[GOT7] ระหว่างเราสองคน (Markbam , Bnior)

ตอนที่ 2 : EP2 | มารยานางร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 295 ครั้ง
    6 ม.ค. 61

 EP2 | มารยานางร้าย

คุณหญิงต้วนกับมินอาคลี่ยิ้มเมื่อเห็นว่ามาร์คเดินเข้ามาในร้าน แต่!!..ไม่ถึงอึดใจรอยยิ้มนั้นก็หายไปกับอากาศ เพราะแขนของชายหนุ่มถูกคล้องควงมาโดยผู้หญิงผมสีบอร์นน้ำตาลยาวกลางหลัง ผิวสีแทน เดรสลายดอกไม้ที่ดูเหมือนเรียบร้อยแต่กลับเสริมให้เจ้าตัวดูเซ็กซี่จนคนพากันมองเหลียวหลังทั้งชายและหญิง

 

"สวัสดีค่ะคุณแม่" แบมแบมฉีกยิ้มหวาน ยกมือไหว้ทักทายผู้หญิงที่สูงวัยกว่าอย่างนอบน้อม หากแต่กลับถูกมองกลับมาด้วยสายตาไม่พอใจ

 

"มาร์คเขาลองชุดแต่งงานกับหนูมิน หล่อนตามมาทำไมไม่ทราบ" คำพูดที่ไม่ค่อยจะญาติดีหลุดออกมาจากปากเพราะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่ลูกชายติดพันจนไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง ส่วนแบมแบมเมื่อเจอตอกกลับแสกหน้ามาก็ยื่นมือไปจับมือแกร่งของมาร์คสีหน้าหมองเหมือนกำลังเสียใจที่ได้ยินคำพูดแบบนี้

 

"คุณแม่พูดกับแบมแบมแบบนี้ไม่ถูกนะ"

 

"ทำไมจะพูดไม่ได้รู้ทั้งรู้ว่าลูกกำลังจะแต่งงานกับหนูมินยังจะมีหน้าตามมาอีก ด้านจริงๆเลยนะหน้าหล่อนเนี่ย" คุณหญิงต้วนจงใจว่าเสียงดังให้คนอื่นๆ ที่อยู่ในร้านได้ยินหวังให้แบมแบมอับอายที่หน้าด้านมายุ่งกับลูกชายของนาง แบมแบมมีน้ำใสๆเอ่อคลอดวงตาจนมาร์คนึกสงสารโอบไหล่เชิงปลอบ

 

"แต่คุณแม่คะ มาร์คเขาคบอยู่กับแบม  แบมมาก่อนนะคะ...มันถูกแล้วหรือคะที่จับมาร์คให้แต่งงานกับคนอื่น " น้ำเสียงของแบมแบมสะอื้นแต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้สถานการมันพลิก คนในร้านต่างเริ่มมองแบมแบมด้วยความสงสารและกระซิบกระซาบนินทาคุณหญิงต้วนและมินอา

 

"นี่หล่อน!" คุณหญิงต้วนหมดความอดทน ตะคอกแบมแบมลั่น จนเจ้าตัวตกใจซุกอกมาร์คราวกับหาที่พึ่ง 

 

"คุณแม่ครับ ทำไมต้องพูดกันขนาดนี้ แค่เขาต้องยอมให้ผมแต่งกับคนอื่นก็ถือว่าเขาใจกว้างแล้วนะ" เพราะแบมแบมเป็นผู้หญิงที่อยู่ในโอวาทตลอดมา ไม่เคยแม้แต่จะเถียงหรือทำให้ไม่พอใจ เขาจึงเชื่อว่าแบมแบมไม่มีมารยา ผิดกับคนที่ผ่านโลกมาเยอะอย่างคุณหญิงต้วน เห็นชัดๆว่าเจ้าหล่อนจงใจยั่วโมโหนาง

 

"แต่แกกำลังจะแย่งงานกับหนูมิน แกควรจะเลิกยุ่งกับแม่นี่" 

 

"ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะครับ ผมยอมแต่งให้แล้ว แม่เองก็สัญญาแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของผม แล้วตกลงจะลองไหมครับชุดแต่งงานน่ะ ถ้าไม่ลองผมจะกลับไปทำงาน"  ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าหลับหันหลังหมายจะออกจากร้านด้วย แต่มินอากระวีกระวาดมาคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน

 

"ลองสิคะ พี่มาร์คอยู่ลองก่อนนะคะ แค่แปปเดียวเอง หนูมินไม่อยากลองคนเดียว" เจ้าตัวพูดอย่างออดอ้อนแววตาน่าสงสาร แต่มาร์คก็ยังเฉย เขายืนอยู่ตั้งนานไม่คิดจะลองมันทำให้เขารู้สึกเสียเวลา

 

"อยู่ลองก่อนก็ได้นี่คะ วันนี้คุณไม่มีประชุมเสียเวลานิดหน่อยคงไม่เป็นไร" เป็นแบมแบมที่เสนอตัวมากล่อมมาร์คแทน ใช่ว่าใจกว้างเหมือนแม่น้ำ แต่กำลังแสดงถึงความเหนือกว่าในสายตาของมาร์ค หนำซ้ำตอนที่พูดคำว่า 'เสียเวลาหน่อยก็ไม่เป็นไรเธอมองตามินอาว่าที่เจ้าสาวให้รู้ตัวว่าชายหนุ่มกำลังมองเรื่องการลองชุดเป็นเรื่องเสียเวลา ทำเอามินอาหน้าเสียพูดไม่ออกไปหลายวิ

 

"เมื่อเช้ายังไม่อยากให้แต่งอยู่เลย ตอนนี้ทำไมยอมเสียล่ะ" มาร์คถามขึ้นอย่างแปลกใจ เพราะที่จริงถึงแบมแบมจะยอมเรื่องการแต่งงานก็ใช่ว่าเจ้าตัวจะไม่เสียใจ  ดังนั้นเธอก็น่าจะเห็นดีเห็นงามด้วยถ้าเขาจะไม่ลองชุด 

 

"ไม่อยากยอมหรอกค่ะ แต่ว่าแบมไม่อยากให้คุณมีปัญหากับคุณแม่ อีกอย่างแบมอยากเห็นคุณในชุดเจ้าบ่าวหล่อๆ ถึงแม้ว่าแบมจะไม่ได้เป็นเจ้าสาวก็เถอะ" ต้นประโยคเธอยอมรับว่ามารยาไปบ้าง แต่หลังๆมันเจ็บจนน้ำตาคลอ หลายๆคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันสงสาร ไม่เว้นแม้แต่มาร์ค...ทั้งๆที่ความจริงแล้วเขาออกจะไม่ใส่ใจคนรอบข้าง แต่เท่าที่รู้จักกันมาแบมแบมออกจะแข็งแกร่งพอแสดงด้านที่อ่อนแอออกมาจึงมีอิทธิพลต่อเขาไม่น้อย

 

สุดท้ายเขาจึงอยู่ลองชุดแต่งงานโดยที่ต้องเข้าไปวัดตัวด้านใน จึงมีแต่แบมแบมที่ต้องอยู่เผชิญหน้ากับคุณหญิงต้วน และว่าที่เจ้าสาว เธอนั่งลงตรงโซฟาตรงข้ามกับทั้งสองอย่างไม่มีใครเชิญ แล้วเล่นเกมส์จ้องกับมินอาจนอีกฝ่ายต้องหลบ

 

"ทำไมหล่อนต้องมาจ้องหนูมินด้วยสายตาแบบนี้" หญิงสูงวัยถามขึ้นอย่างไม่พอใจ แบมแบมจึงเบนสายตามามองและยิ้มให้คุณหญิงแทน

 

"ก็มองเพื่อที่จะได้จำหน้าผู้หญิงคนนี้ให้ขึ้นใจไงคะ อีกหน่อยมีลูกมีหลานจะได้เล่าถูกว่าคนที่แย่งของๆคนอื่นหน้าตาเป็นยังไง" คำตอบของแบมแบมทำให้คุณหญิงอยากจะลุกขึ้นกรี๊ดดังๆ ในขณะที่มินอาหน้าชาเขย่าแขนคุณหญิงเร่าๆเพื่อให้ช่วยจัดการให้ตน 

 

"มากไปแล้วนะแบมแบม ทำไมกล้าพูดถึงขนาดนี้"

 

"แต่แบมว่า แบมก็ผู้ดีแล้วนะคะ ถ้าเป็นคนอื่นหนูมินของคุณแม่อาจจะโดนตบประจานไปแล้วก็ได้นะ" แบมแบมทำหน้าตางุนงงราวกับไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนพูดมันออกจะแรงไป แต่สายตาของเธอจงใจยั่วโมโหมินอาเต็มที่ และมินอาก็ถูกเลี้ยงมาอย่างสูงส่งทนไม่ได้อย่างยิ่งที่ให้คนมาดูแคลนตนเองติดๆกันแบบนี้ มือเรียวจึงคว้าแก้วน้ำขึ้นสาดหน้าแบมแบมเต็มๆ

 

"หุบปากของเธอไปซะ ไม่ว่ายังไงฉันกำลังจะเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้อง!"   คุณหญิงต้วนกำลังนึกดีใจที่ว่าที่ลูกสะใภ้ลุกขึ้นสู้   แต่ต้องมีเรื่องให้ผิดหวังเพราะมาร์คเดินมาด้านหลังแล้วเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี!!

 

"คุณทำอะไรของคุณ " มาร์คตวัดสายตามองมินอาอย่างไม่พอใจ แล้วตรงดิ่งไปประคองแบมแบมให้ลุกจากโซฟา มือแกร่งพยายามซับน้ำออกให้มากที่สุด 

 

"พี่มาร์คคะ หนูมินไม่ได้ตั้งใจนะ"

 

"ใช่หนูมินเขาไม่ได้ตั้งใจนะลูก" คุณหญิงรีบช่วยว่าทีลูกสะใภ้ แต่มาร์คไม่ฟังเสียงเพราะเห็นตำตาว่ามินอาทำอย่างตั้งใจ

 

"ไม่ได้ตั้งใจยังเปียกขนาดนี้เนี่ยนะ"  คำถามที่ชายหนุ่มตอกกลับมา ทำเอามินอาหน้าเสีย ชักเริ่มรู้ตัวว่าเหตุการณ์ทั้งหมดแบมแบมจงใจทำให้เธอดูแย่ในสายตาของมาร์ค และแน่นอนว่าแบมแบมฉวยโอกาสนี้เรียกคะแนนให้ตนอีก

 

"มาร์คคะอย่าโวยวายไปเลยค่ะ เปียกแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อย่าว่าคุณมินอาเธอเลย เธอคงอายที่ถูกมองว่าแย่งคุณมาจากแบม ก็เลยทำอะไรไม่คิด"  เมื่อได้ยินแบบนั้นมาร์คจึงมองหน้ามินอาอย่างเอือมๆแล้วฉุดดึงมือแบมแบมออกมาจากร้านไม่ฟังเสียงใครอีก

 

"ฉันจะพาเธอไปส่งที่คอนโดก่อนก็แล้วกัน" มาร์คมองสภาพแบมแบมก่อนจะตัดสินใจพากลับไปส่งที่คอนโด เธอไม่ปฏิเสธแต่กลับเอนตัวเข้าซบต้นแขนแกร่ง

 

" แบมเหนื่อยจังเลยค่ะ ไปส่งแล้วอยู่เป็นเพื่อนแบมนะคะ" มาร์คไม่ได้รับปากแต่ก็ไม่ปฏิเสธ แบมแบมจึงถือว่าเขารับปากแล้วที่จะอยู่เป็นเพื่อน

 

 

ทันทีที่ประตูปิดลง แบมแบมก็โอบต้นคอแข็งแกร่งของมาร์ค ท่าทางยั่วยวนแต่ดูเป็นธรรมชาติมากกว่าจะปรุงแต่ง มาร์คจึงอดไม่ได้ที่จะลูบเอวบางละมาถึงสะโพก    ฝ่ามือแกร่งเริ่มเคล้นคลึงมากกว่าลูบไล้ แบมแบมคลี่ยิ้มก่อนจะเป็นคนหยุดฝ่ามือของเขาเอง

 

"แบมไปอาบน้ำก่อนนะ...อืมมม.." ดูเหมือนจะไม่ได้อย่างที่ขอเพราะชายหนุ่มประกบจูบอย่างเร่่าร้อน ไม่จำเป็นต้องเอ่ยเป็นคำพูดก็รู้ว่าเขากำลังต้องการและจะไม่รอให้เธออาบน้ำก่อนแน่ๆ 

 

 

ตามหาฉากที่หายไป

 

 

 

แบมแบมลืมตามองเพดาน ถึงร่างกายจะเพิ่งผ่านความสุขมา แต่หัวใจสิ มันยังไม่ยอมผ่านเส้นทางเจ็บปวดอยู่ดี เข้าใจทุกอย่างและเพราะรักถึงยอม แต่หัวใจไม่คุ้นเคยกับความเจ็บปวด

 

ในที่สุดดวงตาสวยคมก็ฉายแววดุดันขึ้นโดยคนที่กำลังเหนื่อยหอบซบอกเธอไม่มีวันได้เห็น รักมากก็ย่อมหวงมาก และเพราะหวงจะไม่ยอมยกให้ใคร เธอจะทำให้มาร์คสยบแทบเท้าจนไปไหนไม่เป็นให้หายใจเข้าหายใจออกเป็นเธอแค่คนเดียว

 

"ครืดดดดด...ครืดดดด...” เสียงมือถือเครื่องหรูทำให้แบมแบมใช้มือเรียวบางควานหามือถือที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะกดรับ ในขณะที่ชายหนุ่มข้างกายยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ดวงตาคมปรือขึ้นมองชื่อปลายสาย 'พี่เจนนี่ผู้จัดการโมเดลลิ่งที่เธอทำงานอยู่เป็นผู้โทรเข้ามา ให้เดาคงมีงานมาเสนอให้เธอทำแน่ๆ

 

"ว่าไงคะ พี่เจนนี่" เสียงหวานติดแหบกรอกลงไปทันทีที่กดรับ จากนั้นก็ขยับกายลุกขึ้นจากเตียงมายืนคุยที่ริมหน้าต่าง เพื่อที่จะได้ไม่รบกวนการนอนของมาร์ค

 

["ตั้งแต่คบกับคนนั้นเราแทบจะไม่รับงานเลยนะแบม ตอนนี้พี่เลยอยากถามว่าพร้อมจะรับการหรือยัง  "] คำถามนั้นทำให้แบมแบมหันกลับไปมองคนที่เธอรักแสนรักบนเตียง เพราะแคร์เขาเธอถึงเกือบจะละทิ้งความเป็นนางแบบ ไม่อยากให้เขาเสียความรู้สึกที่เธอต้องนุ่งน้อยห่มน้อย แต่ดูเหมือนเธอจะคิดดีเกินไป ลองเปลี่ยนมันบ้างท่าจะดี ดูสิว่ามาร์คจะทำหน้ายังไง

 

"อืม พร้อมแล้วค่ะพี่ พี่หางานส่งมาได้เลย แต่ว่าอย่ารับเยอะนะคะ แบมเน้นน้อยแต่แรงค่ะ"

 

["ห๊า! ว่าไงนะแบบแรงๆเหรอ พี่ได้ยินผิดไปหรือเปล่าเนี่ย "] ปลายสายถามกลับมาอย่างไม่ค่อยจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน 

 

"ค่ะ พี่ได้ยินไม่ผิดหรอก อย่างที่บอกไปนั่นแหละค่ะ แล้วก็ไหนๆก็ไหนแล้วการคัมแบล็คของแบมขอแบบเด็ดๆเลยนะคะ"  แววตาที่จับจ้องมาร์คที่กำลังหลับสบายฉายแววร้ายขึ้นมาเมื่อพูดถึงความจำนงที่มีต่องานชิ้นต่อไป ททางด้ายปลายสายแม้ว่าจะยังจับต้นชนปลายไม่ถูกถึงสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงแต่ก็พร้อมที่จะจัดให้ เพราะในวงการนางแบบคอนเซ็ปแรงๆกระชากใจชายหาง่ายกว่าแบบเรียนร้อยคิกขุหลายเท่าตัว

 

["ได้ งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ ส่ายๆรอฟังข่าวดีได้เลย"] สิ้นสุดการสนทนา หญิงสาวก็กลับมาที่เตียงอีกครั้ง นิ้วเรียวไล้โครงหน้าของชายหนุ่มอย่างหลงใหล มีเสียงหายใจฮึดฮัดรำคาญที่ถูกรบกวน แต่ร่างบางก็ยังไม่หยุด เธอยังคงจนมือแกร่งคว้ามือของเธอเอา ทั้งที่ยังหลับตาพริ้มอยู่

 

"ขนาดนี้แล้วยังไม่ตื่นอีกนะคะ"ใบหน้าสวยคมก้มลงมากระซิบ ก่อนจะอ้าปากขบเม้มใบหูของเขาเบาๆ งานนี้ได้ผลเกินคาด เขาลืมตาขึ้นอย่างงวงเงีย 

 

"เช้าแล้วเหรอ?"

 

"ค่ะ เช้านี้เราออกไปทานข้าวข้างนอกกันนะคะ ของสดในตู้เย็นหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้วแบมยังไม่ได้ซื้อมาเลย" คำพูดนั้นทำให้มาร์คเงียบไป คงเป็นเพราะตั้งแต่เขาอยู่ที่นี่ไม่เคยเลยที่จะออกไปทานข้าวเช้าข้างนอกแบบนี้เลยตั้งตัวไม่ค่อยจะทัน

 

"อย่าเงียบสิคะ เอาเป็นว่าแบมจะเลือกร้านที่อร่อยๆนะ  ตอนนี้ไปอาบน้ำเถอะนะคะ ถ้าสายแล้วรถติดไม่รู้ด้วยนะ"  แบมแบมพูดก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเตรียมเสื้อผ้าทำงานให้เขาพร้อมใส่

 

 

ช่วงสายแบมแบมถูกเรียกตัวเข้าโมเดลลิ่ง เธอถูกแนะนำให้รู้จักกับช่างภาพที่กำลังมาแรงที่สุดในตอนนี้ แบมแบมไม่อยากจะเชื่อว่าคนๆนี้จะเป็นมืออาชีพ เพราะดูๆแล้วอายุก็น่าจะเพิ่งยี่สิบต้นๆ 

 

สวัสดีครับ คิมยูคยอม หรือจะเรียกผมว่ายูคยอมเฉยๆก็ได้ครับ

 

จ๊ะน้องยูคยอม น่าจะเป็นน้องล่ะมั้ง ยังดูเด็กอยู่เลยนี่ใช่ไหม” แบมแบมทักทายกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไม่ถือตัว จนทำให้ช่างภาพหนุ่มถึงกับค้างไปชั่วขณะ

 

เอ่อ...ครับผม 20 ปีนี้แหละครับ

 

แหม พี่เดาถูกจริงๆด้วย เรียกพี่ว่าพี่แบมแล้วกันนะจ๊ะ ว่าแต่คอนเซ็ปของงานครั้งนี้เป็นยังไงบ้างคะพี่เจนนี่” เจ้าตัวพูดจีบปากจีบคอ ก่อนจะหันไปคุยกับผู้จัดการโมเดลลิ่ง

 

ก็ได้ตามที่เราเรียกร้องนั้นแหละ” ว่าแล้วก็ส่งตัวอย่างคอนเซ็ปให้ แบมแบมรับมาดูชั่วครู่ริมฝีปากอิ่มก็คลี่ยิ้มอย่างพึ่งพอใจ 

 

ไม่เลวเลยค่ะ ว่าแต่จะเริ่มเมื่อไหร่คะ?”

 

วันจันทร์ ช่างภาพก็ยูคยอมนี่แหละ เตรียมตัวด้วยล่ะ”  พี่เจนนี่บอกกำหนดการก่อนจะจับไหล่ยูคยอมเพื่อบอกว่าช่างภาพที่จะเก็บภาพของเธอคือคนที่เพิ่งจะแนะนำให้รู้จักกัน  ทำเอาแบมแบมเลิกคิ้วขึ้นพิจารณามองเด็กหนุ่มอีกครั้ง รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อคมเข้มแถมยังเด็ก ถึงจะไม่ชัวร์แต่ก็พอจะเข้าทางอยู่บ้าง

 

ยินดีที่ได้ร่วมงานนะน้องยูคยอม เอางี้ดีไหม พี่แบมจะเลี้ยงข้าวเพื่อฉลองที่เราได้ร่วมงานกัน” ร่างบางยิ้มอย่างมีไมตรี เชิญชวนให้อีกฝ่ายรับปาก 

 

จะดีเหรอครับพี่แบม ผมเป็นผู้ชายผมเป็นคนเลี้ยงน่าจะดีกว่านะครับ” ถึงจะดีใจที่ผู้แสนจะเซ็กซี่ตรึงใจชวนเลี้ยงข้าว แต่ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษเด็กหนุ่มเลือกที่จะเสนอตัวเป็นฝ่ายจ่ายแทน

 

โอ้ยไม่เป็นไรหรอกน่า พี่เป็นฝ่ายเลี้ยงดีแล้วน่า..ป่ะไปกันเถอะอีกเดี๋ยวก็เที่ยงแล้ว ขืนไปช้าร้านที่พี่ชอบจะเต็มเสียก่อน” พูดเร็วคิดเร็ว แบมแบมเดินมาคล้องแขนยูคยอมแล้วพาเดินออกไปอย่างไม่รอคำคัดค้าน ยูคยอมจ้องมองมือเรียวบางที่จับแขนของตน อยู่ๆเลือดของเด็กหนุ่มวัยรุ่นสูบฉีดไปทั่วร่าง ถึงแม้ว่าจะเคยถ่ายภาพนางแบบสุดเอ็กซ์มาหลายต่อหลายครั้ง แต่ผู้หญิงคนนี้ช่างเย้ายวนจริงๆ กลิ่นกายก็หอมจนชวนให้เคลิบเคลิ้ม ว่าแล้วก็ชักอยากจะปีนเกลียวรุ่นพี่เสียแล้วสิ!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 295 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

567 ความคิดเห็น

  1. #542 monthiaomsin17 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 23:54

    ปีนไปเลย พี่แบมไม่สนใจพี่มาร์คแล้ว

    #542
    0
  2. #251 ppploycb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 21:31
    ร้ายกันทั้งเรื่องหรือป่าว5555555555555
    #251
    0
  3. #247 ponypink27 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 08:23
    ร้ายเลย555
    #247
    0
  4. #210 MB_MarkBam9397 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 21:45
    ขอแรงๆ
    #210
    0
  5. #140 Beau-RM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 22:28
    ตายละยูคคยอมมี่ คิดไรอ่ะ
    #140
    0
  6. #63 dada0627 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 20:15
    ดีแล้วแบมกลับมารับงาน ดูซิพี่มาร์คจะว่ายังไง
    #63
    0
  7. #38 Galaxy_q (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 22:29
    ยูคคคคอย่าไปเป็นมือที่สามของเขานะลูก เจ๊ขออ
    #38
    0
  8. #16 lovebam2x (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 12:55
    อ่ะแน่ะแบม สงสารยุคแล้วอ่ะอย่าใช้น้องเป็นเครื่องมือนะ แต่ถ้าทำให้มาร์คไปไหนไม่ได้ ก็จัดเลย 555555 สับสนงงงวยกะตัวเองละค่ะ
    #16
    0