Life in Dragon Farm ชีวิตในฟาร์มมังกร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,629 Views

  • 59 Comments

  • 166 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    32

    Overall
    2,629

ตอนที่ 3 : ชายฉกรรจ์ไล่จับมิกะและมินะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    16 ม.ค. 62

เมืองอคาดิออสเป็นเมืองการค้าและการเกษตรของอาณาจักรทารอน ภายในตัวเมืองจะแบ่นออกเป็น 5 ส่วนใหญ่ๆ

1. ส่วนที่อยู่อาศัยของประชาชนทั่วไป

2. ส่วนการค้า

3. ส่วนขุนนางและคนรวย

4. ส่วนของสวนสาธารณะ

5. สลัม


ณ ส่วนของสลัมที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนเล็กๆ ที่สร้างขึ้นมาเพื่อนอนเท่านั้น หลายหลังสกปรกแล้วดูเหมือนกำลังจะพัง พื้นที่ก็ค่อนข้างแออัด ทางเดินเต็มไปด้วยขยะ ผู้คนที่มอมแมมและหิวโหยนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างถนนแคบๆ บรรยากาศมืดมิดและส่งกลิ่นเหม็น

"หนี่มิการาวมาทามอารายทีนี (นี่มิกะเรามาทำอะไรที่นี้) "

เด็กน้อยสองคนที่ใส่ชุดรุ่มร่ามและหลวมเพราะว่าพ่อของพวกเธอเพิ่งตัดชุดให้ ทั้งสองเดินคุยกันพลางมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย

"ม่ายงุ (ไม่รู้) "

ทั้งสองคนยังเดินต่อไปเรื่อยๆ จนไปเจอชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่ท่าทางจะเป็นนักเลง ร่างกายกำยำหน้าตาน่ากลัวประมาณ 10 คนเดินมาหาทั้งสองคน


"หลงทางเหรอจ๊ะหนู"

ชายคนแรกที่เดินนำหน้า ก้มถามมิกะและมินะด้วยท่าทางเป็นมิตรและยิ้มแย้มด้วยใบหน้าที่น่ากลัวเพราะแผลเป็นเต็มไปหมด


"มายนูเอินอาวอางมายลง (ไม่หนูเดินตามทางไม่หลง) "

มิกะตอบชายหนุ่มด้วยใบหน้าที่ใสสื่อ


"เออ...คือพี่ๆ ฟังไม่รู้เรื่องช่วยพูดใหม่สิจ๊ะ"

ชายหนุ่มพยายามพูดให้เป็นมิตรที่สุด


"หม่าย (ใหม่) "

มิกะและมินะพูดพร้อมกันอย่างมั่นใจด้วยใบหน้าที่ใสสื่อ จนทำให้ชายที่ถามเริ่มหงุดหงิดคิ้วขมวด


"พี่หมายถึงให้พูดประโยคแรกอีกรอบต่างหากละจ๊ะ"

"ปลาโยแงกอีรอ (ปลาโยคแรกอีกรอบ) "

"นี่มึงกวนตีนกูใช่ไหมห๊าาาาาาาาาาาา!!!! "

"ลูกพี่ๆ นั้นมันเด็กนะลูกพี่ใจเย็นๆ "

ชายคนนั้นเดือดทันทีที่ได้ยินคำตอบของมิกะและมินะจนระเบิดความโกรธออกแล้วเหมือนกำลังจะเข้าไปทำร้ายมิกะและมินะแต่ลูกน้องสองคนเข้ามาหิ้วแขนทั้งสองข้างเพื่อห้ามไว้


"หนูจ๊ะ ทำไมไม่ตอบพวกพี่ตรงๆ ละจ๊ะ"

"ปล่อยนะเว้ยปล่อย!!! "

ลูกน้องที่พยายามห้ามลูกพี่อยู่ก็ถามมิกะและมินะด้วยท่าทางเป็นมิตรขณะพยายามห้ามลูกพี่ที่ดิ้นไปมาแล้วตะโกนบอกให้ปล่อย ส่วนมิกะและมินะก็เอาปลายนิ้วชี้ นิ้วกลางและนิ้วนางของมือขวามาแปะที่ริมฝีปากแล้วเคียงคอกะพริบตารั่วๆ ทำหน้างงสุดน่ารัก


"พวกพี่ถามว่าหลงทางหรือเปล่าจ๊ะ"

ลูกน้องพยายามถามมิกะและมินะอีกครั้ง แต่คราวนี้มิกะและมินะเงียบ เด็กทั้งสองคนทำคอเอียงไปมาปลายนิ้วยังอยู่ที่ปากพลางกะพริบตาตลอด ทำให้ครั้งนี้พวกนักเลงเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ


"นี่ลูกพี่ถ้าเราเอายัยเด็กสองคนนี้ไปขายทาสคิดว่าจะได้เงินเท่าไหร่"

ลูกน้องกระซิบลูกพี่ของตนทำให้ลูกพี่ที่กำลังดิ้นอยู่ก็หยุดแล้วหันไปกระซิบลูกน้องว่า


"ดูแล้วยัยเด็กสองคนนี้ก็น่ารักดีนะเว้ย เนื้อตัวสะอาดด้วย ไปจับเด็กสองคนไปขายเลยแล้วกัน"

หัวหน้าพูดจบ ผู้ชายในกลุ่มก็ทำหน้าตาหื่นกระหายและน่ากลัวจ้องมายังมิกะและมินะ จาากนั้นก็วิ่งเข้าใส่เด็กน้อยทั้งสองคนที่ยังคงเอียงคอทำหน้างง


"อะ!! เลลายจาบเหรอ (อะเล่นไล่จับเหรอ) "

"เยๆ เลนกาน (เย้ๆ เล่นกัน) "

มิกะและมินะคิดว่ากลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้นอยากเล่นวิ่งไล่จับกับตัวเอง แล้วเด็กน้อยทั้งสองคนก็วิ่งหนีโดยชูมือทั้งสองข้างขึ้นฟ้าซึ่งไม่รู้ชูทำไม ใบหน้าของเด็กทั้งสองเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ร่าเริงและสนุกสนาน ส่วนนักเลงก็ทำหน้าเซ็งและเริ่มหงุดหงิดกัน ก่อนจะวิ่งไล่กวดเด็กทั้งสองอย่างบ้าคลั่ง


"ว้าๆ ๆ จาบหายดายเส (ว้ายๆๆ จับให้ได้สิ)"

"ฮะๆ ๆ ๆ ๆ "

มิกะพูดเยาะเย้ยด้วยท่าทางสนุกสนานแต่เหล่าชายฉกรรจ์นั้นไม่ได้สนุกไปกับพวกเธอด้วย


"ยะ-ยัยเด็กเปรตตต!!! หยุดนะเว้ยยย!! "

"หยูดก่อโดจาบเส ฮะๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ (หยุดก็โดนจับสิ)"

มินะพูดออกมาด้วยความไร้เดียงสาและหัวเราะอย่างสนุกสนาน ด้านหลังของเด็กทั้งสองคนคือ ชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนกำลังวิ่งไล่สุดชีวิตด้วยใบหน้าที่โกรธเกรี้ยว ทั้งหมดวิ่งมาได้สักพักก็เจอกับกำแพงที่อยู่ตรงหน้า


"ข้างหน้าเป็นกำแพงเว้ยยัยเด็กเปรตหนีไม่รอดแล้ว"

"ปึงงง!!!! "

"ฮ่าๆ ๆ ๆ สนูกจาง (สนุกจัง)"

เด็กน้อยทั้งสองวิ่งทะลุกำแพงไปจนเป็นรูแล้วก็พูดออกมาอย่างสนุกสนาน ชายฉกรรจ์สิบคนที่เห็นดังนั้นก็อึ้งดวงตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง


"โครมๆ ๆ "

"โอ๊ย!!! "

"ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง!! "

ชายฉกรรจ์เหล่านั้นเบรกไม่ทันก็ชนเข้ากับกำแพงเสียงดังโครม แล้วก็ร้องเพราะความเจ็บดังโอ๊ย ส่วนคนที่ไม่ชนกำแพงก็ปืนข้ามกำแพงแล้ววิ่งไล่เด็กทั้งสองคนต่อ 


มิกะและมินะวิ่งไปเรื่อยๆ จากนั้นก็เลี้ยวขวาที่มุมมืด


"หมับ"

"อุ๊ป!! โดนจาบสะลาว (โดนจับสะแล้ว) "

เด็กน้อยทั้งสองคนโดนจับตัวได้โดยบุคคลลึกลับคนหนึ่ง


"จุจุเงียบๆ สิ"

คนที่จับเด็กทั้งสองพูดด้วยท่าทางหวาดกลัวแล้วบอกให้เงียบๆ ซึ่งคนที่จับมิกะและมินะนั้นเป็นเด็กสาวอายุราว 12 ปี แต่งตัวมอบแมมด้วยเสื้อผ้าขาดๆ ที่ซ่อมแล้วซ่อมอีก


"มันไปไหนแล้ววะ หาให้ทั่ว"

ชายฉกรรจ์ที่เห็นเด็กทั้งสองหายไปก็พากันตามหาให้ทั่ว


ทางด้านทินโดที่กำลังเดินตามหามิกะและมินะ 


ตอนนี้ทินโดเดินอยู่ใกล้ๆ กับสลัม ดวงตาของทินโดข้างซ้ายนั้นมีแสงสีฟ้ามากระทบที่เปลือกตาราวกับว่าตาขวาของทินโดนั้นมองเห็นแสงสีฟ้าซึ่งคนอื่นมองไม่เห็น ท่าทางของทินโดเดินอย่างมีสมาธิ ใบหน้าของทินโดราบเรียบสายตาจ้องไปข้างหน้าโดยไม่วอกแวกเลยแม้แต่น้อย


ตอนนี้ผมใช้ความสามารถในการมองเห็นกระแสพลังเวท โดยโลกนี้จะมีพลังเวทกระจายอยู่ในอากาศซึ่งมันจะมีสีม่วง แต่ว่าพลังเวทของผมและลูกสาวนั้นมีสีฟ้า การที่จะมองเห็นกระแสพลังเวทต้องมีสมาธิและการฝึกฝนถึงจะมองเห็นได้ แล้วก็ยังดีที่ลูกสาวของเราปล่อยพลังเวทออกมาเรื่อยๆ ทำให้ตามรอยได้ ดูท่าทางเธอของสองจะหนีเข้าไปยังสลัมนะ จากนั้นผมก็เดินตามกระแสพลังเวทไปเรื่อยๆ


ทางด้านมิกะและมินะที่หลบอยู่ในซอกมืดๆ ทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ที่กำลังเดินหาอยู่รอบๆ มองไม่เห็น ชายฉกรรจ์เดินผ่านจุดที่มิกะและมินะหลายรอบมากแต่ก็ไม่เจอทำให้ชายฉกรรจ์เริ่มถอดใจแต่ว่า


"เลนสอนแอบนีเองเย้ๆ (เล่นซ่อนแอบนี้เองเย้ๆ) "

มิกะพูดออกมาเสียงดังเพราะความไร้เดียงสาที่คิดว่านี้คือการเล่นซ่อนแอบ ทำให้ชายฉกรรจ์นับสิบคนหันมามองยังต้นเสียงแล้วเริ่มเดินเข้ามาใกล้หญิงสาวที่จับตัวมิกะและมินะเริ่มหน้าซีดเนื้อตัวเริ่มสั่นกลัว


"นี่พวกนายเห็นเด็กผมสีเขียวและแดงเดินผ่านมาทางนี้บ้างไหม? "

ในขณะที่ชายฉกรรจ์กำลังเดินมาหามิกะและมินะที่แอบอยู่จู่ๆ ก็มีชายผมขาวเดินเข้ามาถามหาเด็กน้อย


"มึงเป็นใครวะ"

ชายฉกรรจ์เหล่านั้นก็หันมามองทินโดโดยไม่ได้สนใจพวกมิกะและมินะเลย


"ตอนนี้แหละทั้งสองคนวิ่งเลย"

เด็กสาวที่จับตัวมิกะและมินะไว้กระซิบบอกเด็กน้อยทั้งสองคน


"เย้ๆ วิงรายจาบอีกลาว (เย้ๆ วิ่งไล่จับอีกแล้ว) "

"โครม!!! "

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!! "

มินะคิดว่าจะวิ่งไล่จับอีกรอบก็พูดออกมาอย่างร่าเริงก่อนทั้งสองจะจับแขนเด็กสาวแล้ววิ่งทะลุแผ่นไม้ที่ขวางกั้นพวกเขาอยู่ ความเร็วการวิ่งของมิกะและมินะสามารถทำให้เด็กสาวลอยบนอากาศราวกับว่าวที่ถูกติดไว้หลังรถจักรยานที่กำลังวิ่ง ทำให้เด็กสาวกรีดลั่นเพราะความตกใจเสียงของหญิงสาวนั้นดังจนคนที่อยู่ใกล้ๆ หันมามอง


"มิกะมินะรอพ่อด้วยสิลูก"

ทินโดวิ่งตามมิกะและมินะทันที ความเร็วของทินโดนั้นเร็วจนเกิดลมออกมารอบๆ ข้างจนลมเหล่านั้นตีหน้าชายฉกรรจ์ที่ยืนอึ้งอ้าปากค้างอยู่


"อย่ามัวแต่อึ้งสิวะวิ่งตามไป"

หัวหน้าสั่งลูกน้องที่ยืนอึ้งอยู่จากนั้นเหล่าชายฉกรรจ์ก็วิ่งไล่ตามไป


"นี่ช้าหน่อยสิ!!! อะกรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!! "

เด็กสาวที่ลอยอยู่บนอากาศพยายามบอกให้มิกะและมินะวิ่งช้าๆ แต่เมื่อเธอหันไปมองด้านหลังก็เจอกับชายผมขาวที่วิ่งกวดมาติดๆ ด้วยความเร็วสูง ใบหน้าของชายผมขาวนั้นนิ่งเรียบแต่ด้วยใบหน้าที่เอาจริงเอาจังบวกกับดวงตาข้างหนึ่งเป็นสีฟ้าที่กำลังจ้องเขม็งมายังมิกะและมินะราวกับว่าเป็นเสือที่กำลังไล่ล่าลูกกวางน้อย ทำให้เด็กสาวนั้นกรี๊ดลั่นอีกรอบ


"วิ่งเร็วเข้าๆ ๆ "

"ดายเลยเย้ๆ ฮ่าๆ ๆ ๆ (ได้เลย) "

"ฮะๆ ๆ ๆ ๆ "

มิกะและมินะที่ได้ยินคำขอร้องของหญิงสาวที่พูดออกมาเสียงหลงเพราะความกลัว เด็กน้อยทั้งสองก็รับทราบด้วยท่าทางร่าเริง มิกะตอบว่าได้เลย ส่วนมินะนั้นหัวเราะออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเพราะความสนุก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #17 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 09:15
    ทำใจสิง่นนี้
    #17
    1
    • #17-1 HJka254 (@sss0874297886) (จากตอนที่ 3)
      20 มกราคม 2562 / 20:47
      ทำใจก่อนเลย
      #17-1
  2. #11 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 06:50
    ในอนาคตนี่แทบไม่ต้องใช้พลังเพราะลูกสาวทำให้หมด ฮ่าๆๆๆๆ
    #11
    1
    • #11-1 HJka254 (@sss0874297886) (จากตอนที่ 3)
      18 มกราคม 2562 / 12:10
      ลูกสาวทำให้หมด
      #11-1
  3. #9 newnow223 (@newnow223) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 11:53

    สนุกสุดๆเลยคับ
    #9
    1
    • #9-1 HJka254 (@sss0874297886) (จากตอนที่ 3)
      16 มกราคม 2562 / 14:50
      ขอบคุณครับ^^
      #9-1
  4. #8 newnow223 (@newnow223) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 11:52
    วิ่งไล่จับก็มาเล่นซ่อนแอบก็มา55555มาครบเลยแถมทิวโดเอากับเขาด้วย
    #8
    1
    • #8-1 HJka254 (@sss0874297886) (จากตอนที่ 3)
      16 มกราคม 2562 / 14:50
      วิ่งกันเพลินละทีนี้55555
      #8-1