Life in Dragon Farm ชีวิตในฟาร์มมังกร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,634 Views

  • 59 Comments

  • 162 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    37

    Overall
    2,634

ตอนที่ 4 : พูดก่อนค่อยต่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    18 ม.ค. 62

ณ สลัมที่แออัดและสกปรก ผู้คนที่ผอมแห้งด้วยความอดอยากนั่งอยู่หน้าบ้านของพวกเขา ด้านหน้าของพวกเขาคือถนนแคบๆ จู่ๆก็มีสิ่งมีชีวิตน่ารักสองคนวิ่งผ่านทำให้ลมที่เกิดจากการวิ่งเข้าปะทะกับผู้คนที่อยู่หน้าบ้านปลิวไปตามแรงลม ตามมาด้วยชายหนุ่มผมสีขาวที่วิ่งตามมาติดๆ

"ตายๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "

ตอนนี้มิกะและมินะกำลังวิ่งหนีผมอยู่ ดูเหมือนว่าลูกสาวของผมคิดว่านี้เป็นการวิ่งไล่จับ แล้วก็มีเด็กสาวที่โดนเด็กน้อยสองคนจับแขนเธอคนล่ะข้างแล้วพาเธอวิ่ง ทำให้เธอตอนนี้ลอยอยู่บนอากาศเหมือนกับว่าว ใบหน้าของเธอนั้นล่องลอยไร้ซึ่งสติอีกต่อไปพลางมีน้ำตาที่ไหลเป็นทางพร้อมกับบ่นออกมาว่าตายๆ


"ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "

"ฮะๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "

มิกะและมินะยิ้มอย่างร่าเริงโดยไม่รู้เลยว่าคนที่ลากมาด้วยนั้นกลัวจนสติหลุดไปแล้ว ผมต้องรีบจับเธอสองคนก่อนที่เด็กสาวคนนั้นจะสติหลุดจนกลับมาไม่ได้ ผมจึงก็กระโดดไปดักหน้าทั้งสองคน


"ตุ๊บ"

เสียงเท้าของผมที่เกิดจากการกระทืบถนนเพื่อทำให้ตัวเองลอยข้ามหัวมิกะและมินะและตอนนี้ผมก็มาดักอยู่ตรงหน้าของลูกสาวทั้งสองที่ทำหน้าตกใจแล้วกำลังเบรก ผมเห็นว่ายังไงก็เบรกไม่ทันแน่นอน ผมก็ตั้งท่าให้มั่นแล้วจับทั้งสองไว้


"ครืดดดด!!! "

ผมที่รับตัวลูกสาวไว้ได้ก็ไถลไปข้างหลังเล็กน้อย เมื่อผมจับทั้งสองได้แล้วก็ใช้มือขวาหิ้วทั้งสองคนขึ้นมาราวกับว่าเด็กทั้งสองคนเป็นมะม่วงสองลูกที่ห้อยอยู่ต้นมะม่วงแล้วหมุนไปตามแรงลม ส่วนเด็กสาวที่ลูกสาวของผมจับมาก็นอนสลบอยู่ที่ถนน ผมมองไปรอบๆ เพื่อหาคนมาจัดการเรื่องของเด็กสาว ไม่นานผมก็พบกับชายวัยกลางคนที่แต่งตัวมอมแมมและสกปรกตัวผอมแห้งมองที่มองมายังพวกผมด้วยสายตาที่ตื่นตระหนกอยู่ซ้ายมือของผม


"นี่ลุงรู้จักเด็กคนนี้ไหม? "

ผมถามชายคนนั้นพลางใช้มือซ้ายชี้ไปที่เด็กสาว ส่วนมือขวาของผมก็มีเด็กน้อยสองคนที่กอดอกทำหน้าบูดเพราะว่าโดนจับได้ห้อยต่องแต่ง เมื่อผมพูดจบชายกลางคนก็สะดุ้งทันที ก่อนจะมีท่าทีตัวสั่นราวกับว่ากำลังกลัวผมอยู่


"ฉะ-ฉันรู้ จะ-จักแม่ ขะ-ของเธอ"

ชายวัยกลางคนพูดตะกุกตะกักเพราะหวาดกลัว


"ฝากด้วยแล้วกันนะลุง ผมไปก่อนพอดีมีธุระนะ"

ผมพูดเสร็จชายวัยกลางคนก็พยักหน้าตอบรับ เมื่อผมเห็นดังนั้นก็เดินไปยังทางที่พวกเราวิ่งมาพร้อมกับหยิบลูกสาวสองคนขึ้นมานั่งบนไหล่ เมื่อทั้งสองกลับมาบนไหล่ก็กลับมาร่าเริงอีกครั้ง


"เย่ๆ หล่ายป่อละ (เย้ๆ ไหล่พ่อละ) "

"หล่ายฟ่อๆ (ไหล่พ่อๆ) "


มิกะจะชอบเรียกผมว่าป่อ ส่วนมินะจ๊ะเรียกผมว่าฟ่อ เด็กสองคนเรียกผมด้วยท่าทางร่าเริงแจ่มใส แล้วผมก็เดินไปเรื่อยๆ จนเจอกับกลุ่มชายสิบคนที่กำลังเดินมาหาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ


"แฮ่กๆ ๆ ๆ ตะ-ตามทันจนได้นะ ยัยเด็กเปรต แฮ่กๆ ๆ "

ชายคนแรกชี้มาที่ลูกสาวของผมแล้วก็พูดด่าทอด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ช่างมันเถอะยังไงสะอย่างแรกเลยที่ต้องทำก็คือซื้อเสื้อผ้าลูกๆ จากนั้นผมก็เดินผ่านตรงกลางกลุ่มคนเหล่านั้น ส่วนลูกสาวของผมก็โบกมือให้ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม


"จะไปไหนวะ"

ชายคนที่อยู่ตรงหน้าพูดออกมาอย่างเกรี้ยวกราดพลางง้างหมัดเตรียมจะต่อยหน้าผม


"ปึก!! "

ผมรับหมัดของเขาด้วยมือซ้ายทำให้ชายคนนั้นตกใจดวงตาเบิกกว้าง แล้วผมก็เตะตัดขาของเขาจนล้มลงไปนอนกอง จากนั้นผมก็ง้างเท้าให้ฝ่าเท้าชี้ขึ้นฟ้าแล้วฟาดเท้าลงไปให้ส้นเท้าปะทะเข้ากับท้องของเขาที่นอนหงายอยู่


"ปึก!!! "

"อะเหื้ออออออออ!!!! "

ความแรงของการกระทืบนั้นทำให้เขาตัวงอเป็นรูปตัวUจนต้องร้องออกมาพร้อมกับสำลักน้ำลายเพราะความเจ็บปวดด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดดวงตาเบิกกว้าง มือของเขาทั้งสองข้างขยับมากุมจุดตรงที่โดนกระทืบ หว่า!!ดูเหมือนผมจะกระทืบผิดจุด เผลอไปกระทืบปืนใหญ่ของชายชาตรีที่มีลูกปืนใหญ่สองลูกวางอยู่ข้างๆ แล้วสิ


"เย่ๆ ลูยเลทายป่อ (เย้ๆ ลุยเลยท่านพ่อ) "

"ทานฟ่อเกงจาง (ท่านพ่อเก่งจัง) "

ลูกสาวของผมเชียร์ผมอยู่บนไล่อย่างสนุกสนานพลางจิกเส้นผมสีขาวของผมไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตกลงไป


"ฟิ้ว!! "

เสียงของการเตะที่ผ่านตัดอากาศแล้วกำลังจะเข้ามาปะทะกับคอของผมจากด้านหลัง


"ปึก!! "

"กร๊อป!! "

"อ๊ากกกกกกกกกก!!! ขาฉัน"

ผมใช้มือซ้ายจับขาของคนที่กำลังจะเตะผมได้ จากนั้นก็หักมันจนเกิดเสียงดังกร๊อป ทำให้เจ้าของขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วบอกกับผมว่านั้นมันคือขาของเขา ซึ่งผมก็รู้อยู่แล้วว่ามันคือขาของเขาแต่ทำไมเขาถึงต้องบอกผมอีกว่านั้นคือขาของเขา


"มึงทำอะไรเพื่อนกูหะไอ้คนในเมือง"

ดูเหมือนคนอื่นๆ กำลังโกรธสุดขีดพร้อมกับกรูกันเข้ามาเพื่อจะทำร้ายผมด้วยทุกอย่างที่พวกเขามี ทั้งต่อยทั้งเตะและอาวุธต่างๆ ที่พวกเขาพอจะหาได้ทั้งไม้หน้าสาม ท่อเหล็ก รองเท้าเตะรวมไปถึงวิกผมเพื่อนของพวกเขาที่ทำมาจากหางของม้า แต่ว่าของแค่นั้นทำอะไรผมไม่ได้หรอก


"อ๊ากกกกกกกก!!! "

"อะเหื้อ!!! "

"โอ๊ยยยยยยยย!!! "

"แอ็คคค!!! "

"เอื้อ!!! "

"แอ้!! "

"อิย๊า!! ย๊าแมเต๊ะ!!! "

เสียงร้องของความเจ็บปวดก็ได้เริ่มขึ้นเมื่อพวกเขาเข้ามาโจมตีผมแล้วโดนผมสวนกลับ เสียงร้องของพวกเขาต่างก็มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ว่าแต่ไอ้คนสุดท้ายนี้ไปรู้จักเสียงร้องแบบนี้มาจากไหนวะ? และแล้วไม่นานรอบๆตัวผมก็มีชายฉกรรจ์นับสิบคนนอนกองหมดสภาพอยู่


"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมพวกแกถึงหาเรื่องฉัน แต่สำหรับฉันแล้วต่อยมาต่อยกลับ ฆ่ามาฆ่ากลับจำเอาไว้"

ผมมองลงไปยังพวกเขาแล้วก็พูดธรรมดาปกติเหมือนกับคนปกติเขาพูดกัน แต่ทำไมพวกเขาหน้าเสียเหมือนเจอผีทันทีที่ได้ยินแล้วก็พยายามคลานหนี แต่ผมก็ไม่ได้สนใจแล้วเดินจากไปพร้อมลูกสาวสองคนที่นั่งอยู่บนไหล่


"ทานฟ่อเกงจางเล (ท่านพ่อเก่งจังเลย) "

"ทานป่อชานาล้าว (ท่านพ่อชนะแล้ว) "

ลูกสาวทั้งสองคนของผมก็ยังคงพูดด้วยท่าทางสนุกสนาน


จากนั้นทินโดและลูกสาวของเขาก็เดินออกมาจากสลัมแล้วกำลังจะไปซื้อเสื้อผ้าให้ลูกสาวทั้งสองโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกจับตามองอยู่


ณ ส่วนของย่านการค้าที่มีถนนหินสวยงาม มีน้ำพุที่เป็นใจกลางของย่านการค้า รอบๆน้ำพุจะเป็นวงเวียนกลมที่มีสี่แยกเชื่อมต่อไปยังจุดต่างๆ จุดแรกด้านหลังของผมคือจุดขายสิ่งของเครื่องใช้รวมไปถึงเสื้อผ้า จุดที่สองด้านขวาของผมคือจุดร้านอาหารและร้านขายวัตถุดิบทำอาหารต่างๆ จุดที่สามด้านขวามือคือจุดสำหรับขายของให้กับนักผจญภัยและเครื่องเรียนต่างๆของโรงเรียนสอนนักผจญภัย จุดที่สี่ตรงหน้าของผมคือจุดขายของประจำสัปดาห์และยังเป็นลานกว้างไว้ทำกิจกรรมหรืองานเทสกาลต่าง


"เอาละไปเลือกซื้อเสื้อผ้ากันเถอะลูก"

"คาฟ่อ(ค่ะพ่อ)"

"ค๊าป่อ(ค่ะพ่อ)"

"อ้าวนั้นคุณทินโดไม่ใช่เหรอคา"

ผมที่กำลังจะเดินไปย่านขายเสื้อผ้าก็ถูกทักทายหญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วน สวมผ้ากันเปื้นทับเสื้อสีน้ำเงิน บนหัวของเธอมีหมวกที่เป็นรูปเห็ดสวมอยู่ เธอทักผมจากด้านหลังจนผมต้องหันไปดูก็พบกับคุณมินทานอ เธอเป็นแม่ครัวของร้านอาหารแห่งหนึ่ง เธอมักจะแทนตัวเองด้วยคำว่า อิฉันแล้วลงท้ายด้วยคำว่าคาแทนค่ะ คะ บางครั้งก็พูดนาคาแทนนะคะ


"ใช่ครับ แล้วมีธุระอะไรกับผมเหรอครับคุณมินทานอ"

"คือว่าเจ้าเมืองคนใหม่กำลังหาตัวคุณให้ทั่วเลยคาตอนนี้"

"ฮ่ะ!! หาผมเนี่ยนะ รอผมมาขายของตอนสุดสัปดาห์ก็ได้นี้"

"แหม่อิฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงอยากพบคุณ แต่อิฉันสงสัยอยู่อย่างหนึ่งนาคา เด็กหน้าตาน่ารักทั้งสองคนที่อยู่บนไหล่คือลูกของใครคา"

"ออลูกสาวผมเองแหละ"

"เอ๊ะ!!!"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #18 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 09:20
    ตกใจดิครับ
    #18
    1
  2. #12 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 06:53
    เฮียไม่ใช่คนในเมือง เฮียเป็นคนในฟาร์ม~
    #12
    1