Life in Dragon Farm ชีวิตในฟาร์มมังกร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,629 Views

  • 59 Comments

  • 166 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    32

    Overall
    2,629

ตอนที่ 5 : ผลไม้สามัญชนระดับราชา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    18 ม.ค. 62

ย้อนกลับไปหลังที่ทินโดนำผักผลไม้มาขายในวันอาทิตย์จนหมด ณ ห้องรับประทานอาหารของเจ้าเมืองคนใหม่ เป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาด 5 คูณ 5 เมตร มีโต๊ะกลมที่คลุมด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวลายดอกไม้สีชมพูอ่อน ตรงกลางโต๊ะมีแจกันดอกไม้ที่มีดอกกุหลาบอยู่ในนั้น โต๊ะกลมสีขาวมีเก้าอี้สีดำ 5 ตัวล้อมรอบ ด้านหน้าของโต๊ะคือผนังที่ติดภาพเสือบานใหญ่สุดสวย ด้านซ้ายคือประตูเข้ามาภายในห้อง ด้านขวาคือระเบียงที่สามารถมองเมืองที่สวยงามได้ ด้านหลังคือผนังที่ติดภาพนกอินทรีใบใหญ่ บนเพดานติดโคมไฟเพดานทำจากแก้วใสรูปร่างเหมือนดอกกุหลาบกลับหัวให้ความสว่างด้วยหินเวท ภายในห้องปูด้วยพรมอย่างดีสีขาวอมชมพู


ตอนนี้ภายในห้องมีหญิงสาวสองคนที่แต่งตัวเหมือนสาวใช้กำลังนั่งพับเพียบอย่างเรียบร้อย มือทั้งสองข้างวางไว้บนตักพร้อมก้มหน้าเพื่อหลบสายตาของเจ้านายของพวกเธอ ที่ตอนนี้กำลังนั่งไขว้ขากอดอกบนเก้าอี้สีดำ เขามองลงมายังพวกเธอด้วยสายตาที่จิกกัดด้วยดวงตาเล็กๆ ด้านหน้าของเจ้าเมืองบนโต๊ะมีจานสีขาวที่มีแอปเปิลที่ปอกแล้วถูกผ่าแบ่งเป็นชิ้นๆ ให้พอดีคำอย่างสวยงามมาพร้อมกับส้อมสีทองวางอยู่ที่จาน ด้านหลังของเขาคือภาพนกอินทรีบานใหญ่ ข้างๆ ของเจ้าเมืองมีพ่อบ้านสวมชุดดำเรียบร้อยยืนถือผ้าเช็ดมือ


"นี่นะเหรอผลไม้ที่บอกว่ามันอร่อย หึถึงจะดูสีแดงสดและสวยก็เถอะแต่พอปอกออกมาเป็นสีขาวอย่างนั้นรึ ก็แค่ผลไม้ของสามัญชนจะอร่อยแค่ไหนเชียว"

ชายวัยกลางคนที่มีผมสีดำมัดผมที่ยาวไปด้านหลังเหมือนหางม้า มีหนวดที่ปลายจมูกสีขาวยาวแหลม รูปร่างค่อนข้างผอมที่ใช้ส้อมสีทองจิ้มไปที่แอปเปิลหนึ่งชิ้นแล้วเอาขึ้นมาดูพร้อมบ่นให้สาวใช้และพ่อบ้านฟังก่อนจะกินมันเข้าไป


"อะเหื้อ!!! "

เมื่อเจ้าเมืองกัดแอปเปิลเข้าไปแล้วเคี้ยวก็ถึงกับอุทานออกมาพร้อมกับดวงตาเล็กๆ ของเขาที่เบิกกว้างขึ้น


"นี่มันรสชาติอะไรกัน กัดคำแรกมันกรอบจนน่าเหลือเชื่อพอเคี้ยวไปเนื้อสัมผัสของมันนิ่ม ทำให้เคี้ยวได้ง่าย เท่านั้นยังไม่พอ รสหวานอมเปรี้ยวที่เข้ากันเป็นอย่างดีของมันจะพุ่งออกมาปะทะกับลิ้นอย่างนุ่มนวลราวกับว่ามีนิ้วของหญิงสาวบริสุทธิ์มาสัมผัสที่ลิ้นอย่างนุ่มนวล นี่พวกเจ้าซื้อสิ่งนี้มาจากที่ไหน"

เจ้าเมืองบรรยายรสชาติของแอปเปิลออกมาเป็นฉากๆ ก่อนจะหันไปถามสาวใช้จนสาวใช้สะดุ้งทำตัวไม่ถูก


"คะ-คือว่า ดะ-ดิฉันซื้อมา จะ-จากร้านขายของ ปะ-ประจำสัปดาห์เจ้าคะ"

สาวใช้คนหนึ่งพูดตะกุกตะกักพลางหลบสายตาของเจ้าเมือง


"ร้านไหน? "

"ระ-ร้านฟาร์ม ทะ-ทินโดเจ้าคะ"

"แล้วยังมีอย่างอื่นอีกไหม"

"มะ-มีค่ะ ทะ-ทุกอาทิตย์ ขะ-เขาจะนำผลละไม้ ละ-เหล่านี้มาขาย บะ-แบบสุ่มค่ะ"

"เจ้าเคยซื้อมาแล้วกี่อย่าง"

"อะ-เออประมาณสิบกว่าอย่างเจ้าคะ"

"สิบอย่างเชียวรึ แถมยังเป็นแบบสุ่มขายอีกสินะ"

"จะ-เจ้าคะ"

"พวกเจ้าสองคนออกไปได้แล้ว"

เข้าเมืองสั่งให้สาวใช้ออกไปจากห้อง สาวใช้ที่ได้ยินคำสั่งก็รีบออกไปทันทีในท่าทางที่ลุกลี้ลุกลน


"ออสบอส"

"ครับท่าน"

ท่านเจ้าเมืองเรียกพ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ โดยที่ไม่หันไปมอง พ่อบ้านที่ได้ยินก็ตอบรับแล้วหันมามองเจ้าเมือง


"ไปหาตัวเจ้าของฟาร์มให้เจอ"

"ครับท่าน แต่ข้าน้อยขอเสียมารยาทถามได้หรือไม่ครับท่าน"

"สงสัยอะไรละ"

"ผลไม้นั้นมันอร่อยถึงกับต้องหาเจ้าของฟาร์มเลยรึครับ"

"ใช่ ตอนแรกข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าผลไม้ระดับนี้จะถูกขายให้สามัญชน ความอร่อยของมันนั้นเรียกได้ว่านำไปเสิร์ฟให้ขุนนางไม่สิมันสามารถนำไปเสิร์ฟให้ราชาได้เลย แล้วถ้ามีคนมาบอกว่าผลไม้นี้มันถูกปลูกมาเพื่อราชาโดยเฉพาะข้าเองก็เชื่อ"

"เช่นนั้นเองหรือครับ"


กลับมา ณ เวลาปัจจุบันที่ตอนนี้ทินโดไม่ได้สนใจคำพูดของสาววัยกลางคนเรื่องที่เจ้าเมืองกำลังตามหาตัวเขาอยู่แม้แต่น้อย ตอนนี้ทินโดเดินมาถึงร้านเสื้อผ้าแล้ว

"กริ้ง!! "

เสียงเปิดประตูร้านเผยให้เห็นเสื้อผ้าที่ห้อยอู่กับราวแขวนเสื้อผ้าอย่างเป็นระเบียบ มีลูกค้าประมาณห้าคนที่กำลังเดินเลือกเสื้อผ้าอยู่ในร้านที่ตกแต่งด้วยไม้สีน้ำตาล


ตอนนี้ผมมาอยู่หน้าร้านขายเสื้อผ้าแล้วดูเหมือนจะเป็นร้านสำหรับสามัญชนทั่วไป

"สวัสดีค่ะคุณลูกค้าไม่ทราบว่าต้องการชุดแบบไหนคะ"

ผู้หญิงที่เป็นพนักงานเดินเข้ามาถามผม

"ขอเสื้อผ้าให้เด็กสองคนนี้หน่อย"

ผมใช้มือสองข้างไขว้กันแล้วชี้ไปที่มิกะและมินะที่นั่งอยู่บนไหล่กำลังมองรอบๆ ด้วยความสงสัย


"ถ้าอย่างนั้นถามดิฉันมาเลยค่ะ"

จากนั้นผมก็ตามเธอไปที่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ จากนั้นเธอก็เปิดตู้ออกมาก็พบกับเสื้อกางเกงรองเท้าชุดชั้นในสำหรับเด็กเต็มตู้มีหลายสีสันให้เลือก


"ดิฉันขอทราบขนาดตัวของลูกสาวทั้งสองด้วยค่ะ"

"ฉันไม่รู้"

"เอ๊ะ!! "

"นูก่อตัวเทานีแล (หนูก็ตัวเท่านี้แหละ) "

"เทานีๆ (เท่านี้ๆ) "

ลูกสาวของผมพูดกับพนักงานด้วยท่าทางไร้เดียงสา


"ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอวัดขนาดตัวของเด็กทั้งสองคนได้ไหมคะ"

"ครับ ลงมานี่สิลูก"

พูดเสร็จผมก็อุ้มลูกสาวของผมลงมาจากไหล่ แล้วจากนั้นมิกะและมินะก็กางแขนให้พนักงานวัดตัวอย่างเรียบร้อยเพราะมีผมยืนคุมอยู่


"ขนาดตัวเท่านี้ดิฉันขอแนะนำชุดของเด็ก 7 ขวบเลยค่ะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการชุดแบบไหนหรือสีไหนดีคะ"

พนักงานถามผมแต่ว่าผมก็ไม่เข้าใจอย่างหนึ่งว่าทำไมต้องเลือกสีด้วยแค่ใส่ได้ก็น่าจะพอแล้ว


"เอามาหมดนั่นแหละ"

ผมขี้เกียจที่จะเลือกสี เพราะมันยุ่งยากและไม่จำเป็นก็เลยเอามาทั้งหมดนั่นแหละเพื่อตัดปัญหา เมื่อผมพูดจบพนักงานที่กำลังหยิบเสื้อออกมาให้ผมดูก็มองมายังผมแล้วนิ่งไปประมาณ 5 วินาทีก่อนที่เธอจะกลับมาขยับตัวแล้วพูดว่า


"เมื่อกี้ว่ายังไงนะคะ"

"ก็บอกเอามาทั้งหมดนั่นแหละ"

"ตะ-แต่ว่าทั้งหมดนี้ราคา 10 เหรียญทองนะคะ"

"เออฉันมีจ่ายเอาหมดนั่นแหละ"

"แต่ว่าคุณจะนำกลับบ้านยังไงเหรอคะมันเยอะมากเลยนะ"

"ก็ใส่ในนี้ไง อย่าเรื่องมากน่ารีบๆ จัดการให้ฉันสะ"

ผมเปิดวาร์ปเล็กแล้วก็ยื่นมือเข้าไปให้เธอดูว่าผมจะวาร์ปของเหล่านั้นไปที่บ้านเลยผ่านเวทมนตร์วาร์ปอันนี้นะ แต่ดูเหมือนเธอจะอึ้งไปแล้วก็ทำตัวไม่ถูก


"วะ-เวทช่องเก็บของเหรอคะ ค่ะๆ เดี๋ยวจะเตรียมการให้เดี๋ยวนี้แหละคะท่าน"

หญิงสาวพูดตะกุกตะกักแล้วยังเรียกผมว่าท่านซึ่งตอนที่ผมเข้ามาไม่เห็นจะเรียกผมแบบนั้นเลย จากนั้นเธอก็วิ่งไปที่เคาน์เตอร์บอกกับพนักงานคิดเงิน


"ทะ-ทั้งหมด 10 เหรียญทองค่ะ"

พนักงานบอกราคาจากนั้นผมก็เดินไปจ่ายแล้วกลับมาหยิบเสื้อทั้งหมดใส่วาร์ปไปที่บ้านแล้วก็เหลือเสื้อกางเกงชุดชั้นในสำหรับเด็กแล้วก็รองเท้าไว้อย่างละสองชิ้นและสองคู่เพื่อให้มิกะและมินะใส่ตอนนี้เลย เมื่อแต่งตัวให้ลูกสาวเสร็จผมก็เดินออกมาจากร้านแล้วเหลือบไปมองในร้านดูเหมือนว่าพนักงานที่ขายของให้ผมจะกำลังถูกชมจากเจ้าของร้านที่เพิ่งออกมาดูสถานการณ์


"ฟ่อนูฮิว (พ่อหนูหิว) "

"ฮิวแลคะป่อ (หิวแล้วค่ะพ่อ) "

ลูกสาวผมสองคนที่ตอนนี้เดินจูงมือผมอยู่ข้างๆ เงยหน้ามองผมด้วยสายตาที่กลมโตบ้องแบ๊วและออดอ้อนเป็นที่สุดพร้อมกับใช้นิ้วชี้จิ้มที่ปากเสริมความน่ารักได้เป็นอย่างดี


"งั้นไปหาอะไรกินกันเถอะ"

"เง้ๆ (เย้ๆ) "

"เอ้ๆ (เอ้ๆ) "


ทางด้านเจ้าเมืองที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่ห้องทำงาน ข้างๆ เขาคือพ่อบ้านคนสนิทกำลังยืนตรงอยู่ ตรงหน้าเขาคือคนใช้ผู้ชายที่เข้ามาในห้องเพื่อจะรายงานอะไรสักอย่าง

"ท่านเจ้าเมืองครับมีคนเจอชายที่ชื่อว่าทินโดเดินอยู่ในเมืองครับ"

"โฮ!! ดีเลย ออสบอสส่งคนที่ติดต่อกับชายคนนั้นเร็วครับ"

"ตามบัญชาขอรับ"






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #14 newnow223 (@newnow223) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 12:18
    ไม่มีไรจะพูดรู้ๆกันอยู่ว่าจะเป็นไงถ้าเชิญ3คนนี้ เพราะมิกะกับมินะยังเด็กอยู่หายนะแน่ๆงานนี้ แล้วมีทิวโดตัวหายนะโลกแตกเลยคับ55555
    #14
    1
  2. #13 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 12:17
    คนในอดีตกาวยังไงคนในอนาคตก็กาวอย่างนั้น มันเป็นกรรมพันธุ์!!!!
    #13
    1
    • #13-1 HJka254 (@sss0874297886) (จากตอนที่ 5)
      20 มกราคม 2562 / 20:47
      กาวตลอดเวลา5555
      #13-1