หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 61 : บทที่ 13 ผมปล่อยคุณไปไม่ได้จริงๆ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 190 ครั้ง
    16 ก.ค. 63




ราฟาเอลช้อนร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนทันทีที่พยาบาลฉีดยาให้หญิงสาวเสร็จ จังหวะการก้าวเดินตอนกลับไปยังรถที่จอดรออยู่หน้าตึกต่างจากตอนเข้ามาลิบลับเมื่ออาการของหญิงสาวในอ้อมแขนไม่ได้หนักหนาอย่างที่เขาวิตกกังวล

ซอว์เยอร์ที่เดินตามทุกฝีก้าว เร่งฝีเท้าแซงไปเปิดประตูรถให้ ราฟาเอลขึ้นไปบนรถแล้วหันมาสั่งความกับคนสนิทด้วยน้ำเสียงที่กลับมาราบเรียบอย่างเช่นทุกครั้งแล้ว...

ให้ใครก็ได้มาขับรถ ฉันจะกลับไปที่คฤหาสน์ ส่วนนายกลับไปทำงาน ฉันคงไม่เข้าบริษัทจนกว่ามินลดาจะหายป่วย

ระวังตัวด้วยนะครับ ซอว์เยอร์เอ่ยอย่างเคร่งเครียด เขามักจะติดสอยห้อยตามผู้เป็นนายไปทุกที่ทุกฝีก้าว เพราะการลอบทำร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อนทำให้เขารู้ว่ามีใครสักคนที่เป็นคนใกล้ตัวมากๆ ต้องการทำร้ายผู้เป็นนาย ซึ่งการที่เขารู้แค่ว่า เป็นใครสักคน’ แต่ไม่รู้ว่าคนๆ นั้นเป็นใครนี่แหละที่มันเป็นปัญหา มันทำให้เขาไม่กล้ามอบหมายงานเกี่ยวกับด้านความปลอดภัยของผู้เป็นนายให้ใครสักคนและต้องทำด้วยตัวเองทุกครั้ง บอดี้การ์ดส่วนมากทำงานกับครอบครัวอัลฟองเซ่มานานก็จริง คนใหม่ๆ เขาก็เป็นคัดเลือกมาด้วยตัวเอง แต่เรื่องเงินก็ไม่เข้าใครออกใครเช่นกัน

รู้แล้ว ยังไงก็ฝากงานด้วย

ครับ ซอว์เยอร์ค้อมหัวตอบรับอย่างนอบน้อมก่อนจะปิดประตูรถให้ผู้เป็นนาย

ซอว์เยอร์เลือกบอดี้การ์ดคนหนึ่งในกลุ่มบอดี้การ์ดนับสิบมาขับรถให้ผู้เป็นนาย และเลือกอีกคนหนึ่งมานั่งข้างคนขับ เพราะอย่างน้อยเขาคงไม่สุ่มเลือกมาผิดทั้งสองคน ถ้าคนหนึ่งเป็นฝ่ายตรงข้าม อีกคนก็น่าจะเป็นคนของเขา และเพื่อความปลอดภัยที่มากขึ้น เขาจึงยึดปืนของบอดี้การ์ดทั้งสองคนที่ต้องขึ้นไปนั่งบนรถคันเดียวกับผู้เป็นนายไว้

ไม่จำเป็นต้องให้ทั้งสองคนที่นั่งอยู่บนรถคันเดียวกับราฟาเอลพกปืน เพราะถ้าเกิดเหตุการณ์เลวร้ายขึ้นมาจริงๆ บอดี้การ์ดนับสิบในรถอีกสี่คันที่ทำหน้าที่คุมกันอันตรายจะเป็นคนจัดการเรื่องนั้นทั้งหมด

*

ลีมูซีนสีดำสนิทแล่นไปตามถนนด้วยอัตราเร็วเต็มพิกัด แต่กระนั้นภายในรถก็ยังนิ่งเงียบสม่ำเสมอจนแทบไม่รู้สึกถึงล้อที่บดเบียดกับถนน มีเพียงภาพที่หายวับไปจากสายตาเท่านั้นที่ทำให้ผู้ที่อยู่ในรถรู้ว่ารถกำลังแล่นเร็วเพียงใด

ร่างบางที่เริ่มขยับตัวขยุกขยิกทำให้เจ้าของตักกว้างที่อุทิศให้หญิงสาวกึ่งนั่งกึ่งซบอยู่ก้มลงมอง คิ้วเรียวของหญิงสาวขมวดเข้าหากัน เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม ก่อนที่ชื่อของเขาจะหลุดออกมาจากริมฝีปากสีซีดและแห้งผากเพราะพิษไข้

ราฟาเอล” เสียงหวานแหบโหยเอ่ยขึ้นเพียงเสียงกระซิบแต่คนที่รอฟังอยู่ก็ได้ยินมันอย่างชัดเจน

ผมอยู่นี่ เขาเอ่ยตอบรับคำเรียกชื่อของเธอแล้วก้มลงจุมพิตกลุ่มผมนุ่มเบาๆ

หญิงสาวลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาสีดำขลับดุจกวางวาววับไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ก่อนจะหลับลงอีกครั้งพร้อมๆ กับน้ำตาที่ร่วงพรูลงมาไม่ขาดสาย

มือปืนนั้นฟื้นแล้ว แล้วก็คุณก็รู้แล้วว่าฉันไม่เกี่ยวกับคนที่ลอบทำร้ายคุณ...ฮึก คุณจะเก็บฉันไว้อีกทำไม ทำไมไม่ปล่อยฉันไป” คำต่อว่าต่อขานยาวเหยียดออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อปนเสียงสะอื้นไห้

ทำไมคุณถึงไม่อยากอยู่กับผม ชายหนุ่มถามกลับทั้งๆ ที่รู้ว่าหญิงสาวแค่ละเมอเพราะพิษไข้

เธอไม่มีสติด้วยซ้ำตอนที่พูดออกมา แต่ถึงอย่างนั้นคำพูดไร้สติของหญิงสาวก็ทำหัวใจของเขาเต้นสะท้านด้วยความเจ็บปวด

ฉันจะอยู่กับคุณแบบนี้ต่อไปได้ยังไง...ฮึก มันไม่ถูก...ต้อง...สำหรับ...

หญิงสาวในอ้อมแขนซุกหน้ากับอกเขา สะอื้นฮักแล้วพูดกับอกเขาด้วยเสียงอู้อี้ก่อนที่ปลายเสียงจะค่อยๆ แผ่วลงและหายไปทั้งๆ ที่พูดยังไม่จบประโยค เพราะหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมอกเขากลับเข้าสู่นิทราอีกครั้ง

ผมปล่อยคุณไปไม่ได้จริงๆ ผมทนเห็นคุณเป็นของคนอื่นไม่ได้ ราฟาเอลโอบกระชับร่างบอบบางในอ้อมแขนแน่นขึ้นแล้วกระซิบบอกคนที่หลับสนิทไปแล้ว ก่อนจะจูบกลางกระหม่อมเล็กซ้ำๆ เพื่อปลอบประโลมหัวใจที่เจ็บปวดของตัวเอง

.......................

ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ

อุดหนุน E-book >>>คลิก<<<



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 190 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #1006 Takata (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 21:57

    แผ่นสะดุดถูกเวลา เหมือนคุยกันคนละเรื่องสุดท้ายเข้าใจผิดนางเอกหนีกว่าพระเอกจะตามไปงอนมันจะออกแนวหงุดหงิดหน่อยๆแต่มันคือนิยาย

    #1,006
    0
  2. #1005 praew_chi (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 21:31
    ถ้าคุยกันก้จะไม่เจบ
    #1,005
    0
  3. #1004 tom247 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 17:48
    2คนนี้คุยกันได้น่าหงุดหงิดใจจริงๆ
    #1,004
    0