก เพื่อลดกลิ่นบุหรี่ให้น้อยลง

            “กลับมาแล้วหรอ..” ขมวดคิ้วกับเสียงเคาะ

            แต่เมื่อเปิดออกกลับเป็นเพื่อนตัวขาวจากเมื่อฝรั่งของตนแทน “มาทำเหี้ยไรห้องกู”

            “กูต่างหากที่ต้องถามว่ามึงทำเหี้ยอะไรไว้” ดงกึนเดินเข้ามาในห้อง

            “มันแล่นไปฟ้องมึงรึไง” แดฮยอนจัดการโกยผงใส่ถุงขยะ

            ดงกึนเอนตัวพิงกับขอบประตูเอาไว้ “มึงหึงเขาก็ไม่เห็นจะต้องทำร้ายเขาเลยนะเว้ย ไอ้แดฮยอน”

            “หึงอีกละ กูไม่ได้...”

            “มึงหึงยองแจ ถ้าให้สาบานมึงก็ได้ตายห่าทันใจแล้ว อย่ามาตอแหลใส่กู”

            เถียงสู้ไม่ได้ก็เสไปมัดปากถุงขยะแทน

            “เขาร้องไห้น่าสงสารมากเลยนะมึง” ดงกึนพูดขึ้น

            “ยังไม่หยุดอีกเหรอ” คราวนี้เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง

            “จะหยุดได้ไง เอาแต่พูดว่าจะย้ายออกๆ”

            “เอาแล้วไง” แดฮยอนดูจะหมดแรงมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก

            “มึงจะได้เสียเขาซ้ำสองแน่”

            “นี่สรุปขึ้นมาตอกย้ำกูว่างั้น” ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบ

            ดงกึนยักไหล่ “เปล่า แค่จะมาตกลงกับมึงแบบแฟร์ๆ”

            “ตกลงอะไร”

            “ถ้ามึงไม่ยอมรับว่าหึงเขา มึงจะบอกว่ามึงไม่ได้คิดอะไรกับยองแจแล้ว แปลว่ากูก็ยังมีสิทธิ์จะจีบเขาใช่มั้ย”

            “นี่มึง...” แดฮยอนจ้อง “มันมี..แฟนแล้วนะ”

            “แล้วไง”

            “มึง....”

            “ถ้ามึงไม่รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว งั้นกูจีบยองแจนะ”

            “ไอ้ดงกึน!!!” ถลามากระชากคอเสื้อเพื่อนทันที

            “หน้าก็เหมือนหมาอยู่แล้ว อย่าหวงก้างดิวะ” ดงกึนกระชากมืออีกฝ่ายออก “ถ้ามึงได้แต่คอยทำร้ายเขาไปวันๆ ก็ปล่อยให้เขาไปเจอกับคนที่ดูแลเขาได้ดีกว่ามึงเถอะ”

            แดฮยอนกำมือแน่น เพราะคำพูดของคนตรงหน้าเหมือนเสยหมัดฮุคเข้าหาเขาจังๆเลยล่ะ

            “ว่าไง คำตอบล่ะ...”

            แดฮยอนสูดลมหายใจ “ใครจะไปยกให้มึง”

            และดงกึนก็เผยรอยยิ้มพอใจออกมา



 

            แดฮยอนเดินเก้ๆกังๆมายังซอกมุมด้านหลังร้าน ก็พอยังจะได้ยินเสียงสะอื้นของใครบางคนอยู่น้อยๆ

            นี่มันยังคงนิสัยเดิมไว้ไม่มีเปลี่ยนเลยนะ เวลาทะเลาะก็ชอบหลบมุมไปร้องไห้ตามที่เล็กๆต่างๆ

            “ยองแจ...” มาหยุดยืนตรงหน้า มองคนที่ก้มหน้าร้องไห้อยู่ก็ชักใจเสีย

            “กูจะเก็บของออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด”

            “ยองแจ...”

            “กูไม่อยากเห็นหน้ามึงแล้ว ไปให้พ้น”

            “กูขอโทษ” เอ่ยเสียงแผ่วเบา

            “กูไม่ต้องการ กูไม่อยากเห็นมึง ไม่อยากได้ยินเสียงมึงแล้ว ไปให้พ้น!!

            แดฮยอนคุกเข่านั่งลงตรงหน้าคนที่ตาบวมไปหมดแล้ว “หยุดร้องก่อน”

            “ไม่ต้องมาทำดีพูดดีตอนนี้ มันไม่ทันแล้ว มันสายไปแบบที่มึงทำทุกครั้งนั่นล่ะแดฮยอน” ยองแจกำหมัดอยากจะซัดหน้าอีกฝ่าย แต่เมื่อเห็นรอยแตกที่มุมปากอีกคนซึ่งก็คนจะเป็นผลงานที่เขาฝากไว้ก่อนหน้านี้จึงได้แต่ชะงักมือไว้

            “กูยอมรับก็ได้...”

            “อะไร...”

            “กูหึงมึง” พูดชัดถ้อยชัดคำ “กูหึงมึงกับไอ้พี่มาร์คนั่น พอใจรึยัง”

            ยองแจจำต้องเงียบลง “ตลกสิ้นดี”

            “กูก็ว่ามันตลกเหมือนกัน ไอ้การต้องมาง้อมึงนี่ก็...”

            “ไม่ต้องง้อ กูไม่ต้องการ”

            “แต่กูอยากทำ” แดฮยอนจ้องตาอีกฝ่าย “หยุดร้อง” เอื้อมมือข้างหนึ่งไปปาดเช็ดน้ำตาให้

            ยองแจเบือนหน้าหนีความอ่อนโยนที่ต้องแลกมาด้วยอารมณ์โมโหร้ายนั่น “ยังไงก็จะย้ายออก”

            แดฮยอนจึงดึงร่างอีกฝ่ายเข้ามากอดหลวมๆแทน แม้จะไม่ได้รับความร่วมมือจากอีกฝ่ายเลยก็ตาม แต่เขาก็ยังดึงดันจะกอดไว้อยู่ดี

            “ไม่ได้กอดมึงแบบนี้นานแล้วนะ”

            ยองแจที่เห็นว่าขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์ รังแต่จะทำให้น้ำตาตัวเองร่วงลงมาหนักกว่าเดิมจึงนั่งนิ่งๆแทน

            “ก็ตั้งแต่วันที่มึงทิ้งกูไปนั่นล่ะ” เหน็บแนมไม่หยุด

            “กอดมึงยังอุ่นเหมือนเดิมเลยนะ”

            “หยุดพูดอะไรที่น่าชวนอ้วกเหอะ”

            “ทำไมล่ะ”

            “กูรำคาญ”

            “รำคาญจนต้องร้องไห้ออกมาแบบนี้เลยเหรอ” แดฮยอนรู้ดีว่าอาการสะท้านเล็กๆแบบนี้ ยองแจคงจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

            “กูเกลียดมึง” ยองแจสูดสะอื้น

            “กูรู้”

            “กูไม่อยากอยู่กับมึงแล้ว กูจะย้ายออก”

            “กูไม่ให้ไป” แดฮยอนเอ่ยหนักแน่น

            “มึงจะมาห้ามอะไรกูได้”

            “อย่าไปเลยนะยองแจ กูขอร้อง”

            “แล้วหลายปีก่อนตอนกูแทบจะกอดขา ก้มกราบมึง ขอร้องให้มึงอย่าไปจากกู มึงเคยฟังบ้างมั้ง” ยองแจโฮออกมาอีกระลอกใหญ่ ทุบหลังคนใจร้ายเพื่อระบายอารมณ์

            “กูไม่มีอะไรจะแก้ตัวกับเรื่องในอดีต” แดฮยอนพยักหน้ายอมรับ กอดอีกฝ่ายให้แน่นขึ้น “แต่ขอโอกาสให้กูได้ทำดีกับมึงบ้างนะ”

            “มาขออะไรตอนนี้ มันไม่ทันแล้ว ไม่มีอะไรเหลือให้มึงแล้วแดฮยอน” ยองแจส่ายหน้าด้วยความเสียใจ

            “ถึงมันไม่มี กูก็จะสร้างใหม่” แดฮยอนดื้อดึง “กูไม่ให้ไป อย่าไป”

            “ปล่อย”

            “ไม่ปล่อยอีกแล้ว”

            “มึงเคยปล่อยมาแล้วครั้งหนึ่ง คราวนี้มึงก็แค่ทำแบบเดิม”

            “ไม่..”

            “ทำไม”

            “เพราะกูรู้แล้วไง”

            “...”

            “ว่าการปล่อยมือจากมือ มันทำให้กูต้องมานั่งเสียใจจนถึงทุกวันนี้”

            ยองแจหยุดอาการต่อต้านทั้งหมดทันที นิ่งไปอยู่พักใหญ่กว่าจะได้สติ “กูไม่เชื่อ”

            “กูขอเวลาพิสูจน์...”

            “กูไม่เหลืออะไรให้มึงแล้วจริงๆแดฮยอน กูไม่อยากเจ็บอีกแล้ว...” ยองแจส่ายหัว “ปล่อยกูไปเถอะ กูมีแฟนใหม่แล้ว กูไม่ได้....”

            “มึงไม่ได้รักกูแล้วใช่มั้ย” แดฮยอนชิงเป็นคนพูดประโยคนี้ขึ้นมาเอง

            ยองแจกลับนิ่งงัน ไม่พูดอะไร

            “มึงไม่ได้รักกูแล้ว มึงพูดสิยองแจ”

            “ถ้าพูดแล้วมึงจะยอมปล่อยกูไปมั้ยล่ะ” ยองแจไม่อยากสบตากับอีกฝ่ายตอนนี้เลย

            เพราะเขารู้...ว่าตัวเองจะแพ้อย่างราบคาบ

            “ไม่หรอก มันจะยิ่งทำให้กูฮึดสู้เลยล่ะ”

            “หน้าด้าน” ยองแจด่า

            “ใช่”

            “คนเขาไม่มีใจยังจะมารั้นอีก” ทุบหลังให้อีกที

            “ประมาณนั้นเลย”

            “เกลียดมึง”

            “เกลียดอีกสิ เยอะๆเลยก็ได้”

            “จองแดฮยอน!!

            เจ้าของชื่อดันร่างของยองแจให้ออกมามองหน้ากัน แม้อีกฝ่ายจะพยายามเบี่ยงหน้าหลบแค่ไหน แดฮยอนก็เชยคางแน่นให้มองตากันได้อยู่ดี

            “ถ้าไม่คิดอะไร ก็อย่าหลบตาสิ”

            ยองแจชักเกลียดตัวเองขึ้นมาจับใจ เกลียดหัวใจตัวเองที่เต้นหนัก เกลียดที่ทำตัวเหมือนจะทรยศคนรักที่รออยู่ที่อึยจองบู

            เกลียดคนตรงหน้า

            พอๆกับที่เกลียดความอ่อนไหวของตัวเอง

            “จูบนะ...”

            “จะทำบ้าอะไร” ยองแจตกใจ

            “ตอนนี้อยากจูบมึงมากเลย”

            “คิดว่ากูใจง่ายขนาดนั้นมั้ยล่ะ จะมานั่งกอดจูบกับอดีตผัวตรงนี้น่ะ”

            แดฮยอนยิ้ม “งั้นขึ้นไปจูบกันในห้องมั้ย อดีตเมีย”

            ยองแจรู้ทันทีว่าตัวเองพลาดแล้ว “กูยังโกรธมึงอยู่นะ”

            “เดี๋ยวกูจูบง้อมึงเอง” ยักคิ้วเจ้าเล่ห์

            “ไอ้เหี้ยแดฮยอน”

            “ว่าไงอดีต.....เมีย”

            “มึงนี่มันจริงๆเลย!!” ยองแจรู้ว่าตัวเองแพ้ให้คนตรงหน้าอีกครั้งแล้ว

            “จะจูบละนะ ขอจูบสักทีก่อน..” ทำปากจู๋

            “หยุด!!” ยองแจหลับตาปี๋ ก่อนจะรับรู้ได้ถึงสัมผัสที่แนบอยู่บนหน้าผากตัวเอง จึงค่อยๆลืมตาขึ้น

            แดฮยอนละริมฝีปากออกจากหน้าผากชื้นเหงื่อของยองแจ “ขอโทษนะ” สายตาจริงจังขึ้น “ที่ทำให้ร้องไห้อีกแล้ว”

            “...” ยองแจเม้มปาก

            “ขอโทษทั้งเรื่องในวันนี้ และตอนนั้น” แดฮยอนตบบ่ายองแจ “มึงอาจจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้”

            “....”

            “แต่กูก็เสียใจเหมือนกันกับความเหี้ยของตัวเอง”

            ยองแจไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรออกไปเถียงดี เพราะตอนนี้เขาตามหาเสียงตัวเองไม่เจอแล้ว

            ดวงตาเจ้าเล่ห์ เจ้าชู้ ขี้โกงที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เขาหลงรักหัวปักหัวปำ วันนี้ก็ยังส่งผลต่อความรู้สึกของเขาไม่น้อย

            “และสิ่งสำคัญที่มึงควรจะรู้ไว้...”

            “อะไร...อย่า....” ยองแจเบือนหน้าหนีคนที่ยื่นหน้ามากดจูบที่ริมฝีปากของตนอย่างเอาแต่ใจ

            แม้จะแค่แตะๆ แต่มันก็ทำให้เขาสับสนจนเกินจะทนแล้ว

            อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย จองแดฮยอน

 


            “ความรู้สึกที่กูมีต่อมึง...มันยังไม่เคยเปลี่ยนไป”

            “...”

            “ยังเหมือนเดิมทุกอย่างเลย”

            







- - - - - - - - - - - - - - - - - 


ดีใจที่ได้กดอัพฟิคเรื่องนี้ หวังว่าทุกคนจะยังไม่ลืมกัน : )


#ลอกบอก บน ทวิตเตอร์ ค่า ^O^)v

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #87 go_guitar (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 21:32
    โอ้ยยยยเขินนนนน น่ารักละมุนละไมม
    #87
    0
  2. #86 fatymi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:13
    โวืยยยยยยยยยเขินอ่ะ ทำไมห่ามๆแต่ะละมุนงี้วะ กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หวั่นไหวแล้วอะดิ้ อิอิอิอิ
    #86
    0
  3. #82 Peanutsu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:23
    โง้ยยยยยยย ;_____; พี่ดรรมทำซึ้งง่ะ
    ในที่สุดก็อัพลอกบอก คิดถึงมั่กๆโลยยยยย
    #82
    0
  4. #81 XiaoCinnSin. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 09:39
    อิพี่แด้แม่งงงง!! -////- สู้ๆนะ แย่งแจกลับคืนมาให้ได้ ฮี่ๆๆๆ =..=
    #81
    0
  5. #80 Wiww (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 00:41
    ตอนที่อยู่ในห้องนี่อยากจะโบกแดฮยอนมาก แบบสุด นายมาว่าจี้แรดได้ยังไง ใจร้าย
    แดนิสัยเสียสุดแย่ๆ  อยากให้แด้แจลงเอยกันนะ แต่แบบแจอย่าเพิ่งใจอ่อนง่ายๆเลยเถอะ อยากเห็นดอนทุรนทุรายกว่านี้
    แต่ถ้าดอนเจ็บแล้วจะมา พูดจาทำร้ายยองแจอีกแน่เลย งั้นให้เค้าลงเอยกันไปดีกว่า ไม่อยากเห็นน้องแจเจ็บ เอ๊ะ ยังไง
    ตอนที่ดอนไปง่อนี่ฟินเว่อร์ค่ะ โงยยยย ใจสั่นตามยองแจ
    แบบยังไม่เคยเห็นมุมนี้ของดอน
    #80
    0
  6. #79 เข็ม'ลี่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 22:41
    ม่าเลยอ่ะ ยอมขอโทษขนาดนี้เเล้วนะ
    #79
    0
  7. #75 BABY&ELF (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 03:41
    อัพแล้ว ฮรือออออออออ อัพแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆ
    อิแด้นิ-เนอะ น่าตีจริงๆ แจน่าจะจัดอีกซักหมัดนะเอาให้หาย- แต่ก้อนะยังดีที่มาง้อซะขนาดนี้ รุกให้หนักไปเลยแด้ อย่า-ใส่แจอีกล่ะ ????????????
    #75
    0
  8. #74 sonef9 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 00:19
    โอ้ยยยยย เรื่องนี้ไม่ว่าตอนทำให้อินทุกตอน โครตจะเขินอะ55555
    อิพี่ก็ปากร้านเกิ้นน อินี่ก็เขาจูบกัน566
    #74
    0
  9. #73 I'm Namfa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 22:13
    รอนานเหลือเกินนนนนน กรี๊ดดดดดดด กว่าจะมาอัพ T_____T
    #73
    0
  10. #72 Pomelo96 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 21:58
    โอ้ยยยยยยยยยย เขินอิแด้ >/////<

    ขอบคุณที่อัพเรื่องนี้นะฮะ ดีจวัยยยยยยยยยยยย T[]T
    #72
    0
  11. #65 pqdhz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 19:58
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ลอกบอกที่รอมานานน T__________T
    แดฮยอนยอมรับว่าึงแล้ว ทำตัวดีๆกับยองแจนะ
    ยองแจเองก็อย่าด่าแดฮยอนเยอะนะ ฮืออออออ


    ดีกับใจมากๆ แดแจที่น้องรอคอยมานาน ในที่สุด ...
    ในที่สุดพี่สวนของน้องก็อัพพพพพ //กระโดดจูบ
    #65
    0
  12. #64 Wiww (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 19:53
    โอ๊ะ ลอกบอกอัพแล้วจริงๆด้วย 
    ผ่านมานานมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สำหรับเรื่องนี้ ขอกลับไปทวนเรื่องใหม่ก่อนแล้วจะกลับมาอ่านตอนล่าสุด เพื่ออรรถรสในการอ่าน
    ^^
    #64
    0
  13. #63 นินิวคนบาป (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 13:39
    รอมาชาติเศษในที่สุดพี่สวนจีนคนสวยก็อัพลอกบอกแล้ว ฮืออออออออออออ

    ดีใจมากกกกกกกก

    เข้าเรื่องฟิค แดฮยอนมาง้อยองแจนี่แอบเขินนิดหน่อย ฮืออออออ เค้ายังรักกันค่ะฮืออออออออออออออ

    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ จุ๊บๆ
    #63
    0
  14. #62 นังมารน้อยบูรพา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 13:29
    เย้ๆๆๆไรท์กลับมาแล้ววววคิดถึงที่ซู้ดดดด
    แต่แด้แจเขากำลังจะคืนดีกันแล้วช่ายป่าวอ่า แด้สู้ๆ
    #62
    0