Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 29 : 28 ตกลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    30 ธ.ค. 62

28ตกลง

 

บางทีถ้าเซเวอร์รัส สเนปเคยไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลของมักเกิ้ลบ้างเขาอาจถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคเครียดหรือถูกแนะนำให้เข้าพบจิตแพทย์ดูสักรอบเพื่อเข้ารับการบำบัดเกี่ยวกับสภาวะความกดดันมากมาย...มันพึ่งผ่านไปได้ไม่กี่วัน ไม่กี่วันที่อาจจะไม่ครบร้อยชั่วโมงด้วยซ้ำที่พวกเขาได้รู้ความลับที่ว่าเจ้าเด็กพอตเตอร์นั่นจับมือกับทอม ริดเดิ้ลเพื่อล้มล้างจอมมาร สเนปต้องใช้เวลาในการไตร่ตรองอย่างมากในการย่อยข้อมูลทุกอย่าง รวมทั้งเรื่องเหลือเชื่ออย่างการเดินทางข้ามกาลเวลาด้วย

แต่สเนปไม่รู้ไปทำอะไรให้ใครเขาเยอะนัก ยังไม่ทันที่ตนจะจัดการปัญหาทุกอย่างเรียบร้อย ซิเรียสก็พรวดพราดเข้ามาในห้องทำงาน ลากเขาออกไปที่ห้องของดัมเบิ้ลดอร์ทันที

“อะไรของแก! ปล่อยฉัน!” ชายหนุ่มพยายามสะบัดให้หลุดจากการถูกลากของผู้ช่วยตัวเอง 

น่าเสียดายที่เจ้าอดีตกริฟฟินดอร์เกิดมาเพื่อรวมคุณประโยชน์ไปไว้ที่แรงอย่างเดียว สมองมีไว้แค่ประดับและคั่นหูเท่านั้น

“ตามฉันมาเถอะน่า! เกิดเรื่องแล้ว!”

 

แล้วมันก็เกิดเรื่องจริงๆ อย่างที่เท้าปุยว่า ห้องของดัมเบิ้ลดอร์ไม่มีเด็กนักเรียนเดินผ่าน แต่พอพวกเขาเปิดประตูเข้าไปด้านใน สเนปเกือบจะโดนลูกหลงจากคาถาจากปลายไม้กายสิทธิ์ของทอม ริดเดิ้ล!

 

เกิดอะไรขึ้น!

 

มันแทบจะเป็นภาพที่ไม่มีใครอยากเชื่อ สภาพห้องถูกทำลายด้วยคาถาต่างๆ ที่ถูกปัดออกก่อนจะเข้าตัวผู้ประลองทั้งสอง ฟอกซ์บินไปทั่วห้องด้วยความตื่นตระหนก มันคงพยายามที่จะช่วยเจ้านายตัวเองจัดการทอม แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายฉลาดพอที่จะหาทางทำให้นกฟีนิกซ์ตัวนี้เข้ามายุ่งไม่ได้

ซิเรียสกับสเนปมองสีคาถาที่พุ่งออกจากปลายไม้กายสิทธิ์ทั้งคู่แล้วกลืนน้ำลาย

สองคนนั้นไม่แม้แต่จะปริปากท่องคาถาให้เสียเวลา ไม้เอลเดอร์ในมือของชายชราแสดงประสิทธิภาพของมันออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมยามเจ้าของตวัดควงด้วยความลื่นไหล

นั่นคือหนึ่งในสามเครื่องรางยมทูตที่ทรงพลังมากที่สุด ทุกครั้งที่ดัมเบิ้ลดอร์ร่ายคาถา มันชัดเจนว่าไม่อาจมีไม้กายสิทธิ์ที่ไหนเทียบเคียงพลังที่ถูกปล่อยออกมาได้

แต่ทอมไม่ได้โง่พอที่จะใช้พลังเข้าวัด--ตรงนี้ที่เขาต่างจากตัวเองในปัจจุบัน โวลเดอร์มอร์มุ่งเน้นการฆ่าและล้มทุกอย่างให้แทบเท้าตัวเองแบบตรงไปตรงมา สเนปไม่เคยเห็นมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะไม่ใช้แม้แต่คาถาโทษผิดสถานเดียวเข้าสู้ แต่เลือกที่จะใช้เทคนิคการลดทอนความรุนแรงที่เกิดขึ้นด้วยความรวดเร็วยามมองคาถาแล้วแก้มันในหัว ก่อนจะโต้กลับด้วยเวลาที่รวดเร็วพอๆ กัน

สเนปมองออกถึงความยอดเยี่ยมตรงจุดนี้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมช่วงแรกๆ ก่อนที่จอมมารเถลิงอำนาจ ดัมเบิ้ลดอร์จะระแวงคนๆ นี้เป็นพิเศษ ทอมมีชั้นเชิงกว่าและฉลาดจนน่ากลัว—ที่สำคัญคือเขาไร้ความปรานี 

สเนปไม่อยากคิดเลยถ้าโวลเดอร์มอร์ยังคงเป็นเหมือนทอมที่ยังไม่ฉีกวิญญาณตัวเอง แฮร์รี่ พอตเตอร์จะยังรอดชีวิตอยู่หรือเปล่า

กลัวเหลือเกินว่าพอตเตอร์คงเหลืออยู่แค่ชื่อ

“หยุด! พวกคุณทำอะไรกัน!?” ซิเรียสพยายามตะโกนห้าม นี่มันบ้าสิ้นดี “จะพังที่นี่หรือยังไง!?”

สเนปสวนขึ้นมาทันที “อย่าโง่หน่อยเลย แบล็ก สองคนนั้นไม่สนใจนายหรอก”

“อ๋อเหรอ? งั้นนายฉลาดกว่าฉันพอจะตะโกนโง่ๆ บอกให้เขาหยุดว่างั้น?” 

ปากหมาสมชื่อซิเรียส แบล็กจริงๆ

“งั้นนายก็ต้องรีบหน่อยนะ ไม่งั้นความลับของภาคีคงแตก—โอ้ ใช่ ไอ้ความลับนักหนาของนายที่ไม่อยากบอกให้ใครรู้ด้วย!”

สเนปตวัดสายตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา แน่ล่ะว่าซิเรียสยังไม่รู้ว่าที่เขายอมเข้าร่วมกับดัมเบิ้ลดอร์เพราะอะไร เจ้าหมอนี่ยังคงแขวะเขาไม่เลิกเรื่องของเจมส์ที่เขาไม่มีทางเหนือกว่าเพื่อนสนิทโคตรห่วยแตกของมันได้

สเนปรู้ดีนั่นแหละว่าซิเรียสพยายามง้างปากเขามาตลอดตั้งแต่ที่เจ้าเด็กพอตเตอร์จอมสู่รู้นั่นเกิดปากเปราะพูดเรื่องของเขาขึ้นมา สิ่งที่เขากลัวมาตลอดคือซิเรียสอาจจะเริ่มระแคะระคายแล้วว่าเขาอาจจะรู้สึกกับลิลี่มากกว่าเพื่อนที่เคยสนิท

ซิเรียส แบล็กไม่ได้โง่พอจะจำไม่ได้ว่ากวางตัวเมียคือคาถาผู้พิทักษ์ของใคร มันมีไม่กี่เหตุผลที่ว่าทำไมสเนปถึงมีคาถารูปร่างแบบเดียวกับเธอ

ด้วยเหตุนี้ที่ทำให้อีกฝ่ายเขม่นเขามาตลอด สเนปต้องกลอกตาใส่หลายรอบ—อีกฝ่ายเลือกประชดได้ไม่เลือกเวลาเลยจริงๆ

 

โครม!

 

คอนไม้ของฟอกซ์ร่วงระเนระนาดเต็มพื้นแล้ว เมื่อทอมปัดคาถาของดัมเบิ้ลดอร์ได้อีกรอบ

นี่พวกเขามัวทำอะไรกันอยู่!—สเนปตะโกนร้องในใจ

“หยุดได้แล้ว!” ซิเรียสตะโกนอย่างหัวเสีย “พวกคุณทำบ้าอะไรกัน!?”

ในตอนนั้นเองที่สเนปหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาอย่างเหลืออด มองการประลองที่รุนแรงนี้ด้วยใบหน้าเย็นชาขึ้นสองเท่า ในใจแอบหวั่นเกรงอยู่ไม่น้อยว่าจะได้ผลหรือไม่กับอนุภาพคาถาที่มีมากกว่าของตัวเอง แต่ถ้ายังปล่อยแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จะเป็นพวกเขาเองนั่นล่ะที่จะแย่

มือตวัดหนึ่งครั้ง

พรึบ!

คาถาทุกอย่างพลันกลายเป็นความว่างเปล่า

ยกเลิกทุกอย่างให้เป็นโมฆะ

ศาสตราจารย์หนุ่มปรายตามองชายทั้งสองด้วยความเย็นชาแบบเดียวกับที่ใช้มองเหล่านักเรียนที่ไม่ได้เรื่องในชั้นเรียนของตัวเอง “เลิกบ้าสักที คุณคิดว่ากำลังเล่นอะไรกันอยู่?”

แล้วมันก็หยุดจริงๆ

ทอมมองคาถาแปลกๆ นี้ด้วยความสนใจ สายตาที่ตวัดมามองสเนปนั้นชวนขนลุกแบบแปลกๆ

“ว้าว” ชายหนุ่มยิ้มร้าย “ก็มีคนที่ดูเข้าท่าอยู่ด้วยนี่?”

นี่มันอันตรายกว่าตอนเขาต้องเข้าพบจอมมารแบบตัวต่อตัวเสียอีก!—สเนปพยายามที่จะทำสีหน้าเรียบเฉยเข้าไว้ ซิเรียสทำท่าไม่พอใจกับการประลองนี้อย่างชัดเจน

“เวลาเราไม่มีเสียแล้ว! เรื่องล็อกเก็ตจะเอายังไง?”

“เรามีความเห็นไม่ตรงกันเรื่องนี้นี่แหละ” ทอมหันไปมองศาสตราจารย์ใหญ่ด้วยรอยยิ้มเชือดเฉือนไปไม่ถึงดวงตา

“งั้นเรามาเจรจากันใหม่ดีกว่าไหมครับอัลบัส?” ชายหนุ่มว่าด้วยน้ำเสียงเหนือกว่า “ผมมีเวลาเหลือเฟือถ้าคุณอยากจะต่ออีกยกหรือเฉไฉไปเรื่องอื่น—แต่คุณนี่สิ...จะมีเวลาเหลือพอที่จะทันแผนที่คุณวางไว้หรือเปล่า?”

 

 

 

“ฉันจะไปด้วย”

“ไม่ คุณอยู่รอที่นี่ ผมไปแปบเดียวเดี๋ยวก็กลับ”

ไดลานานจ้องอีกคนตาขวาง นี่ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด ทอมเข้ามาถามเธอเรื่องล็อกเก็ตแต่เขาไม่ยอมให้เธอไปด้วยเนี่ยนะ?—ตลกแล้ว!

“คุณจะปิดหูปิดตาฉันแบบนี้ไม่ได้นะริดเดิ้ล คุณไม่พาพอตเตอร์ไปด้วยก็เรื่องหนึ่งแล้ว แต่นี่จะไปกับพวกพวกอีกสามคนคนเดียวเหรอ?”

ทอมเอียงคอ “คุณพูดเหมือนคุณกำลังเป็นห่วงผม” 

ไดลานานถึงกับอึ้ง มองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา “อะไรนะ?”

“คุณทำเหมือนไม่อยากให้ผมไปคนเดียว คุณรู้ว่าผมกับอัลบัสไม่ถูกกันและคุณกำลังอาสาขอไปด้วย...ที่พูดมานี่ถูกไหม?”

ไดลานานคิดว่าสมองของทอมกำลังมีปัญหา เขาต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ

“คุณคงไม่รู้ว่าครีเชอร์เพี้ยนขนาดไหน และมันคงไม่ยอมให้คุณฆ่ามันหรือทรมานหวังให้มันยกล็อกเก็ตให้หรอก”

“อัลบัสก็ไปด้วย ทำไมคุณไม่คิดว่าตาแก่นั่นจะมีวิธีที่ดีกว่าที่ผมคิดล่ะ?”

“คุณยอม?”

“ก็ไม่” ทอมยักไหล่ นั่นน่าหมั่นไส้มาก “คุณรู้ใจกว่าที่ผมคิดนะ”

“ก็พอตัว” ไดลานานว่า “แล้วตกลงคุณจะไม่ให้ฉันไปด้วย?”

“อือฮึ คุณต้องอยู่รอผมที่นี่”

นี่ไม่ยุติธรรม ทอมเป็นบ้าอะไรเนี่ย!

แล้วชายหนุ่มก็ยิ้ม “ผมไม่ได้บ้า”

“คุณอ่านใจฉัน”

“ก็อ่านตลอด ไม่เห็นคุณว่าอะไร”

“ทอม ริดเดิ้ล!”

นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ นับวันทำไมคนแบบนี้มันถึงได้กวนประสาทเธอเก่งขึ้นทุกที!

สันหนังสือบนโต๊ะปลิวเข้าใส่ชายหนุ่มตามอารมณ์ของหญิงสาวโดยที่ไม่ต้องเอื้อมไปจับ และเมื่อทอมแค่เบี่ยงตัวหลบได้ นั่นก็ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดหนักกว่าเก่า อีกฝ่ายคงไม่ได้คิดว่าเธอเป็นคลังข้อมูลส่วนตัวหรอกนะ มีอะไรสงสัยก็แค่เข้ามาถามก่อนจากไปแล้วสั่งไม่ให้เธอตามไปด้วย

ที่ตลกกว่านั้นคือไดลานานก็ทำตามมาจนกระทั่งถึงตอนนี้...น่าหงุดหงิดจริงๆ!

และดูเหมือนทอมจะแกล้งเธอจนพอใจแล้วชายหนุ่มจึงยอมหยุด ไม่วายที่จะหัวเราะออกมาน้อยๆ พร้อมยกมือขึ้นลูบหัวเธอ

ไดลานานปัดมือออกอย่างไม่ใยดี “ฉันไปชอบให้ใครมาโดนตัว”

“ได้” อีกคนยกมือขึ้นยอมแพ้ ก่อนจะปรับเสียง “แต่ผมพูดจริงนะ คุณไปมีแต่อันตราย คุณไม่รู้หรอกว่าอัลบัสทำอะไรได้บ้างถ้าเขาอยากรู้จริงๆ”

“ฉันก็โดนคุณล้วงไปจนหมดแล้วไง”

แล้วไม่ต้องรอขออนุญาตเธอด้วยซ้ำ ทอมอ่านใจเก่งจนแม้แต่เธอที่เชี่ยวชาญด้านสะกัดใจขนาดไหนก็เคยพลาดมาแล้ว และตั้งแต่ตอนนั้นที่อีกฝ่ายเข้ามาได้โดยที่ความลับและอดีตของเธอทั้งหมดถูกยกมาประเคนต่อหน้าทอม ไดลานานก็ต้องยอมแพ้มาตลอดหากเขาต้องการรู้อะไร

แล้วนี่มาบอกว่ากลัวดัมเบิ้ลดอร์จะล้วงจิตใจเธอเนี่ยนะ?

ไดลานานยังต้องกังวลอีกเหรอ?

แล้วก็นั่นแหละ ทอมได้ยินที่เธอคิดหมดแล้ว “ยกเว้นแค่ผมที่ทำได้”

“...” 

เยี่ยมเลย

นี่มันเด็กหวงของชัดๆ

 

“ก็หวงจริงๆ”

“...หา?”

ไดลานานขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ และยิ่งไม่เข้าใจขึ้นไปอีกเมื่อทอมย่างเท้าเข้ามาใกล้ เขาจงใจใช้แขนเท้าเข้ากับขอบโต๊ะที่เธอใช้พิงอยู่ ตั้งใจไม่ให้ไดลานานหนีออกไปไหนได้

ดวงตาสีน้ำตาลประกายแดงที่จดจ้องมาราวกับมองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง นั่นเริ่มทำให้ไดลานานรู้สึกว่าตัวเองกำลังไม่ปลอดภัย 

ไม่ปลอดภัยเลยสักนิดเมื่อเธอกำลังถูกบังคับให้จ้องตากับเขา

“อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ ไดลา” เสียงทุ้มถามอยู่ใกล้แค่ลมหายใจที่เป่ารดใบหน้า “ผมเกิดจากเมโลเพที่วางยาเสน่ห์ทอมก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่รู้สึกอะไรสักอย่าง”

“...” ไดลานานเบิกตากว้าง—คงไม่ใช่หรอกนะ

“เพราะฉะนั้นอย่าเพ้อคิดไปคนเดียว—รอผมอยู่ที่นี่แล้วเราจะมาเคลียร์เรื่องนี้กันทีหลัง เข้าใจไหมครับ?”

“...” ไดลานานคิดว่าเส้นเสียงของเธอกำลังโดนขโมย

จนกระทั่งทอมถามอีกรอบ

“ครับ?”

“...เข้าใจแล้ว”

และเมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจอีกฝ่ายก็ผละออก เดินออกจากห้องไปปล่อยให้เธอต้องว้าวุ่นอยู่คนเดียวจนกระทั่งมีนักเรียนมาขอเข้าพบ 

สองข้างแก้มไม่รู้ทำไมถึงเจือเลือดฝาดจนคนอื่นร้องทักอย่างแปลกใจ เธอทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าบอกว่าอาจจะไม่สบายเพราะอากาศแปรปรวน

ร้ายนักนะริดเดิ้ล

 

 

เดรโกกลับออกมาจากห้องต้องประสงค์ในเวลาหลังเที่ยงคืน ในหัวเขาขาวสะอาดเหมือนโดนซักฟอก ระมัดระวังพอที่จะไม่ให้ฟิลล์กับคุณนายนอร์ริสตามเจอเขาในเวลานี้ 

ตู้ซ่อมเสร็จแล้ว...ที่เหลือก็แค่รอเวลาเท่านั้น

เดรโกไม่คิดว่าเขาจะหัวสมองว่างเปล่าขนาดนี้มาก่อน เขาเครียดแทบตายตอนที่เลือกจะใช้แผนนี้พาผู้เสพความตายเข้ามาฮอกวอส์ต และเคยจินตนาการว่าเขาอาจจะเสียสติแน่ๆ ตอนซ่อมเจ้าตู้นี่เสร็จ 

เดรโกไม่อยากยอมรับสภาพตัวเองทุกครั้งที่ส่องกระจกสักเท่าไร แต่น้ำหนักเขาลดไปหลายกิโลเพราะเรื่องนี้ และเขาเครียดจนบางครั้งนอนฝันร้ายว่าตัวเองซ่อมตู้อันตธานไม่เสร็จ พ่อกับแม่ถูกฆ่าและท้ายที่สุดเขาโดนโวลเดอร์มอร์รู้ความลับจนโดนจับไปทรมานก่อนฆ่าตาย

แต่มันก็ไม่เกิดขึ้น—ทุกอย่างยุติลงเมื่อตู้อันตรธานเสร็จสมบูรณ์ และเขามารู้ว่ายังมีคนที่พยายามทุกทางที่เป็นห่วงอยู่ข้างหลัง...อย่างน้อยเดรโกก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ตัวคนเดียว

เขาแอบย่องมาจนถึงบันได แอบอยู่นานกว่ามันจะเลื่อนมาถึงตัวเองแล้วเชื่อมลงไปยังชั้นใต้ดิน

 

แต่ยังไม่ทันที่เท้าจะก้าวเดินลงไปได้สามขั้นบันได น้ำเสียงอ่อนโยนเป็นกันเองคุ้นหูก็ดังขึ้นซะก่อน

“ไง”

!

เดรโกมองอีกฝ่ายด้วยความเย็นชา เก็บอาการตกใจได้มิดชิด “นายมาทำอะไรที่นี่?”

“ก็มาดูมาคืบหน้าว่าไปถึงไหนแล้ว”

“เสร็จแล้ว—แจ้งข่าวบอกคนอื่นได้ อีกสองสามวันมันจะใช้งานได้”

เดรโกพยายามไม่สนใจเสียงหัวเราะที่แฝงความสยดสยองเอาไว้ เขาเดินผ่านอีกฝ่าย จงใจกระแทกไหล่ให้อีกคนเซถอยหลัง เด็กหนุ่มต้องรีบเดิน ใกล้เวลาที่บันไดจะเปลี่ยนทางอีกรอบแล้ว

แต่เสียงของอีกคนกลับแทรกเข้ามาเสียก่อน

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่านายแอบไปเจอพอตเตอร์มา”

!

เดรโกชักไม้กายสิทธิ์ออกมาทันที แต่ก็ไม่ทันอีกคนที่จ่อไม้เข้ากลางหลังเขาไว้ก่อนแล้ว เขารู้สึกเจ็บที่หลังก่อนที่ร่างกายจะเสียหลักล้มลงไป เดรโกจ้องมองอีกฝ่ายอย่างแค้นเคือง คาถาของเขากระแทกโดนร่างของอีกคนไม่ต่างกันแต่ความรุนแรงคนละชั้น เดรโกตั้งสมาธิได้ไม่มากพอ นั่นทำให้อนุภาพคาถาเขาไม่รุนแรงพอจะทำให้อีกฝ่ายขยับตัวไม่ได้

หมอนั่นคำรามด้วยความโกรธก่อนจะออกแรงเฮือกสุดท้ายเตะเขาจนปลิวก่อนหมดสติ

“ไอ้เวร...!” เดรโกสบถลั่น

ด้านหลังคือความว่างเปล่าเมื่อบันไดเลื่อนเปลี่ยนทิศไปทางอื่นแล้ว

ร่างของเด็กหนุ่มร่วงตกจากที่สูง เขาสบถออกมาเสียงดังอย่างแค้นเคือง

“อิเลียต เชนต์!”

เขาจะฆ่ามัน! ไอ้งูพิษ!

 

+++++++++++

ปล. อิเลียต เชนต์เคยออกมาครั้งหนึ่งเเล้วนะคะ เป็นตัวประก๊อบ ประกอบที่เราก็ลืมไปเเล้วว่าชีออกมาอีพีไหน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 20:31
    ทอมคือคนที่ทำให้ดิชั้นลบภาพไดลาแสนร้ายกาจคนนั้นไปเลยจ้า กลายเป็นน้องน้อยของคุณพิ่ทอมไปแล้ว//เดรกตกมาสูงเกินไปแล้ว! น้องจะไม่คอหักตายใช่มั้ยนั่น
    #351
    0
  2. #264 Ikolsson (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 16:28
    อิเลียต? คนที่เคยทำท่าคุกคามน้องเดร์ที่โต๊ะกินข้าว ให้น้องลา1วันป่าวอะ
    #264
    0
  3. #259 Lanarabina (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 23:28

    yes my lord
    #259
    0
  4. #253 เพลิงเจ้าหญิงซาตาน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 03:39
    เห้ย ใครบังอาจทำเดรของแม่บาดเจ็บ! ฮึ่ยยยยย
    #253
    0
  5. #252 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 13:08
    อิเลียตตตเป็นครายยยยยยยยยยยย หนูเดรกจะเป็นไรมั้ยเนี้ยยยยแง้งงงงง
    บันไดอันนั้นมันสูงไม่ใช่อ่ออ โอ้ยยยยยหวั่นใจงกลัวน้องเจ็บบบ ซีเรียสกะสเนปนี่จะมีซัมติงมั้ยคะ555555 ทะเลาะกันไม่ดูสถานการณ์เลยย555555 คู่พี่ทอมน่ารักจังค่ะฮือออออ แต่ไม่แฟร์กับไดลาเลยย เพราะพี่ทอมอ่านใจนางได้ แต่ดีกับใจคนอ่านนนนนอิอิอิอิ
    #252
    0
  6. #251 N เอ็น (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 01:02
    ท๊อมมมมม /น้องเดรกกกก
    #251
    0
  7. #250 Mamorudes (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 00:10

    อ่านไปคือเขินทอมมาก อุแงงงงงง ไม่ปลอดภัยกับหัวใจฉันเลยยยยยยย U//////U

    ตอนแรกก็ขำความตลค.ใหม่ตบตีกับเดรโก ทำไมมองว่าน่ารัก 55555 แต่พอย้อนไปดูบรรทัดก่อนอีกรอบเท่านั้นแหละ เดี๊ยว ที่ว่าเดรโกตกจากที่สูงนี่สูงขนาดไหนโว้ยยยยย บันไดพวกนั้นมันสูงค่ตไม่ใช่เหรอ น้อนกุจะคอหักตายมั้ย!?

    อ่อ ห่วงมากไป เด้วผัวจอมสตอล์คคงมาช่วยเอ—//แค่ก

    #250
    1
    • #250-1 Tiaros(จากตอนที่ 29)
      2 มกราคม 2563 / 16:26
      ทอมคือมาเเรงเเซงทุกโค้งเเล้วค่ะ555
      #250-1
  8. #249 rathm (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 22:11
    คิดถึงเรื่องนี้จังเลยค่ะ ไม่ค่อยได้เข้ามาอ่านเลย เพราะช่วงนี้ทำงานหนักมากกกก กลับบ้านมาก็นอนอย่างเดียว เฮ้อ~ ก็ขอให้มีความสุขมากๆนะคะไรท์ ขอให้ปีนี้เป็นปีส่งท้ายสิ่งแย่ๆแล้วมาเริ่มต้นใหม่กับสิ่งที่ดีกว่านะคะ สวัสดีปีใหม่นะคะ ปล.ริดเดิ้ลนายร้ายมาก เขินตัวม้วนแล้วว ปล2.ขอฟินกับการกระชากลากตัวของคู่อาจารย์เขานะคะ;-:
    #249
    2
    • #249-1 Tiaros(จากตอนที่ 29)
      2 มกราคม 2563 / 16:27
      รักษาสุขภาพด้วยนะคะ โหมมากไปก็ไม่ดี พักผ่อนให้เพียงพอด้วยค่ะ เราเป็นห่วง
      #249-1
  9. #248 janniaom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 22:07
    เขินลุงทอม อุแงงงงงงง
    ฮื่อออออ อย่าทำร้ายน้อนนนนนนนน น้อนออกจะบอบบาง!!!!
    #248
    0
  10. #247 BSAPAT (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 22:04
    ทอมไดลา นี่ทำชั้นเขินได้สุดๆ อะไรเนี่ยเขินจนกัดหมอน กี้ดๆๆๆๆๆ ละนุ้งเดรโกมีภัยอักเเล้วว ตาเเว่นเอร้ยย ชอบมากเลยค่ะ เฝ้ารอเเจ้งเตือนเรื่องนี้ทุกวันเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ เเล้วก็สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้านะคับไรท์
    #247
    1
    • #247-1 Tiaros(จากตอนที่ 29)
      2 มกราคม 2563 / 16:27
      คู่รองเเซงทุกโค้งอีกแล้วค่ะท่านผู้ชมม
      #247-1