Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 27 : 26 คำที่อยากจะพูด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    13 พ.ย. 62

26 คำที่อยากจะพูด

 


“สรุปคือ นาย...” ซิเรียสชี้ไปที่ทอม ทำหน้าปุเลี่ยนแปลกๆ “มาจากอดีตเพื่อมาฆ่าตัวเองในอนาคต?”


ทอมยิ้ม “เรียกว่าทวงคืนตำแหน่งที่ควรเป็นของผมคืนจะดีกว่า”


“ส่วนเธอ...” คราวนี้ซิเรียสหันมาหาแฮร์รี่ “มาจาก—อนาคต?”


“...ครับ”


ทั้งห้องเงียบกันไปพักใหญ่ จนกระทั่งซิเรียสสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่


“เชื่อได้เหรอ?”


เป็นเขา เขาก็ไม่เชื่อ—แฮร์รี่ตอบอีกฝ่ายในใจ


แต่ทอมกลับยิ้มแย้มอย่างที่ทำทุกที “ผมก็ไม่ได้ขอให้คุณมาเชื่อ” แล้วตอบตามสไตล์ตัวเอง


ตามสไตล์ที่สเนปเกือบลุกขึ้นมาชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่หน้าอีกรอบล่ะนะ


นี่มันน่าขำชะมัด ทำไมแฮร์รี่ต้องมานั่งติดกับทอมในขณะที่ซิเรียสยืนอยู่ข้างสเนปด้วย เขาไม่ควรปล่อยไก่ไม่ระวังตัวจนถูกอีกฝ่ายจับได้เลย แฮร์รี่กลายเป็นคนร้ายในสายตาของพ่อบุญธรรมตัวเองซะแล้ว


ซิเรียสเหมือนคนนั่งไม่ติดที่ อีกฝ่ายมองมาที่แฮร์รี่ด้วยดวงตาสับสนและหวาดระแวง มันไม่ควรเป็นแบบนี้—ใช่ ในโลกนี้ถ้าจะมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุดก็คือการที่แฮร์รี่กำลังยืนอยู่ข้างๆ ทอม ริดเดิ้ลนี่แหละ


ยืนข้างคนที่ในอนาคตจะฆ่าพ่อกับแม่ตัวเอง ยืนข้างคนที่ฆ่าเพื่อนรักที่สุดของซิเรียส ฆ่าคนที่สเนปรักที่สุดอย่างลิลี่ และยืนข้างคนที่ในอนาคตจะฆ่าคนไปเป็นเบือเพราะความสติแตกของตัวเอง


บางทีแฮร์รี่ก็เคยถามตัวเองเหมือนกันว่าเขาเดินมาถึงจุดๆ นี้ได้ยังไง


“เธอมีหลักฐานอะไรล่ะแฮร์รี่ สมมตินะ—สมมติว่าเธอมาจากอนาคตจริงเธอก็ต้องรู้สิว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง? เธอก็ต้องรู้สิว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้จะเป็นยังไง” ซิเรียสสับสน “ถ้าเธอมาจากอนาคตจริงงั้นก็ลองยกตัวอย่างมาสักอย่างหนึ่ง อะไรก็ได้ที่ทำให้พวกฉันเชื่อว่าเธอ เป็นเธอที่มาจากอนาคต”


 “ผม—ผมบอกไม่ได้ ตอนนี้มันเปลี่ยนไปหมดแล้ว บอกไปก็ไม่มีประโยชน์”


“เห็นกันชัดๆ ว่าเธอแต่งเรื่อง” สเนปว่า “พอแล้ว แจ้งดัมเบิ้ลดอร์ซะ แล้วค่อยมาดูกันต่อว่าจะเอายังไงกับเด็กชายผู้รอดชีวิตที่มีเพื่อนเป็นจอมมารดี”


“ผมพูดเรื่องจริงนะ!” แฮร์รี่ร้อนรน “ศาสตราจารย์สเนป เชื่อผมเถอะ ได้โปรด! ผมกลับมาที่นี่เพราะเรื่องจำเป็นจริงๆ มีคนคิดจะเปลี่ยนอดีต เขาอยากให้โวลเดอร์มอร์กลับมา!


“อย่างน้อยเธอก็พูดจาเคารพฉันมากขึ้น” สเนปประชดด้วยเสียงเย็นชา “แต่ฉันพูดตามตรงนะคุณพอตเตอร์ ถ้าเธออยากฆ่าเขาจริงๆ ทำไมถึงไม่ฆ่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอเสียล่ะ?”


ทอมที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มหวาน หนาวไปถึงกระดูก


“ฆ่าตั้งแต่ที่เขายังไม่มีความคิดจะเป็นใหญ่ แค่นั้นก็สิ้นเรื่อง” สเนปไม่ปิดความเกลียดชังในน้ำเสียงเลยสักนิด “ก่อนที่เขาจะฆ่าพ่อกับแม่เธอ”


“น่าเสียดายที่ผมเป็นหนึ่งในแผนการเป็นซะแล้ว คุณคงฆ่าผมไม่ได้แล้วล่ะ คุณสเนป”


แฮร์รี่มองเห็นสายฟ้าที่ฟาดฟันกันกลางอากาศของคนทั้งคู่ นี่ก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่ตลกร้ายซึ่งแฮร์รี่หัวเราะไม่ออก ทอมอารมณ์ไม่ดี


ไม่มีใครในนี้อารมณ์ดี


“ขอร้องล่ะครับ พวกผมย้อนมาได้แค่ครั้งเดียว เชื่อผมเถอะว่าผมพูดความจริง!


สเนปส่ายหัว เดินเข้าไปใกล้เตาผิง เขาเตรียมจะสาดผงฟลูเข้าใส่แล้วแน่ๆ แล้วจากนั้นดัมเบิ้ลดอร์ก็จะรู้ความจริง เรื่องก็จะวุ่นวายไปหมด แฮร์รี่ไม่อยากนึกสภาพเลยว่าอีกฝ่ายจะโมโหขนาดไหนถ้ารู้ว่าแฮร์รี่ไปขอพึ่งสมองและสติปัญญาของทอมในอดีต และยิ่งไม่อยากคิดเลยว่าถ้าหากมันจบลงที่การลงไม้ลงมืออะไรจะเกิดขึ้น


ภาพดัมเบิ้ลดอร์ตอนตกจากหอคอยยังไม่หายไปจากความทรงจำ แฮร์รี่ไม่อยากเห็นภาพซ้ำอีกแล้ว


“ผมรู้เรื่องของคุณ! ผมรู้ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่!


สเนปชะงัก หันมาหาแฮร์รี่ด้วยใบหน้าฉงน “ฉันไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”


“ผมรู้เรื่องของคุณ...เรื่องหนังสือของเจ้าชายเลือดผสม”


“...”


แฮร์รี่มั่นใจว่ามีแค่สเนปเท่านั้นที่รู้ เขาเป็นคนตั้งชื่อนี้ให้ตัวเองเพราะนามสกุลเก่าแม่เขาคือ พริ้นส์และใช้คำว่าเลือดผสมเพราะตัวเองไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์


แฮร์รี่รู้ว่าทำไมสเนปตั้งชื่อนี้ เขายังจำทุกอย่างได้ในคืนที่สเนปกับมัลฟอยหนีออกจากฮอกวอส์ต คืนที่ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสัญลักษณ์ของผู้เสพความตาย


กับความทรงจำที่พวกพ่อของเขาแกล้งสเนปใต้ต้นบีฟ ใช้คาถากลั่นแกล้งให้สเนปต้องอับอายต่อหน้าลิลี่ เอฟเวนส์--ทุกอย่างเกี่ยวกับสเนปแฮร์รี่ยังจำได้ดี


“เซกตัมเซมปรา”


สเนปเบิกตากว้างเล็กน้อย


“ผมรู้ว่าทำไมคุณถึงยอมเข้าร่วมภาคี” เพราะแม่เขาถูกฆ่า “ผมรู้ว่าดัมเบิ้ลดอร์ให้คุณทำอะไร”


แฮร์รี่เชื่อว่าสเนปจะเชื่อเขา นี่เป็นครั้งแรกที่สเนปทำท่าตกใจขนาดนั้น


“และผมรู้...ว่าคาถาผู้พิทักษ์ของคุณทำไมถึงเป็นกวางตัวเมีย”


แล้วก็ไม่ใช่แค่สเนปคนเดียวที่เริ่มกระอักกระอ่วน ซิเรียสขมวดคิ้วสงสัย ทอมเหยียดยิ้มคล้ายมองละครเรื่องหนึ่งกับแฮร์รี่ที่กำลังพยายามเรียบเรียงคำพูดในหัว


ใช่—สเนปอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว นี่ไงโอกาส...โอกาสของเขาที่จะพูดอะไรก็ตามที่ไม่ได้พูดตอนที่อีกฝ่ายตายไปแล้ว


“ผม...ผมไม่รู้มาก่อนว่าคุณเสียสละมากขนาดนี้ ผมไม่เคยรู้เลยว่าที่ผ่านมาคุณต้องเสียสละอะไรบ้าง” ก้อนความอึดอัดแล่นมาจุกที่อก


แฮร์รี่มองสเนปที่เหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหิน อีกฝ่ายไม่เหมือนอาจารย์จอมโหดที่เขาเฝ้าแช่งทุกเช้าเย็นเลยสักนิด แฮร์รี่เคยพูดสนุกปากหลายอย่างกับเพื่อนๆ ในบ้าน เขานินทาสเนปไปหลายรอบตอนเรียน สเนปเป็นเหมือนค้างคาวตัวใหญ่เพราะเจ้าตัวชอบใส่แต่สีดำและผิวซีด สเนปชั่วร้ายที่สุดในฮอกวอส์ตเพราะเขาชอบหักคะแนนบ้านกริฟฟินดอร์โดยไม่มีเหตุผล เขาเป็นตัวชั่วร้ายขี้อิจฉา


และสเนปเป็นคนที่รักแฮร์รี่มากที่สุดคนหนึ่ง


“ผม...ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี...” แฮร์รี่พบว่าเสียงตัวเองกำลังแผ่วเบาลงเรื่อยๆ “ผมขอโทษที่กล่าวหาว่าคุณเป็นคนร้ายตอนปีหนึ่ง ผมขอโทษที่สงสัยว่าคุณสาปไม้กวาดผมตอนที่ครีเรลล์เป็นคนทำ แล้ว...แล้วก็ขอโทษที่พูดจาหยาบคายท้าทายคุณหลายรอบ...มีหลายอย่างที่ผมอยากพูดมากกว่านี้ มันมีเยอะเกินไป...”


เยอะเกินไป...สิ่งที่แฮร์รี่อยากจะขอโทษสเนปมันมีเยอะเกินไป


พอๆ กับที่เขาอยากจะขอบคุณ


ขอบคุณที่คอยช่วยเขามาตลอด ถึงจะเพราะเห็นเงาของแม่เขาอยู่ในดวงตาเขาก็ตาม


ขอบคุณที่คอยมองเขาอยู่ตลอด แม้ว่าคุณจะถูกบังคับจนสิ้นหนทาง


ขอบคุณตลอดมา ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ


“ขอบคุณที่คุณยังอยู่ตรงหน้าผม”


ขอบคุณที่ยังทำให้ผมเห็นว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ ขอบคุณที่ยังคอยดุด่าจิกกัดตลอดเวลา เพราะตอนนี้รู้แล้วว่าที่ทำแบบนั้นเพราะต้องการให้เขาฮึดแล้วเก่งขึ้นในเร็ววัน


และขอบคุณที่คุณยังเป็นอาจารย์ที่ชั่วร้ายที่สุดของพวกผม


แฮร์รี่ไม่ได้ต้องการให้สเนปมาเชื่อ เพียงแต่นี่คือสิ่งที่เขาอยากจะพูดจริงๆ


รีบพูด ก่อนที่คนที่เราจะพูดไม่มีโอกาสมาฟังเราพูด


แต่พอเขาเงยหน้าเห็นปฏิกิริยาของสเนป แฮร์รี่ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะยอมรับฟัง


สเนปไม่กระฟัดกระเฟียดโกรธขึง ไม่โวยวายไม่สาดสายตาใส่เขาแล้ว แต่เป็นสเนปที่ไม่เหมือนเดิม ดวงตาสีดำของสนิทของเขาจ้องแฮร์รี่มาเปลี่ยนไป


เป็นสายตาที่สื่อถึงความรักทุกอย่างที่ลิลี่ เอฟเวนส์รัก...ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ลิลี่ เอฟเวนส์รัก เซเวอร์รัส สเนปก็พร้อมที่จะรักด้วย


“...เราจะคุยเรื่องนี้กันทีหลัง ตอนนี้พวกคุณออกไปซะ--แล้วอย่ามาให้ผมเห็นหน้าจนกว่าผมจะเรียก”


ประตูห้องของดัมเบิ้ลดอร์ปิดงับลง ทิ้งให้สองอาจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคุยกันอยู่ด้านใน น่าแปลกทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ข้อสรุปเรื่องใหญ่เรื่องนี้ แต่ในอกของเขากลับเบาสบาย เรื่องอึดอัดอีกอย่างที่เก็บกดมาตลอดถูกยกออกไปแล้ว


กับน้ำเสียงเรียบๆ แต่เต็มไปด้วยความยียวนของทอมที่ยืนอยู่ข้างๆ “กล่าวสุนทรพจน์ได้ดี คุณพอตเตอร์”


“...ฉันเกลียดนาย ริดเดิ้ล”


ไอ้คนที่มาเพื่อให้คนอื่นบ้านแตก

 

 

 

ไดลานานคิดว่าเธอควรลองเสิร์จหาในกูเกิ้ลว่าวิธีทำระเบิดทำยังไงได้ด้วยของใช้จิปาถะในบ้าน บางทีเธออาจจะเอาไปทดลองใส่ในห้องของอิซาเบลล่าสักรอบถ้าเด็กคนนี้ยังไม่ยอมหรี่เสียงเพลงให้เบาลงหน่อย เสียงหัวเราะคิกคักของพวกนั้นดังลอดออกมา บางทีมันก็เป็นเสียงอย่างอื่นที่ไดลานานไม่อยากฟัง


“บางทีเราน่าจะลองหาห้องเช่าดีๆ ที่ใหม่ดู” เธอลองว่า


ทอมตอบเพียงแค่ว่า “อือฮึ” มาจากห้องทำงานของเขา กำลังเขียนอะไรยุกยิกลงในสมุดบันทึกของตัวเองที่ไดลานานไม่ขอเข้าไปยุ่งดีกว่า


“ไว้พรุ่งนี้เราไปเดินดูด้วยกันก็ได้ คุณลองดูว่าอยากได้ย่านไหน” ชายหนุ่มว่ามาอย่างนั้น


เธอเคี่ยวสตูว์เนื้ออยู่ในครัว มีของว่างอีกเล็กน้อยและสลัดจานเล็กๆ ไว้ล้างปาก อย่างน้อยก็คิดว่ามันน่าจะเพียงพอสำหรับพลังงานที่จะเอามาใช้คืนนี้ที่ต้องตรวจงานของพวกเด็กๆ จนดึกดื่นอีกตามเคย โต๊ะอาหารถูกจัดไว้สองที่ อีกไม่กี่สิบนาทีก็ทานได้แล้ว


 

กริ๊ง!


เสียงออดดังขึ้นหน้าห้อง และเป็นทอมที่เรียกเธอเพราะเสียงเพลงของห้องอิซซาเบลล่ากลบมันจนไม่ได้ยิน


ช่วงหลังๆ มานี้ทอมไม่ได้ใช้คาถากั้นเสียง อันที่จริงแล้วเขาจะใช้ก็ต่อเมื่อต้องคุยเรื่องฮอครัทซ์กับเธอเท่านั้น ทำให้บางวันหากไม่ใช่เสียงเพลงห้องตรงข้ามก็จะเป็นเสียงทะเลาะก่นด่าของห้องริมสุด ซึ่งถ้ามันเกินจะรับไหวจริงๆ ไดลานานจะลงไปเดินเล่นในสวนสาธารณะจนดึกแล้วค่อยกลับมา


แต่จะมีแค่ห้องเดียวเท่านั้นแหละที่กล้ามากดออดเรียก แต่ตอนนี้ไดลานานไม่ว่างและเธอไม่ไว้ใจให้ทอมมาดูสตูว์แทนด้วย


“ริดเดิ้ล ช่วยไปดูทีว่าใครมา”


ได้ยินเสียงลากเก้าอี้ครั้งหนึ่ง ก่อนที่ประตูจะเปิดขึ้น ไดลานานคล้ายได้ยินเสียงของทอม เรนเดลแทรกมา ชายหนุ่มชอบทำขนมมาฝากเธอบ่อยๆ และดูเหมือนวันนี้ก็เช่นกัน


แต่เสียงประตูงับปิดกลับดังผิดปกติดัง ปัง!


“ริดเดิ้ล?”


ทอมเดินเข้ามาในครัว ยืนพิงกรอบประตูแล้วจ้องมองแผ่นหลังของเธอไม่วางตา “ทอม เรนเดลนี่ใคร?”


“เพื่อนบ้าน ทำไม?”


“อย่าคุยกับเขาอีก”


ไดลานานไม่เข้าใจ แล้วทำไมทอมต้องทำท่าหงุดหงิดแบบนี้ด้วย


สตูว์เนื้อถูกยกออกจากเตา ได้เวลามื้อค่ำแล้ว เธอนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่ม “ถามได้ไหมว่าทำไม?” นั่นเป็นคำถามแทนคำขอบคุณพระเจ้าที่พวกเธอไม่เคยคิดจะพูด เธอจ้องมือเรียวที่คนสตูว์ในจานของตัวเองไปมาของชายหนุ่ม อดรู้สึกไม่ได้ว่าบรรยากาศแย่ๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเขานี้จะมาจากมักเกิ้ลธรรมดาๆ ที่ชอบเอาขนมมาฝากเธอ


“ผมไม่ไว้ใจเขา ที่แบบนี้จะมีคนดีๆ มาอยู่ได้ยังไงนอกจากว่าเขามีจุดประสงค์เข้าหาคุณ”


พูดได้ดี—ไดลานานตักอาหารเข้าปาก—พูดแบบนี้แล้วเหมือนด่าตัวเองแบบนี้เธอชอบ


แต่พอมาคิดอีกที—ทอมก็ไม่เคยนิยามตัวเองว่าเป็นคนดีเสียด้วยสิ


“เรนเดลก็แค่มักเกิ้ล ถ้าเขาจะทำอะไรคงทำไปนานแล้ว”


“แสดงว่าเขามาที่นี่บ่อย?”


“ก็ใช่...ริดเดิ้ล คุณระแวงเกินไปแล้ว”


มือที่คนสตูว์อยู่หยุดชะงักกึก ทอมยิ้ม...ยิ้มหวาน “โอ้ ที่รัก ผมไม่ได้ระแวงเกินไปหรอก แต่เป็นคุณต่างหากที่ไว้ใจคนง่ายเกินไป”


“คุณกำลังพูดถึงฉันที่เติบโตมาในสังคมกดดันว่ามองโลกในแง่ดีเกินไปเหรอ?” ไดลานานขมวดคิ้ว เธอรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ “ทอม วันนี้คุณดูอารมณ์ไม่ดี”


อันที่จริงก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยสังเกต...ตั้งแต่เรื่องห้องพักที่ตอนแรกไดลานานโดนสั่งห้ามเข้าไปเฉียดใกล้ มาตอนนี้เธอแทบจะต้องเข้าไปทำงานสะอาดห้องนั้นทุกอาทิตย์ที่กลับมา ทอมยอมจัดเก็บของอันตรายไว้ห่างมือเธอ เขียนโน็ตติดไว้บอกทุกอย่างว่ามันมีผลยังไงถ้าเธอจับมัน


โต๊ะน้ำชาเก้าอี้ตัวเดียวที่ตั้งไว้ริมหน้าต่าง ตอนนี้ต้องจัดใหม่ไว้สำหรับสองคน


ห้องโล่งๆ ที่มีเพียงหนังสือตอนนี้เริ่มมีเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามสไตล์ความชอบทั้งของเธอและทอม ทั้งเครื่องครัวที่เพิ่มมา เพราะทุกวันหยุดพวกเธอจะกลับมาพักที่นี่แทนห้องพักดีๆ ในฮอกวอส์ต


ไดลานานไม่รู้ตัวเลย...ตั้งแต่เมื่อไรที่เธอใช้ชีวิตกับทอมในห้องห่วยๆ นี่นานขึ้นทุกที


เป็นเธอที่เริ่มรับผิดชอบเรื่องภายในห้อง คำนวณค่าใช้จ่ายหลายๆ อย่างที่ต้องจ่ายในแต่ละเดือน เป็นทอมที่ออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ บางครั้งก็กลับมาพร้อมซื้ออะไรมาเพิ่มเผื่อมื้อดึกที่ไดลานานต้องตรวจการบ้านเด็ก เป็นเธอที่ถามไถ่ตลอดว่างานเป็นยังไงบ้างและเขาที่ถามกลับมาว่าที่โรงเรียนล่ะเป็นยังไงบ้าง


เป็นเธอที่เข้าครัวคิดเมนูมื้อเย็น พอเสร็จแล้วก็เรียกอีกคนมาทานด้วยกันทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่มีแม้สักครั้งที่จะมานั่งหันหน้าเข้าหากันแล้วลอบมองท่าทางอีกคนตอนทานข้าว พอทานเสร็จก็เก็บกวาดแล้วไปนั่งเล่นที่โซฟา เปิดรายการโทรทัศน์ฟังข่าวที่บางครั้งก็มีเบาะแสของพวกผู้เสพความตายออกมาบ้างเป็นครั้งคราว


วงจรชีวิตแบบนี้มันคืออะไร ทำไมเธอจะไม่รู้...แต่ที่น่ากลัวคือเธอเคยชินกับมันแล้วต่างหาก


“ริดเดิ้ล...ไม่ใช่ว่าคุณกำลังหึงหรอกนะ?”


เธอไม่รู้ว่ากำลังคาดหวังอะไรกับคำตอบกันแน่ คนอย่างทอม ริดเดิ้ลน่ะเหรอ?


เป็นไปไม่ได้หรอก


 “ริดเดิ้ล คุณรู้ใช่ไหมว่าสักวันหนึ่งฉันจะไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้...เราไม่ได้อยู่บนโลกเดียวกันมาตั้งแต่แรก คุณเข้าใจใช่ไหม?”


แล้วนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ทอมเงียบ


ไดลานานตักกซุปเข้าปากอีกคำ กลืนมันลงคอฝืดฝืนเล็กน้อย รสชาติแปลกๆ นิดๆ


“ช่างเถอะ—ถือว่าฉันไร้สาระไปคนเดียว”


เธอคงคิดไปเอง


เด็กที่เกิดจากยาเสน่ห์จะรู้จักความรักได้ยังไง


+++++++++++++++

Talk : มาคิดๆ ดูเเล้วถ้าจะให้สี่คนนี้มาร่วมมือกันนี่โคตรจะเป็นไปไม่ได้เลย ทิฐิเเต่ละคนคือสูงเสียดฟ้า เเถมทำเรื่องงามหน้าเอาไว้โคตรเยอะ ทั้งเเค้นทั้งชังเเบบนั้นเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ เเล้วถ้าจะมาให้นั่งคุยกันเคลียร์กันคือไม่จบค่ะ...จะไม่จบเเค่คุยกันไม่กี่ชั่วโมงเเน่ๆ สถานการณ์เลยออกมาว่าตัวใครตัวมัน เเต่ถ้าเรื่องแดงขึ้นมาเมื่อไรคงได้มีซ้ำเติมกันเเน่ๆ อะไรประมาณนี้ไปซะได้

ปล. ห่างหายเรื่องนี้ไปซะนาน ฟิวเริ่มขาดๆ เกินๆ ละ ตอนหน้ายังพักๆ สบายๆ ก่อนเข้าช่วงสุดท้ายค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #363 shifting (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 17:21
    เดี๋ยวนะ เป็นตอนที่พร้อมอ่านซ้ำ!!!

    เขินมาก
    #363
    0
  2. วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 20:13

    น้ำตาไหลกับตอนของแฮรี่และสเนปพอมาอ่านตอนท้ายกรี๊ดเปลี่ยนอารมณ์ทันทียิ้มหน้าบานแล้วเนี่ยยยย
    #350
    0
  3. #344 WxxN (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 21:23
    อ่านที่แฮร์รี่พูดกับสเนปแล้วจะร้องเลยค่ะ คราวนี้ต้องช่วยทุกคนให้ได้นะแฮร์ ;-;
    #344
    0
  4. #262 Ikolsson (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 09:15
    นั้มตาไหลเลย แงงงงง มันคือคำพูดที่แฮร์รี่ไม่มีโอกาสได้พูด เพราะยังไม่ทันพูดจริงๆนั้นแหล่ะ แงงงงง
    #262
    0
  5. #238 N เอ็น (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 04:11
    ทอมกับแฮร์รี่เหมือนมาตบมุกอ่ะ 555
    #238
    0
  6. #226 สาววายฟินทะลุจอ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 19:34

    อบากจะดอง ให้มาหลายตอนค่อยอ่าน ไม่อยากลงแดง แต่ก็ทำไม่เคยได้ เห็นตอนใหม่ปุ้บกดเข้าปั้บ แล้วสุดท้ายเป็นไงล่ะ....ลงแดงตามระเบียบ


    ไรท์กลับมาเเว้ววววว มาๆ หอมหัวให้หายคิดถึงทีซิ จุ้ฟๆ

    #226
    0
  7. #225 Mamorudes (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 13:48

    โห คู่ทอมกับไดลานานเนี่ยถึงจะจิ้น แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะไปไกลถึงขั้นนี้แหะ 55555//เขิล

    #225
    0
  8. #224 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 01:15
    ทำไมเดรโกค่าตัวแพงจังล่ะคะ อุแง้งงงง คิดถึงเดรกเเล้วววหายไปเลยยยย คู่พี่ทอมนี่ยังไงง ถึงจะเกิดจากยาเสน่ห์แต่ความรักก้ต้องรู้จีกสิถูกมั้ยย หวังว่าท้ายที่สุดแล้วว ทั้งสองคู่เขาจะได้อยู่ด้วยกันนะะ แอบหวั่นๆ กลัวใจคนแต่งงงง55555 สู้ๆค่าาา
    #224
    0
  9. #223 BSAPAT (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 01:10
    เเงงงง ชอบคู่นี้ทากๆๆ ความอยู่กินด้วยกันอ่าาาา กี้ดดดดดด เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์❤️❤️
    #223
    0
  10. #222 My3547TRSH (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 23:34
    เอาล่ะจิ คู่ทอมทำไมมันพุ่งปรี๊ดไปไกลกว่าคู่หลักขนาดนั้นแบบว่า (แต่ชอบนะคะ มันฟินแบบบะอุ่กอุ่ก บะอั่กอั่ก อุกอัก บะอุก ดี)
    #222
    0