หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 60 : บทที่ 13 ผมปล่อยคุณไปไม่ได้จริงๆ 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,956
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    15 ก.ค. 63




ราฟาเอลบดขยี้ริมฝีปากอิ่มอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ เขาจูบเธอตามแรงอารมณ์โกรธมากกว่าด้วยแรงพิศวาสอย่างเช่นทุกครั้ง มือหนาโลมไล้ไปทั่วร่างบางอย่างไม่ออมแรงเพื่อระบายทุกอารมณ์ที่หมุนวนอยู่ในหัวลงบนเรือนร่างน่าหลงใหลอย่างลืมตัว แต่เจ้าของริมฝีปากละมุนที่เขากำลังตักตวงความหวานอย่างจาบจ้วง เอาแต่ใจ และดิบเถื่อนกลับนิ่งสนิทไร้การตอบสนองใดๆ  ไม่มีแม้กระทั่งการผลักไสเขาออกด้วยซ้ำ

ราฟาเอลผละออกจากริมฝีปากหวานฉ่ำ เพื่อที่จะได้มองใบหน้าของคนใต้ร่างได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำ เปลือกตาที่ประดับด้วยขนตาสีเข้มชุ่มน้ำและปิดสนิท ที่สำคัญคนใต้ร่างไร้การรับรู้ใดๆ ทั้งสิ้น

เมื่อโทสะเริ่มจางหาย... เหตุผลอยู่เหนืออารมณ์และความรู้สึก... เขาถึงรับรู้ได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากร่างสมส่วนที่แนบชิดอยู่

มินลดาราฟาเอลเอ่ยเรียก แต่เช่นเดิมไม่มีการตอบรับหรือตอบสนองใดๆ

ร่างสูงเท้าแขนกับที่นอนเพื่อยันกายลุกขึ้นอย่างร้อนรน เขารวบสาบเสื้อของหญิงสาวเข้าหากันแล้วติดกระดุมเสื้อที่เขาเป็นคนปลดออก ซึ่งบางเม็ดขาดกระเด็นหายไปเพราะแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ของเขา ชายหนุ่มหลับตาลงอย่างรู้สึกผิดก่อนจะช้อนร่างอ้อนแอ่นร้อนจี้เพราะไข้ขึ้นสูงมาไว้ในอ้อมแขน

กดลิฟต์ให้ที แล้วก็สั่งคนของเราให้เอารถมาจอดรอด้วยราฟาเอลเดินตรงไปยังหน้าห้องทำงาน ออกคำสั่งกับซอว์เยอร์รัวเร็ว เขาไม่หยุดรอให้ซอว์เยอร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยซ้ำตอนที่พุ่งตรงไปยังลิฟต์ ร่างบางในอ้อมแขนที่ไม่รู้สึกตัวทำให้ความกังวลของเขาเพิ่มพูนขึ้นจนกลายเป็นกระสับกระส่าย

โรงพยาบาลนะครับซอว์เยอร์เอ่ยขึ้นพลางเร่งฝีเท้าเดินนำผู้เป็นนายไปยังลิฟต์ แล้วกดเรียกลิฟต์ให้

อืมราฟาเอลตอบรับในลำคอ

ซอว์เยอร์พุ่งตามเข้าไปในลิฟต์แล้วใช้โทรศัพท์สั่งการลูกน้องตามที่ผู้เป็นนายต้องการ...

เป็นครั้งที่สองแล้วสินะที่ผู้เป็นนายของเขาเร่งรีบและร้อนรนขนาดนี้ และทั้งสองครั้งก็มีสาเหตุจากผู้หญิงคนเดียวกัน แม้ว่าตอนนั้นเขาจะรู้ว่าเพราะใคร แต่ไม่รู้ว่าทำไม แต่ครั้งนี้เขารู้แล้วว่าสิ่งที่ซ่อนลึกภายในจิตใจของผู้เป็นนายคืออะไร และในเมื่อปริศนาถูกไขแล้วเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องค้านอีกต่อไป

*

            ภายในตึกขนาดใหญ่อันเป็นที่ตั้งของโรงพยาบาลเอกชนในเครือตระกูลอัลฟองเซ่...

ราฟาเอลกึ่งเดินกึ่งวิ่งอย่างรีบร้อนไปตามทางเดิน คิ้วของเขาขมวดมุ่น ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาสีน้ำตาลทองที่เคยไร้ความรู้สึกนึกคิดเต็มไปด้วยความวิตกเมื่อจนป่านนี้หญิงสาวในอ้อมแขนยังไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ

ชายหนุ่มวางหญิงสาวลงบนเตียงในห้องสีขาวสะอาด แล้วถอยออกมาเพื่อให้หมอและพยาบาลตรวจเช็คร่างกายของหญิงสาวที่ยังไม่รู้สึกตัวอย่างละเอียด

เป็นไงบ้าง คนที่ยืนมองอยู่ถามอย่างใจร้อน ทั้งๆ ที่ผ่านไปได้ไม่ถึงนาที

ไข้ขึ้นสูงครับ เดี๋ยวหมอจะฉีดยาให้ อีกไม่นานไข้ก็คงลด นายแพทย์วัยกลางคนตอบคำถามทันที เมื่อเห็นสีหน้าร้อนรนของคนถาม

               กลับบ้านได้เลยไหม คำตอบของหมอทำให้คนกระสับกระส่ายคลายความร้อนรนลงก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งลงจนเกือบจะเรียบนิ่ง

               ได้เลยครับ ถ้ายังตัวร้อนก็แค่เช็ดตัว แล้วก็ให้กินยา

               นั่นจะฉีดยาใช่ไหมราฟาเอลเอ่ยถามเสียงเข้มเมื่อเห็นพยาบาลเตรียมเข็มฉีดยาแล้วยื่นเข็มนั้นมาให้คุณหมอวัยกลางคน ซึ่งสำหรับเขาอย่างไรเสียก็ยังเป็นผู้ชาย

ใช่ครับ

               ให้พยาบาลฉีด แล้วหมอก็ออกไปด้วย

มือของนายแพทย์ที่กำลังเอื้อมมือไปแตะสะโพกมนของคนที่ยังไม่ได้สติชะงักกึกทันทีเมื่อได้ยินคำสั่งเด็ดขาดและทรงอำนาจ เขายื่นเข็มคืนให้พยาบาล ค้อมหัวน้อยๆ แล้วเดินออกไปจากห้อง พลางคิดในใจ... กิตติศัพท์ที่เลื่องลือมานับสิบปีว่า ราฟาเอล อัลเบิร์ต อัลฟองเซ่ เป็นเจ้าพ่อไร้หัวใจ เป็นแค่ข่าวลือสินะ!’

...............................


ฝากผลงานอีบุ๊ก ด้วยจ้าาาาาา

 

                                   

                                   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #1003 Jeny (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 21:44
    สงสารน้อง เฮียใจร้ายอ่า
    #1,003
    0
  2. #1002 tom247 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 21:03
    ขี้หวงงงง
    #1,002
    0
  3. #1001 WongdueanManee (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 20:45

    หวงมาก

    #1,001
    0