Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 28 : 27 ไม่ได้ก็คือไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    13 ธ.ค. 62

27 ไม่ได้ก็คือไม่ได้

 

ช่วงนี้เป็นฤดู...ฤดูอะไรก็ช่างเถอะ แถวทะเลสาบก็เย็นตลอดทั้งปีอยู่แล้ว แฮร์รี่ไม่ควรจะวัดสภาพอากาศจากฤดูในแต่ละเดือนถ้ามันแปลปรวนตลอดเวลาแล้วเขาใส่เสื้อผ้าหลายชั้นที่ให้ความอบอุ่นตลอดเวลา

และที่สำคัญกว่านั้นคือเขาอยู่กับมัลฟอยแค่สองคนใต้ต้นไม้

คนภายนอกมองเข้ามาอาจเห็นแค่มัลฟอยคนเดียว แหงล่ะ แฮร์รี่ไม่อยากเสี่ยงให้คนอื่นเห็นเขาอยู่กับมัลฟอยประเจิดประเจ้อเกินไปเลยทำได้แค่นั่งอยู่ที่โคนต้นไม้ ทั้งตัวถูกคลุมด้วยผ้าคลุมล่องหน

มัลฟอยนอนเอกเขนกอยู่บนกิ่งที่แข็งแรง นอนเอื่อยเฉื่อยท้าอากาศหนาวขณะที่กัดแอปเปิ้ลเขียวไปพลาง ไม่ว่าที่ผ่านมาแฮร์รี่จะเห็นด้านจริงจังของหมอนี่มามากขนาดไหนก็ตาม เขาต้องยอมรับว่าด้านนิสัยที่โคตรเสียของมัลฟอยไม่ได้เกิดขึ้นจากการแสดง มันคือนิสัยจริงๆ ที่กร้าวร้าวซึ่งถูกใส่ไฟให้ดูรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว

“นายตามติดฉันเพื่อที่จะถามแค่ว่าวันนี้ฉันสบายดีหรือเปล่าแค่นั้น?”

“ไม่ได้หรือไง?” ข้อแรกที่แฮร์รี่ต้องปรับตัว—เขามาค้นพบว่าตัวเองยังหน้าด้านไม่พอในการเข้าหาคนแบบนี้

มันก็แค่เรื่องบังเอิญ เช้านี้แฮร์รี่คิดว่าตัวเองลืมอะไรสักอย่างไปอีกตามเคย มันกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่เขาต้องกดความกลัวเอาไว้ในส่วนลึกไปแล้วเมื่อลองนึกย้อนอดีตดูแล้วพบกับช่องว่างมากมายที่ขยายขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกเหมือนเป็นอัลไซเมอร์เข้าไปทุกที ในขณะที่เดินไปถามความทรงจำเดิมเอาจากไดลานานแทน

หล่อนเป็นแม่มดที่ค่อนข้างประหลาด แฮร์รี่ถามหลายครั้งว่าในที่ๆ หล่อนจากมานั้นมีผู้วิเศษแบบหล่อนอยู่มากหรือเปล่า และไดอา มูนส์ก็เป็นเหมือนกันไหม หล่อนไปเจอกับมัลฟอยของเธอได้ยังไง

แต่คำถามที่สองแฮร์รี่บอกปัดตกไปแทบจะทันที เขาเห็นใบหน้าเย็นชาของไดอา เดอ ราโรสลอยเข้ามาในหัว ได้ยินหล่อนพูดใส่หน้าเขาด้วยเสียงเย็นๆ นั่นว่า อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน สนใจแค่เดรโกของนายก็พอ อย่ามายุ่งคนของคนอื่น –เอาเป็นว่า เขาจะไม่ยุ่งเรื่องนี้ก็แล้วกัน ไหนๆ หล่อนก็ตายจากโลกนี้ไปแล้ว

ไดลานานไม่ได้เล่าอะไรมากไปกว่าว่ามันเป็นความสามารถแค่กับตระกูลของตัวเอง และความสามารถที่สามารถเก็บความทรงจำรวมทั้งเหตุการณ์ต่างๆ นี้ได้เหมือนมีหนังสือในสมองก็ต้องแลกมากับการที่ไม่สามารถใช้ไม้กายสิทธิ์ได้

มันก็ดูเป็นความสามารถที่เจ๋งดีที่มาพร้อมกับความเสี่ยง แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้แฮร์รี่มีหน่วยความจำสำรองเป็นเธอ แล้วก่อนมานี่ไดลานานก็บอกเขาว่าที่เขาลืมไปคงจะเป็นช่วงที่เขาคิดทุกอย่างเกี่ยวกับมัลฟอยตอนปีหก

แฮร์รี่ว้าวุ่นกับเรื่องนี้ตลอดทั้งเช้า ก่อนจะพบว่ามัลฟอยไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะหรือรวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นๆ ไม่รู้ทำไมเขาถึงต้องใจตกไปอยู่ตาตุ่มด้วย รีบร้อนขอแยกตัวออกมาจากทุกคนแล้วมาเปิดแผนที่ตัวกวนหาให้วุ่นวาย สุดท้ายก็มาเจอว่ามาอยู่คนเดียวที่นี่

เขาไม่กล้าทำอะไรประเจิดประเจ้อ—อันที่จริงแล้วหลังจากที่เรื่องโป๊ะแตกเมื่อวันนั้น ซีเรียสก็ออกมาเตือนเขาแบบเปิดอกเลยว่าหลังจากนี้ต้องระวังอะไรหลายๆ อย่างให้มาก สเนปเองแม้จะยังปั้นปึ่งกันอยู่ก็บอกมาแต่โดยดีโดยไม่มีปิดบังความลับอะไรอีกว่าเรื่องตัวเองยังให้ใครรู้ไม่ได้ ตอนนี้ไม่รู้ว่าหูตาที่ไหนจะสังเกตเห็นบ้าง

นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมแฮร์รี่ต้องล่องหน—แล้วสถานการณ์ก็มาจบลงที่ปัจจุบันตอนนี้

“ถ้าไม่รู้ว่านายมาจากอนาคตฉันคงมองว่าเด็กชายผู้รอดชีวิตกำลังเป็นบ้า” มัลฟอยว่าเสียงเอื่อย “เห็นภาพหลอนเอาเรื่องในอดีตกับอนาคตมาปะปนกันมั่วซั่ว”

“มันไม่มั่ว...อย่างน้อยมันก็เคยเกิดขึ้นมาแล้ว”

“แต่มันไม่เคยเกิดขึ้นกับฉัน พอตเตอร์”

ยิ่งคุยยิ่งเครียด แต่ไม่รู้ทำไม...แฮร์รี่ชอบที่มันจะดำเนินไปแบบไม่มีความอึดอัดแบบนี้มากกว่าตอนแรก

อย่างน้อยมัลฟอยก็ไม่ต่อต้านเขาและผลักไสเขาเหมือนตอนแรก

และอย่างน้อยแฮร์รี่ก็ไม่ได้เหมือนเสียสติเอาแต่ห่วงมัลฟอยไปเสียทุกก้าวอย่างช่วงที่ย้อนมาใหม่ๆ

อยู่แบบนี้ก็ดี แต่จะดีกว่านี้ถ้าเรื่องมันจบสักที

“ฉันรู้สึกว่านายไม่อยากให้ฉันซ่อมตู้เฮงซวยนั่นให้เสร็จ” มัลฟอยว่า “ใช่ ฉันไม่อยากทำ แต่ฉันต้องพาผู้เสพความตายเข้ามา เรื่องนี้นายก็รู้แล้ว...น่าจะเอาเวลาที่เหลือไปคิดหาแผนการรับมือดีๆ ดีกว่ามานั่งคุยเล่นกับฉันที่นี่”

“ฉันไม่อยากให้นายทำ นายได้รับคำสั่งมาให้ฆ่าดัมเบิ้ลดอร์”

มัลฟอยกัดแอปเปิ้ลไปอีกคำ

“นายบอกฉันแล้ว” อีกฝ่ายว่า “แล้วฉันก็บอกไปชัดเจนแล้วนะว่าฉันจะทำ นายกำลังเอาฉันไปเปรียบกับอดีตของนาย ซึ่งนั่นคืออนาคตที่อาจไม่เกิดขึ้นกับฉันก็ได้”

“มันอาจจะซ้ำรอย”

“หรือไม่ซ้ำรอย”

“มัลฟอย”

ให้ตาย หมอนี่เถียงเก่งชะมัด แฮร์รี่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าการเถียงแบบใช้สติและเหตุผลกับมัลฟอยมันจะเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน

เขาไม่ควรเอามาตรฐานตอนที่ด่ากับมัลฟอยตอนทำตัวงี่เง่ามาวัดกันเลยด้วยซ้ำ ลืมได้ไงว่าหมอนี่มันสมองเป็นรองแค่เฮอร์ไมโอนี่?

มัลฟอยถอนหายใจ โยนแอปเปิ้ลที่ทานจนเหลือแต่แกนทิ้ง เลือกที่จะมองไปรอบๆ มากกว่าที่จะมองหาว่าแฮร์รี่ยืนอยู่ตรงไหน

แต่แบบนั้นก็ดีแล้ว ถ้าหมอนี่จะได้ไม่รู้ว่าเขาอยู่ใกล้ขนาดไหน

“ฉันไม่รู้ว่าฉันในอนาคตไปทำอะไรให้นายกลายเป็นแบบนี้นะพอตเตอร์ แต่ฉันเชื่อว่าสิ่งที่ฉันทำอยู่ตอนนี้ดีที่สุดแล้ว” มัลฟอยเว้นวรรค “กับพอตเตอร์ในช่วงเวลาของฉันน่ะนะ”

แฮร์รี่อึ้ง “ต่อให้ตัวฉันในตอนนี้จะไม่รู้?”

“ต่อให้เขาจะไม่รู้”

แฮร์รี่ไม่เข้าใจ ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าทั้งใจเต้นทั้งเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก “ทำไมนายต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้กัน มัลฟอย?”

“มันไม่มีเหตุผลหรอก ฉันแค่อยากทำ

แฮร์รี่บอกไม่ได้ว่ามัลฟอยกำลังทำหน้ายังไงอยู่ หมอนี่หันหน้าไปทางอื่น

อิจฉา...ไม่รู้ทำไมแฮร์รี่ถึงรู้สึกอย่างนั้น มันงี่เง่าสิ้นดีที่เขามาอิจฉาตัวเอง

กับตัวเขา (ที่แฮร์รี่กัดฟัน พยายามอย่างมากที่จะไม่พูดว่าไอ้ซื่อบื่อ) ที่ตอนนี้อาจจะกำลังหลับอยู่ที่ไหนสักที่ และไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยตั้งแต่เขาถูกทอมซัดปลิวมาอยู่ในร่าง

แฮร์รี่ พอตเตอร์ในยุคนี้จะไม่มีวันรู้ว่าเดรโก มัลฟอยของเขาทำอะไรให้บ้าง มันชัดเจนขนาดไหนทำไมเขาจะไม่รู้ มัลฟอยทำเพื่อแฮร์รี่ของเขา และใช่...มัลฟอยหมายถึงคนที่อยู่ในช่วงเวลานี้

ถือว่าเด็ดขาด—เด็ดขาดจนเขายอมแพ้เลยให้ตายสิ

 

 

เดรโกคิดว่าเขาควรกลับเข้าไปด้านในได้แล้ว เขาไม่ชอบเอาเสียเลยกับสายตาที่จับจ้องมาที่ตัวเองตลอดเวลา ร่างสูงกระโดดลงมาจากกิ่งไม้ใหญ่ ขอบคุณที่ไม่เผลอไปกระโดดใส่คนที่ล่องหนเข้า

แต่ไม่ทันจะได้ออกเดิน เขากลับตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ รู้สึกถึงลมร้อนที่เป่าผ่านเนื้อผ้าชั้นดีมารดผิวที่เย็นเฉียบของตัวเอง

“...นายทำอะไร?”

เดรโกโดนกอด...แถมกอดซะแน่นเสียด้วย

“ตอนฉันมาที่นี่ มีอยู่อย่างเดียวที่ฉันรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ทำ”

เดรโกไม่อยากรู้ “อะไร?”

“ขอโทษนาย...กับขอบคุณนาย”

เดรโกรู้สึกได้ถึงแขนที่ติดค่อนไปทางผอมบางเล็กน้อย เขาเคยนึกว่าตัวเองจะมีโอกาสได้ลองจับสำรวจตัวพอตเตอร์สักครั้งหรือเปล่าและบางทีเขาก็คงประเมินผิดไปอย่างว่าพอตเตอร์แรงน้อยเหมือนรูปร่างไม้เสียบผีของเจ้าตัว

พอตเตอร์ตัวเล็กกว่าเขา...อย่างน้อยส่วนสูงก็สู้ไม่ได้ แต่เดรโกรู้สึกว่าเขากำลังจมลงไปในตัวของอีกฝ่ายแล้ว หมอนี่มันหน้าด้านจริงๆ

“...ขอโทษกับขอบคุณไม่จำเป็นต้องกอดฉันแน่นขนาดนี้”

แต่เดรโกก็ไม่ได้ขืนตัวออก กลับกัน...เขารู้สึกยินดีเล็กๆ ด้วยซ้ำ—นี่น่าอายชะมัด

เสียงของพอตเตอร์ดังอยู่ข้างหู แล้วเดรโกรู้สึกจริงๆ ว่ามันใกล้แค่เนื้อผ้ากั้น

“ช่างสิ นายไม่ผลักฉันออกก็ดีแล้ว”

“...” เดรโกนิ่ง

แล้วนั่นทำให้คนทำได้ใจ เด็กหนุ่มรู้สึกชัดเจนว่าปกเสื้อด้านขวาเหมือนกำลังโดนกดลงมา สัมผัสได้ถึงโครงหน้าของพอตเตอรี่กดอยู่บริเวณไหล่ใกล้ซอกคอของตัวเอง

เดรโกกำลังโดนเอาเปรียบและกว่าเขาจะคิดอะไรออก มือก็ชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่คนที่ทำอุกอาจแล้ว

เพ็ตตริฟิคัส โททาลัส

เสียงกระทบพื้นดัง ตุบ!

เดรโกเดินออกมา ไม่วายทิ้งคำไว้ให้ความว่างเปล่ารอบตัว “สำหรับความมือไวของนาย พอตเตอร์”

พูดไปงั้นแหละ มุมปากเขากระตุกยิบแล้ว

 




 

 

อะไรที่คิดว่าจะเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่จะทำ—ทอมตอบได้เต็มปากเลยคือสิ่งที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้นี่แหละ

อัลบัส ดัมเบิ้ลดอร์กำลังต้อนเขา—ตาแก่สมควรตายนี่เอาเธอมาขู่

ทอมไม่ใช่คนชอบอธิบายกับใครไปทั่วว่าเขาทำอะไรไปเพื่ออะไร เด็กพอตเตอร์นั่นก็พูดให้คนพวกนี้ฟังชัดเจนแล้วว่ามาเพื่อช่วยพวกเขา ทอมก็ไม่มีเหตุจำเป็นอะไรจะต้องไปขยายความส่วนนั้นอีก และเขาไม่แคร์ด้วยว่าใครจะไม่ไว้ใจเขา

ทอมมาที่นี่เพราะสนใจสิ่งที่ตัวเองในอนาคตทำ

เขามาที่นี่เพราะผิดหวังในความล้มเหลวที่โคตรไร้สาระนั่น (โดนเด็กฆ่าเนี่ยนะ? ขอเถอะ ตอนนั้นต้องรีบขนาดไหนถึงโดนเด็กฆ่ากัน)

เขามาที่นี่เพราะแค่สนใจตัวตนแปลกแยกของไดลานาน เดอ ราโรสเท่านั้น—ว่ากันตามจริงทอมไม่หวังด้วยซ้ำว่าเขาจะมีพวก เขาแค่ตามเก็บฮอครัทซ์ให้ได้มากที่สุด มีพลังมากเมื่อไรก็เข้าเผด็จศึกซะแล้วสวมรอยแทนซะเลย ศาสตร์มืดถดถอยเต็มที มองไปทางไหนก็เจอแต่คนสภาพเหมือนติดยา ไม่มีใครน่าสนใจพอที่เขาจะอยากสนทนาด้วยเลยสักคน

แต่ดัมเบิ้ลดอร์—ใช่ ขาประจำชอบแส่ไม่เข้าเรื่อง

เขาแค่มาตกลงเรื่องฮอครัทซ์ และตาเฒ่านี่ดูยังไงก็ไม่เชื่อใจ ทั้งยังไม่ยินยอมด้วย

ทอมเบื่อพวกชอบทำตามแผน และเบื่อที่สุดกับคนที่อยู่ในศีลในธรรมปฏิบัติตัวดี

“คุณเข้าใจผิดทุกอย่างเกี่ยวกับผม ดัมเบิ้ลดอร์” น้ำเสียงทอมแทบต่ำติดลบศูนย์องศา “แม้แต่ตอนนี้คุณก็ยังคิดผิด”

และที่ทอมไม่พอใจที่สุดก็คือ...มีคนมายุ่งกับของๆ เขา

ดัมเบิ้ลดอร์เก่งวาทะ..ใช่ เพราะแบบนั้นถึงได้ไหลไปเรื่อย และล่าสุดดัมเบิ้ลดอร์ดึงเรื่องระหว่างทอมกับไดลามาพูด

“เธอเป็นเด็กที่อยู่เหนือความคาดหมายตลอดทอม และตอนนี้ฉันก็เดาไม่ออกว่าเธอกำลังทำอะไร”

พอตเตอร์จะต้องอึ้งแน่ถ้ามาเห็นว่าศาสตราจารย์ที่ตัวเองเคารพอ่อนโยนกำลังทำหน้าดุดันได้ขนาดไหนตอนคุยกับเขา

“ฉันเคยปล่อยวางเรื่องที่เธอเข้าไปปั่นป่วนในจิตใจคนอื่น แต่ตอนนี้แม้กระทั่งเอาคนมาเป็นของเล่นแก้เบื่อ...”

“ผมถึงได้บอกไงว่าคุณคิดผิด” ทอมว่าเสียงเย็น “ผมไม่อยากให้คุณมาล้างสมองคนของผม”

“คุณเดอ ราโรสไม่ใช่คนของเธอ”

“ไดลาก็ไม่ใช่คนของคุณ อัลบัส...ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น” เขาเริ่มจะหมดความอดทนเต็มที “แล้วผมก็ไม่ได้ให้คุณมาพูดเรื่องของเธอ”

อย่าคิดว่าชักจูงเขานอกเรื่องแล้วทอมจะเผลอได้ง่าย ทอมไม่ต้องเดาด้วยซ้ำว่าดัมเบิ้ลดอร์เบี่ยงประเด็นเรื่องฮอครัทซ์ทำไม มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายเชื่อไม่เชื่อสิ่งที่สเนปกับซิเรียสเอาไปบอกด้วยซ้ำ ในหัวสมองของคนประเภทนี้มีความคิดซับซ้อน หนึ่งในนั้นคือการพิสูจน์ทุกอย่างด้วยตัวเอง

เสียเวลา เขาไม่อยากรอ

“ล็อกเก็ตสลิธีริน คุณต้องเอามาให้ผม” ทอมว่า “ผมรู้ว่าสเนปฟ้องทุกอย่างแล้วว่าผมมาที่นี่ทำไม และผมก็พึ่งบอกคุณไปเมื่อกี้ว่ามันอยู่กับเอลฟ์แก่ๆ ที่กริมโมเพลส”

“ฉันก็บอกไปแล้วว่าเธอเชื่อใจไม่ได้”

“อัลบัส คุณรู้ว่าทำยังไงถึงจะได้คำตอบที่ต้องการ” ทอมเคาะที่ขมับตัวเอง “อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าคุณล้วงความจำคนเก่งแค่ไหน อย่ามาเสแสร้งเลยว่าคุณไม่เก่งศาสตร์ล้วงจิตใจในเมื่อเราฝีมือพอๆ กัน”

“แต่นั่น...”

“อย่าพูดว่ามันไม่ดี ในเมื่อเมื่อกี้คุณคิดที่จะเข้ามาในหัวของผม”

ทอมแสยะยิ้ม “อัลบัส ดัมเบิ้ลดอร์ผู้ยิ่งใหญ่ เดี๋ยวนี้ตกต่ำถึงขึ้นเข้ามาเล่นกับจิตใจจ้าวแห่งศาสตร์มืดแล้วเหรอ?”

นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมทอมเกลียดดัมเบิ้ลดอร์—พวกเขาเป็นประเภทเดียวกัน

“อีกอย่างนะอัลบัส” ทอมหมุนไม้กายสิทธิ์ในมือไปมา มันร้อนวูบวาบตามความต้องการของเขาตอนนี้ “ผมไม่ได้มาขออนุญาต”

ดัมเบิ้ลดอร์ถอนหายใจ ไม้กายสิทธิ์เองก็อยู่ในมือแล้วเช่นกัน “ฉันก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะจบดีอยู่แล้วทอม”

จบคำ ภายในห้องอาจารย์ใหญ่ก็กลายเป็นเขตอันตรายโดยทันที!

ก็ทอมไม่ได้เป็นพวกชอบเจรจาอยู่แล้ว จะหวังอะไรจากเขาที่ชอบบังคับล่ะ จริงไหม?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #294 Maerd_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:49
    อุแง นึกภาพมัลฟอยกระตุกยิ้ม //////
    #294
    0
  2. #263 Ikolsson (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 16:17
    โมเม้นที่ไม่หวานแต่ก็ไม่ได้จบที่การต่อสู้ แงงงง
    #263
    0
  3. #246 สาววายฟินทะลุจอ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 00:19

    ในที่สุด แฮรี่กับเดรกก็มีโมเม้นร่วมกันสักทั//ปาดน้ำตา

    #246
    0
  4. #243 N เอ็น (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 00:02
    จริงๆเดรโกในช่วงเวลานี้ ก็มีความรู้สึกต่อแฮร์รี่ในช่วงเวลานี้อ่ะเนอะ หวังว่าจะได้เดรโกของตัวเองคืนนะแฮร์รี่
    #243
    0
  5. #242 Mamorudes (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 23:14

    กลับมาทีคือชื่นชุ่มหัวใจเหลือเกิลค่ะ อรุ่มมมมมมม ถ้าให้คิดตามสภาพจิต นังแฮร์ก็กำลังกินเด็กนะคะ—//โดนสาป

    ทางอีกคู่ก็ดุดันเหลือเกิล เอาจริงๆคือไม่ชอบอัลบัส คือเข้าใจแหละว่าเขาทำเพื่อคนส่วนใหญ่ แต่มันก็เป็นการเล่นครส.ของคนอื่นอ่ะ แล้วแบ่บ อ่ะ คืออย่างทอมส่วนหนึ่งที่โตไปแบบนั้นก็เพราะอัลไม่ไว้ใจปะ//อิน

    #242
    1
    • #242-1 Tiaros(จากตอนที่ 28)
      14 ธันวาคม 2562 / 15:10
      ทอมมาเเรงเเซงทุกโค้ง เเซงไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยกลับไปเคลียร์คนของตัวเองต่อ//ฮา
      #242-1
  6. #241 buaholly (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 22:33
    เศร้าตอนที่เเฮร์รี่ด่าว่าตัวเองงี่เง่าเะราะไม่รู้ว่าเดรกทำเพื่อตัวเองขนาดไหนแงงงงงงงงงง
    #241
    0
  7. #240 janniaom (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 22:16
    พอตเตอร์!!!! กี้ดดดดดดด พอตเตอร์กอดน้องๆๆๆๆ!!!

    ลุงทอมเท่มากฮื่อออออออ
    #240
    2
    • #240-1 Tiaros(จากตอนที่ 28)
      14 ธันวาคม 2562 / 15:11
      พตเตอร์รุก!
      #240-1
  8. #239 BSAPAT (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 22:13
    เเงงงง โมเม้นพ่อเเว่นกับหนูเดรกคือต่อชีวิตมาก กี้ดดดดดดด ละพี่ทอมคะ อะไรนะ ไดลาของใครนะ คือบั่บว่าเขินไปสิบเเปดวัน เเงงงงง ชอบมากๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอเด้อออ
    #239
    0