●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●| ซีรี่ย์ชุด •หลงนาง•

ตอนที่ 29 : บทที่ 11.1 ▶ ออกทริป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    26 พ.ย. 63


●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●



บทที่ 11.1


[ออกทริป]


น้ำตามัจฉายังคงรินไหลออกมาแม้ยามเธอหลับ ส่วนลึกของจิตใจคงแสนเจ็บปวด แม้ร่างบางยังอยู่ในอ้อมกอดของศศิน เธอฝันถึงถึงพ่อแม่โอบกอดอยู่ มัจฉารู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน อบอุ่นไปทั้งหัวใจ ที่น้ำตาเธอไหลเพราะมีความสุข


ไม่เป็นไรนะคนดี... ไม่เป็นไร


คำปลอบแสนแผ่วเบาจนเกือบไม่ได้ยิน ถึงแม้จะเป็นเสียงของศศิน มัจฉาก็เข้าใจว่านั่นคือเสียงจากพ่อของเธอ...


มัจฉารู้สึกตัวตื่นจากความฝัน มันเป็นฝันที่ยาวนานและมีความสุข ยามเธอลืมตาก็นึกถึงอ้อมกอดในความฝัน น้ำตาเจ้ากรรมก็เอ่อรินออกมาเพราะเธอคิดถึงพวกท่านเหลือเกิน


ขอบคุณนะคะ ที่โอบกอดหนู

 

เมื่อคืนกลับไปตอนไหน...ปริมสุดาถามทันทีเมื่อเธอเดินเข้ามาที่แผนก เดี๋ยว... นั่นอะไร? ตาบวมเหรอ


เอ่อ... ภูมิแพ้ค่ะ มัจเป็นภูมิแพ้จะไม่บวมได้อย่างไร เธอร้องไห้ทั้งคืน


ภูมิแพ้เหรอ ทำเอาพี่ตกใจหมด แต่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วมัจฉานึกขอบคุณที่เป็นห่วงเธอ แล้วเรื่องไปเที่ยววันหยุดนี้ เตรียมตัวหรือยัง ที่สำคัญอย่าลืมนะ


ลืม? ”


ก็ชุดว่ายน้ำแซ่บๆ ไง ทีมเรามันต้องเริ่ด!



ทริปนี้ได้สปอนเซอร์หลังจากประธานศศิน ถือเป็นการขอบคุณที่ตั้งใจทำงานจนโปรเจคใหญ่ผ่านไปด้วยดี ศศินจึงตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ โดยพาพนักงานของเขาไปพักผ่อน


วันที่ต้องออกเดินทาง จะแบ่งกันขึ้นรถตู้สองคัน หลังจากคันแรกเต็ม คันที่สองก็เตรียมตัวขึ้นเช่นกัน วีระเป็นคนเปิดประตูรถออก ก่อนจะควักมือเรียกน้องๆ ขึ้นรถไป มัจฉาเป็นคนแรกก้าวขึ้นไปตรงที่นั่งหลังคนขับ ต่อด้วยปริมสุดาที่กำลังก้าวขึ้นตาม แต่มีเหตุให้ต้องชะงักเมื่อมีร่างสูงใหญ่ขอแทรกก่อน


ผมขอนั่งตรงนั้นได้ไหมครับ พอดีตรงอื่นผมเวียนหัวศศินชี้ไปที่นั่งถัดมาจากมัจฉา เขาไม่รอให้ปริมสุดาบอกว่าได้ไหม ศศินก็ก้าวขาขึ้นไปนั่งตรงนั้นโดยทันที เมื่อเห็นว่าที่นั่งถัดมาว่างอยู่ ปริมสุดาไม่รอช้าที่จะได้นั่งข้างประธานสุดหล่อ แต่ก็มีเหตุให้เธอชะงักอีกที


พรึ่บ!


โอ๊ะ! ขอโทษครับ มันคงอึดอัดน่าดู หากต้องนั่งเบียดกันศศินยิ้มบางพลางวางแก้วกาแฟตรงที่ว่างข้างเขา แม้มีที่สำหรับวางแก้วแล้ว แต่เขาตีมึนเพื่อกันไม่ให้ปริมสุดาหรือใครคิดมานั่งอีก


เกิดอะไรขึ้นเหรอครับท่านประธานวีระงุนงงตั้งแต่ศศินก้าวขึ้นมานั่งบนรถ เขาไม่คิดว่าศศินจะมานั่งรวมกับพวกเขา


ไม่มีอะไรครับ แค่ไม่ชินเรื่องที่นั่งนิดหน่อย ผมอยากทำความรู้จักพนักงานมากขึ้น เลยอยากไปคันเดียวกับพวกคุณ ไม่มีอะไรที่คุณวีระต้องกังวลหรอกครับ


กังวลสิ ทำไมจะไม่กังวล วีระคิดว่าหากประธานหนุ่มนั่งคันเดียวกันแบบนี้ เขากลัวว่าน้องๆ ในทีมจะอึดอัด


มัจฉาที่นั่งไปก่อนแล้วถึงกับทำตัวไม่ถูก ในเมื่อศศินบอกไม่ชอบการนั่งเบียด เธอควรจะขยับไปนั่งข้างหลังตามปริมสุดา เธอจึงขอตัวลุกไปด้านหลังกับเพื่อนๆ วีระเห็นดังนั้นจึงเรียกให้มัจฉาขยับออกมา


น้องมัจไปนั่งข้างหลังกับเพื่อนๆ ไหม


ผมขี้เกียจขยับแล้ว คุณนั่งตรงนี้แหละครับศศินนั่งกอดอกพลางพูดไม่สนใจ เขายกขาขึ้นมาไขว่ห้างกันไม่ให้เธอออก


ท่านประธานจะอึดอัดเอานะคะ หากมัจนั่งตรงนี้


คุณก็ทำตัวให้เล็กๆ สิ จะได้ไม่เบียดผม


วีระและมัจฉามองหน้ากันอย่างงุนงง และคงเปล่าประโยชน์จะดันทุรังกับเขา


เมื่อรถพร้อมจะออกเดินทาง มัจฉารู้สึกทำตัวไม่ถูกจึงหยิบหูฟังขึ้นมาเชื่อมต่อกับโทรศัพท์ของเธอแล้วเปิดโหมดโลกส่วนตัว


ใจดำชะมัดนั่งใกล้กันขนาดนี้ เธอยังสร้างกำแพงกันไว้อีก


รถตู้แล่นมาด้วยความเร็วปกติ จนค่อยๆ ช้าลงจนแทบไม่ขยับ ศศินชะเง้อมองไปทางข้างหน้า เห็นเพียงท้ายรถคันอื่นๆ ต่อท้ายยาว หากติดนานไปกว่านี้ คงถึงที่พักช้ากว่ากำหนด


ข้างหน้ามีอุบัติเหตุเหรอครับศศินถามคนขับ


น่าจะมีนะครับ รถพยาบาลเพิ่งผ่านไปเมื่อกี้


ทุกคนในรถต่างก็คิดแบบเดียวกับเขา หลังจากที่รถพยาบาลวิ่งผ่านไป ทุกคนจึงเริ่มให้ความสนใจทันที แม้แต่มัจฉาที่ใส่หูฟังมาตลอดทางยังรับรู้ได้ไม่ต่างจากคนอื่น


ศศินเห็นมัจฉาเริ่มมีอาการตัวสั่น อาการเดียวกันกับวันที่เห็นเธอในห้องรับรอง ใบหน้าซีดเซียว เหงื่อออก มือไม้สั่น แต่มัจฉาพยายามกลั้นไว้ ไม่ให้แสดงออกมา ศศินเริ่มมั่นใจเพราะผลกระทบทางจิตใจกับอุบัติเหตุของพ่อแม่เธอ พอรู้ว่าข้างหน้ามีรถชน ไม่แปลกเลยที่เธอจะเป็นแบบนั้น


ทุกคนภายในรถยังคงสนใจอยู่ ศศินจึงเรียกความสนใจโดยแจกขนมมากมายให้กับทุกคน ถือได้ว่าช่วยได้ดีทีเดียว


คุณมัจกินไหมครับศศินยื่นขนมให้เธอ แตกต่างจากคนอื่นตรงที่เขาพยายามป้อน


มะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ


ลองกินสิครับ คนอุตส่าห์จะป้อนมัจฉาหันขวับถลึงตาใส่ แค่เธอนั่งข้างเขาก็กลัวคนอื่นคิดไม่ดีจะแย่อยู่แล้ว


ท่านประธานพูดอะไรคะ...มัจฉายิ้มละมุนพร้อมกับกัดฟันถามเบาๆ


ถ้าผมให้ยังไงก็ต้องอร่อย อา... ลองชิมดูสิครับ อา...


เหนื่อยใจ เหนื่อยใจจริงๆ หากเธอไม่กินมันซะ เขาคงคะยั้นคะยอเธออีกนาน สุดท้ายต้องอ้าปากอย่างจนใจ แม้ศศินรู้ว่ามัจฉาไม่เต็มใจเท่าไหร่ แต่มันทำให้เขามีความสุขจนต้องยิ้มออกมา


เห็นไหมล่ะครับ ผมบอกแล้วว่าอร่อย


แค่ขนมชิ้นเดียวเขาต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ แก้มของมัจฉาแดงระเรื่อขึ้นจนเธอเขินเกือบหันไปทางอื่น สายตาคมเขาเหไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนชักสายตากลับมา ตอนนี้รถกำลังขับผ่านจุดเกิดอุบัติเหตุ ศศินจึงเรียกเธออีกครั้ง


คุณมัจครับ!


คะ? ”


มีเศษขนมติดอยู่นะครับเขายกมือไปที่ริมฝีปากของเธอใช้นิ้วโป้งเช็ดออก แม้จะไม่มีเศษขนมติดอย่างเขาว่า ศศินสามารถให้เธอหันมาทางเขาได้โดยไม่มองออกไป มือหนาของเขายังคงนิ่งค้างไม่ยอมขยับออก ริมฝีปากนุ่มนวลทำเอาเขาเริ่มใจสั่น


เช็ดออกหรือยังคะตากลมโตกะพริบปริบๆ จนศศินสะดุ้งเล็กน้อยเรียกสติกลับมาได้ เขาจึงละมือออกจากริมฝีปากคู่นั้น เลื่อนไปทางด้านหลังแล้วปิดม่านหน้าต่างทันที


พรึ่บ!


ข้างนอกมันไม่มีอะไรน่ามองหรอกครับ ผมต่างหากที่น่ามองกว่า


ทีแรกมัจฉาไม่เข้าใจเล็กน้อยว่าทำไมเขาต้องปิดหน้าต่างลง แต่เมื่อฟังอีกทีเธอจึงรู้ความหมายของมัน


เขารู้แล้วสินะ ว่าเราเป็นอะไร


มัจฉาก้มหน้าลงสะกดความอาย แม้เธอจะไม่เห็นภาพอะไรเพราะเขาได้ปิดม่านลงก่อน แต่ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาอยู่ เธอจึงรับรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอ


ศศินขยับมือหนากุมมือเธอไว้ แล้วเลื่อนลงมาวางตรงกลางระหว่างเธอกับเขา มัจฉาจะชักมือออก ศศินยิ่งกุมไว้แน่น แววตามองมาถึงเธอราวกับบอกว่า ห้ามปล่อยความใจดีเหมือนโดนบังคับ มันยากเกินจะต่อต้านได้ ฝ่ามืออบอุ่นนั้นดูเหมือนเต็มไปด้วยความรัก หัวใจเบ่งบาน เธอกำลังได้รับความห่วงใยจากเขา


 [LOADING 50 %]


>> กดติดตาม <<


TALK:TAlK

กรี๊ดดด!! คุณเขารู้แล้วอ่ะแม่ เขากุมมือยัยน้องไว้แน่นเลย

ฝากติดตามด้วยนะคะ เหลือเวลาเพียง 5 วันเท่านั้นนะคะ

ใครยังไม่ได้จับจอง รีบเลยนะคะ เค้ากลัวเตงจะลืม

#รัก




#เปิดสั่งซื้อวันที่ 1 ตุลาคม 2563 เวลา 08.00 น.

#แถมฟรี โปสการ์ด(ลายปก)-ที่คั่น(ลายปก)
-พรีเมี่ยมวันเดย์ ปกแจ็คเก็ต(กำลังวาดอยู่ค่ะ)
-พรีเมี่ยมจำกัดจำนวน(ยังไม่กำหนด) โฟโต้การ์ดพระ-นาง (2 ใบ)
-พรีเมี่ยมจับคู่ การ์ดใสลายปกแจ็คเก็ต (2 ใบ)

ฝากติดตาม จันทร์เร้นรัก หนึ่งในซีรี่ย์ หลงนาง 

v

ซีรี่ย์ชุด•หลงนาง





________________

กดไลค์แฟนเพจ "แววจันทร์"

[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]


+++



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น