●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●| ซีรี่ย์ชุด •หลงนาง•

ตอนที่ 28 : บทที่ 10.2 ▶ อ้อมกอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    27 ต.ค. 63



●◐จันทร์•เร้น•รัก◑●



บทที่ 10.2


[อ้อมกอด]

 ห้านาทีก่อนหน้านั้น


ศศินขับรถออกมาทั้งที่งานยังไม่จบดี ก่อนออกมาเขาจัดการธุระที่เลี่ยงไม่ได้จนเสร็จ ที่เหลือจึงฝากฝังไว้ให้เลขาของเขาดูแลต่อ ศศินขับรถคู่ใจมาถึงหน้าบ้านยายนวล แต่ต้องผิดหวังเพราะบ้านเงียบกว่าปกติ แม้แต่ไฟสักดวงก็ปิดสนิท เขาลองกดออดหน้าบ้านอยู่สองสามทีก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ออกมา ชายหนุ่มยังเดินวนอยู่ตรงนั้นด้วยความเป็นห่วงมัจฉา


ไอ้บ้าอาโปมันพายัยมัจไปไหนวะ


หรือว่ายัยมัจหลับไปแล้ว ไม่สิ! เธอไม่น่าหลับไวขนาดนั้น


หรือว่าเป็นลมล้มในบ้าน ไม่ได้การแล้ว...


ข้อสันนิษฐานของเขาสิ้นสุดลง ศศินเหลือบมองความสูงของรั้วกำแพงบ้าน มันคงไม่ยากนักที่จะปีนข้ามไป เขาเอื้อมมือไปเกาะขอบบนสุด ยกเท้ายันกำแพงรั้วข้างหนึ่ง สูดลมหายใจลึกๆ แล้วเริ่มนับ...


หนึ่ง สอง สา...


ติ๊ง!


เสียงเตือนข้อความเข้า ขัดความบ้าระห่ำปีนรั้วชั่วคราว เขาปล่อยมือลงมาปัดมือที่เปื้อนฝุ่นไปสองสามที เปิดข้อความอ่านที่ส่งมาจากไฟซัล ลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของเขาเอง

 

 

ไฟซัล : ฉันอยู่หน้างาน ตอนแรกว่าจะเข้าไป แต่ดูท่าคงไม่ไหว ฉันส่งอลันเข้าไปแทนแล้วกัน ยินดีกับนายด้วย เอาไว้นัดดื่มกันวันหลังนะห้ามเบี้ยว!

 

 

ศศินอ่านข้อความจากลูกพี่ลูกน้องคนสนิท รู้สึกหงุดหงิดนิดๆ ที่โดนไฟซัลขัดจังหวะ เขาไม่ได้ตอบข้อความกลับเพราะทั้งคู่ต่างรู้นิสัยกันดี ที่พิมพ์ๆ มานี่คือบอกให้รู้แต่ไม่ได้ต้องการคำตอบ เขาหันมาสนใจทำการใหญ่อีกครั้ง สูดลมหายใจลึกๆ อีกที และเริ่มปีนใหม่ แต่...


ติ๊ง!


คราวนี้เป็นเสียงเตือนของอีเมล เป็นเสียงที่ตั้งค่าไว้เฉพาะยัยปลาน้อย ศศินร้อนรนกดอ่านอย่างดีใจ ถึงศศินจะไม่ใช่คนที่มัจฉานึกถึง อย่างน้อยคุณกระต่ายก็อยู่ลำดับแรกของเธอเสมอ


ในข้อความไม่ได้ระบุที่อยู่ แต่ศศินสามารถรับรู้ได้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เธอคงต้องการที่สงบสำหรับจิตใจเป็นการส่วนตัว อย่างน้อยเธอก็ปลอดภัยไม่ได้ไปไหนกับอาโปอย่างที่เขาคิด แต่ที่แน่ๆ เขาไม่ต้องปีนรั้วอีกแล้ว ศศินเหลือบมองที่รั้วกำแพงอย่างนึกอายตัวเอง


ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันคิดจะทำอะไรวะเนี้ยเขาสลัดความคิดพิเรนทร์ออกไป


เมื่อรู้ว่ามัจฉาคงปลอดภัยเขาจึงขับรถออกมาจากบ้านยายนวลตรงกลับคอนโดของเขา ระหว่างทางกลับบ้านเขารู้สึกอึดอัดขึ้นมาในใจแปลกๆ จนต้องทอดถอนหายใจออกมาอยู่หลายครั้ง พอขับมาใกล้จะถึงคอนโดเขาหยุดรอสัญญาณไฟเลี้ยวสักครู่หนึ่ง ตอนนี้ดึกมากแล้ว แสงจันทร์ส่องสว่างไม่มากนักเพราะมันโดนกลุ่มเมฆน้อยปิดบัง จู่ๆ ใบหน้าของมัจฉาลอยขึ้นมา เขามองอย่างงุนงงจนต้องหลุดหัวเราะ ทั้งที่เขาคิดถึงเธอมากขนาดนี้ กลับเป็นคนโง่ขับรถกลับมาคอนโด


ไม่ดีกว่า ให้ฉันต้องกลับบ้านโดยที่เธออาจยังร้องไห้อยู่คนเดียว ฉันไปหาเธอยังดีกว่า ไม่ว่านาทีนี้เธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาเธอ แม้ว่าเธอจะไม่ยินดี แม้ว่าเธอจะถอยห่างจนอยากจะผลักไสไป แต่หากตอนนี้ไม่ได้พบเธอ ฉันอาจทนไม่ไหว คงเพราะฉันคิดถึงเธอมาก คงรู้สึกเสียใจ ที่ดูแลเธอไม่ดีพอ ฉันขอโทษนะมัจฉา ฉันจะไปหาเธอ...


รถของศศินแล่นมาถึงบริเวณบ้านของมัจฉา เขาใช้เวลาขับรถเพียงไม่นาน แต่กลับใช้เวลานานกว่าจะลงจากรถได้ ศศินนึกสมเพชตัวเองนิดหน่อยที่กว่าจะคิดได้ แต่ส่วนหนึ่งก็คิดว่าไม่ลงจากรถแล้วขับกลับเลยดีไหม ได้เห็นหลังคาบ้านเธอก็คงอาจจะพอ สุดท้ายความห่วงความคิดถึงชนะทุกสิ่ง ศศินค่อยๆ เปิดประตูรถลงมามองไปในตัวบ้าน ในใจคิดว่าคงไม่มีอะไรงี่เง่าไปกว่าการขับรถวนกลับมาถึงที่นี่เพราะเป็นห่วงคนอวดดี หากเขาเข้าไปแล้วโดนเธอไล่กลับ วันนี้จะใช้สิทธิ์ความเป็นผัวแทนความเป็นท่านประธานกับเธอซะเลยดีไหม


ศศินกำลังไขกุญแจแต่ประตูไม่ได้ถูกล็อก เขานึกหงุดหงิดมัจฉาที่เผอเรอได้ การที่เขามีกุญแจบ้านหลังนี้ เพราะช่วงเวลามัจฉาอยู่ต่างประเทศเขาให้คนเข้ามาคอยดูแลบ้านนี้ประจำ แม้เธอกลับมาไทยแล้ว ศศินยังแอบส่งคนมาทำความสะอาดเหมือนเดิม เรื่องเข้ามาทำความสะอาดและเรื่องกุญแจเป็นเรื่องที่มัจฉาไม่เคยรู้มาก่อน


แสงไฟในบ้านเปิดอยู่ เธออยู่ที่นี่จริงๆ ศศินเดินอ้อมมาข้างบ้าน หยุดยืนตรงหน้าต่างห้องรับแขก เพื่อเช็กให้แน่ใจว่ามัจฉาอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ไม่ทันได้เห็นร่างหญิงสาว เสียงสะอื้นแสนเศร้าของเธอก็ดังออกมา ทำเอาคนแอบฟังอย่างเขายังรู้สึกเจ็บปวด เหตุการณ์วันนี้เกินควบคุม ทั้งเรื่องอาการป่วยและคนคนนั้น ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ศศินนึกโกรธโทษตนเองที่สุด


ศศินรู้สึกอยากเข้าไปปลอบเธอก็จริง แต่อารมณ์มัจฉาคงอยากอยู่คนเดียวมากกว่า เมื่อเสียงร้องไห้เบาลงและเงียบไป เพราะมัจฉาได้ร้องไห้จนหลับไปแล้วนั่นเอง ศศินตัดสินใจเข้าไปหาเธอ หญิงสาวที่หลับไปไม่รู้ตัวยังมีคราบน้ำตาเปื้อนแก้มอยู่ ในอ้อมกอดมีตุ๊กตากระต่ายที่เขาแอบให้ในงานศพพ่อแม่เธอ ศศินนั่งมองร่างบางอย่างสงบ เขาเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้เพราะคิดว่าสักวันเธอคงได้พบกับเขา แต่คนที่เติบโตมาโดยลำพัง มีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ พอมาเจอแบบนี้คงทำใจไม่ได้ ศศินรู้ดีหากเขาไม่เข้าไปแทรกแซงการเข้างานของเธอ มัจฉาคงไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้


พ่อคะ... แม่คะ... อย่าทิ้งหนูไป...


เสียงละเมอฝันร้ายทำเอาเธอร้องไห้ตัวสั่น มือน้อยยังกอดรัดตุ๊กตากระต่ายไว้แน่นไม่ปล่อยวาง ศศินโอบกอดคนตัวสั่นเทาเพิ่มความวางใจให้กับเธอ แม้เพียงยามละเมอก็ยังดี อ้อมกอดที่กว้างใหญ่ของเขาโอบรัดร่างเล็กๆ ของเธอได้พอดี ศศินกอดเธอไว้แน่น จนรู้สึกถึงน้ำตาของมัจฉาซึมเลอะตรงหน้าอก เสียงสั่นละเมอเปรียบดั่งน้ำมันราดตรงกลางใจเขา มันร้อนแทบไหม้ แทบระเบิด


ในโลกนี้คงไม่มีใครร้องไห้แล้วทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวเจ็บปวดเท่ากับเธอ ศศินขอแค่ได้อยู่ดูแลเธอและต้องเป็นเธอเท่านั้นเดียว แค่นี้เขาก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว เขาหลับตาลงกอดมัจฉาเอาไว้แน่น เขาตระหนักได้แล้วว่า


เขานั้นรักเธอมากเพียงใด...


 [โปรดติดตามตอนต่อไป...]

>> กดติดตาม <<


TALK:TALK

คุณศศินเขายอมรับกับตัวเองแล้วอ่ะแม่ ว่าเขารักยัยน้อง

ฝากเป็นกำลังให้คุณศินและให้ไรท์ด้วยนะคะ --"

อย่าลืมกดหัวใจ ปิ๊ง ปิ๊ง ให้ด้วยน้า





#เปิดสั่งซื้อวันที่ 1 ตุลาคม 2563 เวลา 08.00 น.

#แถมฟรี โปสการ์ด(ลายปก)-ที่คั่น(ลายปก)
-พรีเมี่ยมวันเดย์ ปกแจ็คเก็ต(กำลังวาดอยู่ค่ะ)
-พรีเมี่ยมจำกัดจำนวน(ยังไม่กำหนด) โฟโต้การ์ดพระ-นาง (2 ใบ)
-พรีเมี่ยมจับคู่ การ์ดใสลายปกแจ็คเก็ต (2 ใบ)

ฝากติดตาม จันทร์เร้นรัก หนึ่งในซีรี่ย์ หลงนาง 

v

ซีรี่ย์ชุด•หลงนาง




________________
กดไลค์แฟนเพจ "แววจันทร์"
[ติดตามนิยาย+เข้ากลุ่มลับ]

+++


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #30 aom333 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 00:49
    น่าจะดราม่า
    #30
    0
  2. #29 ดักกี้_เจ้าเป็ดสีขาว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 23:34

    อย่างน้อยก็มีคุณกระต่ายนะ

    #29
    0
  3. #28 ดักกี้_เจ้าเป็ดสีขาว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 23:34

    อย่างน้อยก็มีคุณกระต่ายนะ

    #28
    0
  4. #26 Sen_Yai_นุ่มนิ่ม (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 23:24

    รักน้องงงงง

    #26
    0